Spaceballs (1987)

Beetje verouderde komedie met nét te weinig tempo en goede grappen om de hele speelduur te kunnen boeien. Alleen de "Mr. Rental, instant movie"-sketch vond ik écht hilarisch, maar voor de rest was het allemaal nogal melig en flauw.

Spaceballs maakte me vooral nostalgisch naar de oude Star Wars-trilogie. Binnenkort toch maar weer eens kijken...

2 sterren.

Helaas is het te vaak net niet, waardoor er behalve een enkele glimlach, niet veel door me gelachen werd. Toch 2,5* voor enkele grappige scenes.

Onwaarschijnlijk slechte film zeg. had gehoopt dat deze film een beetje van het niveau Naked Gun zou zijn, maar niets is helaas minder waar. Heb 1 keer moeten lachen tijdens de hele film. Verder is alles enorm flauw en is de film totaal niet leuk.

kan niet hoger dan 0,5* geven

Wederom een persiflage vam Brooks, ditmaal op Star Wars ed. Deze pakt echter niet zo goed uit ondanks de aanwezigheid van een indrukwekkende cast, waaronder Candy. De grappen zijn veelal niet geslaagd maar toch blijft de film enigszins vermakelijk. Redelijk.

Aan alle reacties hier te lezen dacht ik dat dit een rare film zou gaan worden maar ik moet zeggen ik vond hem erg leuk, de beginscene is gewoonweg hilarisch! en ook de acteerprestaties waren echt dik in orde en dan heb ik het met name over John Candy die zo'n leuke rol weet neer te zetten. Oké misschien niet de beste komedie ooit of een die geschiedenis heeft geschreven maar ik vond de film zeker leuk en ik heb voldoende gelachen om dit een komedie te noemen, ook de muziek van de film was wel leuk en leek het me moeilijk om een parodie te maken op Star Wars en Star Trek maar deze film heeft het hem toch geflikt. Met dit alles haalt hij toch nog een (ondanks dat ik dat niet verwacht had) :

3,5*

Spaceballs is zo'n film die zo slecht is dat ie zo nu en dan erg grappig wordt. Ieder analyserend woord over deze film is er één te veel. In 96 minuten worden er gigantisch veel grappen op de kijker afgevuurd, de één nog slechter dan de ander, maar veel ervan zijn toch wel raak.

Eigenlijk verdient Spaceballs als film niet meer dan de laagste score, maar gelukkig neemt de film zich dan ook geen moment serieus (dat leggen ze er nogal dik bovenop, bijvoorbeeld in de scène waarin de film Spaceballs al ín de film zelf wordt 'bekeken' of wanneer er in de film zelf gigantisch veel reclame wordt gemaakt voor de film). Dit zorgt ervoor dat veel scènes gewoon zo slecht zijn, maar dat je de film dan toch vergeeft. Spaceballs is een erg slechte, maar bij vlagen ook erg vermakelijke film. 2 kleine sterren.

Star Wars geparodieerd en nog een hoop referenties + spoofzooi naar andere films, die tot en met 1987 bekend waren. Een beetje als Epic Movie, maar wel beter, meer het niveau Scary Movie... Maar toch ook weer niet zo heel, heel grappig, eerder flauwig grappig.

Uitstekende spoof is soms te flauw voor woorden, maar vaak ook dijenkletsend goed. Het jeugdsentiment bij deze titel is overigens niet van de lucht.

3,5*.

Grappige Star Wars spoof van de meester van de spoof-films, Mel Brooks. Dit was één van zijn leukste films, en dat is het voor mij nog steeds. Leuke effecten, goede grappen en goed gekozen acteurs. Niet alle grappen werken even goed, maar ik kon er toch om lachen!

3,5*

Helemaal met je eens, hier en daar zitten er meesterlijke grappen in. Hoe kom je daar toch op, helaas zitten er ook wat saaie momentjes in en zijn niet alle personages even leuk.

Wel een half puntje aftrek!

3,5*

Dikke tegenvaller.

Spaceballs is gewoon nauwelijks grappig. Ik hou van de Mel Brooks achtige humor (al vind ik Abrahams en de Zuckers van films als Airplane en Naked Gun wel duidelijk scherper en leuker), maar het komt er in Spaceballs nauwelijks uit.

Er worden veel grappen op je afgevuurd, maar na afloop kan ik er niet 1 opnoemen die me bij is gebleven en waar ik echt om moest lachen. Een paar momentjes waren wel leuk, zoals het ruimteschip dat een Transformer blijkt te zijn of de flauwe zaken als een cameraman die wordt geraakt bij een lasergevecht, maar het is allemaal wel wat karig. Wat ik ook miste waren geslaagde woordgrappen.

Nou moet ik wel vermelden dat ik geen enorme Star Wars liefhebber ben (dit jaar voor het eerst allemaal gezien en het was redelijk, maar niet meer dan dat), waardoor ik de parodie misschien ook wat minder grappig vond om die reden.

2*

'k vond hem ook goed. Gelukkig had 'k de Star wars films al eens gezien, want denk dat je anders een aantal grappen mist. Vooral dus een parodie op Star Wars, maar ook Alien en dacht ook Lawrence of Arabia. De humor is vergelijkbaar met The Naked Gun en konsoorten en vond 'k niet verouderd.

De cast bevatte toch een aantal bekende koppen: John Candy als een mens/hond , maar ook Mel Brooks, Bill Pullman, Rick Moranis, Michael Winslow (Police Academy), ... en ze deden het allemaal wel goed.

'k vond hem zeker eens het bekijken waard.

"May the Schwartz be with you!"

Werkelijk hilarische film. Erg leuke droge humor. Met een typisch verhaaltje dat een mix is van diverse bekende sf-films. Daarnaast zitten er ook nog enkele grappige verwijzingen in. De personages zijn allemaal wel "Star Wars-figuren". Maar het is niet alleen een Star Wars-parody er zitten ook nog dingen in uit Star Trek, Indiana Jones, Alien en Planet of the Apes.

Lone Star is een mix van Indiana Jones en Han Solo. Barf is een soort Chewbacca maar dan meer hond. Princess Vespa is Princess Lea. Darth Helmet is Darth Vader. Yogurt is Yoda. Pizza Jabba. Maar er zit ook een paar andere goede personages in zoals Snotty de schot (Scotty uit Star Trek).

Ook hilarisch was John Hurt (toen er een alien uit hem kwam in dat café en die zo'n nog een liedje ook. Oh, no. Not again.) en de apen uit Planet of the Apes Oh, shit. There goes the planet.. De uitspraken als May the Schwartz be with you en Use the Schwartz, Lone Star! zijn ook hilarisch. Dat gevecht tussen Darth Helmet en Lone Star .

Goede effecten. Mooie ruimteschepen. Heel erg goede muziek van John Morris. Niet heel origineel verhaal maar wel een erg grappige mix van sf. Alle aspecten zitten erin. De beste comedy film die ik ooit heb gezien.

Matige sciencefiction spoof.

Ben best een fan van de oude Star Wars en ook van andere sciencefiction franchises heb ik genoeg gezien om geen grap of referentie te hoeven missen. Toch viel me dit wat tegen. Het voornaamste minpunt vond ik het onnozele avontuurtje dat het plot moest voorstellen. Vaak liepen de acteurs er maar wat plompverloren bij en was het zoeken naar de humor. In mijn beleving komen dit soort grappen toch het beste tot z'n recht in korte sketches. Zodra men er een 'verhaal' omheen gaat breien wordt het al snel kinderachtig en langdradig. Ook hier was Brooks duidelijk niet in staat om een op papier aardig idee anderhalf uur te rekken. Daarom blijf ik History of the World: Part 1 zijn beste werk vinden: een speelfilm die uit vier korte sketches bestaat.

Voor de betere sciencefiction parodie adviseer ik Red Dwarf. 2**

Na heel veel jaren weer herzien en ondanks de geweldige cast en hier en daar een geslaagde grap is dit niet Brooks' beste werk. Dat blijft denk ik toch Blazing Saddles.

3*

"I knew it I am surrounded by assholes"

Een leuke komedie die de oorspronkelijke star wars films parodieert. Bij de bovengenoemde quote moest ik de film afzetten tot ik weer bijgekomen was van het lachen en tot de laatste 15/20 minuten wist de film me zeker nog een paar keer aan het lachen te maken. En met name de stukken waar de vierde wand met sloophamer te lijf wordt gegaan kon ik erg waarderen. Alleen jammer van het laatste gedeelte want dat Alien en planet of the apes gedoe sloeg helemaal nergens op.

Na de western, horrorfilm en stomme film op de hak te hebben genomen, was Brooks relatief laat met het maken van Spaceballs, een parodie op science- fiction films en dan in het bijzonder de Star Wars franchise. In een tijd waar we voor spoofs pijnlijk genoeg moeten uitwijken naar Jason Friedberg en Aaron Seltzer of de gebroeders Wayans, is het prettig om een werk van komisch genie Mel Brooks te zien. Zijn humor is vaak flauw, puberaal en vergezocht, maar wel vaak daadwerkelijk grappig. Zelfs de grappen die niet helemaal aanslaan zijn een stuk beter te behappen dan de grappen van eerder genoemde makers. Vooral de metahumor in deze film is erg sterk en levert een paar hilarische momenten op. Sowieso is Rick Moranis als Dark Helmet fantastisch, die vent is komedie- goud. Je kan verder goed zien waar Mike Myers zijn inspiratie vandaan haalde voor Austin Powers, film heeft sterk dezelfde sfeer als deze.

3,5 sterren.

Erg grappige parodie op het SF-genre en dan met name op Star Wars en Star Trek. de humor is natuurlijk erg flauw, maar ik heb vaak in een deuk gelegen. Met name die enorme helm van Rick Moranis is fantastisch.

Redelijke film waarin een prinses wordt ontvoerd en waarbij de lucht van haar planeet als losgeld wordt gevraagd. Overduidelijk een parodie op voornamelijk Star Wars waarbij het magere verhaaltje er niet echt toe doet. De grappendichtheid ligt hoog hier (soms grappig, soms flauw, vaak beiden). Hier en daar zeker wel leuk verzonnen, maar het had iets korter gemogen. Een nipte 3.0 sterren.

Toch nog maar weer een film van Mel Brooks bekeken (beter gezegd herzien) en in dit geval deze leuke Komedie / Avontuur film, welke vooral een parodie is op Star Wars en waarbij deze film op allerlei manieren op de hak wordt genomen, met o.a. Dart Vader (nu Dark Helmet), de Force (nu de Schwartz), Yoda (nu Yughurt), C-3PO (nu Dot Matrix) en Jabba de Hutt (nu Pizza the Hutt). Behalve Star Wars worden ook andere films op de hak genomen zoals o.a. Star Strek (o.a. met de "beam" scene van president Skroob), "Alien (1979)" (geweldige scene overigens, waarbij we ook weer John Hurt te zien krijgen, en dat in combinatie met de dansende Alien en de muziek erbij) en "Planet of the Apes (1968)" op het einde.

Het verhaal (draait om het kidnappen van Prinses Vespa van planeet Druidia en het stelen van de lucht op planeet Druidia, door de slechteriken met de naam "Spaceballs") zit eigenlijk best leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering waarbij alles visueel (decors, landschappen, aankleding en speciale effecten zoals het fraaie ruimteschip van de "Spaceballs", welke ook nog kan transformeren) fraai in beeld werd gebracht en zeker voor een eind jaren 80 film. De film wist mij in ieder geval te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) en er valt ook genoeg te (glim)lachen en dat in een hoog tempo, waardoor het verhaal nergens saai of langdradig werd. Hier en daar is de humor wel wat aan de flauwe kant (o.a. "Pizza the Hutt" die best ranzig uitzag, de jam waarmee een rader wordt "gejamd", de grote föhn van Prinses Vespa, de kammen waarmee letterlijk een woestijn wordt mee uitgekamd en de transformer poetsvrouw met stofzuiger die de lucht opzuigt van planeet Druidia), maar dat is nu eenmaal een kenmerk van een Mel Brooks film en in deze film kon ik het wel waarderen en er ook om lachen. Het einde was overigens wel leuk en deed me ook denken aan de James Bond film "Moonraker (1979)".

Dat deze film mede leuk is om naar te kijken komt ook op conto van de cast en vooral door Rick Moranis (in de geweldige leuke rol van Dark Helmet, waar ik vaak om heb moeten lachen. De manier hoe hij er steeds bijloopt met een belachelijke grote helm is al grappig), George Wyner (de rechterhand van Dark Helmet), Lorene Yarnell Jansson (in de rol van robot vrouw Dot Matrix met de stem van Joan Rivers) en toch ook John Candy (in de rol van een soort hond met de naam Barf, wat steeds verward wordt met overgeven) die ik bij mijn eerste kijkbeurt juist niet leuk vond, maar nu juist wel. Michael Winslow (die vooral bekend is van zijn rol in de Police Academy) in de korte rol van Radar Technician was ook best leuk en dat natuurlijk in combinatie met de geluiden die hij kan maken.

De twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Bill Pullman (in de rol van Lone Starr die zowel Prinses Vespa als de planeet Druidia moet redden van de "Spaceballs") en Daphne Zuniga (in de rol van de ietwat irritante Prinses Vespa), doen het eigenlijk niet meer dan verdienstelijk, waarbij Bill Pullman zijn eerste hoofdrol speelt in een film en waarbij ik Daphne Zuniga vroeger een mooie vrouw vond. Dat mooi is ook van toepassing op Leslie Bevis (in de rol van commandante Zircon, waarvan haar gezicht steeds op een beeldscherm van president Skroob verschijnt en zij kan zien wat hij aan het doen is, o.a. als hij aan het plassen is ). Regisseur Mel Brooks speelt natuurlijk ook zelf weer mee in zijn eigen film en dit keer in de rollen van president Skroob van de "Spaceballs" en "Yogurt".

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke parodie op Star Wars, waar ik best veel om heb moeten (glim)lachen en daarom verhoog ik ook mijn stem met een halfje. Dit vind ik persoonlijk misschien ook wel de leukste film die ik tot nu toe gezien heb van regisseur Mel Brooks en de film was ook behoorlijk succesvol in de bioscopen.

Zelfs voor een Mel Brooks film is deze wel heel flauw. Andere soortgelijke parodieën zoals Blazing Saddles, Young Frankenstein en History of the World: Part I vind ik nochtans wèl heel leuk.

Bill Pullman en John Candy zijn pijnlijk ongrappig, en ook de vrouwelijke hoofdrol is allesbehalve goed. Alleen Rick Moranis vond ik bij momenten erg grappig, hij redt de film voor een groot deel.


Dark Helmet: "What the hell am i looking at? When does this happen in the movie?"
Colonel Sandurz: "Now, you're looking at now sir. Everything that happens now is happening now."
Dark Helmet: "What happened to then?"
Colonel Sandurz: "We passed it."
Dark Helmet: "When?"
Colonel Sandurz: "Just now. We're at now... now."
Dark Helmet: "Go back to then!"
Colonel Sandurz: "When?"
Dark Helmet: "Now."
Colonel Sandurz: "Now? "
DarkHelmet: "Now!"
Colonel Sandurz: "I cant!"
Dark Helmet: "Why?"
Colonel Sandurz: "We missed it."
Dark Helmet: "When?"
Colonel Sandurz: "Just now."
Dark Helmet: "... when will then be now?"
Colonel Sandurz: "Soon!"
Dark Helmet: "How soon?"


Dark Helmet: "What did you do?"
Colonel Sandurz: "I turned of the wall."
Dark Helmet: "No you didn't, you turned of the whole movie!"
Colonel Sandurz: "I must have pressed the wrong button."
Dark Helmet: "Well put it back on, put the movie back on!"


Dark Helmet: "If there's one thing i despise, it's a fair fight!"

“You idiots! These are not them! You've captured their stunt doubles!”

Leuke satire. Spaceballs is een parodie op Star Wars, en ook de knipogen naar Star Trek, Alien en veel andere films zijn leuk gedaan. De acteurs gaan er ook helemaal voor, en actrice Daphne Zuniga heeft ergens gezegd dat ze de grootste moeite had om niet constant in lachen uit te barsten. Ik snap dat wel, hoewel er opvallend weinig echt grappige momneten in zitten. Maar origineel is het wel, en de makers en acteurs hebben duidelijk met veel plezier en liefde voor het originele materiaal aan de film gewerkt.

Een parodie die zich met name op de eerste Star Wars films baseert. Het plot bestaat uit een onzinnig sprookje dat een boosaardig individu, een boosaardige organisatie en een groepje goedaardige schelmen flink bezig houdt. Een film vol humor over Nazis, de popcultuur, de media, het draaien van een film en over Star Wars natuurlijk.

De komische referenties naar Star Wars overheersen. Zonder kennis van deze film-reeks is de meeste humor in Spaceballs moeilijk te vatten. Gelukkig heb ik de Star Wars reeks grotendeels gezien. Ondanks die kennis, beviel de humor mij maar matig. Ik vond de meeste grappen nogal goedkoop en gemakzuchtig. Ik heb bepaald niet krom gelegen van het lachen.

De film begint met een inleidende tekst die net als in Star Wars over het scherm rolt en langzaam in de ruimte verdwijnt. Een situatieschets met als slottekst: If you can read this, you don't need glasses. Van die humor dus. Fijnzinnige humor is in deze film amper te vinden. Niet dat alle humor nu meteen geëngageerd en hoogstaand moet zijn. Helemaal niet. Er zijn genoeg onzin-films die ik wel leuk vind. Spaceballs beviel me gewoon niet.

De film heeft trouwens wel een paar leuke scènes. Het is niet allemaal ellende. Het uitkammen van de woestijn is bijvoorbeeld grappig. John Hurt in de reprise is dat ook. En zo zijn er nog wel wat momentjes.

Rick Moranis speelt een hoofdrol. Ik heb die man nooit goed kunnen verteren. Vind hem niet grappig. Moranis is in Spaceballs de spil van veel humor. Infantiele humor wel te verstaan. Als Moranis met Bill Pullman een gevecht met laserzwaarden aangaat waarin hevig gestrooid wordt met referenties naar het mannelijke geslacht en de omvang daarvan, wilde ik daar graag om lachen, maar lukte dat gewoonweg niet.

Brook’s ruimteparodie is een mislukt feest van platte en banale humor en is niet aan mij be-steed. Parodische tijdgenoten als The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988)l of Airplane! (1980) bevielen een stuk be-ter. Veel creatiever. Veel inventiever. Veel absurder. Veel leuker.

Gisterochtend aan een film marathon begonnen waar ik halverwege in bleef hangen door andere bezigheden en onverwachts bezoek. Desalniettemin ging ik van start met deze Spaceballs die ik bij de kringloop vond, en waar de kringloopbron langzaam raakt uitgedroogd was dit toch wel even een leuke om te vinden. Of ik deze ooit gezien had weet ik niet, ik kon me wel momenten van John Candy met snorharen herinneren maar dat kan net zo goed een reclame, filmprogramma of een Das Lachen videoband geweest zijn. Toch bleef de humor en het verwachte succes van deze film uit.

Duidelijk is dat in deze Mel Brooks vooral Star Wars het ontgelden moet in een op zijn zachts gezegd kleurrijke persiflage. Geinig is BonJovi in de kennismaking met Barf en Lone Star, leuk is Daphne Zuniga waar de rest van de cast er opzich ook prima mag zijn. Toch wil die bruiloft er totaal niet en is Moranis met zijn über grote helm ook een beetje zo zo, het is gewoon niet grappig. Gelukkig komt daar een beetje verandering in met Barf en Lone Star waar op zich een aardige chemie zichtbaar is en bepaalde grappen best oke zijn zoals Pizza de Hut, en kan ik, hoewel best flauw, ook wel lachen om de staart van Barf. Het kammen van de woestijn, de afzichtelijke stunt doubles of de priester die op het einde tijdens de plechtigheid zijn geduld verliest, Spaceballs zit op een gegeven wel in de lift en heeft om het zo maar te zeggen zijn momenten. Grappig ook nog de kleine momentjes die verwijzen naar Jaws, Planet of the Apes en John Hurt met zijn Alien momentje.

Maar over de gehele lijn viel Spaceballs toch wel een beetje tegen en had ik hier toch iets meer van verwacht.

Goh ja.

Slapstick is doorgaans mijn genre niet. Het staat wel vaak voor kortere films, ideaal dus voor tussendoortjes. Spaceballs van slapstick-goeroe Mel Brooks graait vooral uit het Star Wars-universum, wat een aantal toffe dingetjes oplevert. Leukste scène is zonder enige twijfel die met de onafgewerkte film. Verder vooral flauwe en infantiele humor. Het tempo ligt gelukkig wel hoog genoeg zodat het nergens verveelt.

2,5