Oh Boy (2012)

Wat een droomdebuut, deze in schitterend zwart-wit geschoten, kleine stadsfilm, een ode aan Berlijn. Op alle fronten klasse geacteerd. De film is hier een onwaarschijnlijk succes en laat je met een prettig geluksgevoel achter.

Ik ben heel erg benieuwd naar deze film. Draait vrijdag 25 januari ook tijdens het International Film Festival Rotterdam.

Alleraardigst filmpje. De humor sprak me wel aan. Het hedendaagse, herkenbare, leventje van de sympathieke hoofdpersoon wordt op een vermakelijke, komische en daarmee aantrekkelijke manier neergezet. Het bakje koffie krijgt een hoofdrol in een film die verder geen echte pieken of dalen maar wel een sterk einde kent.

Zeer vermakelijke film inderdaad.

Klassiek zwart/wit en begeleidt onder een jazzy soundtrack en je hebt al snel een sfeervolle film te pakken. Schilling's personage gooit daar nog een enorme charme bovenop, heerlijke mimiek en gevatheid ook. Al vind ik het niet echt een tragikomedie, eerder een volbloed komedie.

Concept werkt bij mij altijd wel goed. Een sfeervolle leefwereld, als een nomade reizend van locatie naar locatie en gaandeweg allerlei memorabele situaties en personages tegen hetl ijf lopen. Werkt ook hier erg goed, flink wat gelachen, vrij subtiele humor ook.

Een film die niks bijzonders doet, maar wel doet wat ie moet doen en goed is in wat ie doet. Zeer vermakelijk middle of the road film. Tekenend voor mijn IFFR ervaring voorlopig.

Ik zou Oh Boy niet middle of the road willen noemelijk, ik zie namelijk veel te weinig films als deze uitkomen.

De combinatie van hele fijne komedie (af en toe zijn een aantal personages net over het randje en worden het typetjes) en hedendaagse schets van het leven in Berlijn beviel me wonderwel. En Gerster heeft wat mij betreft ook best wat te vertellen over de 'problemen' waarmee de jonge generatie te dealen hebben. De jazzy soundtrack en fraaie fotografie maken het af.

Wanneer wordt er in Nederland een keer een frisse film als Oh Boy gemaakt?

Doel meer op middle of the road als waardeoordeel. Iets te veilig, weinig eigenzinnigheid maar net iets te veel gericht op de "massa". Het blijft iets te veel middelmaat.

YES, aangekocht door distributeur Cinemien!

Nederlandse releasedatum: 30 mei

Trailer (YouTube)

Geweldig drama met af en toe een komische noot. Soms n beetje ongemakkelijk.

Gaat nergens over de top.

Echt verhaal is het niet, meer een karakterschets van een sukkel, waarbij het Berlijn in zwart/wit geschoten een goed decor is.

Verder niks extreems qua geweld, sex of uitlatingen, maar een ijzersterk debuut.

Die jazzy muziek met dat geblaas is dan weer niet mijn ding, maar het werkt hier wel.

Duidelijk nadeel van de film is dat veel karakters en gebeurtenissen te duidelijke kunstgrepen zijn.

De hoofdpersoon is net wat te sympathiek en de karakters die hij ontmoet zijn vaak net wat te onsympathiek. Bijvoorbeeld de psycholoog die de rijbevoegdheid van Niko moet bepalen. Al vanaf het eerste moment dat je hem ziet is hij onsympathiek en onbeschoft(op zich wel knap gedaan): hij begint meteen een irritant klakkend geluidje, en praat gewoon met zijn mond vol. Vervolgens wordt er nog een schepje bovenop gedaan door de nonsens die hij uitslaat. Het is overduidelijk dat hij vooral het onrecht in de maatschappij en tegenslag voor de hoofdpersoon vertegenwoordigt. Zou zijn er nog wel een aantal typetjes: de vader, de gefrustreerde dikkerd, de winkelbediende, de 'beambten' van de spoorweg en ga zo maar door.

Ook sommige herhaling zijn net wat te opvallend: het steeds geen koffie kunnen krijgen, en vervolgens eindigt de film met Niko die een heerlijk kopje koffie drinkt.

Net een beetje te veel volgens het boekje allemaal. Vast iemand die de filmacademie heeft gedaan.

Pluspunten zijn de sfeervolle zwart-wit fotografie van de stad, het fijne acteerwerk van Tom Schilling en de humor.

Berlijn waardig.

Fijne kleine film die overtuigt door leuk spel, geslaagde humor en sfeervolle beelden van Berlijn.

Dat stoorde mij niet. Ik vind dat bij een komedie ook niet per se een bezwaar.

Voor mij ook niet per se, maar in deze film wel. Het kan bijvoorbeeld juist wel goed werken als het functioneert in de context van metafictie of parodie etc. Dan thematiseert een film juist de kunstmatigheid (het conventionele) van dit soort narratieve strategieën, bijvoorbeeld door het tot in het absurde door te voeren.

Verder hangt het ook wel af van je eigen kijkhouding, dat moet gezegd worden.

Het is op zich al een hele kunstmatige constructie, al die gebeurtenissen en ontmoetingen binnen een tijdsbestek van 24 uur te laten plaatsvinden. Past het dan niet binnen het concept, dat de afzonderlijke scènes wat artificieel van karakter zijn? Die milde overdrijving is bepalend voor het karakter van de film. Wat mij betreft wordt hier een heel aardige balans gevonden. Gebeurtenissen worden uitvergroot, maar niet zo sterk dat de melancholische toonzetting om zeep geholpen wordt.

Op een gegeven moment zegt Niko iets als soms heb je het gevoel, dat iedereen om je heen gek is. Totdat je je realiseert, dat het aan jezelf ligt.

Dat licht absurde laat mischien ook zien, hoe Niko in zijn specifieke gemoedstoestand de mensen om hem heen ervaart.

Waarom stoort het je juist bij deze film?

Ja bij mij ook.

Deed me in dat opzicht beetje aan Kôfuku no Kane denken, hoewel dat wel de betere film is.

edit: Ook qua lengte trouwens.

Blijft jammer dat de films van Sabu bijna niet op dvd te verkrijgen zijn. Of inmiddels wel? Staat toch aardig wat van 'm op mijn to see list.

mja, met duitse subs wel te verkrijgen volgens mij

Het artificiele karakter van de verhaalstructuur van de film als geheel(plot- en karakterontwikkeling) staat in de weg van wat de film probeert te doen, terwijl de film stilistisch daar wel toe komt. Wat ik denk dat de film probeert te bereiken is het oproepen van een tijdsgeest, of bewustzijn van een bepaalde generatie (en het bijbehorende conflict), het weergeven van een ervaring (een sfeer oproepen, zo je wilt). Om het nog iets anders uit te drukken: er heerst een te grote spanning tussen het immersief meegaan in het verhaal (het wat) en de aandacht voor de manier van representatie zelf (het hoe), terwijl de film niet op deze spanning uit is. Nogmaals, in sommige films is die spanning juist wel leuk, bijvoorbeeld in de naoorlogse modernistische films, denk aan Godard, Resnais etc.

De problemen die ik heb ondervonden heb ik dus in een eerdere post uiteengezet. Laat ik daaraan toevoegen dat juist omdat personages zo duidelijk types zijn, met een bepaalde functie voor het verhaal, er mede daardoor maar zelden een echte gemoedstoestand (melancholisch zoals jij zei) wordt opgeroepen in de film. Dat is jammer omdat de zwartwit fotografie en de muziek juist wel weer een positieve bijdrage aan de film leveren in dit opzicht.

Maar nogmaals, het kan per kijker verschillen.

Oh boy is een erg humoristisch en sfeervol filmpje. Hele leuke dialogen, met soms ietwat overdreven stereotypen, maar ook wel heel spitsvondig (met name de conversatie met de psycholoog was tof).

Een aantal scenes springen er absoluut uit voor mij, zoals de scene met de massagestoel, of het bizarre theateroptreden van Julika en de discussie met de hysterische regisseur van het stuk. Het acteerwerk was uitstekend. Datzelfde geldt voor het camerawerk. Zelden heb ik Berlijn van zo'n mooie kant gezien.

Overigens heb ik de film in de openluchtbioscoop gekeken op de Grote markt in Groningen tijdens het Zienemaan evenement. Heel leuk om een keer mee te maken.

De film is bovendien een dikke aanrader.

Aardige filmpje met Tom Schilling uit Unsere Mütter, Unsere Väter (2013) in de hoofdrol. Na het zien van deze film kreeg ik ontzettend zin in een lekker bakje koffie....

Ik vond de film briljant. ben gek op dit soort films. Tragikomisch, uit het leven gegrepen en zonder pretenties. Bovendien waren de acteerprestaties heerlijk, de humor zorgde voor de nodige glimlach en het camerawerk was rustig maar mooi. Voor mij een topper, en daarom ook in mijn persoonlijke top 10.

Mij liggen dit soort films ook wel. Het deed me vooral wat denken aan After Hours, maar dan met wat minder vergezochte en meer realistische situaties. De film is bij vlagen erg grappig, maar weet zo nu en dan een knappe melancholische noot te raken. De scène bij die oma van die drugsdealer was enerzijds erg geestig, maar wordt op een bepaalde manier ontroerend, al kan ik mijn vingen niet precies leggen op waar het hem in zit. Op een bepaalde manier weet Gerster denk ik gewoon goed te vangen hoe het voelt om zoekende te zijn, zonder te weten waarnaar (buiten koffie om, natuurlijk).

Oh Boy overstijgt in ieder geval zo een film die alleen een reeks aan grappige situaties wordt. En dat zonder dat het geheel ooit te kunstmatig aanvoelt en ook zonder te hip proberen te doen, wat bij een film als deze nogal makkelijk had kunnen gebeuren. Zelfs de keuze voor zwart-wit cinematografie voelt natuurlijk aan. Het is een heerlijke film om te ondergaan, die ondanks een zekere luchtigheid lang bij me blijft hangen.
4*

Ik houd van Berlijn en deze kleine film weet dat heel mooi weer te geven.

Als liefhebber en kenner van Berlijn (erg vaak geweest, zelfs even gewoond) moest ik deze wel zien natuurlijk.

De ode aan de stad komt wat mij betreft goed uit de verf. Zwart-wit en lekker voortkabbelende soundtrack helpen ook mee voor het juiste sfeertje. Verder een feest van herkenning, qua locaties. De film speelt zich niet geheel verrassend af in oost-berlijn en dan met name Prenzlauer Berg en Friedrichshain, heerlijke wijken.

Verder inhoudelijk niet heel bijzonder. Wel zat er nog aardige humor in en werkt het mee dat Niko sympathiek overkomt.

Krijgt van mij 3,5 *.

Kan me heel goed vinden in Ik Doe Moeilijk's analyse. Want alhoewel Niko een prima sympathiek en uit het leven gegrepen personage is (prima vertolking), zijn vele bijrollen en situaties dat niet, integendeel. Veelal overdreven vervelende personages, die dienen als constante comic relief. Maar voor wat? Durft de film echt niet gewoon 'te zijn'? Daarnaast vond ik de jazzy soundtrack & zwartwit beelden teveel Woody Allen-esk aandoen. Niet bijzonder en dus een beetje een rip-off. Enige mooie scene vond ik de ontmoeting met dat omaatje bij die dealer. Heel klein opgezet, ineens wordt de film daar intiem, en op een poetische manier komisch.

Berlijn

Koffie-queeste

Lekker zondagmiddagfilmpje. Veel sfeer en een mooie karakterschets, beetje (te) kolderiek aandoend af en toe, maar als Jarmusch liefhebber kon ik hier wel wat mee.

3.5*

Leuk! Het tragische jonge studentenleven van Tom Schilling, de pechvogel, wordt op een luchtige manier in beeld gebracht waardoor zijn ellende op sommige momenten zelfs lachwekkend wordt.

Oh Boy is erg onderhoudend en blijft boeien, de beelden zijn in prachtig zwart-wit en er wordt uitstekend geacteerd. Leuke rol van Friederike Kempter! (Julika)

Bijzondere manier van zijn sigaret aansteken in het begin van de film, met een broodrooster. Of is dat vrij normaal en ken ik dat toevallig niet?

Man, ik heb nog nooit zo erg verlangd naar een lekker zwart bakkie koffie

Heerlijk wegkijkertje!

*3.5