Calamity Jane (1953)

Een erg leuke film in z'n genre. Heb hem toevallig pas weer gekeken en ondanks het simpele verhaaltje is het toch erg leuk om naar te kijken. Vooral de vele leuke liedjes (één daarvan won geloof ik een oscar), maakt deze musical een leuke musical om naar te kijken. 3*

Heb ooit nog bij haar graf gestaan in Cody.

En volgens mij is het gewoon Deadwood (zonder City dus).

De liedjes waren wel leuk en ondanks dat ik een fan ben van Doris Day's werk, kon ik haar in deze film wel achter het behang plakken. Wat was ze toch ontzettend irritant. Nee, haar verschijning wist eigenlijk de complete film voor me te verpesten.

Charmante musical uit de oude doos die helemaal drijft op het aanstekelijke samenspel van Doris Day en Howard Keel. De film heeft enkele leuke liedjes waaronder de evergreen Secret Love die destijds de Oscar kreeg voor het beste filmlied.

Ja, Doris is hier goed op dreef. Het tempo is ook goed. De liedjes The Deadwood Stage en The black hills of Dakota zijn ook vrij bekend gebleven.

Niet alleen een van de leukste musicalfilms, maar ook de beste van Doris Day, die hier met een tomeloze inzet speelt of haar leven er van afhangt.

Ze wilde zich klaarblijkelijk bewijzen, omdat ze de hoofdrol in een soortgelijke eerdere film, 'Annie get your gun' (waar Howard Keel overigens ook in speelde)ondanks haar inspanningen, misliep.

En het resultaat mag gezien worden.

Keel en McLerie zijn ook heel goed in hun rollen, maar Day steelt in alle opzichten de show.

Ze is heel komisch, en zingt erg leuke liedjes.

Ik heb echt volop genoten van de film, die zeker nog wel vaker in mijn DVD speler terecht zal komen.

Prima beeldkwaliteit en kleuren die DVD, in Engeland besteld, met Nederlandse subs, en nog goedkoop ook.

Day made my day !

Muziekachtig Westerntje.

Gelukkig niet zo theatraal qua actrices en dat is altijd wel fijn van Doris, hoe Doris overkomt is fijn aangezien ze in Muziek films niet al te serieus is zoals sommige actrices dat wel doen. Gewoon een fijne Day film. 3,5.

wauw deze film is geweldig, echt super, maar verdorie zeg, ziet niemand dan dat dit eigenlijk gaat over de lesbische gevoelens van Calamity Jane?

Wat een heerlijke film was dit weer. Mooie muziek, leuk geacteerd, grappig verhaal, grappige humor. Een oude film op zn tijd is fantastisch!

mijn doris day film nummer een

Blijft toch wel genietbaar zulk een oudje in een bejaarden tehuis te bekijken.

Vooral bij de dames blijft Doris-Day de nummer een op cinema gebied,ook de mannen waren haar niet vergeten,en klonk een warm applaus ,anderhalf uur top amuzement

Deze prettige en romantische musical western barst van het optimisme en spot met de traditionele western mannen- en vrouwenrolverdeling. Maar de film moet het vooral hebben van de energieke jongensachtige Doris Day die vol zelfvertrouwen speelt en zing. Er zijn prachtige liedjes te horen waaronder het onvolprezen Secret Love.

Jaren geleden al eens gezien en de productie blijkt jaren later niets van zijn charme te hebben verloren.

Een vrolijke, uitbundige musical in een western jasje die zorgt voor ruim anderhalf uur puur vermaak. Dat kun je met een gerust hart aan Doris Day overlaten, een entertainer pur sang. Behalve dat ze geweldig kan zingen heeft ze ook een goed gevoel voor komedie.

Het slotnummer “Secret Love” is zonder twijfel een van de mooiste filmsongs uit de jaren ’50. Kathy Kirby heeft daarmee tien jaar later nog een tophit gehad.

‘Musicals’ zullen nooit mijn fimvoorkeur hebben, de zoetigheid en meligheid waar deze films mee doordrenkt zijn spreekt mij gewoon niet aan. Als men mij dan vraagt, wat is jou favoriete musical antwoord ik Oliver! (1969) en deze: Calamity jane.

Calamity jane heeft sowieso voor mij al het voordeel dat het een western is en nogwel een western volledig in de jaren ’50 B-film stijl. Je hebt de mooie kleurrijke decors, de brave jaren ’50 huisvrouwen (in deze film valt het echt wel op, de jaren ’60 en ’70 met de “vrijgevochten” vrouw moesten nog komen) en de (helaas) domme indianen. Niet dat ik dit zo goed vind maar het past nu eenmaal in het jaren ’40/50 - westernboekje.

Doris Day acteert zoals door Brix reeds vermeld is, enorm goed en weet op een perfecte manier een stoere maar toch ook kwetsbare Calamity Jane neer te zetten.

Op Howard Keel en de verdere cast is verder ook niets aan te merken.

De liedjes The Black Hills of Dakota en Secret Love vindt ik het mooist vooral TBHoD wist mij zelfs een beetje te ontroeren.

Wanneer Keel (een bas bariton) Higher Than a Hawk mag brengen merk je dat men hier de gezongen tekst pas later aan het beeld heeft toegevoegd, zijn lippen komen totaal niet overeen en dat verpest de pret wel wat.

Conclusie zéker geen slechte film als je natuurlijk wel het indianen racisme en de onschuldige brave, volgzame keuken/huismoedertjes door de vingers wil zien.

Judy Garland had natuurlijk de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol in 1954 moeten winnen voor "A Star Is Born", maar het is mij volstrekt een raadsel waarom Doris Day niet eens een nominatie kreeg voor haar sublieme vertolking in deze uiterst vermakelijke muzikale komedie. Ze speelt "Calamity Jane", een western-girl die meer dan haar mannetje weet te staan in het dorpje "Deadwood" waar verder alleen maar mannen wonen. Saloon-eigenaar Henry [Paul Harvey] belooft de mannen een spectaculair optreden van een vrouwelijke artiest, maar wanneer Francis Fryer [Dick Wesson] een man blijkt te zijn, dreigen de mannen de tent af te breken. Calamity houdt de mannen tegen door te beloven dat ze zelf de grote ster Adelaid Adams [Gale Robbins] uit Chicago zal overhalen om naar Deadwood te komen.

Calamity Jane won de Oscar voor 'best song' en dat is voor een groot deel de verdienste van Doris Day die het lied 'Secret Love' in één take inzong en dat op prachtige wijze deed. Ze is sowieso fantastisch in deze film, waarbij het vooral knap is hoe ze in karakter weet te blijven, ook wanneer Calamity haar wildwest-kledij inruilt voor meer vrouwelijke kleding. In de opening "The Deadwood Stage" en het liedje "The Windy City", waarin ze beschrijft wat ze gezien heeft in de grote stad, zijn voortreffelijk gespeeld. Doris was ooit een getalenteerd danser, maar na een zwaar ongeluk is ze altijd erg huiverig geweest om ingewikkelde danspassen te doen. Toch lijkt ze hier van de energie te barsten en geeft ze precies de juiste combinatie van jeugdig enthousiasme en souplesse om haar karakter onvergetelijk te maken.

"In a rare interview with The Hollywood Reporter on April 4, 2019, a day after her 97th birthday, Day talked about her work on The Doris Day Animal Foundation, founded in 1978. On the question of what her favorite film was, she answered Calamity Jane:"

"I was such a tomboy growing up, and she was such a fun character to play. Of course, the music was wonderful, too — 'Secret Love,' especially, is such a beautiful song."

Doris Day - Wikipedia - en.wikipedia.org

Dat heeft Day gisteravond bij mij gedaan. Ik heb deze fantastische western musical denk ik zo'n 40 jaar geleden voor het laatst gezien en gisteravond met heel veel genoegen en plezier herzien. Wat een bruisende rol van Doris Day. Romantiek, komedie, wat actie en verschrikkelijke leuke liedjes zit in deze film. Howard Keel was leuk tegengas voor Doris Day. Op en top nostalgisch amusement dit soort films en dat smaakte gelijk naar meer en heb ik de western musical Annie Get Your Gun (1950) uit de collectie gehaald, afgestoft en zojuist herzien. Ook een een erg leuke western musical, maar overtreft Calamity Jane niet.

Was ik van Pillow Talk niet zo enthousiast, deze western musical beviel mij een stuk beter. Deed mij ook enigszins denken aan de schitterende musicals die in de jaren 50 gemaakt werden zoals Singin' in the Rain, The Band Wagon etc. Uitstekende performance van Doris Day als Calamity Jane. Een van de hoogtepunten vond ik haar in haar uitvoering van Secret Love, een prachtige song waarmee ze in 1954 wekenlang de top van de Amerikaanse hitlijsten aanvoerde.

Dit is trouwens de 2e film met de vorig jaar overleden Doris Day die ik heb gezien. De andere was zoals ik al eerder vermeldde Pillow Talk met o.a. Rock Hudson.

3,5*

Een heerlijke Doris Day - the lady we love all the time - in een prettige musical, aangenaam, vlot kijkvoer in een ongedwongen westernsfeertje, opgesmukt natuurlijk met een pak aangepaste muziek en teksten.

Calimity heeft een hart van goud, is recht voor de raap, overvol dynamiek maar het zit allemaal verpakt in een bolster waarbij geen charmante vrouw te herkennen valt.

Als dan evenwel de liefde zijn intrede doet gaat wel één en ander veranderen en wie beter dan de Amerikanen kunnen zo'n situatie omzetten in een film waarbij iedereen zich goed gaat voelen en als ze dan een kanjer van een song als "Secret Love" er tussen gooien is éénieder gewonnen voor deze "Calamity Jane".

Een aanvaardbaar, ontspannend plot, lekker vertolkingen en ook op filmisch vlak toch te waarderen.

Ook meegenomen om nog eens de warme stem van "Hoooard" Keel te horen.

Goeie film waarin een cowgirl ervoor zorgt dat een bekende actrice optreed in haar stadje. Een vrij standaard musical uit de jaren '50 die zich afspeelt in het wilde westen. Het verhaaltje stelt niet al te veel voor, maar er zit genoeg vooruitgang in. Een paar aardige liedjes, maar het is toch vooral Doris Day die de film maakt hier en vol overgave de pittige Calamity Jane neerzet.

Erg lang geleden dat ik hem in zijn geheel gezien. Heb bij Youtube wel wat stukjes bekeken maar heb het toen maar laten zitten. Mooie liedjes hoor alleen hadden filmtechnisch wel beter gemogen, want met die nepachtergronden...Doris had beter verdiend zeker als je naar die oudere films kijkt, maar misschien haastig gefilmd, vanwege het succes van Annie get you gun.

(Ben wel benieuwd hoe hij volgende keer bevalt). Maar omdat hij in The must see musicals dvdbox zit (eigenlijk vooral aangeschaft voor 42nd Street (Film, 1933) - MovieMeter.nl toch maar geprobeerd.
Ongelooflijk vrolijke film met regelmatig hilariteit. Doris speelt uitbundig en spat (in positieve betekenis) van het scherm. Later, richting het eind is haar "van Doris doe niet zo druk manier van spelen" herkenbaar. Ze speelt in een bruisende rol met regelmaat Keel weg.

Vlot gemaakt, zeker voor die tijd en erg goed in elkaar gezet door David Butler. Het is eigenlijk een romcom met Doris die verliefd is op Philip Carey maar Carey valt voor een meisje die per vergissing door Doris naar Deadwood is gehaald dus dan maar Keel. Zeer amusant.

(De dvd heeft ondertiteling, maar de liedjes helaas niet)

Behoorlijk reactionair werkje, met vaak irritante overacting van Doris. Gelukkig excelleert ze wel als performer en daarom was het toch geen straf om de film af te kijken.

Waar ik al bang voor was is vandaag gebeurd. Toen tijdens de corona mensen riepen boe vrijheid heb ik mijn prikkie gehaald en iedere dag gewandeld en heel veel films gekeken en gekocht. Doris heeft me er goed doorheen geholpen en daarom staat ze op 2 op mijn lijst. Zat aanvankelijk in de musical box maar staat nu bij Doris Day films. Als favoriete zangeres staat ze op 1, allang eigenlijk maar of ze op 2 blijft staan in de acteurslijst is maar de vraag. Ik heb diverse keren geschreven muziek is niet hetzelfde als film, een musical liefhebber ben ik niet noch een westernliefhebber en dat gaat allemaal weer een rol spelen net als het is lang geleden dat ik hem heb gezien, als je hem daarna weer ziet is hij leuk en daarna weer niet en daarom heb ik afgesproken ik schei ermee uit tenzij ik er over te spreken ben of er moet weer een andere reden zijn.

De liedjes apart op de dvd had geen enkele meerwaarde gehad, bij Oklahoma dan weer wel. Gewoon een cd opzetten heeft veel meer zin dan om die reden de film op te zetten. De ondertiteling heeft wel meerwaarde.
Begint immens vrolijk maar zwakt daarna steeds ietsje af. De slapstick is leuk en het vrolijke karakter blijft de hele film wel gehandhaafd. Ik heb Howard Keel nu ook weer gezien maar kan er geen goede mening over vormen dan een neutrale houding aan te nemen. Stel iemand zegt tegen mij vreselijke vent, dan vind ik dat best, maar geweldige kerel vind ik ook prima. Doris zelf zie er weer de "girl next door" in en een "geweldige zangeres" alleen met haar outfit had ik hier en daar wel weer wat moeite. Gisteren Sugar Bush met Frankie Laine, voor de ??? twee, drie,... -duizendste keer opgezet. Als kleine jochie werd voor mij de 78 toerenplaat al zeer vaak opgezet, hoewel ik nu geen platen meer heb alleen cd's. Ook is de film behoorlijk druk en als we dan toch over musicals moeten spreken is het een heel andere film dan bijvoorbeeld The sound of music.

De film kan wel in mijn favorietenlijst blijven en in verhouding met andere films laat ik de stem ook maar staan.

Als je Doris Day cast als Calamity Jane, dan weet je dat het geen historisch correcte film wordt over de bekende western heldin. De makers wilden eigenlijk Annie get your gun verfilmen, maar de rechten vielen in andere handen. Dan maar Calamity Jane, een musical western waarin iedereen de nodige redbull heeft gedronken en waar de set bezoek kreeg van een eenhoorn.

De overacting en draai aan het verhaal van de echte Calamity Jane werkt nochtans wel. Je zit meteen in een gezongen stripverhaal. Blijkbaar deed de film het ook wel goed bij de LGBTQ gemeenschap en beschouwen sommigen het nummer Secret Love als een eerste gay anthem. Kan ik me ergens wel voorstellen, al ligt het er in het conservatieve Hollywood uiteraard nooit zo dik op. Secret Love won een oscar voor beste song. In ieder geval indrukwekkend dat Doris Day het nummer in 1 take opnam. En ze is best leuk in de titelrol. Dus zeker goed gecast. Ze amuseert zich duidelijk en vond het zelf één van haar favoriete filmrollen ooit.

Maandagmiddag verder met deze Calamity Jane waar ik om de één of andere reden wel wat van verwachte. Waarom weet ik eigenlijk niet, waarschijnlijk vanwege de naam Calamity Jane die toch wel snel met andere grote western namen genoemd wordt, zeg maar een term in de westernwereld.

Maar toch is het eenmaal onderweg even stevig schrikken met de vreselijk drukke en aanwezige Doris Day in de hoofdrol en ook nog eens liedjes. En dat terwijl ik een serieuze western of klassieker uit het western genre verwachtte, dus dat is wel even schrikken en slikken want musical is absoluut niet mijn ding. Desondanks verkoopt Day het meer dan goed en blijkt de vrouw toch wel een geweldige performer in haar rol van de ruige tante Jane die nieuw vermaak gaat regelen en met Kate op de proppen komt.

En hoewel er vreselijk irritante momenten tussen zitten, zoals de veel te lang door gevoerde grap met het lachen rond de Indiaan en de baby waar Day iedere keer weer begint te hinniken, heeft het geheel toch wel wat. Het is duidelijk met zorg gemaakt, het heeft wel een bepaalde humor, saai is het ook niet, en als Day haar snavel dichthoudt is ze zeker het aan kijken waard waar McLerie ook zeker het aankijken waard is. En zoals DonLeone ook al stelt is het een beetje twijfelachtig of de problemen richting het einde draaien rond jaloezie of dat er lesbische gevoelens heersen. Maar fijn, uiteindelijk als geheel binnen het genre en als kleurrijke geheel best oké en daarom een voldoende.

Wie had gedacht dat een musical een goede mix zou zijn met het western genre ? ik niet maar wonderwel is het hier wel gelukt met een flinke dosis humor leuke liedjes en een goede chemie tussen Howard keel en Doris day .

Ok day als ruige kerel ? wat mij betreft hoeft het niet , lovelyboy hierboven zij het al, ze is ook erg druk en ze doet net wat teveel haar best om man te willen zijn , als ze wat ontdooit en haar vrouwelijke kant laat zien word ze een stuk verteerbaarder om naar te kijken .

een sociaal dubbele moraal thema is wel opvallend ( hier een voorbeeld maar zeker waar) en veelzeggend : blijkbaar mogen vrouwen wanneer ze maar willen en hoe het hen uitkomt in de mannenrol kruipen zonder dat ze hun vrouwelijke privileges hoeven op te geven , voor mannen daarentegen is het een taboe om in de vrouwenrol te kruipen, zij zitten altijd vast in hun rol en de verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt .

Doris casten voor deze rol was naar mijn mening fouter dan fout.

Doris Day, the girl next door, de ideale schoondochter, casten voor de ruigste tante van het wilde westen?

Echt waar, ik vind deze keuze zo debiel.

Net alsof je een lookalike van A. Hitler cast voor de rol van Jezus.

Doris is een hele leuke vrouw, getalenteerd komedienne, en niet te vergeten een bijzonder goede zangeres.

Maar deze film slaat in alle opzichten de plank zo ontzettend mis.

Jane is hier niks meer dan een gefrusteerd huisvrouwtje.

De echte calamity Jane zou zich in haar graf omdraaien als ze deze film zou zien.

Nee, geef mij dan maar de versie met Jane Alexander.

https://www.youtube.com/watch?v=U7MxhkLMPDo