Falsche Bewegung (1975)

Boeiende film. Wenders verfilmd een los op Goethe gebaseerd scenario van Peter Handke. Het levert een filosfisch getinte roadmovie op met een licht surrealistisch sfeertje. De film worstelt met thema's als vervreemding, het kunstenaarschap en verwerking van de Duitse geschiedenis. De film dreigt af en toe te bezwijken onder de soms hermetische dialoog en de overdaad aan symboliek, maar weet dat te compenseren door een prettige sfeer, mooie opnamen (met veel lange trackingshots) en fijne muziek.

Niet op het niveau van Wenders' beste films, maar doet daar uiteindelijk ook niet zo heel veel voor onder.

3.5*

Deed me inhoudelijk beetje denken aan de post moderne cinema van Godard, en dat is niet bepaald een compliment. Gekunstelde, zielloze, semi-diepzinnige/intellectuele interessantdoenerij is niet aan mij besteed. Doe mij maar een Tarkovsky of Bergman.

Heb de hele politiek/oorlog thema's niet zo meegekregen, of misschien vond ik het niet zo belangrijk? Zag vooral een zwarte komedie (?) over eenzaamheid, depressie, liefde en "je plek in de wereld" of eigenlijk een gebrek eraan. De komedie zit voor mij vooral in het onvermijdelijke, van Wilhelms karakter, maar ook bij de anderen is dat wel terug te zien. De zelfmoord kon je zien aankomen en ook dat Wilhelm iemand zou aanvallen/proberen te vermoorden was onvermijdelijk. Dat soort dingen vond ik grappig,

Verder vooral audiovisueel niet continu even sterk en dat viel me tegen na de 2 prachtige Paris, Texas en Alice in der Stadten. Een aantal mooie scenes met sterk lichtspel (dat gele in de metro) en nog wat mooie zwevende shots. De soundtrack vond ik zelfs vreselijk, klonk als een goedkope thriller, dus jammer dat ik die de hele film moest aanhoren.

Al met al toch een boeiende en vermakelijke film. Echter (vooralsnog) niet meer dan dat.

Een thuiswonende jonge man wil schrijver worden. Zijn moeder die zijn gehang zat is, zet hem het huis uit en spoort hem aan te gaan reizen zodat hij wat beleeft om over te kunnen schrijven met als hopelijk gevolg dat hij misschien zijn onrust, verveling en gebrek aan daadkracht kan omzetten in nieuwsgierigheid en een constructieve creatieve werkhouding.

Een film van Wim Wenders. Een roadmovie. Onderweg ontmoet de jonge schrijver een oude man die de mondharmonica bespeelt, een stom meisje (een prachtige, onschuldig ogende Nastassja Kinski), een mysterieuze actrice (de immer frigide ogende Hanna Schygulla), een dikke dichter en een treurige rijkaard. Alleen die opsomming al. Heerlijk.

En natuurlijk ontmoet de schrijver zichzelf. Hij is iemand die wil schrijven zonder te weten waarover. Iemand die zijn hart wil verpanden, maar niet weet aan wie. Iemand die wil deelnemen aan de samenleving maar dan wel op afstand.

Een film van Wim Wenders. De man die prachtig beeldmateriaal produceert. De man die de kijker in verwondering laat kennismaken met zijn personages. De man die zijn personages tot elkaar veroordeelt zonder dat een verhalende lijn daartoe aanleiding geeft. Dingen gebeuren. Situaties ontstaan. Toeval of geen toeval. Een verhaal met duiding ontbreekt.

Een melancholische film over zielepijn, bindingsangst, onverwerkte trauma‘s, geestelijke kwetsbaarheid, een traumatisch geschiedkundig verleden en meer van dergelijke zwaar klinkende terminologieën gedoopt in een omlijstende saus van treurig weergegeven Duitse stadjes en streken met onbewogen toekijkende personages die de woorden treurigheid en hopeloosheid op een geweldige manier uitbeelden. Zelfs het magnifieke Alpenlandschap dat zich oneindig lijkt uit te strekken en van een overweldigende schoonheid getuigt, schenkt noch de kijker noch de schrijver veel vreugde.

Een roadmovie vol Weltschmerz en Falsche Bewegungen. Mooi.