Calamity Jane (1953)

Een erg leuke film in z'n genre. Heb hem toevallig pas weer gekeken en ondanks het simpele verhaaltje is het toch erg leuk om naar te kijken. Vooral de vele leuke liedjes (één daarvan won geloof ik een oscar), maakt deze musical een leuke musical om naar te kijken. 3*

Charmante musical uit de oude doos die helemaal drijft op het aanstekelijke samenspel van Doris Day en Howard Keel. De film heeft enkele leuke liedjes waaronder de evergreen Secret Love die destijds de Oscar kreeg voor het beste filmlied.

Muziekachtig Westerntje.

Gelukkig niet zo theatraal qua actrices en dat is altijd wel fijn van Doris, hoe Doris overkomt is fijn aangezien ze in Muziek films niet al te serieus is zoals sommige actrices dat wel doen. Gewoon een fijne Day film. 3,5.

Een vrolijke, uitbundige musical in een western jasje die zorgt voor ruim anderhalf uur puur vermaak. Dat kun je met een gerust hart aan Doris Day overlaten, een entertainer pur sang. Behalve dat ze geweldig kan zingen heeft ze ook een goed gevoel voor komedie.

Het slotnummer “Secret Love” is zonder twijfel een van de mooiste filmsongs uit de jaren ’50. Kathy Kirby heeft daarmee tien jaar later nog een tophit gehad.

Judy Garland had natuurlijk de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol in 1954 moeten winnen voor "A Star Is Born", maar het is mij volstrekt een raadsel waarom Doris Day niet eens een nominatie kreeg voor haar sublieme vertolking in deze uiterst vermakelijke muzikale komedie. Ze speelt "Calamity Jane", een western-girl die meer dan haar mannetje weet te staan in het dorpje "Deadwood" waar verder alleen maar mannen wonen. Saloon-eigenaar Henry [Paul Harvey] belooft de mannen een spectaculair optreden van een vrouwelijke artiest, maar wanneer Francis Fryer [Dick Wesson] een man blijkt te zijn, dreigen de mannen de tent af te breken. Calamity houdt de mannen tegen door te beloven dat ze zelf de grote ster Adelaid Adams [Gale Robbins] uit Chicago zal overhalen om naar Deadwood te komen.

Calamity Jane won de Oscar voor 'best song' en dat is voor een groot deel de verdienste van Doris Day die het lied 'Secret Love' in één take inzong en dat op prachtige wijze deed. Ze is sowieso fantastisch in deze film, waarbij het vooral knap is hoe ze in karakter weet te blijven, ook wanneer Calamity haar wildwest-kledij inruilt voor meer vrouwelijke kleding. In de opening "The Deadwood Stage" en het liedje "The Windy City", waarin ze beschrijft wat ze gezien heeft in de grote stad, zijn voortreffelijk gespeeld. Doris was ooit een getalenteerd danser, maar na een zwaar ongeluk is ze altijd erg huiverig geweest om ingewikkelde danspassen te doen. Toch lijkt ze hier van de energie te barsten en geeft ze precies de juiste combinatie van jeugdig enthousiasme en souplesse om haar karakter onvergetelijk te maken.

Was ik van Pillow Talk niet zo enthousiast, deze western musical beviel mij een stuk beter. Deed mij ook enigszins denken aan de schitterende musicals die in de jaren 50 gemaakt werden zoals Singin' in the Rain, The Band Wagon etc. Uitstekende performance van Doris Day als Calamity Jane. Een van de hoogtepunten vond ik haar in haar uitvoering van Secret Love, een prachtige song waarmee ze in 1954 wekenlang de top van de Amerikaanse hitlijsten aanvoerde.

Dit is trouwens de 2e film met de vorig jaar overleden Doris Day die ik heb gezien. De andere was zoals ik al eerder vermeldde Pillow Talk met o.a. Rock Hudson.

3,5*

Een heerlijke Doris Day - the lady we love all the time - in een prettige musical, aangenaam, vlot kijkvoer in een ongedwongen westernsfeertje, opgesmukt natuurlijk met een pak aangepaste muziek en teksten.

Calimity heeft een hart van goud, is recht voor de raap, overvol dynamiek maar het zit allemaal verpakt in een bolster waarbij geen charmante vrouw te herkennen valt.

Als dan evenwel de liefde zijn intrede doet gaat wel één en ander veranderen en wie beter dan de Amerikanen kunnen zo'n situatie omzetten in een film waarbij iedereen zich goed gaat voelen en als ze dan een kanjer van een song als "Secret Love" er tussen gooien is éénieder gewonnen voor deze "Calamity Jane".

Een aanvaardbaar, ontspannend plot, lekker vertolkingen en ook op filmisch vlak toch te waarderen.

Ook meegenomen om nog eens de warme stem van "Hoooard" Keel te horen.

Goeie film waarin een cowgirl ervoor zorgt dat een bekende actrice optreed in haar stadje. Een vrij standaard musical uit de jaren '50 die zich afspeelt in het wilde westen. Het verhaaltje stelt niet al te veel voor, maar er zit genoeg vooruitgang in. Een paar aardige liedjes, maar het is toch vooral Doris Day die de film maakt hier en vol overgave de pittige Calamity Jane neerzet.

Behoorlijk reactionair werkje, met vaak irritante overacting van Doris. Gelukkig excelleert ze wel als performer en daarom was het toch geen straf om de film af te kijken.

Als je Doris Day cast als Calamity Jane, dan weet je dat het geen historisch correcte film wordt over de bekende western heldin. De makers wilden eigenlijk Annie get your gun verfilmen, maar de rechten vielen in andere handen. Dan maar Calamity Jane, een musical western waarin iedereen de nodige redbull heeft gedronken en waar de set bezoek kreeg van een eenhoorn.

De overacting en draai aan het verhaal van de echte Calamity Jane werkt nochtans wel. Je zit meteen in een gezongen stripverhaal. Blijkbaar deed de film het ook wel goed bij de LGBTQ gemeenschap en beschouwen sommigen het nummer Secret Love als een eerste gay anthem. Kan ik me ergens wel voorstellen, al ligt het er in het conservatieve Hollywood uiteraard nooit zo dik op. Secret Love won een oscar voor beste song. In ieder geval indrukwekkend dat Doris Day het nummer in 1 take opnam. En ze is best leuk in de titelrol. Dus zeker goed gecast. Ze amuseert zich duidelijk en vond het zelf één van haar favoriete filmrollen ooit.

Maandagmiddag verder met deze Calamity Jane waar ik om de één of andere reden wel wat van verwachte. Waarom weet ik eigenlijk niet, waarschijnlijk vanwege de naam Calamity Jane die toch wel snel met andere grote western namen genoemd wordt, zeg maar een term in de westernwereld.

Maar toch is het eenmaal onderweg even stevig schrikken met de vreselijk drukke en aanwezige Doris Day in de hoofdrol en ook nog eens liedjes. En dat terwijl ik een serieuze western of klassieker uit het western genre verwachtte, dus dat is wel even schrikken en slikken want musical is absoluut niet mijn ding. Desondanks verkoopt Day het meer dan goed en blijkt de vrouw toch wel een geweldige performer in haar rol van de ruige tante Jane die nieuw vermaak gaat regelen en met Kate op de proppen komt.

En hoewel er vreselijk irritante momenten tussen zitten, zoals de veel te lang door gevoerde grap met het lachen rond de Indiaan en de baby waar Day iedere keer weer begint te hinniken, heeft het geheel toch wel wat. Het is duidelijk met zorg gemaakt, het heeft wel een bepaalde humor, saai is het ook niet, en als Day haar snavel dichthoudt is ze zeker het aan kijken waard waar McLerie ook zeker het aankijken waard is. En zoals DonLeone ook al stelt is het een beetje twijfelachtig of de problemen richting het einde draaien rond jaloezie of dat er lesbische gevoelens heersen. Maar fijn, uiteindelijk als geheel binnen het genre en als kleurrijke geheel best oké en daarom een voldoende.

Wie had gedacht dat een musical een goede mix zou zijn met het western genre ? ik niet maar wonderwel is het hier wel gelukt met een flinke dosis humor leuke liedjes en een goede chemie tussen Howard keel en Doris day .

Ok day als ruige kerel ? wat mij betreft hoeft het niet , lovelyboy hierboven zij het al, ze is ook erg druk en ze doet net wat teveel haar best om man te willen zijn , als ze wat ontdooit en haar vrouwelijke kant laat zien word ze een stuk verteerbaarder om naar te kijken .

een sociaal dubbele moraal thema is wel opvallend ( hier een voorbeeld maar zeker waar) en veelzeggend : blijkbaar mogen vrouwen wanneer ze maar willen en hoe het hen uitkomt in de mannenrol kruipen zonder dat ze hun vrouwelijke privileges hoeven op te geven , voor mannen daarentegen is het een taboe om in de vrouwenrol te kruipen, zij zitten altijd vast in hun rol en de verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt .