The Possession (2012)

Een typisch geval van leuk geprobeerd.

Het begon allemaal best aardig met een spannende opbouw met het mysterieuze doosje totdat de film naar een bepaald slot moest toe werken en toch de nodige creativiteit ontbeerde. Ik heb dan ook meer zitten lachen dan dat ik het eng vond. Vooral een scene waar onze joodse vriend de uitdrijving aan het uitvoeren was, vond ik zeer merkwaardig! Everybody!! Put your hands on her!

Nee als horror vond ik deze film niet geheel geslaagd.
2,5*

De laatste tijd komen we niet meer zo veel spannende horrors tegen in de bioscopen.

Echte horror fans zullen dit zelf wel onder vinden,

de laatste horror films warren Silent Hill 2, Sinister, Texas Chainsaw 3D, The Possession.

Regisseurs proberen tegenwoordig het genre 'horror' in een modern jasje te steken,

schrikmomenten zijn dan niet meer wat ze waren als vroeger.

Sommige horror films van de laatste tijd viel me dan ook (persoonlijk) best wel tegen,

als we dan terug kijken naar Silent Hill 2 was dit iegelijk al erg simpel uit gewerkt.

Maar dan nog geeft de film wel een echte grimmige uitstraling (maar daar blijft het dan ook bij)

Sinister daar in tegen was weer erg origineel en meer richting het genre thriller.

De horror film The Possession was dan ook de spannendste sinds een tijdje,

dit is dan ook (voor mij) een van de spannendste horror in 2013 tot nu toe.

Als we kijken naar het verhaal wordt dit enorm zorgvuldig maar ook op eigen tempo opgebouwd,

het verhaal zelf is iegelijk niet zo origineel maar weet wel originelen scènes neer te zetten.

Bij de montage van de film worden heel wat scènes snel geknipt, dit zie je veel in het begin.

Natuurlijk proberen ze hier mee de spanning op te bouwen, wat tegen het hoogte punt op geven spannend blijft en deze snellen montage over gaat in een doorlopend verhaal.

The Possession is dan ook een goede horror film met een goede opbouw,

en zat spannende momenten die niet alleen door de muziek het spannend maakt!

3,0*

Prettig pad.

Zo sterk als Fri Os fra det Onde (Deliver Us from Evil) is The Possession misschien wel niet geworden, maar eigenlijk is dat ook een volstrekt ander soort film. Wel een thriller en ook van dezelfde Deense regisseur Ole Bornedal, maar hier komt dat andere genre horror ook nog eens om de hoek kijken. En niet onverdienstelijk. Sowieso is zoiets een beetje als appels met peren vergelijken, maar toch is The Possession behoorlijk formulewerk in tegenstelling tot de meer frisse en originele voorlaatste film van Bornedal.

Nu kun je ook stellen dat de lange rij films met duiveluitdrijving als thema bijna eindeloos is en nogal wat klassiekers kent, die niet gemakkelijk te evenaren zijn. Het subgenre is redelijk uitgewoond wat dat betreft. Toch is deze griezelfilm best onheilspellend op sommige momenten. En is de opbouw rond een gescheiden stel, ondanks alle clichés, eentje die hier de boel aardig triggert. Een Joodse exorcist die naar ‘Rastaman Chant’ van Bob Marley luistert doet in ieder geval glimlachen. De rest kent vooral clichés, maar het voorspelbare pad doet wel prettig aan.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Goede horrorthriller, die vooral boeiend is in de opbouw als de spanning subtiel wordt opgebouwd in een normaal gebroken gezinnetje. Vooral de pa, Jeffrey Dean Morgan, is een prettige acteur in deze rol.
Richting einde wordt het toch allemaal redelijk voorspelbaar ( zij het gelukkig niet over -the -top), vooral omdat het affiche zelf ook een knoert van een spoiler is....
Mooie scene in de scanner, en een paar keer kippevel.

Teleurstellend, heeeeel teleurstellend zelfs.

Echt nergens wordt het spannend, eng of allerlei andere cumulatieve die je op een horror film kan loslaten.

Horror is het niet, het mag niet eens een thriller genoemd worden. Het enige wat goed was waren die acteurs die echt hun uiterste best deden om nog iets te maken van het zwakke verhaal. Misschien is dit spannend voor een horroravondje bij een pyjamafeestje van middelbare scholieren maar voor een doorgewinterde horrorfan als ik is dit echt 3 x niets. Ik heb 93 min. zitten wachten op dat ene schrikmoment, die ene spannende twist in het plot, die onderhuidste spanning die je eigenlijk verwacht bij dit soort films maar helaas, niets van dat alles, bah wat zonde van mijn tijd.

0.5* voor de acteurs.

Klein beetje teleurgesteld.

Nightwatch regisseur Ole Bornedal keert weer eens voor een keertje terug naar Amerika sinds 1997, na nog een paar vette Deense toppers zoals Just Another Love Story en Deliver us From Evil achter de kiezen te hebben, met de nog best wel knap ogende The Possession. Het verhaal ziet er goed uit, de trailer was prima, de poster is ook gewoon erg gaaf, maar of The Possession nou ook daadwerkelijk een film was zoals ik hem verwachte...

Ik deed mijn best om de spanning en de weirde momenten eruit te halen, maar dat is het maar beperkt in deze film en als er eens iets engs gebeurd dan word er (en dat is dus echt het aller aller laatste wat ik kan hebben in een horrorfilm) er een zooitje zwaar bombastische kutmuziek ingegooid wat de hele film behoorlijk verpest. Ook het plot daarintegen lijkt in eerste instantie nog best origineel of een nieuwe draai te geven aan het thema, maar uiteindelijk is The Possession weer niets meer dan een gewone Exorcist-themaatje, met elementen die we al miljoenen keer op dezelfte manier in andere films hebben gezien, maar nog veel beroerder in beeld gebracht word door die enorme bak teringherrie die erdoorheen gegooid word. Het acteerwerk is nog wel prima te doen en dat verhaal om dat Dibuk kistje leek nog wel mooi uit te pakken, maar uiteindelijk gaan we weer naar de cliche-kant. Ok, The Last Exorcism was ook cliche, maar de uitwerking daarvan maakt het tot iets moois. Een andere soundtrackkeuze en een betere opbouwendere afwerking van het verhaal, zou deze film nog min of meer gered hebben. En ook is dat einde ook weer veelste standaard. Kom op hé, Bornedal! Ik had beter van jou verwacht!

Echt vreselijk zonde gewoon. Had hier nog veel verwachtingen naar, maar helaas zijn die maar schaars uitgekomen. Die scene in die roodkleurige kamer was nog wel aan de enge kant, maar voor de rest gaat het maar van de hak op de tak aan de cliche's. Bornedal had hier echt iets veel beters van kunnen maken met zijn talenten die hij ook in Denemarken gebruikte. Waarschijnlijk had ie wel geld nodig en ook erg veel haast om de vliegtuig naar Denemarken weer te pakken.

3,0* voor de effecten, montage en het mooie uitprobeersel, en de poster natuurlijk maar een flinke aftrek voor de elementen, verhaaluitwerking en al helemaal de soundtrack.

Oerlelijke Joodse Exorcism. Echt een draak van een film zonder enig eigen smoelwerk. Typisch kapot gescheurd Amerikaans gezinnetje met het relativeringsvermogen van een stuk stront. Moeder is een bomenknuffelaar , vader is nooit thuis, stiefvader is pietje perfect en de jongste dochter gedraagt zich als iemand van 30 en is bijzonder geïntrigeerd door het HOUTSNIJWERK in een OUDE DOOS. Want ja, fuck logica. Wat volgt is een opsomming van de bekende scares, het realiseren -en het daarna oplossen- van het probleem en een vrolijk eind (of niet?! Dum dum dummmm).

Eigenlijk een prototype film voor een buitenlandse regisseur die binnengehaald wordt door Hollywood en vervolgens op een project wordt gezet die iedere lul met een camera kan realiseren met zo'n budget.

Het verhaal is alles behalve origineel, maar in een horror heb ik daar minder moeite mee. Er leek gekozen te zijn voor een drama inslag, gezien de weinige scares en nadruk op karakterontwikkelingen. Doordat de personages echter totaal niet interessant zijn wordt de plank misgeslagen. Ja de personages waren niet echt geweldig, maar audiovisueel valt er voldoende te beleven. Erg veel mooie one point perspectives en het terugkerende muzikale thema werkt ook prima. Gewoon een leuk filmpje voor tussendoor.

Hey! Stay away from my kids teeth!

In tegenstelling met het veelbelovende begin van “The Possession” is het einde van deze Joodse variatie op het “bezeten-zijn“ thema, redelijk lachwekkend. Het zou me niet verwonderen als we in de toekomst ergens een komische versie hiervan zullen tegenkomen in één of andere "Scary Movie" met een dansende rabbijn. Maar ondanks dat dit de zoveelste variant op de befaamde film “The Exorcist” is, vond ik het toch een aangename film die zijn momenten had.

Als de hele film het niveau had aangehouden van de openingsscène, dan was dit ongetwijfeld een schitterende film geworden. We zien een oude vrouw die het vervloekte houten kistje in bezit heeft en dit tracht te vernietigen, waarna ze ongenadig wordt dubbel geplooid, rondgezwierd en zonder twijfel levenloos achtergelaten. De uitverkoop die de nakomelingen van deze vrouw organiseren, naar eigen zeggen voor belastingen te kunnen betalen, is volgens mij om de medische kosten te kunnen financieren. Het is daar dat Clyde (Jeffrey Dean Morgan) en zijn twee dochters Emily (Natasha Calis) en Hannah (Madison Davenport) dan toevallig terechtkomen omdat Clyde nog wat borden nodig heeft. Emily ontdekt het oude houten kistje en is er direct door gefascineerd. Het kistje staat vol Hebreeuwse opschriften en blijkt later een kistje te zijn waar een dibboek in huist. Een dibboek is volgens de Jiddische mythologie de ziel van een overledene die teruggekeerd is uit de hel en zich wil meester maken van een levende om iets af te maken wat hij niet heeft kunnen voltooien in zijn leven. Het kistje blijkt verzegeld te zijn wanneer Clyde het samen met zijn dochter onderzoekt. Maar toch slaagt Emily om het kistje ’s nachts te openen. Het herbergt een aantal oude artefacten zoals een oude tand, een dode mot, een houten figuurtje en een ring, die Emily onmiddellijk aandoet. Vanaf dit moment begint Emily te veranderen in een in zichzelf gekeerd meisje voor wie het kistje een ware obsessie wordt.

Het tweede facet van deze film is het familiale gedeelte van de familie. Clyde is nog maar recent weg bij zijn vrouw Stephanie (Kira Sedgwick) doordat de twee uit elkaar gegroeid zijn en omdat Clyde meer passie had voor zijn basketbal coachen dan zijn relatie met zijn vrouw. Ondertussen heeft Stephanie terug een relatie met de perfecte man en tandarts Brett (Grant Show) en verblijven de 2 dochtertjes afwisselend bij de 2 ouders. Hemeltergend clichématig is dit gedeelte van de film. Voor mij was dit meer horror dan het gedeelte met de dibboek. Je voelt het zo aankomen dat de twee gescheiden personen nog altijd gevoelens hebben voor elkaar en dat naarmate het einde nadert, ze weer naar elkaar zullen toegroeien. De onweerstaanbare tandarts verdwijnt ook ergens in de film op niet verklaarde manier van het toneel. Het verband tussen de tand in het kistje, de tandarts en het moment waarop hij met zijn mond (bijna) vol tanden naar Emily staart, is ook weer toevallig zeker.

De film is volgestouwd met clichés uit eerdere films van dit genre. Er zijn echter een paar redelijk geslaagde momenten zoals het ogenblik dat Emily in haar keel kijkt met een zaklamp, de langzame metamorfose die ze ondergaat, de gewelddadige aanvallen tegen de oude vrouw en lerares, de scan.
Er zijn ook een paar belachelijke momenten met als toppunt het moment waarop Emily haar vork in de hand van Clyde plant waarop deze laconiek reageert met een doodkalm “Go to your room.” Een toonbeeld van zelfbeheersing. En de reeds eerder vermelde clichés zijn ook rijkelijk aanwezig. De dichtslaande deuren, de stroboscopische lichten, de vervormde stem, het feit dat de demon gebruik maakt van een verzwakte familiesituatie om bezit te nemen van iemand, de vertwijfelde roep van de vader om hem te gebruiken en de meest voor de hand liggende gemakkelijkheidsoplossing om de film naar een hoger suspense niveau te brengen is het gebruik van de vermelding “Based on true Facts".

De vertolking door Natasha Calis is het enige noemenswaardige in deze film. De rest gaat van nietszeggend tot inspiratieloos. Jeffrey Dean Morgan speelt een doorsnee rol als de beschermende vader die holderdebolder naar de Joodse wijk rent voor advies en hulp. Voor de rest doorloopt hij het verplichte pallet van zorgzame vader naar onterecht beschuldigde vader waarbij de wanhoop op zijn gezicht staat te lezen. Kyra Sedgwick speelt de dwarse en waarschijnlijk emotioneel gekwetste en eenzaam voelende vrouw die waarschijnlijk de perfecte tandarts in huis heeft genomen om haar basketballiefhebbende ex-man emotioneel te raken. Voor de rest stelt haar bijdrage niet veel voor. Madison Davenport is de oudere dochter. That’s it. Haar enigste actierijk gedeelte is haar hysterisch geschreeuw tijdens de mottenplaag. De kleurrijkste figuur wellicht is Matisyahu (The Hasidic Reggae Superstar) die de Joodse zoon Tzadok vertolkt, die zich verplicht voelt om de totaal onbekende familie te helpen om de dibboek veilig op te bergen. Deze Hebreeuws-Amerikaanse reggaezanger deed wel zijn uiterste best bij de slot ceremonie en versloeg elke duiveluitdrijving ooit getoond in een horror met gemak op punten.

“The Possession” is niet echt griezelig. Er zijn geen bloederige taferelen en de schrikmomenten zijn enorm schaars. Het is echter plezant om naar te kijken en het entertainment gehalte ligt wel enorm hoog. Als je de clichés eventjes vergeet en het vanzelfsprekend open einde negeert, kan je van deze film echt wel genieten. Niks baanbrekend of origineel, maar na een film als "Cruel Will" kan je deze film wel appreciëren.

3*

Dit lijkt op een remake van the exorcist,

Een goede en donkere film met een goeie oobouwende spanning.

Zo eng vond ik deze film niet maar het duistere sfeertje zit er goed in.

Ook het drama in het gezin en de bezorgdheid van die vader over zijn jongste dochter waren ook goed neergezet

Kortom, een vermakelijke horror film die zeker de moeite waard is het enige dat ik jammer vond was dat er weinig tot geen goeie schrik momenten waren

Ook had ik meer willen zien van de dingen die het meisje , die bezeten is door het kistje meemaakt op school en thuis voordat haar ouders zich pas zorgen maken over haar vreemde gedrag.

Dat had voor mij allemaal wat langer gemogen. Ik denk dat de spanning dan ook beter tot zijn goede is gekomen.

Maar verder is deze film echt de moeite waard om een keertje te zien

3, 5

Ik ben niet van de horror scene. En deze schaar ik ook niet echt onder horror. Moet wel zeggen dat ik af en toe kippenvel kreeg. Dit zegt meer over mij als over de film....

Al met al vond ik het redelijk goed acteer werk met wel aardige special effects. Jammer dat de film erg voorspelbaar is.

Toch goed voor 3 sterren.

op de kaft staat dat je er veel kippenvel van krijgt ik heb bijna niks gekregen maar het was nog steeds een goede film wel jammer van al die ruzies dat haat ik toch is het een aanrader om een keer deze film te kijken

Nee, nee, nee.... wat was dit slecht!

Met toch redelijk wat verwachtingen deze film gaan zien en wat was ik teleurgesteld. De film weet nergens ook maar even de sfeer neer te zetten vaan een exorcisme/exorcist film, iets wat je bij dit genre toch echt wel nodig hebt. Wat is dan het grote probleem, het gebrek aan goede personages, het gebrek aan spanning, het gebrek aan goede schrik momenten, het ontzettend slechte (lachwekkende) einde...

Nou gaan veel films de laatste jaren naarmate het einde vordert vrij over de top: Mama, Insidious, As above, so below... Maar deze films weten wel redelijk te boeien met een goed verhaal en een spanningsopbouw, dat ze uiteindelijk verpruts worden is dan erg jammer. Deze film daarentegen blijkt zelfs daartoe niet in staat...

Kortom een grote teleurstelling helaas....

1*

Men schrijft het als Dybbuk en dat is eigenlijk het enige leuke wat ik echt het leuke en originele vond aan deze verder niet hele bijzondere exorcisme film.
De jonge Emily word nog best aardig neergezet door de jonge actrice Natasha Calis. Verder heeft het gezin een beetje een gebrek aan diepgang. We krijgen een stel wat standaard uitgewerkte personages voorgeschoteld, waar je door hun oppervlakkigheid maar moeilijk mee kan meeleven.
En dat is juist wat Ole Bornedal wel probeerde te bereiken denk ik, want met name de tweede helft van de film focust zich toch wel heel erg op de gezamenlijke strijd van het gezin tegen de Dybbuk.
Wat ik dan wel weer best grappig vond was de scene waarin de Joodse Tzadok Hebreeuwse spreuken staat te verkondigen terwijl het gezin Emily stil probeert te houden. Gewoon de combinatie met die bewegingen van hem en die traditionele Joodse vlechten hebben iets hilarisch.
Ook het einde is zo'n standaard horror (dertien in een dozijn) einde. Dat is gewoon wat de film nekt. De hoge voorspelbaarheid en de oppervlakkige personages zorgen ervoor dat er gewoon nul spanning in zit en de schrikmomenten ook niet overtuigend overkomen.
Jammer, want net als ik aan het begin schreef, vind ik het gegeven van de Dybbuk wel een interessant concept.
Hier had meer in kunnen zitten.

The Possession

Gister avond waren we aan het rond zoeken op Netflix en we zagen The Possession erbij staan. We hadden daarna het idee om deze maar te gaan kijken en ik heb me serieus prima vermaakt met The Possession. De film, om gelijk over te beginnen is helemaal niet zo eng. Er zitten zeker een paar gekke scenes in maar daar blijft het wel bij.. Ook geinig dat er een stukje was gebruikt in A Haunted House. Namelijk de slaapkamer scene waarbij alle motten rondvliegen door de hele kamer .

Het verhaal vond ik prima om te volgen, soms wat slapjes maar ook zeker vermakelijk. Het concept vond ik wel iets moois. Over Dybbuk heb ik nooit wat gehoord, dus daar weet ik nu ook wat meer vanaf. Leuk dat het eens iets anders is waar een geest vandaan komt. Misschien was dit ook wel in andere films maar die heb ik natuurlijk dus niet gezien. Dus, The Possession is een prima vermakelijke film en het helpt je zeker door je zaterdagavond heen!

3.5*

De film confronteert je meteen met een slogan die in veel films voorbijkomt: “based on a true story”. Bij mij gaan dan gelijk evenredig de wenkbrauwen omhoog. Jaja, zal wel. Moet dat nou? Kun je niets beters verzinnen om je film te promoten, Meneer Raimi?

Misschien onterecht gemopper van me. In dit geval is er daadwerkelijk een reden voor deze populaire slogan. Het vervloekte kistje uit de film dat de aanleiding is voor allerhande onaangename gebeurtenissen, bestaat werkelijk. Er schijnt in 2004 via eBay een antiek wijnkistje (met aanhangende vloek!) te zijn aangeboden, dat ooit in het bezit was van een overlevende van de Holocaust. Een kistje met een geschiedenis. De huidige eigenaar is ene Jason Haxton (en hij is goed te googlen). Hij wordt tot op de dag van vandaag door de vloek geplaagd. Uiteraard mag de waarheid van bovenstaand tekstje in twijfel worden getrokken. Soms gaat de marketing voor een film immers ver. Ik vind het een aardige geschiedenis en wil er wel in meegaan. Het is in ieder geval leuk voor de filmbeleving.

In de film draait het om een gezin dat geïnfecteerd raakt door een dibbuk. Volgens de Joodse mythologie is een dibbuk een geest van een overleden, zondige persoon die ontsnapt is uit de hel en bezit tracht te nemen van een levend persoon om zich op die manier te kunnen manifesteren. En ach, als je dit zo leest, dan weet je ook grotendeels wat de film gaat brengen. Enge plagerijtjes, bezetenheid en exorcisme zorgen voor een prima onheilspellend sfeertje. De film hanteert de gebruikelijke spanningselementen die bij deze thema’s horen. Geen innovatieve benadering dus. Maakt mij niet zoveel uit. Ik heb me vermaakt en ben bovendien niet per sé wars van clichés in horrorfilms.

Over het fenomeen Dibbuk kom je eigenlijk niet veel te weten. De film gebruikt het fenomeen voornamelijk als hefboom voor het ontleden van een (gezins)drama en voor het tonen van prettige horror. Prima hoor, maar enige verdieping in de Joodse cultuur in het algemeen en de mythologische Dibbuk in het bijzonder had ik wel op prijs gesteld. De film glijdt erg gemakkelijk door de Joodse mythologische brij heen en mist zo mogelijkheden om de vakkundig gecreëerde onheilspellende sfeer verder uit te bouwen en te intensiveren. De Joodse equivalent van Father Merrin ondergaat hetzelfde lot. Leuke rol, maar veel te kort en veel te eendimensionaal.

Verder, goed acteerwerk en wat leuke effecten.

Bovengemiddelde horror.

Bekend verhaaltje. Mooi in beeld gebracht en sterke rol van Dean Morgan. Hij tilt de film naar een hoger punt. Door hem 3 sterren.

Mwa.

Ik keek hem vooral omdat ik eens een avondje goed wilde griezelen. Het is niet al te lang geleden dat ik een echt enge film heb gezien, maar het is altijd leuk om de streak er een beetje in te houden. Helaas weet The Possession de streak niet voort te zetten.

Een Scandinavische regisseur aan het roer voor een Amerikaanse horrorfilm is niet vaak een ramp. Toch is dit wel een teleurstelling. De verwachtingen lagen met een voldoende op MM vanuit mijn kant wel hoger dan had gehoeven, maar het is een film die het vooral van de laatste act moet hebben.

De film is namelijk best slordig in zijn opbouw. Als een sneltrein moet het door de introducties gaan en als de demon en het kind langzaam enger moeten worden wordt het vooral afgeraffeld. Het verhaal springt van de ene naar de andere scene en het voelt vooral aan als een compilatie van korte horrormomenten achter elkaar geplakt. Er zit gewoon niet echt een goede lijn in.

De film heeft een goede acteur weten te strikken voor de hoofdrol (Morgan) maar Morgan krijgt wel een behoorlijke standaardrol. Ook de kinderen en de moeder worden wel erg standaard neergezet. Niemand is echt uniek of opvallend, alles is veilig horrormateriaal. Voor verrassingen kan je deze film daarom ook overslaan.

Toch is de film niet ten alle tijden slecht. Eenmaal het eerste deel zo'n beetje over is komt de film eindelijk op stoom. Je moet er een tijdje voor wachten, maar eenmaal de grootsere horror zijn intrede doet wordt het leuker. Calis begint ook steeds beter te acteren naarmate de film verder gaat. Uiteindelijk wordt ze toch aardig creepy.

Toch blijft de film voortdurend wat rommelig. Gelukkig weet de gave horror en goede CGI dit nog een beetje te compenseren, maar het script maakt het toch echt te bond om een voldoende vanuit mijn kant aan te tikken. Het voelt te veel aan als een film van 120 minuten die perse naar een film van 90 minuten geknipt moest worden.

Wel nog een hele gave finale en enkele gave horror ideeën. Zo'n scan had ik bijvoorbeeld nog niet eerder gezien. Dat zijn van die echt leuke momentjes die zo'n film als deze echt moet koesteren. Het duurt bovendien niet al te lang, maar toch is het allemaal iets te rommelig om echt goed te zijn.

De film teert op een clichévol verhaal, dit hebben we al meer gezien. Daar moet de film het niet van hebben. Maar de cast doet het niet slecht en de sfeer zit vooral goed. Op de juiste momenten en de nodige spanning. Ook enkele mooie shots, al is het net als de rest van de film ook nergens memorabel. Laten we zeggen dat het geen nieuw gerecht is, maar de kok zijn vak kent.

Drie maanden na zijn scheiding van Stephanie [Kyra Sedgwick] heeft Clyde [Jeffrey Dean Morgan] een huis gevonden en nodigt hij zijn dochters Hannah [Madison Davenport] en Emily [Natasha Calis] uit om hem te helpen bij de inrichting. Bij een tuinverkoop vindt Emily een houten kistje en al snel begint ze vreemd en agressief gedrag te vertonen. Maar Clyde is de enige die gelooft dat dit te maken heeft met het houten kistje en zoekt hulp bij de chassidische Tzadok [Matisyahu]. Gebaseerd op het artikel ‘Jinx In A Box’ dat Leslie Gronstein 2004 schreef voor de LA Times. Vernieuwend is het niet, maar de regie en de technische uitvoering is uitstekend. Calis is zeer goed als het vervloekte meisje.