Spring Breakers (2012)

Ik vond het maar een kinderachtige film met een flauw verhaal. De bijdrage van Selena Gomez was helemaal nutteloos. Die hoorde vanaf het begin al niet echt bij het groepje en haakte af en deed niet meer mee. Was zeker alleen gecast voor de naam op de poster en in ruil daarvoor kreeg ze dan een rolletje waarin ze kon laten zien hoe goed en lief ze eigenlijk wel niet was. Arm meisje.
Vervelend zoet kleurgebruik en een overdaad aan flashbacks om te verhullen dat het verhaal in 15 minuten gepast had. Enige postieve was de score, die weliswaar absoluut niet mijn smaak is maar wel goed bij de kleurige beelden en de getoonde tiener- en gangstercultuur paste.

Snel vergeten.

Het zal je mening niet veranderen, maar toch vind ik de hieronder onder 1 en 3 genoemde argumenten een tikkie vaag. Punt 2 is een kwestie van smaak/ filmbeleving.

1. Gelet op de opmerking "arm meisje": ik ben bij het kijken van een film nooit begaan met de persoonlijke belangen van een acteur. Vandaar begrijp ik de opmerking niet.

2. Het feit dat een film/ het verhaal in 15 minuten zou passen, is voor mij niet een reden om te stellen dat de film slecht is. De vergelijking met bv een videoclip gaat wat mij betreft wel op. De film was voor mij nog wel bv. sensationeel, flitsend etc. is. De kleuren, het jeugdige, geweld etc. maakten het voor mij destijds iig een mooie, flitsende en energieke (iffr-)festivalervaring.

3. De score? Welke?

Deze score (hij bedoelt waarschijnlijk soundtrack)? Spring Breakers (2013) - MusicMeter.nl

Herzien, en ik verhoog hem met een halfje. Nét hoor, ik denk niet dat ik 'm per se nog eens zal herkijken of tot mijn favorieten zal rekenen, maar nu meer dan de vorige keer waardeerde ik hem om de cinematografie, de kleuren, het camerawerk. Dat verdient toch een iets hogere waardering dan de doorsnee oke 3,5*-film. De inhoud is voor mij slechts 'wel leuk'. Denk dat ik ook een beetje moeite heb met het einde. Ik had het veel leuker gevonden als de meiden zwaar in de problemen kwamen of zelfs doodgingen ofzo. Dat voelt ook veel logischer aan in het geheel.

Trouwens, iets heel anders, klopt het dat Onderhond deze film nog steeds niet heeft gezien?

Beetje vreemd misschien dat ik dat vraag, maar ik ben eigenlijk wel heel benieuwd wat hij hiervan vindt.

Hij is wel een grote fan van Debie. Er is dus iets wat hem tegenhoudt. Korine zelf misschien.

Interessant, maar uiteindelijk slechts deels geslaagd. Het probleem is een beetje dat de personages plat blijven in een verhaal dat vraagt om uitwerking van de karakters. Als je serieus iets te melden hebt over the american dream en ontsnappen aan de curse life, dan moet je ook wat te melden hebben over de personages die dat nastreven. Anders werkt het niet en snap ik niet wat het voor zin heeft, maak er dan gewoon een exploitatiefilm van.

Het is een combinatie van satire en drama en als satire werkt het beter. Er zitten echt geestige scenes in en visueel is de film best goed. Maar dramatisch gezien zit het me dus niet helemaal lekker. Die scene dat Gomez de film verlaat bijvoorbeeld, ondersteunt met de muziek in de bus is best mooi. Maar serieus zeg, als je nadenkt slaat het toch nergens op. Moet ik echt emotioneel betrokken raken bij een schoolmeisje dat weer naar huis gaat na een week nogal uit de hand gelopen feesten? Come aan zeg. Het wordt gebracht als menselijk leed dat zijn weerga niet kent.

En zo kent Spring Breakers wel meer problemen. Maar het is een bovengemiddelde film van een interessante regisseur. Dat is wel duidelijk. Er zit te veel goede scenes, shots en andere keuzes in om dit laag te beoordelen. Maar ik snap kritiek op de film ook wel. Ik twijfel erg tussen 3-3,5 sterren.

Ik zit er oprecht niet op te wachten door jou gecorrigeerd te worden. Het maakt me niet uit wat de bedoeling is. Of wat jij bepaalt dat de bedoeling is. Het zal niet per ongeluk zijn nee. Je moet lezen wat ik schrijf. Die scène wordt wel zo gebracht met het muziekje eronder. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, dat lukt je nooit. Maar laat mij met rust. Je hebt 1000 berichten geplaatst bij deze film. Je mening is duidelijk. Mijn kritiek ook lijkt me, heb totaal geen behoefte om jouw mening weer door mijn strot geramd te krijgen.

Wow, letterlijk nog wel! Heeft Korine je al persoonlijk bedankt, Naomi?

mister blonde

Weet je zeker dat een discussiesite wat voor jou is? Maar goed, duidelijk, vrolijke vriend.

Tsss, helemaal niet. Self-involved socially awkward pervert .

Discussiesite ja, geen spamsite voor fan boys. Je leest ook niet wat ik schrijf in je blinde adoratie voor deze film. Je gaat in op iets waar ik het helemaal niet over heb. Naast natuurlijk die vervelende insunatie dat ik de bedoeling wel niet zal hebben begrepen.

Niet mijn bedoeling hoor. Ik vind alleen de kanttekening rondom karakteruitdieping rond de personages bijzonder curieus. That's all. Laten we het hierbij houden, een vruchtbare insteek voor een discussie is niet aanwezig. Prima.

Maar zo'n scene in de bus waarover ik het heb zit er toch in? Met die muziek? Na een emotioneel afscheid? Maar het is niet de bedoeling daar iets mee te willen? Linksom of rechtsom slaat dat nergens op.

Het is allemaal net wat meer ambigu dan bij de meeste films, omdat dit echt een intuïtieve film is, meer dan een verhalende. Personages zijn meer pionnen die je meezuigen in die vreemde wereld, dan dat je echt moet meevoelen met hen.

Ik voel zelf wel echt iets als Franco met die machinegeweermeisjes Britney Spears zingt, geïntercut met het gijzelen van een huwelijksfeest, terwijl dat ook eigenlijk nergens op slaat!

Ik vind het niet relevant wat de bedoeling is, het gaat erom dat wanneer hetgeen er gebeurt op het scherm linksom niet werkt omdat het niets te betekenen had in de eerste plaats en rechtsom dat die trashy popcultuur die er achter zit vloekt met die poëzie omdat het oppervlakkige personages blijven. Intended of niet. Ik snap best dat wat je krijgt de bedoeling was, maar zoals ik al zei vraagt de film juist om wat ie is en becommentarieert om dat beetje meer. De scène die ik bedoelde is dus linksom of rechtsom een hoop gedoe letterlijk om niets. Als je een film maakt over oppervlakkigheid is het niet de bedoeling dat de film dat zelf ook is. Dat is te makkelijk. Als je een film over saaie mensen maakt is het ook niet de bedoeling dat de film zelf saai wordt. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Deze film is verre van oppervlakkig, het is net het product van een doorvoelde poëtische geest.

Je zocht naar een inhoudelijke deconstructie/satire van die oppervlakkigheid. en dat heeft deze film eigenlijk niet te bieden. Er zitten wel elementen in die je als ironisch kunt opvatten (bv. de telefoontjes naar huis), maar dat hoeft zeker niet eens.

De film heeft geen interesse om commentaar geven op deze cultuur. Hij toont het gewoon. Je bent volwassen - kies zelf wat je vindt. De regisseur gaat zelfs verder dan dat: hij omarmt de esthetiek en vindt een zekere schoonheid in de popcultuur-kunstmatigheid. Iets verheffends, een zekere poëzie.

Door ambiguïteit (hoe moet ik mij als kijker verhouden tegen wat ik zie? - een vraag die jij je denk ik stelt) voel ik mij verrast, een beetje verward, maar ook vrij gelaten. Het werkt fascinerend.

Juist door deze keuzes vind ik dat deze film zich veel meer verheft dan de (tegenwoordig behoorlijk cliché geworden) keuzes van inhoudelijke satire / pastiche.

Volgens mij heeft Godard zich laten inspireren door Spring Breakers (2012) . De structuur van deze film doet me sterk denken aan de structuur van Adieu au langage (2014) . En dan heb ik het met name over de flashbacks , flashforwards en vooral de vele herhalingen à la Resnais en Kiarostami . Al zet Godard met zijn werk zelfs een stap vooruit dankzij z'n hypermontage . De film van Godard is veel meer experimenteel , metafysisch , fragmentarisch en abstract van aard , doordat Godard volgens mij twee verhalen parallel laat lopen en soms worden beide verhalen dan als het ware met elkaar vervlochten wanneer ze enkele malen elkaars wegen kruisen . Met als gevolg dat de kijker niet meer weet welk segment zich in welk universum afspeelt .

Net als de film van Harmony Korine kun je de film van Godard zien als een visueel gedicht , maar is Adieu au langage (2014) ook vooral een cryptische , metafysische en narratieve puzzel ( à la Nouvelle vague (1990) ) , zonder begin en zonder einde ...

Ik ga 'm deze week proberen te zien xgogax, ze spelen 'm bij mij in de buurt.

Misschien gaat het te ver voor dit onderwerp, maar kun je uitleggen wat je precies bedoelt met 'metafysische film', xgogax ? Het is nogal een filosofisch geladen term, welke ik niet direct terug kan zien in het medium film.

(heb dat probleem overigens ook met berichten hier over spring breakers. 'Transcedentale staat'...wat wordt daarmee bedoeld? Verwarring met transcendentie? Of wil Korine echt iets zeggen over de mogelijkheidsvoorwaarden van ons kenvermogen?)

Bedoelde inderdaad 'transcendente staat', al kan je de film ook ongetwijfeld richting Kant buigen als je een beetje je best doet

Verwacht een hypergestileerde cinéma vérité ' home video ' , maar dan Godard-stijl ! Hoe het eruit ziet : felle kleuren , de framing , variërende zwarte randen , scherpte / diepte contrast . Maar ook het spel tussen beeld en geluid . Ik vind Adieu au langage (2014) de mooiste ' film ' van Godard .

Wat ' home video ' betreft , heeft Adieu au langage (2014) dan ook enkele raakvlakken met Trash Humpers (2009) van Korine ...

Het is moeilijk uit te leggen , maar ik doe mijn best !

Ik geloof dat je o.a. een bepaalde film metafysisch kunt beschouwen wanneer in een desbetreffende film metafysische / bovennatuurlijke / onverklaarbare gebeurtenissen plaatsvinden . Denk hierbij bijvoorbeeld aan films als The Fury (1978) van Brian De Palma of The Dead Zone (1983) van David Cronenberg .

Echter , er zijn ook films waarin een filmmaker meer aan het experimenteren is met tijdruimte of ruimtetijd concept , waardoor hij als het ware meerdere dimensies ( derde , vierde , vijfde etc. ) creëert . Denk hierbij bijvoorbeeld aan de films van Krzysztof Kieslowski , zoals Przypadek (1987) , Bez konca (1985) en La double vie de Véronique (1991) . Zo zien we in La double vie de Véronique twee ( 2 ) jonge vrouwen uit twee ( 2 ) verschillende werelden die ogenschijnlijk fysiek ( of toch wel ? ) niets met elkaar gemeen hebben , spiritueel gezien toch sterk met elkaar verbonden zijn door wat we niet kunnen waarnemen . En dat wat we niet kunnen waarnemen is metafysisch . Dus ook in La double vie de Véronique zijn er twee ( 2 ) verschillende verhalen die op een metafysisch niveau met elkaar verbonden zijn .

Het meesterwerk van Godard , Adieu au langage (2014) , lijkt wat dat betreft vooral op de films van Kieslowski . Godard lijkt ook hier met het concept ruimtetijd te experimenteren . Adieu au langage (2014) is niet alleen in 3D opgenomen , maar ook op een dusdanige manier gemonteerd dat er in de film ( is het eigenlijk een film ? ) meerdere dimensies ontstaan , en met meerdere dimensies bedoel ik echt meer dan drie ( 3 ) , vier ( 4) etc. . Vooral de hypermontage van Godard maakt het mogelijk dat er IN de film zelf meerde lagen en universa ontstaan . Adieu au langage (2014) is dan multidimensionaal , 3D , 4D , 6D , 8D etc. en dus metafysisch . Meer qua vorm dan inhoud !

Adieu au langage (2014) is een puzzel of beter gezegd een doolhof . De hypermontage voert vooral het tijdruimte / ruimtetijd concept effectief uit , maar ook hoe Godard zijn visie uiteenzet door middel van metaforen , associaties en allegorische verwijzingen die hij maakt , zorgt voor meerdere dimensies .

Godard gaat in zijn werk veel verder dan realiteit en fictie of het weglaten van essentiële feiten of niet alles laten zien of bepaalde aspecten juist heel erg vaag of overdreven karikaturaal tonen ( à la Pablo Picasso ) . Vooral hoe concrete en banale zaken worden afgewisseld door metaforen en associaties en hoe hij ze vervlecht is vintage Godard . Vlot , speels en ritmisch ...

Maar je weerlegt mijn kritiek wel met 'dat het (?) de bedoeling was'. Vervolgens ga je niet echt in op mijn voorbeeld en eigenlijk helemaal niet op mijn kritiek, maar kom je met wat mooi omschreven algemeenheden zoals jij de film ziet. En zo praten we letterlijk langs elkaar heen. Ik zeg wat ik ervan vind (een positief kritisch verhaal), en jij komt met jouw visie (gewoon een positief verhaal hoe de film geduid dient te worden). Ik begrijp wat je zegt en waarom je dat er uit haalt, maar ik ben het daar slechts gedeeltelijk mee eens. Ik stel dat de vorm en eigenlijk de film zoals ie is vraagt om (meer, of een betere) inhoud. Dat je dan uitlegt wat wel de bedoeling was volgens jou, is best interessant, maar mijn reply zou eenvoudigweg zijn dat dat linksom of rechtsom voor mij dus niet werkt om hetgeen ik al schreef. Ik vraag ook helemaal niet om een verplicht nummertje karakteruitdieping of zo. Nu lijkt het net of ik popcorn uitleg wens voor een ambigue vertelling, waardoor het voor de mensen die de film appreciëren nu net lijkt alsof ik er toch niets van heb begrepen.

Zo uniek is het ook niet om iets te laten zien zonder commentaar, maar het gewoon laten zien zonder het verder te veroordelen. Hier vind ik dat dus eenvoudigweg niet helemaal uit de verf komen, omdat het getoonde vaak geen voltreffer is. Veel van de scenes en/of beelden werken eenvoudigweg niet of slechts gedeeltelijk. Vaak is het een hoop gedoe om niets, een herhaling van zetten of juist iets dat vraagt om dat beetje meer (maar dat krijg je niet want dat was niet de bedoeling). Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik het wel zou willen zien. Misschien een Malick achtige uitwerking of zo. Weet ik veel, dat is niet aan mij.

Deze film had me toch nieuwsgierig gemaakt. Geen hoge gemiddeldes, wel hoge scores. Ik heb het erop gewaagd. In de eerste 20 minuten was het toch enigszins doorbijten voor mij. Een kenmerk van deze film is dat er geen moeite wordt gebracht tieten, gefeest, geneuk en drugsgebruik in beeld te brengen. Dat kan, maar dan moet er daarnaast nog wel iets gebracht worden dat meer brengt dan alleen dat. Aan het begin leek het daar totaal niet op. Ook later in de film ( met name misschien zelfs) zijn veel scenes op het pornografische af. Het acteerwerk van de dames is niet slecht, maar ook niet memorabel, en een verhaal lijkt er niet echt te zijn. Dit verandert wanneer James Franco op het toneel verschijnt. De contouren van een boeiend verhaal ontvouwen zich, en zeker in het laatste halfuur kon ik waardering opbrengen voor het toch tamelijk schokkende plot dat hier wordt uitgewerkt.

Een en ander wordt flink ondersteund door de enorm broeierige sfeer en de haast documentaire-achtige wijze van filmen. In het begin ervoer ik dit als onprettig maar later in de film draagt deze sfeer bij aan een fijne spanningsboog.

Ik laat me ver van de interpretatie van deze film, aangezien ik dit in veel gevallen over het randje vond en ook lang niet altijd snapte waar het in vredesnaam naartoe moest.

Ik was toch vooral blij toen de film voorbij was. Niet enorm slecht, maar wel vrij matig.

2*

Je hebt films die je wat willen bijbrengen, je hebt films die je wilt begrijpen en je hebt films die je
laten voelen. Spring Breakers behoort tot de laatste, met sferische kleuren en cinematografie van neon lichten en zonsondergangen. Waarbij muziek ook een belangrijke rol, zoniet de hoofdrol heeft, als bijvoorbeeld een overvalsscene stilistisch afgespeeld wordt op een ballad van Britney Spears. Je moet er überhaupt niet op letten wat de personages tegen elkaar zeggen want dat is compleet verwaarloosbaar.
Spring Break is de uitbundige viering van een traditionele midzomervakantie van één week in Amerika, met zee, bikini's en cocktails.
Vier 'gewone' meiden zijn de eentonigheid van de campus, de duffe hamburgertent en hun thuis zat en besluiten middels een overval op diezelfde duffe hamburgertent met waterpistolen hun poen te bemachtigen om wilde vakantie te vieren aan de stranden van Flordia, want dáár willen zij immers zijn. You gotta fightfor your right to party zoals The Beastie Boys zongen.
De regisseur, Harmony Korine, maakt geen films over lieve doelgroepen maar over trash, kinderen met aids en dus nu ook losbandige tieners, ditmaal met lieve Disney-sterretjes als Selena Gomez (de bijna-vriendin van Bieber) en Vanessa Hudgens. Want ja, elk kindsterretje wil niet altijd tieneridool blijven dus een uitgelezen mogelijkheid om hun mierzoete onschuld van zich af te schudden.
Het eerste deel is zeer sfeervol met full frontal topless meiden, blowen en snuiven en wild feestvieren temidden waarin de vier meiden geraken en besluiten nooit meer weg te willen. Daarna komt de kentering als de karikturale gangster Alien (die in elke zin het woord "y'all" met volle wangen uitspreekt en een groene sportwagen met spinners) hen uit de cel koopt, waarbij de kleuren wat weg zijn en de film donkerder wordt, waarbij de meiden de gunst krijgen om bij hem in 'dienst' te komen. Dat Korine niet ammoreel bezig wil zijn laat hij getuigen door melancholische stukjes zoals dat er twee meiden zijn die besluiten weg te willen, terug naar de veiligheid van thuis; om maar te benadrukken dat we geen zorgen om ze hoeven te maken en dat ze zelf dondersgoed weten wanneer het hen te veel ongemakkelijk is.
In plaats van 'full frontal' worden de beelden meer voyeuristischer (onder water shots) tijdens intieme momenten.
De film kruipt je tegen de huid aan en onderga je als een drugservaring.

Nu snap ik het einde pas na de herziening...

Vanessa Hudgens zegt letterlijk "pretend like it's a videogame"

Heerlijk surreëel in beeld gebracht.

Is natuurlijk ook weer fijnzinnige doordachte kritiek op de verheerlijking

van gratuite geweld in de media (videogames a la gta5 etcetera)

Dit was helemaal niks.

Ik heb de hype die de film genereerde bewust genegeerd, maar nu ik de film eindelijk heb gezien vraag ik me ernstig af waar al die hype om te doen was. Ik heb recensies gelezen die repten over een maatschappijkritisch verhaal, maar juist een verhaal heb ik niet in deze film kunnen ontdekken.

Het eerste halfuur is een vermoeiende aaneenschakeling van bier, tieten, slow-motion, MTV-achtige beelden en vervelende muziek. Daarna wordt het personage Alien geintroduceerd, welke kennelijk een persiflage is van een wigger. Op zich best grappig, maar Franco legt het er zo dik bovenop dat het al snel begint te irriteren.

Over het acteertalent van de dames zeg ik maar niks, behalve dat het weinig soeps was. Bovendien vind ik ze ook niet knap. Er lopen zat mooiere ‘actrices’ rond in Hollywood. Rachel Korine heeft de rol zeker te danken aan haar man, want erg appetijtelijk is ze niet. Uiteraard gaat Hudgens ook in deze film uit de kleren. Waar blijft toch die gelekte sextape?

Tegen het einde van de film gaat de film in full Rambo modus met een belachelijke, niet serieus te nemen shoot out.

Het enige wat me wel kon bekoren waren de kleurrijke, dromerige beelden en de muziek van Cliff Martinez, wanneer deze niet geïnterrumpeerd werd door de vreselijke brostep van Skrillex.

Spring Breakers is een lege doos verpakt in een kleurrijk papier, meer niet.