Safe (1995)

Vreemd, deze film krijgt nu nog/pas een bioscooprelease in Nederland

(1 more film).

Idd erg vaag!

Jup, na 10 jaar pas een biosrelease en voorheen enkel op Importvideo te krijgen.

Ik vond vooral het eerste gedeelte van de film erg goed. Met name de manier waarop het isolement waarin Carol zich bevindt wordt weergegeven: lekkere kille eighties-interieurs en door het sombere camerawerk.

Verder is het acteerwerk van Julianne Moore (natuurlijk) weer dik in orde.

Maar na de pauze ( lees: na akte drie) kakt de film ongelofelijk in. De scenes in het new-age opvangcentrum vond ik niet echt veel toevoegen en konden me daarom dan ook niet echt boeien.

Ik had ook graag wat meer inzicht in Carols gezinsleven gezien.

Pa komt dan steeds wel leuk opdraven met zoonlief.

Maar het is ook wel duidelijk dat ze niet zoveel met de sitiuatie kunnen en zich er maar bij neerleggen. En dat vind ik toch wat te mager allemaal.

Het einde van de film verdient trouwens ook niet bepaald een schoonheidsprijs.

Zeer behoorlijke film van Haynes. Ondanks de traagheid van de film, weet de film te irriteren, maar toch te boeien. Je krijgt zelf ook een hekel aan die bank, aan de vuile lucht, de bedoeling van de regisseur met deze film is in ieder geval duidelijk. Uiteindelijk begin je je vervuild te voelen bij het kijken, het maakte mij ook nogal verward. Qua sfeer, en vooral voordat Carol het oord gaat is zeer hypnotiserend met prachtige composities van Ed Tomney. Moore is overtreft haar rol van Far From Heaven, al lijkt die en andere er wel erg veel op. 4 sterren

DVD ligt voor 10 euro bij Boudisque.

Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Ja, ik vond dit erg goed.

Safe; een opmerkelijke film waarvan ik niet zo goed weet wat er van te denken. De sfeersetting is uitstekend, de soundtrack irritant en het acteerwerk van prima niveau; maar in het verhaal zit hem de kneep. Het is mij niet duidelijk geworden of de regisseur nou wil dat we het gepresenteerde serieus nemen of niet. In eerste instantie dacht ik van niet, aangezien Carol –wiens wezenlijke problemen echt niet groter zijn dan de in de verkeerde kleur geleverde bank- al vrij snel van de dokter te horen krijgt dat ze het maar wat rustiger aan moet doen. Ik bedoel, dat kan toch niet anders dan sarcastisch bedoeld zijn zou je zeggen. Maar vervolgens wordt Carol niet lekker, en krijgen we aan de lopende band beelden voorgeschoteld die overduidelijk symbool staan voor de vervuiling waarin we leven. Dus toch een aanklacht tegen het milieu?

Maar dan gaat Carol naar de kliniek en raak ik wederom het spoor bijster. Kijk ik naar een verhaal over een miskend slachtoffer van een ernstige ziekte, of zijn ze daar in die kliniek zo gek nog niet als ze hun patiënten vragen wanneer ze eigenlijk ziek werden? Met andere woorden, is Carol letterlijk ziek geworden van de leegte in haar leven en start genezing pas bij het bewust worden daarvan? Het open einde helpt ook niet echt mee aan enige verheldering. Jammer, want als de film iets duidelijker was geweest in haar boodschap had ik het einde wellicht heel anders kunnen ervaren.

Erg eens met Norma. Uiterst merkwaardige film dit.

Dat is natuurlijk niet per definitie negatief (of positief), vooral het naargeestige jaren '80 L.A. buitenwijksfeertje is erg goed. Met de '80s synths er bij.

Maar de film lijkt wat diepere lagen te hebben die vooral oppervlakkig uitgewerkt blijven. De subtiele opbouw leek me geregeld wat TE subtiel, waardoor ik nu eigenlijk soms niet begreep of de clue al had moeten overkomen of nog niet.

Is het psychisch? Is het de media? Is het de vervuiling? Is het etc. etc.

Gevalletje ligt het nu aan mij of aan de film?

Sowieso niet echt een film om eventjes tussendoor te bekijken, heeft wel complete aandacht nodig.

Bijzonder en vervreemdend, zowel in beeld en verhaal. Een ambivalent verhaal.

Julianne Moore's personage zit eerst gevangen in een materialistische gevangenis.

Vervolgens blijkt haar nieuwe leven een vlucht naar een ander soort gevangenis; een sekte-achtige commune met een heuze goeroe aan het hoofd.

Het is een commentaar op de oppervlakkige 'moderne' maatschappij en evenzeer op de neiging overal een diagnostisch label op te plakken en vreemde stofjes de schuld te geven van grotendeels psychosomatische klachten.

Ik had erg met het hoofdpersonage te doen. Ze begint eigenlijk aan een hopeloze queeste.

Eigenaardige film inderdaad, met een onderwerp dat best interessant is.

Het jaren tachtig sfeertje is in ieder geval erg geslaagd te noemen. De opvallende kleurtjes en vooral de sessie in de sportschool doen dat beeld erg opwekken. Ik vind het wel lastig om te beoordelen of de ziekte nu echt is of niet. Daar had ik tijdens het kijken van de film wisselende gedachten over en na afloop ben ik er nog steeds niet zeker van. In ieder geval is het hoofdpersonage Carol een depressieve vrouw, die erg ongelukkig lijkt met haar leven. Julianne Moore zet haar echt sterk neer en bewijst maar weer eens waarom ze tot mijn favoriete actrices gerekend mag worden. Soms had ik het idee dat ze bepaalde zaken inbeeld, soms ook niet.

Het tempo van Safe is erg langzaam. Maar Haynes is zo’n regisseur die er met weinig beelden in slaagt om het geheel boeiend te houden. Wel vond ik het jammer dat Carol af en toe zo besluiteloos was. Als ze echt ziek was, past dat er ook goed bij, maar liever had ik meer “overlevingsdrang” gezien bij haar. Het laatste half uur in de kliniek is het meest vreemde gedeelte. Ik vond dat ze daar echt heel vreemd te werk gingen en vraag me ook af op de patiënten daar nou echt beter werden.

Jammer dat ik niet wat meer geraakt werkt door het verhaal. Verder zit het in meerdere opzichten erg goed in elkaar en is zowel het acteren, de muziek en de sfeer buitengewoon goed te noemen. Het smelt alleen niet op een mooie manier met elkaar samen.

3,5*

Bijna een horrorfilm eigenlijk, maar dan vertrekkend uit maatschappelijk/psychologische thema's. De film heeft de zeldzame kwaliteit om alles buitenaards te laten lijken, zelfs de 80's suburban omgeving. De new age retraite in de woestijn nog des te meer. Beide werelden zijn akelig. Geniale kadrering & beeldtaal en kille enge synthesizertonen helpen hiermee. Julianne Moore’s vertolking is (zoals de film zelf) ingehouden klasse.

Weinig films gezien die zo traag waren als deze. Een trage film overleeft alleen als andere factoren subliem zijn, zoals dialoog, sfeer of spanning. Helaas waren die er geen van drie. En zo wordt het een erg taaie zit. Het kijken naar een verwende, verveelde, rijke huisvrouw helpt natuurlijk ook niet. Het kwam op mij geen moment over.
In het tweede deel zijn er enkele handvatten om de film interessant te doen maken, maar het verhaal blijft oppervlakkig. Met de keus een maatschappelijk thema als vervuiling en ziekte aan te pakken was meer diepte op zijn plek geweest. Het blijkt maar kabbelen. Moore zet op zich best een goede rol neer, maar door alle fletsheid valt het amper op.
Het einde is natuurlijk kut. Na 2 uur film in dit tempo zit je echt niet te wachten op een open einde. Zo blijft het zeker te leeg. Erg teleurstellend.

‘’Ben jij allergisch voor de 21e eeuw?’’ Het zou zomaar de ondertitel kunnen zijn voor een toekomstige sequel van Safe, de eerste film van de Amerikaanse cineast Todd Haynes (Far From Heaven, Carol). Dit broeierige kunststuk stelde in 1995 dezelfde vraag over de 20e eeuw en liep daarmee vast vooruit op toekomstige symptomen.

Julianne Moore vertolkt Carol White, een schuchtere huisvrouw die in Los Angeles een bovenmodaal appartement bestiert met haar echtgenoot Greg (Xander Berkeley). De regelmaat van dat burgerleven wordt bedreigd als Carol te maken krijgt met ongewone ziektesymptomen. Plots reageert ze allergisch op tal van stoffen waar een mens dagelijks mee in aanraking komt; van de uitlaatgassen in het stedelijk verkeer tot de chemicaliën in het keukenkastje.

volledige flashback-recensie (CINE)

Blu-ray please (recensie volgt, want ik heb 'm dus wel op een harde schijf staan, helaas met mono geluid)!