Ill Manors (2012)

Toch wel indrukwekkend verhaal heeft deze film. Normaal gesproken ben ik allergisch voor Britse 'gangstas' vanwege combinatie van accent en straattaal, maar het domineerde niet de rest.

Die rest bestaat uit goed geschetste situaties waarin de vele personages in terecht komen. De acteurs die ze vertolken zijn geen wereldtoppers, maar ze voldoen zeker stuk voor stuk.

Wat de film ook nog eens beter maakt is de insteek van de film, trouwens geregisseerd door een rapper/producer die als narrator af en toe een samenvatting rapt. Die insteek is namelijk de keerzijde laten zien van Londen, vlak voor de Olympische Spelen.

Er is veel gezeik en gedoe geweest om de veiligheid rond het epische evenement, Ben Drew laat zien hoe het in 'backstreets' aan toe gaat. Hij wil dat de regering daar eens een vergrootglas tegenaan zet en eerst zorgt dat je 'eigen volk' niks tekort komt. Moord, drugsgebruik/verkoop, prostitutie en bendeoorlogen zijn daar (blijkbaar) aan de dagelijkse orde.

Het verhoogt alleen maar de waarde, dus goed gedaan.

Harde film over Londense straatschoffies, tuig uit de onderwereld en het straatbeeld in de slechtere wijken. De raps zijn me soms iets te knullig en sommige gebeurtenissen zijn wel heel erg gedramatiseerd, maar het blijft een boeiende film.

zeker mijn soort film

Een film die je soms aardig naar de strot grijpt.....best heavy!

De film in combinatie met de raps vond ik best vet en erg origineel!

Hoe het verhaal bij elkaar komt vond ik super......voor mij een top film in zijn genre!!!

Zoals Baldur al zegt.... ook voor mij een van de beste misdaadfilms de laatste tijd. Van de Engelsen zijn we het inmiddels al gewend dat ze regelmatig in hun films ontspoorde straatschoffies toepassen. Nu in Ill Manors word daar even flink aandacht aan besteed, en worden we als kijker nu goed met de neus op de feiten gedrukt.

Ill Manors is wel een film die ik 2 keer moest bekijken om het goed te kunnen verwoorden, want het is wel een soort van Mozaïek film waar meerdere verhalen en personages ter spraken komen en ook hier en daar botsen en samenkomen. We worden bij het begin eerst geintroduceert met versneld afgespeelde shots van de skyline van Ill Manors (naam van de wijk) en daarna worden we al meteen meegezogen in de rauwe, realistische onderwereld van Londen, waar drugsdealen, prostitutie, jeugdcriminaliteit enz het dagelijkse straatbeeld vormen. En zo gaan we ook op zijn beurt van de ene naar de andere personages. Hun verhalen worden ook echt zo overtuigend en ook zo realistisch hard neergezet, waarbij ik nu al bijna met zekerheid kan zeggen dat het op zo'n manier niet veel in andere misdaadfilms ben tegengekomen. De vertellingen van de reeks personages zijn ook stuk voor stuk meedogenloos, angstaanjagend en ook op de meest realistische wijze neergezet, en vertonen ook echt alle uiterste dingen van het hedendaagse leven in de Londense achterbuurt. Wat mij het meest de rillingen bezorgde was toch echter wel dat verhaal van Jake, en dan ook met het idee dat dit gewoon een allerdaags gebeuren is daar. Jake is nog maar net in de puberteit en komt door de invloeden en zijn vraag om een zakje wiet zo in het verkeerde groepje terecht, waarin hij niks kan overzien, zeker niet wanneer hij een onherroepelijke daad moet plegen, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien. Hoe dat jochie zo gemanipuleerd en overgehaald is gewoon misselijkmakend om te zien. Vooral bij dat moment dat hij te maken krijgt met de broer van dat ene meisje die hij per ongeluk doodschoot tijdens een opdracht om een drugsdealer te killen, wrong place, wrong time. Verder vond ik dat gedeelte van Aaron en Ed ook erg om te zien, hoe ze de crackverslaafde prostituee Michelle boeten om het feit dat ze het telefoontje van Ed heeft gejat. Verder was dat hele verhaal rond die baby ook keihard en verstikkend. Op die Jody ben ik haast verliefd geworden, wat een stoere meid was dat zeg. Vooral ook leuk om te zien hoe ze een van der pestkoppen er flink van langsgeeft, terwijl ze hier voor nog daar niet tot toe in staat was, maar de rauwe realiteit waarvan ze steeds getuige van was heeft haar uiteindelijk een stuk harder gemaakt. Ook Kirby vond ik af en toe erg geestig overkomen.

Wat ik wel een beetje tegen vond vallen was dat stukje dat dat hotel in brand vloog. Het hele feit eromheen is wel goed bedacht en uitgewerkt, maar waarom nou door een brand in het hotel door een "ongelukje", zoiets kan altijd wel gebruikt worden in films. Had liever zoiets gezien dat ze in gevaar liepen door dingen binnen de onderwereld en niet door een doodgewone brand. Maargoed, daar stoor ik me verder ook niet aan.

Hoe de film in elkaar is gezet is ook erg mooi. Met elke personage die zijn eigen ding heeft, en dat de meeste allemaal bij een komen. Op zijn tijd zingt regisseur plan B er een rap doorheen met behoorlijk goede teksten, afwisselend met flashback beelden, een levensloop van en personage of een introductie van iemand. Zeker niet storend. Gelukkig zijn het geen musicals.

En zo zie je maar weer dat niet alleen de Amerikanen maar ook de Engelsen prima achterbuurtfilms kunnen maken. Ook Rollin with the Nines was zoiets. In ieder geval geen stoerdoenerij en veel halfblote meiden, gewoon de keiharde realiteit en de mededeling dat het leven als een "Scarface" helemaal zo leuk nog niet is.

Hopelijk heeft Plan B nog meer films in zijn planning staan.

4,5*

Solide regiedebuut van hiphop artiest Ben Drew, alias Plan B. Zijn sporadisch onder de beelden gemonteerde raps vormen helaas wel direct het zwakste punt van de film. De teksten handelen rechtstreeks over alles wat er gebeurt op het scherm, iets dat veel te letterlijk en nogal belerend overkomt. Het akteerwerk is verder soms nogal amateuristisch en visueel is de film niet bijster interessant, maar pluspunten zijn er gelukkig ook genoeg. De grimmige, rauwe sfeer is goed getroffen en de film is levendig en zeer onderhoudend. Het script zit ook best goed in elkaar. Kortom, niet slecht voor een debuutfilm!

Rauw, spijkerhard en toch vermakelijk.

Bijzonder ook hoe de raps er in verwerkt zijn, als een soort voice-over. Leuk.

Dat er uitsluitend nare personages inzitten lijkt me, zoals stinissen hierboven stelt, nu niet direct een negatief punt. Werkt allemaal goed en de sfeer is treffend.

Heftige film, veel realistische gebeurtenissen. Alleen wel wat ver gezocht dat alle heftige probleemsituaties precies bij een klein groepje mensen die elkaar kennen gebeuren. Geloof zeker dat er dit soort situaties dagelijks gebeuren in Engeland, maar alles in zo´n klein kringetje is wellicht wat overdreven en teveel gedramatiseerd.

Drew’s droomdebuut.

Rauwe maar flitsende Britse misdaadfilm met veel jonge en nietsontziende gangsters, die een treurig en crimineel straatleven in een schimmig London leiden. Een beetje aangedikt, maar ook realistisch en voorzien van zeer sterk acteerwerk, waardoor een continue onderhuidse dreiging ontstaat. De verontrustende sfeer krijgt bijval van een goede soundtrack, waaronder de bijzondere narrator-raps. Regisseur Drew maakt hiermee een droomdebuut.

Zeer goed.

Goeie film die zich afspeelt in een achterbuurt van Londen waar criminaliteit de boventoon voert. Een aantal verschillende verhaallijntjes die zeker onderhoudend zijn, maar elkaar qua geloofwaardigheid iets te vaak kruisen. Het duurt even voordat de film goed op gang is. Rauw in beeld gebracht.

De film wordt pas een beetje interessant op het moment dat de baby ten tonele verschijnt. Daarvoor is het een verzameling incidenten zonder veel lijn en met buitensporig geweld als gemeenschappelijk kenmerk. Het zal er in de Londense buitenwijken best extreem aan toe gaan, maar zó extreem? Dat betwijfel ik zeer.

Omdat een aantal hoofdpersonages in het eerste deel op gewelddadige wijze dreigde uit te sterven, moesten de filmmakers zo ongeveer halverwege noodgedwongen wel een nieuwe verhaallijn openen. Gelukkig maar, want met de komst van de baby komt er eindelijk een beetje lijn in. Maar dat maakt het nog geen geweldige film, die in deze vorm volgens mij toch voornamelijk op effectbejag mikt. Het rap-commentaar maakt wel duidelijk dat de film bestemd is voor een bepaalde doelgroep en daar hoor ik niet bij. Jammer dan.

Rauwe film over het leven in een achterbuurt in Londen. Het geheel doet aan de ene kant realistisch aan, maar een aantal scenes zijn wat al te dramatisch, te voorspelbaar en over de top zoals de brand met de baby. De verteller in de vorm van een rapper vind ik leuk gevonden en het pakt goed uit. De beats zijn aardig, de rapper is goed verstaanbaar alleen hebben de raps zo nu en dan een vrij hoog Sinterklaas gehalte.

Een redelijke drama/misdaadfilm...

Redelijk verhaal...

Kan niet tegen voor drugs, spuit...

Prima acteerwerk....

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Een greep uit de wereld van hopeloze levens en armoedige bestaansvormen. De betrokkenen die aan bod komen hebben onderling allemaal een bepaalde connectie waardoor de daden van de betreffende persoon direct gereflecteerd worden in een ander perspectief. Hoe somber of gewelddadig het ook mag wezen, de sobere filmwijze en de op-beeld-geschreven rapteksten brengen het straatleven tot een begrijpelijke ervaring. Echter, wegens het overvloed aan individuele achtergronden en de oneindige opstapeling van catastrofes verloor ik op een gegeven moment een aanzienlijk percentage van mij aandacht. Opeens leek alles van het toeval af te hangen en werden de keuzes van personages bepaald door onvoorziene formules. Blijft sterk, maar de focus had op een kleinere schaal moeten liggen.

Solide raamvertelling, waarin je als kijker al prompt een tsunami van personages over je heen krijgt. Toch deert dat niet, want stuksgewijs worden de rollen goed vertolkt. En die spitante Engelse dialogen blijven natuurlijk een lust voor het oor.

Het frisse eerste uur is de film lekker op dreef. De wijze waarop de verhaallijntjes in collisie raken voelt voor de verandering een keer niet enorm gekunsteld aan, al gooit het tweede uur op dat gebied roet in het eten. Vanaf dan nemen toevalligheden geleidelijk aan de overhand, resulterend in een hoop consternatie (het brandende gebouw). Beetje jammer wel.

De sfeer blijft verder intact, visueel zag het er oké uit, en de manier waarop de raps geïntegreerd werden gaf de film zeker iets extra's mee. Over de gehele lijn gemeten een aardige film, die (vooral het eerste uur) prima vermaakt. Kleine 3,0*.

Nogal een vuilgebekte film over een ontspoorde jeugd in de suburbs van Londen. Wordt deels via rapnummers verteld en dat past wel redelijk goed bij de film en het doelpubliek. Rap is een subcultuur die voortspruit uit grootstedelijke sociale kwalen en weerspiegelt de frustraties van een jeugd zonder perspectieven . De film wil een statement maken door de ouders medeverantwoordelijk te stellen voor het geweld. Maar...

De verschillende personages zijn niet erg genuanceerd: het ontbreekt deze film aan menselijke emotie of een beetje poëzie, waardoor de personages mij stereotiep overkwamen en op weinig begrip of medevoelen konden rekenen. Als je als auteur toch wil aansturen op ouderlijke verantwoordelijkheid, toon dan de relatie kind-ouder ook, dan galmt de maatschappelijke aanklacht ook na. Nu is het vooral net niet. Wel een heftige scène met de baby die uit het raam gegooid wordt tijdens de brand . Dit was Britse cinema op zijn rauwst.