Under the Skin (2013)

style = substance

Ik heb mezelf nooit tot intellectueel benoemd en toch vond ik deze film geweldig. straf.

Neen, dat had niet gekund.

na een half uur had ik wel bekeken.

Zonder voorkennis lijkt mij dit moeilijk door te komen. Met voorkennis is het bijna een straf. De enige opwinding laat zich raden.

2*

Wat een ongelofelijk beroerde film. Ik geef alles een kans maar misschien ben ik intellectueel gezien wel te onderontwikkeld. Misschien is dat dan ook maar beter zo. Want dit soort films passen niet in mijn straatje. Het camerawerk lijkt uit 1980. de muziek is gecomponeerd door een 12 jarige en de dialogen (als die er al zijn) zijn slaapverwekkender dan ooit. Een uur gekeken en de laatste 35 minuten gewoon doorgekipped naar het einde. Iets met Aliens ofzo. Ik heb de hele tijd geprobeerd de film te kijken door de bril van een hippie/arthouse/cult fan maar helaas het mocht niet baten.

1* omdat Scarlett Johansson één van de mooiste vrouwen ter wereld is.

Ik stop nooit na een half uur, maar bij deze film man, man wat een bout film.

Haha, fantastisch, 'interactieve' poezie als filmkritiek. Een Twin Peaksreferentie als slagroom op de proverbiale taart. Heeft Gummbah tussen het blowen met Hans Teeuwen door nog tijd om filmrecensies te schrijven?

Je haalt de woorden uit m,n mond TheDiningDead

Wat een verdeeldheid weer kan alleen maar zeer interessante dingen betekenen. Hoewel de enige negativiteit rond deze film ik enkel op deze site lijk te vinden. Want so far heb ik wel alleen maar erg goede dingen over deze film gehoord en gelezen. En bij het zien van die fantastische trailer, en de regisseur kennende, lijkt de film ook exact te zijn wat het daar beloofd. Vraag me dus ook echt af met welke soort verwachtingen jullie dan naar deze film zijn gaan kijken.

Ik blijf ongetwijfeld nog steeds enorm uitkijken naar deze film. Heb er zelfs meer zin in gekregen.

Verdeeldheid is altijd goed.

Critics zijn in hun oordel wel wat constanter maar probleem is dat deze film (ook door Johansson) bij de verkeerde doelgroep terecht komt. Nu pindakazen ook een groot goed bij de filmkijkers wordt zie je dit terug op een veel grotere schaal. Ik verwacht een gevalletje Spring Breakers. Al is de verdeeldheid niet persé negatief, erg ontoegankelijke film en lastig aan te raden.

Aanvallend bericht en enkele reacties daarop verwijderd. Houdt de discussie svp inhoudelijk

en na Greenberg, Cosmopolis, Spring Breakers en Only God Forgives zal nu ook Under the Skin het rijtje vullen van meesterwerken met een score onder de 3*... Ongehoord!

Wat kunnen wereldsterren toch filmscores beïnvloeden...

Ik word alleen maar nieuwsgieriger de laatste dagen.

Waar? Hier?!

Wat incoherente, contemporaire contemplaties.

Inhoudelijk irrelavant, zwanger van wollige wichtigmacherei. Kroegpraat, aldus.

Wel eens overwogen iets minder te blowen&zuipen knakker?

Under the Skin: De grandeur van het paradoxale emotieloze en de herontdekking van schoonheid

Film: Under the Skin

Regisseur: Jonathan Glazer

Cast: Scarlett Johansson en een handvol inwoners van Glasgow

Score: 4/4

Een recensie begint meestal met een bezwerende spreuk, een intelligente captatio benevolentiae of een korte weergave van de mening van de soms zelfingenomen auteur. Ik daarentegen, zie mij genoodzaakt om te beginnen met een door mij begane fout toe te geven. Die bestaat uit het feit dat het quasi zo goed als onrechtvaardig is om een review op te tekenen na het eenmalig gezien te hebben van de speelfilm waarover dit schrijfsel handelt. Toch kan ondergetekende het niet laten om zijn reactie te uiten over een film die nog lang zal nazinderen in het hersenstelsel van diegenen die het de moeite waard vonden om de zaal niet te verlaten tijdens de voorstelling. De film wordt enkel maar beter en beter met herzieningen, dat staat als een paal boven water, maar toch wil ik getuigen over mijn eerste ervaring met ‘Under the Skin’. Laat dus voor één keer onrechtvaardig zegevieren en de herzieningen voor later houden, want de volgende paragrafen borrelden als kokend water in mijn lichaam, wachtend op verlossing.

Once upon a time… waren er Antonioni, Pasolini, Ingmar Bergman, Stanley Kubrick en David Lynch. Anno 2014 zijn de tijden veranderd en heeft de superheldenfilm de filmwereld naar zijn hand gezet en is de eigenheid van de regisseur veelal naar de achtergrond verdrukt. Op zich niks mis mee, want juist door het enorme succes van die genietbare en peperdure blockbusters zoeken meer en meer ‘kleine’ regisseurs hun eigen stem en visie. Zo heb je bijvoorbeeld Shane Carruth die de filmwereld vorig jaar omver blies met het transcendente en obscure ‘Upstream Color’. Dit jaar is het de beurt aan de Britse cineast Jonathan Glazer om zijn stempel te drukken na twee ietwat weifelende (maar toch verdienstelijke) filmprojecten. In 2001 overtuigde zijn debuut ‘Sexy Beast’ weliswaar qua script en acteerprestatie, maar daar bleef het ook bij. Drie jaar later gokte (en miste) hij met het “ik-weet-niet-wat-ik-precies-wil-zijn” project ‘Birth’ met een kortgewiekte Nicole Kidman in de hoofdrol. Daarna verdween de regisseur volledig van het voorplan omdat hij zich focuste op het maken van videoclips. Maar met zijn nieuwste en meest eigenzinnige film bewijst Glazer dat hij een plek mag ambiëren tussen de groten. Met alle respect, Nike, Kodak en Volkswagen, maar deze man is veel te getalenteerd om zijn talent te verspillen aan jullie brainwashende commercials. Laat Jonathan Glazer in al zijn facetten los op de wereld!

Nu deze formaliteiten uit de weg zijn, kunnen we het hebben over het ding an sich dat ik wil behandelen: ‘Under The Skin’. De film is een niet zo letterlijke verfilming (lees: een bijna ‘non-verfilming’) van de door Michel Faber geschreven roman met dezelfde titel. Het enige wat ik plotgewijs kan vertellen, is dat Scarlett Johansson in de huid kruipt van een ongenaamde buitenaardse verleidster die neergedaald is op Aarde voor een onbekende reden. Meer dan dit moet een mens niet weten vooraleer hij de zaal binnenstapt. Eenmaal een menselijke vorm aangenomen, rijdt ze door de straten van Glasgow, mensen aansprekend om ons ras te observeren en te doorgronden. Af en toe vraagt ze of aan een man of ze hem een lift kan bezorgen. En zeg nu zelf: Weiger jij een lift van een bloedmooie vrouw zoals Scarlett Johansson? Wat de verleidster doet met haar prooien ontdek je beter zelf, want de desbetreffende scènes behoren tot de meest interessante, kunstzinnige, prachtige, vervreemdende, schrikwekkende, sublieme (en talloze andere adjectieven naar keuze) filmmomenten van de afgelopen jaren.

Dat ‘Under the Skin’ een van de meest polariserende en radicale films is van 2014 zal niemand ontkennen, maar Glazer gaat allerminst de pretentieuze toer op. Toegegeven: een gemiddelde filmliefhebber zal hier niks aan hebben en zal beweren dat het te “artsy” is. Daar valt iets voor te zeggen. Zo’n zeventig procent van de arthouse cinema zal inderdaad pretentieus en hautain overkomen bij de meeste mensen, maar om de zoveel tijd komt er een film op de proppen waar niemand om heen kan, zelfs de cynische alleshatende narcist niet. Die film is ‘Under the Skin’. Het metaforische aspect mag dan de drijfveer zijn voor een ontdekkingsreis doorheen het mens-zijn, het wordt echter nooit een l’art pour l’art uitspatting. Glazer is natuurlijk wel een atypische filmmaker.

Jonathan Glazer vindt bijvoorbeeld niet dat een film slechts een verfilmd verhaaltje met een klassieke structuur moet zijn, iets waar veel mensen momenteel gehecht aan zijn. De mens (mijn excuses voor de veralgemening) is niets meer anders gewend dan een overduidelijke klassieke verhaallijn doorheen een film of theaterstuk. Maar het medium waarvan ik hou – film – is zoveel meer. Het kan een visualisering van metaforen of intenties zijn. Het kan een reis zijn zonder woorden of narrativiteit, maar met een duidelijk effect op de toeschouwer. De surrealistische stijl die Glazer hanteert wisselt in deze film vaak af met naturalistische beelden die aantonen dat het buitenaards wezen als een onwetende leerling onze aardbol leert kennen. Invloeden heeft de regisseur gekregen van alle kanten: Pasolini, Lynch, maar bovenal de grootmeester Kubrick. Hoe je het ook draait of keert, de beginscène – die volgens mij de buitenaardse entree op Aarde portretteert – heeft alles weg van de buiten-galactische beelden uit Stanley Kubricks controversieel meesterwerk ‘2001: A Space Odyssey’. Of er in Jonathan Glazer ook een legendarisch filmregisseur schuilt zullen we nog even in de wachtzaal laten, maar het potentieel is er.

De film wordt volledig beleefd vanuit het standpunt van Johanssons buitenaards wezen. Haar taak of missie is onduidelijk. Ze begeeft zich onder de mensen en is aanvankelijk koel en emotieloos. Neerkijkend op een tragedie en zonder gevoelens, staart ze naar gebeurtenissen in en rond Glasgow. De paradox van het emotieve is iets wat Glazer benadrukt in zijn film. De toeschouwer wordt bewogen en overmand door vreemde emoties wanneer hij de emotieloze protagonist volgt. De twee rassen begrijpen elkaar niet. Maar haar verblijf in onze wereld brengt een evolutie in haar wezen in gang. Ze exploreert menselijke emoties en probeert liefde te consumeren terwijl ze angstvallig het voor haar onbekende geslachtsdeel in ogenschouw neemt. Seksualiteit wordt een metafoor voor onze eigen destructiviteit. Mannen worden aangesproken door de gevallen engel, volgen hun intuïtie en willen bijgevolg de liefde bedrijven met een prachtige vrouw. Wat volgt moet je zien om te geloven. Of de buitenaardse indringer emoties begrijpt en/of beleeft is een vraag zonder antwoord. De exploratie ervan is een feit.

Een interpretatie van de metaforiek en symbolen die vanuit mijn eigen persoon komt, heeft te maken met ‘Schoonheid’ en existentialiteit. Wat is Schoonheid? Is er een ideaal? En wat maakt ons tot mens-zijn. Juist omdat we de wereld zien vanuit een vreemd en buitenaards standpunt leren we onszelf als ras doorgronden. Zonder al te veel weg te geven van de film kan ik meegeven dat Scarlett Johansson mensen ontmoet die niet altijd aan ons modern schoonheidsideaal beantwoorden. En één in het bijzonder. Ze geeft een lift aan een schuchtere man die verdacht veel weg heeft van David Lynchs ‘The Elephant Man’. Een verguisde persoon die ’s nachts zijn koopwaren verzamelt omdat de buitenwereld hem verafschuwt. Het buitenaards wezen heeft echter geen ‘ideaal’ en is zonder meer vriendelijk en behulpzaam (om daarna toch weer in de duisternis te lokken voor iets wat een allusie op seks lijkt te zijn). De kwetsbaarheid van de man maakt haar bewust van het feit dat uiterlijk een belangrijke factor speelt op onze aardbol. Maar we weten allemaal dat ‘Schoonheid’ relatief is en dat mag dan het grootste cliché zijn, het kan geen kwaad om het in de verf te zetten. De laatste scène (alweer probeer ik dit te betrekken zonder spoilers te geven) bevestigt dan ook dat uiterlijk schoon enkel een façade is en dat eronder een zwartheid kan regeren van een aard dat destructief is. Schoonheid is een begrip gecreëerd door ons, niet meer en niet minder. Andere (en vooral meer) analyses zijn mogelijk en het is niet ondenkbaar dat ik nog vele malen plausibele interpretaties zal verbinden aan ‘Under the Skin’.

Om de diepzinnigheid even achterwege te laten en terug te keren naar het ‘normale’ filmniveau, vallen meteen enkele dingen op. Vooreerst wil ik even melden dat Scarlett Johansson een bewonderenswaardige perfectie in haar rol gestoken heeft die ik niet mogelijk achtte. Koos Glazer Johansson voor haar ‘A-lijst’-naam of voor haar kwaliteiten? Er bestaat geen twijfel over dat deze actrice een film een boost kan geven, noch stel ik me vragen bij haar kwaliteiten. Ze is een revelatie van buitenaardse proportie. Haar gezichtsexpressies zijn ‘spot on’ en bewijzen dat ze enorm veel inzicht heeft in wat ze aan het doen is. Het is ook verreweg haar meest uitdagende performance tot nu toe. Voor de allereerste keer stond de charmante Scarlett volledig naakt op set en dat niet om een belachelijke ‘Sex Tape’ te filmen (ja ik viseer jullie, Cameron Diaz en Jason Segel), maar om een extraordinair werk te maken dat in de komende decennia nog veel geanalyseerd zal worden. Een belangrijk element dat meehelpt aan de ‘unheimliche’ sfeer is de revolutionaire en gedurfde soundtrack van – pas op – de debuterende (!) en excentrieke componiste Mica Levi. De muziek beweegt zich op een duister en vervreemdend ritme dat zich zal nestelen in uw hersenpan om bijgevolg ’s nachts terug tevoorschijn te komen. Maar eigenlijk doet deze beschrijving de genialiteit van de soundtrack oneer aan. Ga, geniet, kijk én luister is de boodschap! Visueel is de film verbluffend. Ik kan helaas de pracht en praal van sommige scènes niet beschrijven zonder uw ervaring te vergallen. Wel kan ik zeggen dat de kijker vanaf seconde één meegezogen wordt in een bezwerende sfeer van mysterie en vervreemding. De totaalervaring is eentje om mee te dragen tot het einde der dagen.

‘Under the Skin’ is een film zoals je die zelden zag en zal zien. Het is een eigenzinnig portret van het mens-zijn en seksualiteit. Jonathan Glazer schrijft zich in de filmannalen en heeft het in zich om de galerij der groten te betreden, maar net als in sport is groot potentieel geen garantie op succes. Al hopen ik en de mensheid dat deze regisseur zich uit de vergetelheid wringt en gaat doen wat hij wil: films maken. Voor ik deze review (is dit wel een review?) afsluit, wil ik toch nog even de aandacht richten op een leuk weetje. De scènes waarin Scarlett Johansson mannen verleidt vanuit haar bestelwagentje zijn geschoten met een verborgen camera en bevatten echte inwoners van Glasgow. De betrokkenen werden daarna op de hoogte gebracht van de situatie en kregen prompt een contractje onder hun neus geduwd, et voilà… Ze maken deel uit van ‘Under the Skin’.

Om helemaal af te ronden wil ik mij richten tot diegenen die nog altijd geloven dat een film expliciet en duidelijk moet zijn. Een film is een medium dat tot veel meer in staat is dan sommigen denken. Niet alle films tonen alles, maar impliceren zaken en geven ruimte tot interpretatie. Maar ach, wie ben ik om u te vertellen wat is en niet is? Er is iemand veel beter geschikt om dat te doen. Niemand minder dan de legendarische Roger Ebert schreef in zijn allerlaatste review de nu al iconische woorden: “Why must a film explain everything? Why must every motivation be spelled out? Aren't many films fundamentally the same film, with only the specifics changed? Aren't many of them telling the same story? Seeking perfection, we see what our dreams and hopes might look like. We realize they come as a gift through no power of our own, and if we lose them, isn't that almost worse than never having had them in the first place?”

Sven.

PS: Als ik u onbewust misleidde met het woord ‘minireview’ om vervolgens een middelmatig en lang schrijfsel neer te pennen, dan zij het zo. Dan heeft u tenminste voor enkele minuten een keer geen aandacht besteed aan het tot u nemen van de box-officegetallen van een paar weerzinwekkende braaksels zoals ‘A Haunted House 2’ en ‘Vampire Academy’.

Treffende analyse Sven.

Ik wil het nog niet lezen. Door mijn verhuizing (Lexmond --> Woerden) loop ik hopeloos achter, eerst zelf maar eens kijken. Maar ziet er veelbelovend uit svennie94. Zit ook al lang op de film te wachten. Een productie bij uitstek overigens voor een discussie omtrent commercial release, pindakazen en het filmklimaat.

Prachtig stuk, tjah een gemiddelde op de site zegt niks over hoe je persoonlijk een film goed vind. Zover zijn de meningen vooral gesplits in twee kampen; mensen die de film te oppervlakkig en leeg vinden en mensen die daarin een diepere boodschap zien of aanvoelen. Ieder zijn eigen mening, als je het maar kan beargumenteren.

Ha! Dankjewel!

Ik zwel op van trots als een dode zon. Misschien moet ik dit vaker doen.

Ik vind dit een van de grappigste films die ik in tijden heb gezien. Daar bedoel ik mee, de film als geheel is slechts één grap. Die grap is ontzettend goed. Ik bescheur me al dagen achtereen.

Ik vind de trailer een groter meesterwerk dan de film, maar pas na de film gezien te hebben.

Ik had onaardig gereageerd op het betoverende commentaar van Norman. Een wereldloze haatmachine was ik, net Scarlett. Is het niet schitterend dat mijn oorlogszuchtig cynisme voor Normans onschuld onschadelijk en onzichtbaar was? Liefde is een verborgen explosie in mij, doodenge gebeurtenis, dus ik vluchtte.

Ik schaam me diep. Weg, foetsie met die digitale verleiding van onmenselijkheid.

Ben gek op films als Mulholland Drive, Vanilla Sky, Donnie Darko etc.. maar deze kon me weinig bekoren. Het verhaal werd nergens interessant, eigenlijk blijft alles onuitgelegd... meer een bewegend schilderij. Niet mijn ding, terwijl de trailer iets bijzonders beloofde. Wel 2 sterren voor het sfeertje en de mooie, abstracte opnamen.

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Stemmen

Weer een sterke film van Glazer. Wel een film die niet voor iedereen is weggelegd. De film heeft een rustig tempo, er wordt weinig gesproken en de soundtrack is dromerig. Saai, nee zeker niet. Het mysterieuze verhaal blijft boeiend, mede door de zeer sterke acteerprestatie van Johansson. Verder bevat de film een aantal memorabele scenes. Het plot geeft weinig prijs over het 'waarom'. Dat mag je zelf invullen. De recensie van Sven heeft me wel een beetje geholpen (complimenten Sven!).

Apart, maar wel lekker. 3.5/4.0

Bedankt voor je hoopvolle houding Ik houd me zowat altijd bezig met schrijven en films. Het is wat ik later wil doen. En als een film mij beweegt zoals Under the Skin dat deed, dan merk je dat aan mijn analyse (hoop ik)

Er zijn veel films die gemaakt worden voor vermaak en vertier,maar ook films waar een stukje kunst bij komt kijken en daar is dit er een van.

Ik wil niet zeggen dit soort films altijd waardeer maar deze kon mij wel bekoren.

Een lekker grouw sfeertje,duister ook en .....tja tis is wat anders.

Als filmliefhebber is dit een van de dingen die ik op zijn tijd wel tof vind.

Voor de liefhebber dus.

Allereerst snap ik waarom niet iedereen weg is van deze film. Gelukkig hoor ik niet bij de groep. Ik vind het verder ook geen meesterwerk of dergelijks, maar het is wel een uitermate interessante film. De stiltes maar ook de muziek indien aanwezig was geweldig en heerlijk creepy. De beelden zijn ook erg fraai en passend. Qua verhaal is het ook gewoon goed en interessant, maar dat mensen het saai vinden kan ik me voorstellen. Maar de sensuele spanning die er vaak heerste was super. Komt natuurlijk ook doordat Scarlett zo verschrikkelijk mooi is en een geweldige actrice is. De ontwikkeling van haar karakter is ook goed neergezet. En qua locatie is Schotland wel de ideale grauwe plek. Ik zou hem niet snel nog eens kijken, maar ben wel erg blij dat ik hem heb gezien.

4*

Sommige scenes zijn net iets te lang, waardoor er weinig tempo in zit. Verhaal is best aardig. Net een voldoende van mij.

Nadat ik gelezen heb waar het over gaat dacht ik in eens aan deze film Species (1995) en daarin speelt ook een mooie vrouw Natasha Henstridge. Ik ga toch maar kijken of dit een mooie film is.

Ik ben benieuwd hoe deze art-house/sciencefiction film mij zal bevallen.

Vandaag rond 11 uur zal ik mijn bescheiden mening delen op deze site... (om kwart voor 8 staat deze film mij op te wachten in Kinepolis Hasselt)

Geslaagde Science Fiction / Horror, maar niet de topper waar ik op gehoopt heb.

Het flinterdun verhaal wordt vaag gebracht (die motorrijder), wat niet echt een meerwaarde was, integendeel zelfs. Het tempo is traag, dat voor enkele mooie scènes (het fragment met de 'Elephant Man' was 1 van de betere), wel nodig was al bleef het niet de volledige speelduur boeien. Wat ik heel jammer vind.

Het is dus een film die het voor het grootste deel moet hebben van zijn sfeer. En daar slaagt deze met onderscheiding in. Bij momenten enorm sfeervol, adembenemend gebracht (mede dankzij de sterke soundtrack die gans de film blijft werken en waar ik wel van hou en er ook echt voor zorgt dat veel fragmenten tot zijn recht komen).

Daarnaast een GROTE pluim voor Scarlett Johansson! Verbluffende performance zet ze hier neer. Haar rol wordt overtuigend gebracht, ze komt kil en sexy over.

Nog niet zolang geleden
maar het lijkt een ver verleden
keek ik de film 'Joe'
En die (film) was niet zo mooi. (Ik kijk nog liever naar strontvliegen op een koeienvlaai dan naar 'Joe')

En nu, 2 maanden later
eindelijk eens geen filmische flater
heb ik 'Under the Skin' gekeken
ik ben uitermate tevreden en je mag me er altijd over aanspreken
alleen bij mijn maat mag je er niet over praten
want die moest noodgedwongen zijn roes in zaal 13 uitslapen

Deze film is niet geschikt voor de filmbarbaren
diegene alleen maar het blockbustergeweld kan smaken
het is tijd om dit relaas af te ronden
ik hoop dat ik menige mensen heb opgewonden
om ook 'under the skin' te doorgronden...
__________________________________________________________________________________________________________

Deze sciencefiction Art-house film heeft extreem verontrustende gestileerde beelden die perfect begeleid zijn door zeer vreemde raspende viool geluiden.
Mijn mond viel gewoon open na het kijken van sommige scènes en in het bijzonder de fenomenale eindscène...
Under the skin laat perfect zien hoe moeilijk/zwaar het is voor een nieuw organisch wezen om zich te kunnen aanpassen aan het leven op deze aardkloot...
De regisseur fixeerde zich vooral op het seksuele en hoe snel het mannelijke geslacht zich laat inpakken door een geweldige sexy vermomde actrice genaamd Scarlett Johansson die hier haar beste acteertalent laat zien. Het enigste kleine minpuntje waardoor deze film van mij niet de volle 5* krijgt is omdat het tempo soms wel hoger mocht zodat mijn goede maat niet in slaap kon dommelen.

Ja hoor ik ga het toch durven zeggen: Stanley kubrick zit 'under the skin' van Jonathan Glazer

PS In een van de meest adembenemende scène kwam er een beeld in voor waarbij 2 zwevende poedelnaakte mannen elkaar de hand willen toerijken maar ze halen hun beide vingertoppen net niet. Toen ik deze close-up zag, kreeg ik plots een ingeving, namelijk: zou dit beeld geen verwijzing zijn naar het beroemde kunstwerk van Michelangelo (de schepping)?? Ik moest er vrijwel direct aan denken