The Magdalene Sisters (2002)

Wellicht had ik te hoge verwachtingen, aangezien deze film mij nogal tegenviel. Het deed me te weinig om echt met de mensen mee te voelen en ook het verhaal is té 'gewoontjes'. 2,5*

Deze film viel mij sterk tegen. Onder het motto 'voor mij geen nuance, daar kan je niet op danse' wordt de thematiek zo karikaturaal neergezet dat het lachwekkend wordt. Er zit totaal geen verhaal in: van begin tot einde worden slechts allerhande wreedheden getoond (lees: ingeramd), totdat de drie ineens ontsnappen. Klaar!
Bijzonder komisch zijn de ontsnappingen: de dames stampen werkelijk over de trappen als olifanten in een porseleinkast.
De lijst met namen bij de aftiteling als verwijzing naar de holocaust vond ik ook niet zo geslaagd.

1,5*

Na Phone Booth, was dit de tweede film van een geslaagd filmavondje.

De manier waarop de terreur van de nonnen tegen de onschuldige meisjes (de "misdaden" die ze begaan hebben zijn in de 21ste eeuw immers dagelijkse kost en worden als banale gebeurtenissen gezien), de hardheid waarmee de families deze meisjes verstoot, en het profiteren van de kwetsbare posities van deze meisjes door het gezag (nonnen en priesters): allemaal verschrikkelijke dingen, als je weet dat deze nog maar enkele decennia geleden in het "geciviliseerde" - althans dat beweren we toch de hele tijd - West-Europa voorkwamen.

Dat het allemaal erg aangrijpend is en dat de situaties waarin deze meisjes terecht komen erg triest zijn, is een feit, maar net zoals enkele anderen heb ik het gevoel dat ik de film vooral goed vind om het achterliggende verhaal, dan om de manier waarop het allemaal in beeld gebracht wordt.

Dat is dan ook het enige minpuntje dat ik bij deze film naar voor kan brengen en vandaar "slechts" 3.5 sterren.

Aardige film, maar is had er vooraf iets meer van verwacht. Het verhaal is aardig en laat goed zien hoe hard het leven voor de "Goddeloze meisjes" destijds was in het katholieke Magdalena klooster in Ierland. Misschien komt het ook dan ik van huis uit nooi iets met het Katholicisme te maken heb gehad, maar ik kan me voorstellen dat de film meer boeit als dit wel het geval is. ZHet acteerwerk van de hoofdrolspeelsters is zeker niet slecht, maar de karakters worden gewoon net te weinig uitgediept om echt interessant te worden. Daarnaast is het camerawerk ook vrij standaard en levert nauwelijks interessante shots op. In zijn geheel zeker niet slecht en best interessant, maar het had nog wel wat beter gekund.

3,0*

Wat een ingrijpende film! En dan te bedenken dat pas in 1996 de laatste gesloten werd!!

ik vond het iig een super goede film, hij gaat tenminste ergens over.

Intriest, aangrijpend. Onthutsend dat zoiets zich in een nog recent verleden heeft afgespeeld, alhoewel, zoals iemand hiervoor reeds zei : de geschiedenis herhaalt zich, wellicht op andere vlakken en omstandigheden.

Vond de film zeer goed. De nadruk op de bekrompen houding van de maatschappij en de onverbiddelijkheid van een perverse geestelijkheid wordt hier goed gedoseerd in beeld gebracht. De acteurs zijn prima en ondanks dat de film er zich toe had kunnen lenen, is er nooit sprake van meligheid. Integendeel, de film toont ook aan hoe uiteindelijk haat wordt geschapen ipv liefde.

Een absolute topper. Staat vanaf de eerste keer, dat ik hem gezien heb in mijn lijstje van favoriete films. Bijzonder aangrijpend drama, dat opnieuw uiterst actueel is geworden. Helaas.

Zeker de moeite om eens te bekijken. Zo erg voor al die vrouwen: al die vernederingen, geweld, misbruik, ... door die nonnen en dat dit dan nog is doorgegaan tot in 1996.

Een hele goeie/grappige scene was die met de pastoor die de kriebels krijgt :d

In deze tijd komen vooral verhalen boven van priesters of andere geestelijken die jongens misbruikten. Maar zusters die hetzelfde deden (eerder psychisch dan) werd altijd in de vergeethoek geduwt. Na de documentaire te zien en getuigenissen te lezen van mensen die het meegemaakt hebben, moet de film toch vrij geloofwaardig zijn. Volgens de Kerk te overdreven, volgens de slachtoffers nog niet ver genoeg. Met de waarheid in het midden moet dit toch een beeld geven van de Magdalene tehuizen. De film schept een beeld van zusters die op een zeer gruwelijke en sadistische manier met mensen omgaan. Op een manier die je wel kan vergelijken met de nazi's in de kampen. Alleen gingen die nog een stap verder door het massaal doden van gevangenen of medische experimenten uit te voeren op hen.

Ik lees hier regelmatig de bedenking of alle nonnen wel zo sadistisch waren. Er moet toch iemand bij gezeten hebben die veel vriendelijker zou zijn. Ze kunnen toch niet allemaal zo zijn. Tja, ik kan er niet op antwoorden, ik was er niet bij. Maar dan denk ik evengoed aan de vele internaten waar broeders leerlingen misbruikt hadden en er blijkbaar ook zogezegd niemand van het kerkelijke gezag of de medebroeders officieel iets van wist of überhaupt actie heeft ondernomen. Nonnen die passief toe keken zijn even goed schuldig. En zoals je merkt is de aanpak ook ingeburgerd bij een deel van de bevolking die zonder scrupules hun dochter lieten opnemen in één van de tehuizen en er niet meer naar omkeken. Voor alle duidelijkheid wil ik wel benadrukken dat uiteraard niet iedereen zo was. Maar de weinig protesten uit die tijd en het (nog steeds) uitblijven van zelfs maar verontschuldigingen tegenover de slachtoffers spreekt evengoed boekdelen.

Stevig onderwerp dus, maar is dat wel garant voor een goeie film. Ik had wat schrik voor de film omdat het ontbreekt aan een sterk hoofdpersonage. Dit is eerder een situatieschets met diverse voorvallen, al is dat misschien net de sterkte. Het toont aan dat dergelijke zaken meermaals voorvielen en door het ontbreken van sterke figuren krijg je meer aandacht voor de sfeer van toen en minder een geromantiseerd beeld. De film zal vooral bedoeld zijn als stem voor de vele vrouwen die er verbleven hebben om te vermijden dat dit ooit vergeten wordt. Geen idee of België hier ook klaar voor is om ooit een film te maken rond bvb de zaak Dutroux of de misbruiken in de Katholieke Kerk om dergelijke zwarte bladzijden zeker niet te vergeten voor de volgende generaties.

Confronterende film over hoe krom mensen in elkaar kunnen zitten...

en hoe mensen gevormd en ge-brainwashed kunnen worden door bepaalde omstandigheden

Realistische en interessante film

Bij het bekijken en het recenseren van Philomena (van Frears) stuitte ik op de tip om ook The Magdalene sisters eens te bekijken. Ik nam dit advies ten harte en moet zeggen dat ik zeer onder de indruk was. Ik kan zelfs vermelden dat dit voor mij één van beste dramafilms is die ik al zag en me geraakt hebben. Ik kan niet anders dan dit een uitzonderlijke 5,0* quotering te geven omdat ook het thema van geloof en de katholieke kerk me wel boeien en me wegens mijn opvoeding wel gevormd hebben. Het is interessant om je kritische zelf los te laten op je opvoeding en huidig denken. Dergelijke films kunnen daartoe een stukje bijdragen.

Het onderwerp is gelijkaardig met Philomena al is de insteek/uitwerking anders. Bij Philomena ligt de klemtoon op de zoektocht naar de verloren zoon. Bij The Magdalene sisters staat vooral het leven binnen het tuchthuis centraal. In dat opzicht doet de film me ook wat denken aan Sleepers (van Levinson) dat enkele jaren eerder uitkwam, al zijn er tal van voorbeelden op te sommen waar tuchthuizen, weeshuizen of gevangenissen centraal staan waar de autoriteiten hun macht misbruiken.

Het is gemakkelijk om de katholieke kerk (meer dan terecht) met de vinger te wijzen. Ze moéten met de vinger gewezen worden, maar het gaat verder dan dat. Het is een hele gemeenschap, kleine of grote schaal, wijdverspreid of lokaal, die een verpletterende collectieve schuld dragen in dit drama. Het is hartverscheurend en onbegrijpelijk hoe ouders zich zo afkeren van hun dochter in naam van God of omwille van de schande en schaamte die de familie toegeschreven wordt. De situatie van Una, wanneer haar vader haar terug bracht, was hier dan ook schrijnend, net als het verhaal van het hoofdpersonage toen een verkrachting geminimaliseerd werd en werd toegeschreven als ‘eigen fout’.

Het leven binnen de muren van de instelling werd meesterlijk getoond, geen plat commercieel dramatoneel, neen, levensecht en met de nodige sereniteit gefilmd. Uitstekende acteerprestaties en prachtige regie van Mullan. De intrede in het tuchthuis sloeg onmiddellijk nagels met koppen: boetedoening doen om de ziel te zuiveren en de toegang tot de hemelpoorten te verkrijgen in navolging van de grootste zondares op aarde, Maria Magdalena. Hallucinant dat dit tot minder dan 50 jaar geleden gebeurde …

Vernedering en afstomping stond centraal. Volledige onderwerping impliceerde volledige gehoorzaamheid door indoctrinatie. Talloze voorbeelden om de hiërarchie (uitgebreid ontbijt voor de nonnen) en vernederingen (haar afscheren, naakt staan, eenzelfde kledij …) te duiden in deze film. Zelfs menstrueren werd als zondig en des duivels beschouwd. Dit leidde eveneens tot een apathische willige groep met de minste vorm van kritiek of verzet. Integendeel zelfs: Bernadette stal het kettinkje omdat ze vond dat Krispina nog niet genoeg boetedoening had gedaan en het gewoon verdiende…

Zeer frappant vond ik ook de mogelijkheid die die ene vrouw had toen de poort openstond. Toch weerhield iets haar ervan het ruime sop te kiezen. Angst, vervreemding, uitzichtloosheid, gebrainwasht … Wie zal het zeggen? Bernadette daarentegen wou zelfs huwen met een wildvreemde om toch maar te ontsnappen.

Zeer sterke film met zeer veel elementen die vermeld kunnen worden (propagandafilmpje, zelfmoordpoging, de idee over melaatsen, het alziende opschrift op de bedden “God is just”, enz …). Gelukkig ook één grappig moment met die jeukaanval. Ook technisch één hoogtepuntje met de close-up van het oog van Bernadette. Afronden die boel. 5,0*! Punt aan de lijn! Deze zal nog lang blijven hangen ...

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Redelijk kwaliteit breedbeeld,

geen HD aanwezig...

Goed geluid, geen Dolby Digital aanwezig...

Onrustig camerabeweging...

Prima acteerwerk...

Gelukkig voor laatste slot...

Meeslepend en prima gespeeld drama met sterke dynamiek tussen de actrices. Men vereenzelvigt vaak fanatisme met de islam maar religieuze waanzin bestond ook in Rooms Katholieke gemeenschappen en toont dat de Ierse kerk een bijzonder verstrekkende greep had op het burgerlijk leven. "Zondige" meisjes werden door hun familie naar strenge tuchthuizen gestuurd voor onbepaalde tijd om er op het rechte pad te worden gezet. Hard labeur en mishandelingen waren dagelijkse kost. De film speelt nogal sterk in op sentiment maar ik las dat de toestanden in de film nog meevielen en dat de werkelijkheid vele malen erger was. Vele jonge vrouwen verdwenen voorgoed (zoals Crispina)... Het is een film die verontwaardiging oproept en ook ongeloof dat zoiets ooit dagelijkse kost was. Religie kan mensen harteloos maken.