Oh Boy (2012)

Alleraardigst filmpje. De humor sprak me wel aan. Het hedendaagse, herkenbare, leventje van de sympathieke hoofdpersoon wordt op een vermakelijke, komische en daarmee aantrekkelijke manier neergezet. Het bakje koffie krijgt een hoofdrol in een film die verder geen echte pieken of dalen maar wel een sterk einde kent.

Zeer vermakelijke film inderdaad.

Klassiek zwart/wit en begeleidt onder een jazzy soundtrack en je hebt al snel een sfeervolle film te pakken. Schilling's personage gooit daar nog een enorme charme bovenop, heerlijke mimiek en gevatheid ook. Al vind ik het niet echt een tragikomedie, eerder een volbloed komedie.

Concept werkt bij mij altijd wel goed. Een sfeervolle leefwereld, als een nomade reizend van locatie naar locatie en gaandeweg allerlei memorabele situaties en personages tegen hetl ijf lopen. Werkt ook hier erg goed, flink wat gelachen, vrij subtiele humor ook.

Een film die niks bijzonders doet, maar wel doet wat ie moet doen en goed is in wat ie doet. Zeer vermakelijk middle of the road film. Tekenend voor mijn IFFR ervaring voorlopig.

Oh boy is een erg humoristisch en sfeervol filmpje. Hele leuke dialogen, met soms ietwat overdreven stereotypen, maar ook wel heel spitsvondig (met name de conversatie met de psycholoog was tof).

Een aantal scenes springen er absoluut uit voor mij, zoals de scene met de massagestoel, of het bizarre theateroptreden van Julika en de discussie met de hysterische regisseur van het stuk. Het acteerwerk was uitstekend. Datzelfde geldt voor het camerawerk. Zelden heb ik Berlijn van zo'n mooie kant gezien.

Overigens heb ik de film in de openluchtbioscoop gekeken op de Grote markt in Groningen tijdens het Zienemaan evenement. Heel leuk om een keer mee te maken.

De film is bovendien een dikke aanrader.

Mij liggen dit soort films ook wel. Het deed me vooral wat denken aan After Hours, maar dan met wat minder vergezochte en meer realistische situaties. De film is bij vlagen erg grappig, maar weet zo nu en dan een knappe melancholische noot te raken. De scène bij die oma van die drugsdealer was enerzijds erg geestig, maar wordt op een bepaalde manier ontroerend, al kan ik mijn vingen niet precies leggen op waar het hem in zit. Op een bepaalde manier weet Gerster denk ik gewoon goed te vangen hoe het voelt om zoekende te zijn, zonder te weten waarnaar (buiten koffie om, natuurlijk).

Oh Boy overstijgt in ieder geval zo een film die alleen een reeks aan grappige situaties wordt. En dat zonder dat het geheel ooit te kunstmatig aanvoelt en ook zonder te hip proberen te doen, wat bij een film als deze nogal makkelijk had kunnen gebeuren. Zelfs de keuze voor zwart-wit cinematografie voelt natuurlijk aan. Het is een heerlijke film om te ondergaan, die ondanks een zekere luchtigheid lang bij me blijft hangen.
4*

Berlijn

Koffie-queeste

Lekker zondagmiddagfilmpje. Veel sfeer en een mooie karakterschets, beetje (te) kolderiek aandoend af en toe, maar als Jarmusch liefhebber kon ik hier wel wat mee.

3.5*

Leuk! Het tragische jonge studentenleven van Tom Schilling, de pechvogel, wordt op een luchtige manier in beeld gebracht waardoor zijn ellende op sommige momenten zelfs lachwekkend wordt.

Oh Boy is erg onderhoudend en blijft boeien, de beelden zijn in prachtig zwart-wit en er wordt uitstekend geacteerd. Leuke rol van Friederike Kempter! (Julika)

Uitstekende kleine film en dito filmdebut, over de overgangstijd van jong volwassene naar echte volwassenheid zo eind twintiger jaren.

Op de hoes afgaande Oh boy in roze met jonge man, dacht ik dat het richting weke homo-film zou gaan. ... niet dus. Alhoewel er wel kleine aanwijzinkjes zijn dat de protagonist mogelijk niet helemaal straight is.

Grappig en subtiel dramatisch, alles lijkt de hoofdpersoon te overkomen, en hem in verwarring achter te laten, zijn pogingen om wakker te worden (in het leven) middels koffie worden constant geobstrueerd.

De man die zegt niks meer te kunnen begrijpen van wat mensen zeggen, weerspiegeld onze protagonist. Dat hij daarna dood neervalt, symboliseert de dood van zijn oude zelf, waarna hij dan eindelijk zijn koffie krijgt om wakker te kunnen worden in de echte wereld.

Zo bezien is deze film een initiatie naar ware volwassenheid die bij deze leeftijdfase (rond de 30) hoort.

Deze film was o.a. in Duitsland zelf een groot succes. En op papier past de film met een aangename zwart-wit-sfeer helemaal op mijn bordje. Toch werd het nooit meer dan leuk. De scènes zijn op de een of andere manier niet memorabel, niet grappig genoeg en het geheel wordt nooit meer dan de som der delen. De koffiegrap wordt hier vaak genoemd, is geinig, maar verder ook niet heel memorabel. Ik had er vanwege de verhalen en de opgebouwde reputatie toch heel wat meer van verwacht. Nu is het niet meer dan aardig.

Met de gekozen vorm van sfeervolle muziek en zwartwitbeelden en het potentieel interessante uitgangspunt zou je een prima film af kunnen leveren, maar op een of andere manier gaf het me alleen maar een heel naar gevoel en bracht het me voor de rest niets.

Ik heb op zich ruime ervaring met films die wat zwartgalliger zijn, een wat ondergeschikt plot hebben, en vooral draaien om intermenselijk contact. Wat zeg ik, dat is overwegend zelfs mijn smaak in films. Maar zelden tot nooit heb ik dat het me zo tegenstaat. Want dat deed het.

Komedie? Heb ik iets gemist? Ik zie dat Woody Allen hier genoemd wordt, maar daarvoor is dit veel te zwaar en veel te leeg. Waar zijn de relativerende grappen? De leuke vondsten, spitsvondigheid, misschien hier en daar een voorzichtig existentieel zijstraatje, waar een film als dit zich best voor zou lenen? Zo'n koffie-running gag is best geinig, maar uiteraard niet genoeg op heel de speelduur. Ergens is het ook style over substance, een beetje een interessant hipstersfeertje creëren, maar inhoudelijk wel zo leeg als wat.

Vind het zelf ook wel apart, want normaal gesproken stoort leegte me niet zo. Ik kan gerust kijken naar (bijvoorbeeld mumblecore)films, waar voor de rest geen fuck in gebeurd, en ze toch vermakelijk genoeg vinden. Op zich heeft, zoals ik al zei, deze film alle elementen om mij aan te kunnen spreken, maar toch is dit niet gebeurd. Kan geen hoge beoordeling geven aan een film die me met zo'n negatief gevoel achterlaat.

2*

Ben het niet eens met bovenstaande commentaren.

Oh Boy is juist een grappige inkijk in het leven van een mislukte rechtenstudent in zijn quarterlife crisis. Zeer treffend aangezien veel mensen van rond de 30 hiermee kampen. Op een gegeven moment is je jeugd toch écht voorbij en moet je gaan kiezen voor een serieuze baan en/of een gezin. Of je doet dat allemaal niet en wordt in het beste geval zo'n sneue ouwe lul die blijft vasthouden aan het studentenleven. Iedereen die heeft gestudeerd weet welk type ik bedoel; je kwam ze in elke vereniging wel tegen.

Niko Fischer in de film lijkt al gekozen te hebben voor optie 2, aangezien geld toch geen rol speelt. Tot zijn rijke vader de geldkraan dichtdraait en zijn eeuwige studentenleventje ruw wordt verstoord. Wat volgt is een aantal tragikomische ontmoetingen met een aantal zeer diverse types. Ik vond vooral zijn weerzien met Julika en de scene die hij en zijn maat schoppen bij het experimentele toneelstuk erg humoristisch. Niko's ontmoeting met de oude man in het café is dan weer eerder droevig. Zo kabbelt eigenlijk de hele film tussen humor en drama.

Groots is het verhaal verder niet, maar het geweldige sfeertje dat Gerster weet te schetsen wist mij wel te pakken. De zwart/wit fotografie en de jazzy soundtrack waren hierin niet onbelangrijk. Daardoor wordt het ook niet té zwaar. Als zo'n film met een antiheld als Niko Fischer te nihilistisch wordt, gaat het me gauw tegenstaan. Niko zit ook niet direct in een neerwaartse spiraal en het open einde laat ruimte voor interpretatie wat betreft de richting van Niko's leven. Zelf ga ik van het goede uit, aangezien dat voor de meeste mensen uiteindelijk toch op gaat.

Kortom: een positieve verrassing uit Duitsland. 4****

Hoewel verpakt als luchtig, quasi-komisch sfeerfilmpje, was het best een trieste bedoeling. O.a. de onvervalste emotioneel confronterende momenten, de grauwe zwart wit beelden van Berlijn en de weemoedige soundtrack droegen hier aan bij. Daarbij kwam er soms geen eind aan sommige dialogen/monologen. Ik vond dat bij mekaar net iets teveel van het goede. De pluspunten waren de sterke cast en de zeer goede fotografie. Al met al zeker origineel bedacht, maar in mijn optiek toch niet zo geslaagd als dat het had kunnen worden. 3.25*

Film over een jonge man voor wie het tij is gekeerd. Zijn "easy life" lijkt voorbij en heeft plaats gemaakt voor realiteit en een omgeving die hem de rug toekeert en niet nodig blijkt te hebben.

Jan Ole Gerster zetten een sobere maar doordringende zwart-wit film neer, knap opgebouwd en bestaande uit meerdere eerder korte scènes, telkens met andere personages en waarbij telkens de ontoegankelijkheid die het hoofdpersonage ontmoet wordt onderlijnd.

Het geheel wordt begeleid door keurige, passende muziek (als het wat jazzy werd, dacht ik aan Woody Allen) en er zijn wel wat shots van nachtelijk stadszichten die precies de negatieve spiraal waarin onze vriend zich bevindt accentueren.

Ge kunt het moeilijk een coming-of-age-film noemen en toch stelt de film dat toch eens de ernst zal doordringen.

Keurig filmpje waarin het acteren best meevalt.

Hopelijk valt er van deze, voor mij onbekende Ole Jan Gerster, nog meer uit de bus.

Geen idee waarom de film hier Oh Boy heet en op de rest van het internet onder de titel A Coffee in Berlin door het leven gaat, is ook passender bij de film vond ik zelf.

Dat sommige mensen deze film als sloom ervaren en langdradig kan ik mij ergens wel wat bij voorstellen maar in mijn geval vond ik het langzame in de film juist in het voordeel werken.
Er gebeurd door de film heen genoeg, zeker als je nagaat dat alles op 1 dag gebeurd en Niko geen slechtere dag kon treffen.
Het mooie in deze film vind ik het opbouwen van negatieve situaties met hier en daar een vleugje humor en gelukkig een paar luchtige momentjes om het geheel een beetje in balans te houden.

Julika lijkt op het eerste gezicht een leuke meid en zonder twijfel het lichtpuntje van zijn dag, maar later in de film en voor Niko later op de avond komt hij er toch achter dat ze het verleden nog steeds niet heeft kunnen loslaten en dat ze iets verknipter is dan de kijker in eerste instantie denkt, al is verknipter misschien niet helemaal de juiste benaming hier voor.

De kleine dingetjes maken deze film beter dan gemiddeld, bijvoorbeeld de scene dat Niko de kamer binnenloopt van de oma van de dealer of natuurlijk de scene tegen het einde in het café. Mensen die deze film als sloom en oninteressant ervaren kijken er hoogstwaarschijnlijk op een verkeerde manier tegen aan, want op 1 dag tijd gebeuren er ontzettend veel (kleine) dingen en mag je als kijker hopen dat je niet zo dag mee maakt zoals Niko.
De running joke dat hij telkens koffie wilt maar het nergens kan krijgen is trouwens wel erg leuk gevonden

Aangename verrassing en zeker een aanrader in zijn genre!
4*

Pff, wat een slappe 1-2 zinnen recensies krijgt deze film voornamelijk hier zeg! Ja, er gebeurd hier ook "geen reet" in of is dit maar een "pretentieus saai broddelwerkje" of is niet "boeiuuuuhh", als je weer verwacht dat dit een geflipte film is over een losbandige adolocent die zuipt, snuift en neukt en op die manier aan zijn einde komt of een film is waarin je je totaal niet in kan voelen of kennen omdat je zelf misschien nooit een Quarterlife crisis hebt meegemaakt... Kijk deze film dan ook gewoon niet, of leg eens in een pleidooi goed uit wat voor jou de gebreken zijn.

Oh Boy was voor mij bijna zo goed als herkenbaar en laat het ook net zo wezen dat ik dit jaar ook helemaal betoverd en verrast bent met een vakantie naar Berlijn, waar alles gewoon een open boek is en je alle kanten opkan. Helaas komt Oh Boy nou niet echt bepaald op de plekken waar ik ben geweest, maar schetst hier Berlijn wel erg mooi neer en het zwart-wit beeld is gewoonweg prima gekozen en krijgt hier ook uitgebreid aandacht met de vele mooie kiekjes en plaatjes met 0% soundtrack. De personage Niko Fischer wordt hierin ook echt uitstekend neergezet en het was bijna net alsof ik naar een film zat te kijken dat over mij ging of over mensen die ik nu, sinds ik in Amsterdam woon, steeds vaker tegenkom. De wereld lijkt zo mogelijk te zijn om al je wensen, rituelen of al die quasi-perfecte levens die de commerce in de maatschappij pompt en er zelfs om liegt en bedriegt uit te laten komen, maar ondertussen wordt je maar steeds ouder dan 18 en gebeurd er nog steeds geen reet, althans, in jou ogen dan, en dan zit je daar dan....

Op deze manier worsteld Niko zich door het leven en struind zo de straten van Berlijn af op zoek naar een beetje inhoud. De Berlijners worden hier ook vooral neergezet als gladde maar toch sympathieke mensen die overal wel de humor van inzien, zo ook bijvoorbeeld Niko's psycholoog. Niko is een bijdehante jongen die inmiddels wel een hoop mensenkennis heeft opgebouwd en makkelijk door mensen heen kan kijken en pronkt met zijn opgebouwde kennis die hij misschien in zijn eerdere leven moeilijk heeft kunnen opbouwen. Hij wordt regelmatig vergezeld met laatbloeier Matze, die zichzelf ook is kwijtgeraakt en ook totaal geen onvriendelijke man is, en komt ook nog eens een oud klasgenootje tegen die hij vroeger om haar gewicht heeft gepest, en uiteindelijk dat ook maakt tot een persoon hoe zij in het heden is, maar toch bloeit er wel iets tussen die twee. Ook heeft deze jongen ook zo zijn rituelen, (waarbij ik ook steeds meer erachterkom dat ik niet de enige op de wereld ben met een bepaalde ritueel) zijn dagelijkse kopje koffie, maar symbolisch lijkt elke koffieautomaat wel stuk te zijn en heeft hij op het moment eventjes geen losgeld.

Maar al met al, hoe Niko ook doelloos door de stad zwerft, een beetje hier en daar aanmoddert, en fouten maakt, en waarbij zijn vader al inmiddels het hoop op zijn toekomst heeft verloren, is het zeker geen domme jongen. Maar uiteindelijk kan je niet in deze situatie blijven, wil je verder.

Ook dat einde met die oude oorlogsslachtoffer in de kroeg was een insluipende raakpunt. Meer ga ik daar niet over zeggen.

Nee, dit was een behoorlijke sterke film die geschikt is voor iedere late puber of adolocent die ook zo'n beetje in dezelfte situatie zit en wil duidelijk maken dat jij niet de enige bent.

Inderdaad een Loveletter to Berlin!

5,0*

Fijne liefdesverklaring aan de stad Berlijn, die, ondanks zijn beladen geschiedenis, overeind krabbelt en tegenwoordig nieuwe geschiedenissen schrijft. Het weet in stemmig zwart-wit zowel het verhaal te vertellen van een opgroeiende adolescent als een ode te brengen aan de stad Berlijn als een nieuwe culturele plaats na de wederopbouw. Misschien bij vlagen geforceerd pretentieus, maar het weet zeker ook een gevoelige snaar te raken.

Zeer aangenaam filmpje, dat in een rustig maar fijn tempo voorbij kabbelt. Berlijn is een plaats, waar ik ook nog wel eens naartoe zou willen en na het zien van deze film, krijg ik er alleen maar meer zin in.

Jan Ole Gerster is een getalenteerd regisseur. De keuze voort zwart-wit vond ik wel een goede en geeft het geheel een bepaalde nostalgie mee. De hoofdrolspeler moet naar de toekomst kijken, al krijgt hij te maken met personen en andere zaken uit het verleden.

Ik vond vooral de verhouding tussen drama en komedie erg uitgebalanceerd. De subtiele humor werkt erg goed, maar leidt nooit af van de basis, terwijl het drama ook bijzonder sterk is. De rode draad van de zoektocht naar koffie is trouwens ook erg leuk.

Oh Boy kent weinig uitzonderlijke momenten, maar is als som der delen erg sterk en blijft ook lekker lang hangen. Zo en nu eerst een lekker bakje koffie!!

4,0*

Van lieverlee somber stemmend relaas over een dag in het leven van een gesjeesde rechtenstudent, die op zoek naar een kop koffie in het anonieme Berlijn van de ene ervaring aar de andere struikelt. Zijn belevenissen zijn opmerkelijk en alledaags tegelijk. De zwart-wit cinematografie accentueert het inhoudloze, grijze leven van een ambitieloze jongeman, die gelaten alles over zich heen laat komen.

Heel matige film over het dagelijks leven van een voormalig rechtenstudent in Berlijn. Enkele herkenbare situaties, maar grotendeels kabbelt de film maar een beetje voort zonder te boeien. Het helpt ook niet dat de hoofdpersoon niet bepaald een interessant personage is. Wel enkele fraaie zwart-wit beelden van Berlijn.

Een redelijk fijne film. Niet geweldig, maar wel prima om eens gezien te hebben. Een paar herkenbare situaties, soms best grappig en qua acteerwerk vind ik het goed. Het zwart/wit vind ik een leuke, bijzondere keuze. 3,5*

Toch wel een kleine, fijne geslaagde film van Jan Ole Gerster. Heb best genoten van - een dag uit het leven van een nietsnut - waarbij de perfecte balans wordt gevonden tussen humor en drama. De korte speelduur is ook ideaal en zorgt ervoor dat het niet verveelt of overdadig wordt.

We herkennen meteen Tom Schilling die ik vooral ken van Friedhelm Winter in de miniserie Unsere Mütter, Unsere Väter (2013). Hier speelt hij een nietsnut die totaal niet weet wat hij met zijn leven wil aanvangen. Hij heeft of neemt amper verantwoordelijkheden en ziet wel wat de dag hem brengt. Zijn enige bezorgdheid is zijn dagelijks kopje koffie, maar op een sublieme manier slaagt hij hier niet in op deze vermetele dag.

Oh boy is een luchtige film, maar is eveneens herkenbaar. De soundtrack is speels zoals het personage Niko. Goed gebracht door Schilling. De zwart-witbeelden kon ik niet plaatsen, kon dus best in kleur. Geen uitzonderlijke film met uitzonderlijke gebeurtenissen, maar het zit goed in elkaar. Op een dag komt hij wel een aantal personen tegen die hulp zoeken of aandacht willen. Misschien zit zijn talent daar wel. Hij was empathisch en was bereid te luisteren. Zo vond ik de scène in de fauteuil van de oma zeer fijn, maar ook zijn terughoudendheid naar Julika, zijn ongelukkige buurman of de tooghanger waren oprecht. Er valt misschien toch nog iets van hem te maken?

We volgen anti-held Niko in een soort roadmovie te Berlijn. De belevenissen zijn haast een soort sketches, niet per se grappig met Niko als rode draad.

Mooi gefilmd in zwart-wit en met een sterke cast. Tom Schilling bevalt me wel en andere bekende gezichten uit de Duitse krimi Tatort leveren degelijk werk af.

Het doet verlangen om weer eens naar Berlijn te gaan, maar bovenal heb ik nu zin in een kopje koffie.

Aanrader.

Aardige film over een jongeman die met zijn studie is gestopt en niet echt weet wat hij met zijn leven wil. Nogal fragmentarisch van opzet, maar hier en daar wel vermakelijk. Als geheel heeft het te weinig om het lijf. De film duurt zeker niet te lang en ook de soundtrack en het tempo zijn fijn.

Best leuke, zij het wat onbestendige en te vrijblijvende tragikomische film over een dag uit het leven van nietsnut Niko Fischer (Tom Schilling). Berlijn is hier mooi geschoten in zwartwit en de film heeft veel rake momenten, die helaas nergens echt een geheel vormen. Na afloop zit je als kijker dan ook met een nogal onbevredigend gevoel. Schilling is prima in de hoofdrol en hij ziet zich omringd door een uitstekende cast.