Safe (1995)

Zeer behoorlijke film van Haynes. Ondanks de traagheid van de film, weet de film te irriteren, maar toch te boeien. Je krijgt zelf ook een hekel aan die bank, aan de vuile lucht, de bedoeling van de regisseur met deze film is in ieder geval duidelijk. Uiteindelijk begin je je vervuild te voelen bij het kijken, het maakte mij ook nogal verward. Qua sfeer, en vooral voordat Carol het oord gaat is zeer hypnotiserend met prachtige composities van Ed Tomney. Moore is overtreft haar rol van Far From Heaven, al lijkt die en andere er wel erg veel op. 4 sterren

Erg eens met Norma. Uiterst merkwaardige film dit.

Dat is natuurlijk niet per definitie negatief (of positief), vooral het naargeestige jaren '80 L.A. buitenwijksfeertje is erg goed. Met de '80s synths er bij.

Maar de film lijkt wat diepere lagen te hebben die vooral oppervlakkig uitgewerkt blijven. De subtiele opbouw leek me geregeld wat TE subtiel, waardoor ik nu eigenlijk soms niet begreep of de clue al had moeten overkomen of nog niet.

Is het psychisch? Is het de media? Is het de vervuiling? Is het etc. etc.

Gevalletje ligt het nu aan mij of aan de film?

Sowieso niet echt een film om eventjes tussendoor te bekijken, heeft wel complete aandacht nodig.

Bijzonder en vervreemdend, zowel in beeld en verhaal. Een ambivalent verhaal.

Julianne Moore's personage zit eerst gevangen in een materialistische gevangenis.

Vervolgens blijkt haar nieuwe leven een vlucht naar een ander soort gevangenis; een sekte-achtige commune met een heuze goeroe aan het hoofd.

Het is een commentaar op de oppervlakkige 'moderne' maatschappij en evenzeer op de neiging overal een diagnostisch label op te plakken en vreemde stofjes de schuld te geven van grotendeels psychosomatische klachten.

Ik had erg met het hoofdpersonage te doen. Ze begint eigenlijk aan een hopeloze queeste.

Eigenaardige film inderdaad, met een onderwerp dat best interessant is.

Het jaren tachtig sfeertje is in ieder geval erg geslaagd te noemen. De opvallende kleurtjes en vooral de sessie in de sportschool doen dat beeld erg opwekken. Ik vind het wel lastig om te beoordelen of de ziekte nu echt is of niet. Daar had ik tijdens het kijken van de film wisselende gedachten over en na afloop ben ik er nog steeds niet zeker van. In ieder geval is het hoofdpersonage Carol een depressieve vrouw, die erg ongelukkig lijkt met haar leven. Julianne Moore zet haar echt sterk neer en bewijst maar weer eens waarom ze tot mijn favoriete actrices gerekend mag worden. Soms had ik het idee dat ze bepaalde zaken inbeeld, soms ook niet.

Het tempo van Safe is erg langzaam. Maar Haynes is zo’n regisseur die er met weinig beelden in slaagt om het geheel boeiend te houden. Wel vond ik het jammer dat Carol af en toe zo besluiteloos was. Als ze echt ziek was, past dat er ook goed bij, maar liever had ik meer “overlevingsdrang” gezien bij haar. Het laatste half uur in de kliniek is het meest vreemde gedeelte. Ik vond dat ze daar echt heel vreemd te werk gingen en vraag me ook af op de patiënten daar nou echt beter werden.

Jammer dat ik niet wat meer geraakt werkt door het verhaal. Verder zit het in meerdere opzichten erg goed in elkaar en is zowel het acteren, de muziek en de sfeer buitengewoon goed te noemen. Het smelt alleen niet op een mooie manier met elkaar samen.

3,5*

Weinig films gezien die zo traag waren als deze. Een trage film overleeft alleen als andere factoren subliem zijn, zoals dialoog, sfeer of spanning. Helaas waren die er geen van drie. En zo wordt het een erg taaie zit. Het kijken naar een verwende, verveelde, rijke huisvrouw helpt natuurlijk ook niet. Het kwam op mij geen moment over.
In het tweede deel zijn er enkele handvatten om de film interessant te doen maken, maar het verhaal blijft oppervlakkig. Met de keus een maatschappelijk thema als vervuiling en ziekte aan te pakken was meer diepte op zijn plek geweest. Het blijkt maar kabbelen. Moore zet op zich best een goede rol neer, maar door alle fletsheid valt het amper op.
Het einde is natuurlijk kut. Na 2 uur film in dit tempo zit je echt niet te wachten op een open einde. Zo blijft het zeker te leeg. Erg teleurstellend.

‘’Ben jij allergisch voor de 21e eeuw?’’ Het zou zomaar de ondertitel kunnen zijn voor een toekomstige sequel van Safe, de eerste film van de Amerikaanse cineast Todd Haynes (Far From Heaven, Carol). Dit broeierige kunststuk stelde in 1995 dezelfde vraag over de 20e eeuw en liep daarmee vast vooruit op toekomstige symptomen.

Julianne Moore vertolkt Carol White, een schuchtere huisvrouw die in Los Angeles een bovenmodaal appartement bestiert met haar echtgenoot Greg (Xander Berkeley). De regelmaat van dat burgerleven wordt bedreigd als Carol te maken krijgt met ongewone ziektesymptomen. Plots reageert ze allergisch op tal van stoffen waar een mens dagelijks mee in aanraking komt; van de uitlaatgassen in het stedelijk verkeer tot de chemicaliën in het keukenkastje.

volledige flashback-recensie (CINE)

Safe is best een trage film, maar achteraf gezien had ik daar in het eerste deel het minste last van. We maken kennis met Carol die gaandeweg last begint te krijgen van hoestbuien, kortademigheid en allerhande allergische reacties. Het is vooral hier dat de film boeiend blijft met de opbouwende spanning rond de ziekte van Carol.

Eens aangekomen bij de commune zakt de film stevig in elkaar. Carol glijdt alsmaar verder af en raakt meer en meer geïsoleerd, ondanks ze zelf zegt dat het beter met haar gaat. Echt interessant werd het nooit meer en ik heb toch een aantal keren op de klok gekeken, wat nooit een goed teken is.

Het moet wel gezegd worden dat Julianne Moore hier een geweldige prestatie neerzet. De angst voor alles wat er met haar aan de hand is, zet ze op een erg geloofwaardige manier neer. Het goede eerste deel en Moore’s acteerprestatie zorgen dan toch voor een voldoende.

3*