Pumpkinhead (1988)

Had hier wel wat van verwacht en de film stelde gelukkig niet teleur. Pumpkinhead teert vooral op het visuele. Hier en daar erg mooie sfeervolle scenes en een wezen dat zich nog net niet kan meten met een alien maar er niet ver vandaan ligt. Mooie creature design. Verder heeft dit weinig te bieden maar de belangrijkste dingen waren aanwezig. M.u.v. de gore. Waar was de gore? Was de film lekker bloederig geweest had er een hogere score ingezeten.

3,5*

De mooie plaatjes en knappe gore-effecten kunnen niet verdoezelen dat het hier om een middelmatige horrorfilm gaat.

Alles was voorhanden om hier iets spectaculairs van te maken, maar deze regisseur heeft het verknoeid

Als hij was geregisseerd door bv. "Alexandre Aja" (Switchblade Romance (2003), The Hills Have Eyes (2006) ) zou hij geweldig geweest zijn, maar met "zou" en "als" kom je nergens, en dat is hier duidelijk het geval.

Een 5/10 voor de moeite.

Verspil hier je tijd niet aan, dat heb ik in jouw plaats gedaan...

Aardig tijdverdrijf.

Want ondanks dat het verhaal uiterst voorspelbaar is, kent de film vaart en genoeg sfeer. Met dank aan de rode filtertjes en rookmachines. Toch is met name het eerste half uur het sterkst en blijkt de film na de introductie van het alienachtige monster vooral een clichéhorror te zijn.

Redelijk.

Helemaal geen verkeerde jaren 80 horror pulp.

Monster zag er prima uit en de spanning was er ook bij.

Lekkere slasher film en de acteurs doen het ook goed.

3 sterren

Mijn neef had vroeger een pop van een monster dat ik als 8 jarig menneke ongelooflijk stoer vond. Toen ik eens naar wat creaties van Stan Winston aan het kijken was zag ik daar ineens een monster voorbij komen dat verdacht veel op de pop van mijn neef leek. Het bleek Pumpkinhead te zijn. Een goede reden om de film eens te gaan bekijken.

Het monster ziet er nog steeds erg fraai uit, logisch ook met Stan Winston aan het roer. De film begint ook spannend en sfeervol maar als het monster dan aan het moorden slaat gaat het met de kwaliteit helaas rap achteruit. Weinig gore, kills die teveel off screen gebeuren en onlogische beslissingen van slecht acterende tieners.

Helaas niet zo goed als dat ik de pop vroeger stoer vond.

2,5*

Mist wat.

Film begint vooral wat traag. Voor een redelijk korte film als dit mag het begin toch aardig ingekort worden. Het eerste half uur is puur setup zonder ook maar één streepje horror (de intro dan even niet meegerekend).

Verder wel een redelijk sfeervol filmpje, aardig kleurgebruik en grappige setttings, doet wat denken aan de HK fantasy/horrors uit dezelfde tijd.

Creature efects zijn een beetje dubbel. Het ding ziet er best gaaf uit, maar er is iets té veel leentjebuur gespeeld bij Giger, daarnaast lijkt het soms iets teveel op een mix van de Alien met een Richard D James kop op.

Tweede helft is een stuk beter maar wel wat warriger en minder gefocusd. Zo rigide is de opbouw van de film, zo losjes is het hele tweede deel.

Mist inderdaad wat gore, maar ook wat identiteit. Uiteindelijk wel een grappige mix van elementen, die hun invloeden echter nooit overstijgen.

2.0*

Leuk filmpje.

Verhaal sprak me heel erg aan, en dat is ook redelijk goed uitgewerkt in deze film. Het begint allemaal wat traag, maar dat vond ik absoluut geen negatief iets want ik kon op deze manier wel veel sympathie opbouwen voor Ed en Billy, die ik overigens enorm schattig vond met zijn ronde brilletje. Vond het dan ook erg zielig toen dat ongeluk eenmaal gebeurd was, werd ook best wel mooi in beeld gebracht.

Dan komt de film eigenlijk pas op gang, en dat is leuk. Heel erg eng word het nergens, en op veel gore hoef je ook niet te wachten. Nee het gaat om de sfeer en die vond ik juist enorm goed neergezet in deze film. Van het dicht begroeide bos tot het huisje van die heks, ik vond het allemaal erg spooky. Top dus!

De creature zelf zag er wel redelijk uit, zo'n beetje wat je wel verwacht in een film uit de jaren 80. Maar het had allemaal wat meer in beeld mogen komen, kills waren ook niet echt hoogstaand. Acteerwerk daarentegen vond ik wel weer goed te doen.

Al met al vond ik het dus erg vermakelijk. Film moet het niet hebben van spanning en gore, maar vooral van de sfeer en dat is dan ook gelijk het grootste pluspunt in de film!

3.5*

Mist toch een klein beetje aan sfeer, maar ook gebrek aan een leuke cast maakt de toch al korte film een vrij lange zit.

Pumpkinhead is een oerstomme naam voor een devil from hell, maar gelukkig is het niet zomaar een oranje Halloween-pompoen op een zwart, lopend laken. Het design van het monster is het allergrootste pluspunt. Lekker scary, overtuigend en zelfs de animaties zijn niet zo brak als vele andere monsterfilmpjes uit de tijd. Jammer dat de legende het monster eigenlijk te kort doet. Wat zou je denken als een kleine snotaap je vertelt dat je een kwaadaardig pompoenhoofd kan opwekken om wraak op iemand te nemen? Oooooeeeegieboogieboogie! Nee, dat gaat hem niet worden dus.

De spookachtige setting met veel blauwe rook en lichteffecten is sfeerverhogend, maar de vrij laffe kills zijn een enorme tegenvaller. Je zou verwachten dat er wat creatiever met zo'n monster wordt omgesprongen, maar tot drie keer toe iemand buiten beeld omhoog tillen; daar krijg ik geen zwetende naad van. De cast is sowieso niet noemenswaardig. Henriksen misschien, maar daar ben ik nooit zo kapot van.

Grootste knelpunt zijn dus de brave kills en weinig bloedvergieten. Daardoor krijgt de film meteen een enorm suffe feeling over zich heen. Jammer, misschien volgende keer beter.

Fantastisch genrewerkje zo richting het einde van de jaren 80. Alle befaamde ingrediënten zitten er zo'n beetje in. Alhoewel, het uitblijven van uitbundige en/of afwisselende gore blijkt voor velen een gemis en moet dan ook zeker (weer) benoemd worden. Desalniettemin toont Stan Winston met zijn eerste film aan een boel te hebben opgestoken van genre-genoten. Dik aangezette mistbanken tijdens de kitscherige blauwe nacht-scené's steken prachtig af tegen de fel rode gloed in die krakkemikkige hutjes in de middle of nowhere. Met als hoogtepunt de kennismaking met Haggis. De opening heeft het allemaal en eindigt met een briljant vol shot van Pumpkinhead met één van zijn slachtoffers. Het creature sfx werk is bewonderenswaardig en deze korte making of op Youtube toont aan hoe leuk het werken eraan was en tegelijkertijd merk je hoe tijdloos 'suit acting' is.

Pumpkinhead

Aan het plot te lezen deed de film me een beetje aan Candyman denken. Gezien ik die niet bijsterend goed vond had ik hier op een knaller gehoopt. Een horrorklassieker is het echter allerminst.

Het verhaal mist gewoon het een en ander. Het begin is behoorlijk lang uitgerekt, de spanningsopbouw daarna is zeer kort en de tijd dat de volta daarop volgt is nog korter. Tevens rammelen er behoorlijk wat motieven in het verhaal. Het is allemaal wat overtrokken en bekrompen. Na de volta groeit de film echter wel, ook al lijkt het dan te laat. Pumpkinhead houdt helaas te lang een te laag niveau aan.

Het acteren zwabbert ook behoorlijk tussen overacting en redelijk op niveau. Het begin is zeker niet slecht. Lance Henriksen en de tieners zijn lekker op dreef. Toch als het er eenmaal op aankomt laten ze het afweten. Allen kelderen een afgrond van wanprestatie in. Het feit dat de tieners op IMDb al geen foto'tje hebben zegt misschien wat over het vervolg van hun carrière. Hun prestatie hier sluit dat aardig bij aan.

Visueel gezien scoort Pumpkinhead echter punten. Er wordt een raar soort sfeer gecreëerd met aardige beelden. Vooral de hut van de heks en tijdens de achtervolgingen van het monster is er erg goed gebruik gemaakt van licht en locatie. Toch weet dit het geheel niet te redden van een jammerlijke onvoldoende.

Pumpkinhead kon heel wat beter. Zonde want op zich heeft het concept, zeker commercieel gezien, wel potentie.

2*

Anno 1988 hadden we al menig "cabin in the woods" filmpje gehad. De ene keer waren het demonische krachten en de andere keer een moorddadige maniak. Pumpkinhead zit daar mooi tussenin: het gaat hier namelijk om een moorddadige demon.
De verhaallijn is erg simpel: een stel jongeren doden in een motorongeval een klein jongetje. De vader (gespeeld door Lance Henriksen) besluit met hulp van een lokale heks de demon "Pumpkinhead" op te roepen. Wanneer hij erachter komt dat hij ze gruwelijk afslacht krijgt de man echter wroeging.
Wat een markant gelaat heer Henriksen toch. Menig horrorliefhebber zal hem toch al minstens één keer in iets voorbij hebben zien komen. Hier zet hij een degelijke rol neer als de verbitterde vader.
De jongeren zijn gemiddeld slachtvee voor een horrorfilm uit deze tijdsperiode. Verder komt George Flower in een leuke rol voorbij als de opa van een stel lokale hillbillies. Grappig trouwens hoe de makers dit gezin een soort groezelige uitstraling weet te geven.
De film heeft zowel zijn positieve als negatieve punten. De creature fx van Pumpkinhead zien er echt geweldig uit en doen haast denken aan de alien uit Alien. Daarnaast is men erin geslaagd om de scenes met de heks een mysterieuze en griezelige sfeer te geven. Ook komen er een aantal mooie, sfeervolle sets voorbij, zoals een half afgebroken huis.
Helaas is de film wel wat tam. Hierdoor is de dreiging van de demon nooit echt geloofwaardig. Vooral niet wanneer hij de ketting van een motor heeft gehaald? Dit laatste lijkt wel een mislukte poging tot humor.
"Pumpkinhead" is een redelijke jaren '80 horror die voor de liefhebbers best interessant kan zijn.

Typische tachtiger jaren horror dat best aardig uit de startblokken komt met dat ongeluk. Veel verwacht ik niet van de cast, maar ze doen het voor iets als dit naar behoren. Sowieso een betrouwbare klant, die Henriksen. Ook geen langgerekt gezeur met dat arme joch, snel op zoek naar het gekke oude wijf dat al sissend de horror aankondigt.

Een lachebekje, deze Pumpkinhead, die lijkt op de misvormde liefdesvrucht van Alien en Predator. In vol ornaat te zien, dat pleit voor de film. Zijn gedrag is al met al wat onbeholpen en ik ben ook niet zo kapot van hoe Winston hier met kleuren speelt. Oogt vaak eerder wat goedkoop dan sfeervol, maar soit. Het is verder geen onaardig horror sprookje.

Wat krijg je als Alien kruist met de Gremlins? Pumpkinhead? Maar wat is dit een fijne B-film. Er wordt heerlijk de tijd genomen om één en ander uit een te zetten en als Ed Harley ,gespeeld door Lance Henriksen, dan uiteindelijk naar de heks gaat zien we prachtige maar subtiele special effects van de heks en haar huisje. Verderop in de film komen we dan bij het monster en die mag er wezen! Zeer mooi gecreëerd. En er werd zelfs wat humor met hem meegegeven! Standaard verhaaltje,tieners worden gekilld, Gore is er niet, maar wel sfeer en liefde voor monsterfilms wel. En daardoor is dit alles behalve slecht.

Saillant Detail: De helaas overleden regisseur Stan Winston was ook visuele effectenspecialist. Wat dus goed te zien was in de film. Hij werkte aan onder meer de Terminator- en Jurassic Park-films, Aliens, de Predator-films en Edward Scissorhands. Gedurende zijn carrière won hij vier Oscars.

Blijft een aangename monsterflick, dit regiedebuut van Stan Winston. De naam zal veel mensen eerder aan Jack Pumpkinhead doen denken, maar daar heeft dit monster niets mee te maken; hij is eerder een soort neefje van de Xenomorph. Het design is cool en met iemand als Stan Winston aan het roer mag je er ook vanuit gaan dat de effecten rondom dit monster helemaal in orde zijn. En dat zijn ze.

Maar Pumpkinhead heeft nog meer te bieden. Het script is vrij eenvoudig en er wordt veel tijd uitgetrokken voor de set-up. Dankzij een sympathieke Lance Hendriksen en zijn aandoenlijke zoontje Matthew Hurley werkt dit nog best goed. De tieners zijn echter stuk voor stuk inwisselbaar. Als de film uiteindelijk in de volgende versnelling wordt gezet, gaat het ineens erg rap. Pumpkinhead verschijnt en laat er geen gras over groeien; stuk voor stuk worden de tieners geconfronteerd met het monster. Dit levert een reeks amusante scènes op, sommige sequentie zijn zeer effectief en de effecten zijn - zoals gezegd - noemenswaardig. Maar niet alle shots zijn pareltjes; zo is de grading af en toe wel erg extreem, veel shots zijn ineens geheel rood of blauw. Daarnaast lijkt het tweede deel van de film nogal wat gehaast. Nog iets meer spanning en iets meer monster had ik niet vervelend gevonden. Desondanks zorgt de korte speelduur ervoor dat je een film als dit makkelijk nog eens opzet.

Ruime 3,5 sterren.

Fantastische setting en sfeer in deze monsterfilm met een vrij simpel verhaal.

Het verhaal speelt zich af in een streek met bouwvallige huisjes en dito boerderijtjes die ver van elkaar en van de bewoonde wereld zijn verwijderd. Verlatenheid en isolement. Het landschap is bebost met kale bomen. De wind blaast stof en zand. Kortom, het is een heerlijke somberheid die zich inwringt in het verhaal en die zichtbaar is in bijna elke scène.

Het verhaal is alsgezegd simpel. Het bekende stramien. Groepje vrienden komt in verlaten gemeenschap en veroorzaakt heibel. De heibel loopt verkeerd af en men tuigt een monster op dat ook weer heibel veroorzaakt. Dat is het dan. Niet belangrijk verder. Het gaat om de sfeer, het aanzien, de effecten, het monster. De rest inclusief de personages is van ondergeschikt belang.

Fijne effecten. Het monster is spectaculair opgetuigd. De andere effecten deugen ook. In de meeste gevallen heeft de grime kwast goede werken verricht. Die heks! Wauw! Het is duidelijk met liefde gedaan. Het levert sfeervol griezelige beelden op.

Zo'n film is het. Een sfeervolle monsterfilm. Niet doodeng, maar sfeervol eng.

Matige film over een man die wraak wil nemen op de groep vrienden die schuldig zijn aan de dood van zijn zoontje. Een uiterst mager verhaal, en ondanks dat de film al kort is, had het met gemak nog een stuk korter gekund. Het komt namelijk nogal traag op gang. Spannend of eng wordt het niet, maar het monster ziet er wel goed uit.

"Pumpkinhead, wie oh wie is niet bang voor Pumpkinhead?,

Blijf weg van Pompoenkop tenzij je jouw leven moe bent!"

De film begint rustig, vreedzaam en voor ons op een goeie manier, niet gelijk met het "been erin" maar opbouwend zodat je de hoofdpersonen leert kennen en empathie voor hen voelt als het mis gaat.

En het gaat mis, het kind van Ed Harley (Lance Henriksen) komt voor de crossmotor van een tiener en die is gelijk ontkennend en gaat er van door met zijn vriendin.

En dat had hij nu niet moeten doen in het gebied van Pumpkinhead want dit heerschap is géén legende maar een gruwelijke waarheid op 2 poten!

Ed zoekt hulp en vind deze met behulp van een oude vrouw maar na verloop van tijd als hij ook geconfronteerd wordt met de gruwelen, probeert hij Pumpkinhead te stoppen.

Het grootste (eerste) deel van de film is goed maar na ruim de eerste helft zakt het verhaal iets in, de regisseur Stan Winston vervalt met het verhaal in herhalingen en dan kan de kijker zijn aandacht verliezen. Jammer, er had nog meer in kunnen zitten met een iets andere draai in de film. Ondanks dat zijn wij tevreden en gunnen de film een vette 7!

Tegenvaller.

Recentelijk kwam ik meerdere 80s horrorfilms tegen die leuker waren dan ik vooraf dacht. Ik hoopte dat deze streak er met Pumpkinhead ingehouden kon worden, maar dit bleek helaas een tegenvaller te zijn. Het concept is leuk en biedt genoeg ruimte om leuke dingen te doen, maar het probleem is dat die leuke dingen helaas uitblijven.

De film begint nog wel aardig, maar wordt gaandeweg iets saaier. Deze film staat onder de horrorliefhebbers vast bekend als een film met een geweldig monster, maar het is lang wachten voordat deze ook echt in beeld mag komen. Wanneer dat eindelijk wel gebeurt is het weinig indrukwekkend omdat regisseur Winston toch niet de juiste dreiging kan meegeven aan deze verschijning.

Het verhaal is origineel te noemen, maar weinig boeiend uitgewerkt. Ik begon me al snel te vervelen en Winston kan geen enkel personage uitwerken die de tijd wat vlotter laat verlopen. Ieder personage is nogal saai en vullen erg typerende verschijningen in. Het acteerwerk is ook niet geweldig, dus dat zit de film ook niet mee. Te verwachten van dit soort films, maar dat maakt de kritiek niet ongeldig.

De horror is verder ook tam en het bloedvergieten gaat er beperkt aan toe. Weinig interessante moorden die veilig buiten beeld worden gelaten. Jammer is het wel, want het kon meehelpen aan de dreiging van dat beest, die helaas niet bepaald spannend in beeld wordt gebracht. Het blijft op deze manier een relatief vermoeiend resultaat hier en daar, helaas.

Wel is het zo dat regisseur Winston de setpieces en decoraties erg goed in de hand heeft. De passie valt er regelmatig vanaf te lezen, en daar kan ik de film op prijzen. Jammer alleen dat het qua mosnter, personages en verhaal zelf weinig interessant is om met de volle aandacht te blijven volgen. Wat mij betreft een gemiste kans, helaas.

Typische jaren 80 horror. Heeft wel zijn leuke momenten, zoals het sfeervolle bezoekje bij de heks. Het monster Pumpkinhead komt vrij veel in beeld wat ook een pluspunt is. Is trouwens een bovengemiddelde monster design. Het slaat nergens op dat Ed het monster laat oproepen door de heks om tien minuten later zelf ten strijde te trekken er tegen, maar het script zit nogal los in elkaar. Een spannende film is het ook niet geworden. Daarvoor is het verloop te voorspelbaar : iedereen weet dat de jongeren één voor één zullen afgeslacht worden. Dan is het nog hopen op een deftige finale.

De titel slaat nergens op en doet eerder denken aan Halloween. Het leunt echter meer aan bij folk en outback horror. Wraak is steeds een geweldig gegeven als je de horror weg inslaat. Het duurt wel even vooraleer de actie op gang komt, maar eens het monster uit de hel is losgelaten, is er geen houden meer aan.

Op foto vond ik hem meer geslaagd dan in de film zelf. Een vreemd creatuur, wat slungelachtig met die lange benen en die uitstekende schouders. Op één of andere manier moest ik wat denken aan Alien. Zijn kills vond ik weinig overtuigend. Lichamen verslepen en omhoog sjouwen, het mocht wel wat extravaganter.

Desalniettemin een leuke wegkijker. Ik vond het wel erg sfeervol in die donkere bossen met die mist. Prima ook dat het monster voldoende en goed in beeld komt. Een redelijke 80s horror, leuk, maar met hier en daar wat goedkoop.

De film heeft een sfeervolle setting en een bijzonder opvallend monster dat toch vaak in beeld wordt gebracht.

Het verhaal heeft een simpel gegeven rond wraak en wordt in de eerste helft goed opgebouwd. Daarna komt er meer actie, maar echt spannend wordt het niet. Daarvoor is het monster niet te eng en zijn de kills te mak.

De personages zijn niet echt interessant, vooral de drie koppels weten niks van hun rol te maken. 6/10

Na jaren weer herzien, ditmaal op 4K van Scream Factory met Dolby Vision. Regiedebuut van special effects wizard en master of animatronics Stan Winston.

Verhaal begint met een flashback in 1957 waar Ed Harley (Henriksen) als kind een man vermoord ziet worden door een monster uit het bos. Terug naar het heden volgen we hem als weduwe met zijn zoontje Billy. Hij runt een lokaal groentezaakje in een klein dorpje aan een bosgebied waar iedereen elkaar kent. Kort daarna wordt zijn zoontje doodgereden door wat tieners uit de grote stad die daar aan crossen zijn met hun motoren. Ze vluchten en laten Billy achter. Ed zweert wraak en herrinerd zich verhalen over een heks uit de wildernis en de herinnering van vroeger. Eenmaal bij de heks vraagt hij haar zijn zoon tot leven te wekken. Ze zegt dat dit onmogelijk is, maar ze kan hem wel helpen wraak te nemen. Ed moet botten opgraven bij een oud kerkhof, wat tevens een pompoenveld is. Met haar krachten roept ze ''Pumpkinhead'' aan, een monsterlijk geklauwde demon, die eenmaal herboren, alleen nog maar reageert op Ed's bloeddorst. Maar terwijl het wezen zijn langzame , onuitsprekelijke martelingen op de tieners uitvoert, wordt Ed geconfronteerd met een gruwelijk geheim over zijn connectie met het beest - en beseft hij dat hij een manier moet vinden om zijn dodelijke missie te stoppen voordat hij voor altijd één wordt met het wezen.

Een sfeervol moralistisch verhaal met demonische horror waar wraak en bezitting centraal staan. Henriksen speelt best aardig als de vader die zijn zoon wil wreken, maar toch wroeging voelt als hij de slachtoffers afgeslacht ziet worden vanuit first person perspectief. Gedeelte met de heks en de weg daarnaartoe vond ik het sterkst. Haar donkere huisje met oranje gloed diep in het mistige bos, waar Ed eenmaal binnen ratten, vogelspinnen en een uil ziet hoog op een tak die alles overziet. Monster zelf zag er ook goed uit, met zijn lange gestalte en messcherpe klauwen, gave special en praktical effects. Verder zien Kelly Remsen (Nightmare Elm Street 2), als één van de tieners.

Blijft een aardige creature feature van de 80's met een eveneens fijne speelduur van iets meer dan 80min.