Rear Window (1954)

geweldig filmpje van hitchcock. Ondanks dat de film zich grotendeels op 1 plaats afspeelt, sleurt ie je toch onmiddellijk mee. En ook de manier van 'gluren' wordt mooi in beeld gebracht natuurlijk. Oja, en dan zou ik nog bijna het fantastische acteerwerk van Stewart en Kelly vergeten.

Een pareltje; verdiende 4*. Misschien bij herkijking een 0.5je hoger en een top 10 plaats

Schitterende detective.

De manier waarop Hitchcock het hele gebeuren in beeld brengt is ongezien. Alsof hij alle verschillende zijpersonages op afstand bedient.

Buiten de moordenaar wordt de rest af en toe wat theatraal weergegeven. De balletdanseres, de componist, Mrs. Lonely, ze kennen allen het begrip 'overacting', en dan nog wel zonder een woord te zeggen. Of het ook de bedoeling was om ze op deze manier weer te geven weet ik niet, maar het is wel leuk om deel uit te maken van het leven van deze personages.

James Stewart zet hier een meesterlijke rol neer. Hoe hij zijn rol zo kan inkleuren zonder een poot te verheffen, chapeau.
Ook Kelly (Lisa), is een interessante rol. Ze maakt duidelijk een evolutie door, tot groot genoegen van Jefferies. Hij ziet namelijk dat deze 'perfecte' vrouw stilaan meer van haar trendlijn begint af te wijken.
Ook heb ik erg genoten van het samenspel tussen deze twee tortelduiven. Het gebruik van sarcasme, lichtzwarte humor en speelsheid zorgt er bij mij voor dat ik deze romance makkelijk tot in het heden kan doortrekken. Nuja, eigenlijk vind je deze humor in de hele prent terug. Tijdloos.

De afstand tussen waarnemer en 'crime scene' is natuurlijk waar het allemaal om draait. Dit feit alleen al zorgt voor het grootste deel van de spanning. Vooral wanneer die afstand doorbroken wordt zit je op het puntje van je stoel.

Mooi gebruik van licht en schaduw. De scène waarin je alleen de sigaret van Thorwald ziet opgloeien, geniaal.

Affijn, niets dan goeds.

Heb me voorgenomen om me iets meer te gaan verdiepen in de oudere klassiekers. Zo ook Rear Window, en ik moet zeggen deze beviel me goed! Het is allemaal aan de trage kant, wat natuurlijk ook logisch is aangezien het een film uit '54 is. Toch heel erg knap hoe dit een erg spannende film weet te worden terwijl het zich allemaal in één ruimte afspeelt, vanuit het perspectief van een man in een rolstoel.. De wijze waarop L.B. naar zijn buren gluurt is erg sterk neergezet, geeft de film echt een extra sfeer dimensie. Toch een minpunt waardoor het voor mij niet een echte topper is. Het einde.. Die kwam ietwat afgeraffeld op me over.. Leef je de gedurende de gehele film naar een climax toe, en dan wordt de climax in een soort notendop weergegeven. Erg jammer.. Verder een goeie film!

3,5*

Na van de week Vertigo te hebben gekeken wist ik dat ik binnen zeer korte tijd nog een Hitchcock zou kijken.
Het bleek deze te zijn.

De film begint uitstekend. Nadat ik de beschrijving had gelezen, zat ik het eerste half uur op het puntje van mijn stoel. Wie wordt er nou vermoord? En waar? De hele tijd die snelle camerabewegingen tussen de ramen en elke keer dacht je: 'Dit wordt hem!'
Uiteindelijk kwam het dan overwachts en de manier waarop was nog overwachter. Uiteraard was dit een uitstekende keuze van Hitchcock.

À la 12 Angry Men kom steeds een beetje meer te weten en de ontknoping is misschien nog wel mooier dan de manier waarop. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel. Wat een spanning!

Steeds meer respect krijg ik voor Hitchcock. Wat die man allemaal bedenkt. Geniaal! Zelfs ruim 50 jaar na dato leveren de films niks in.
Muziek is altijd top, hier ook. Er zat weinig muziek in, maar wat erin zat was perfect.
Grace Kelly uiteraard een schitterende (letterlijk en figuurlijk) actrice. Wat een schoonheid is het toch.

Heel af en toe miste ik de spanning van 'Heeft hij nou echt een moord gezien?' en 'Heeft hij het dan gedaan?'

Daarom een 4,5*, maar zeker een aanrader en herziening waardig.

Mijn vijfde Hitchcock, en weer een erg goeie film. Meesterlijke regisseur is het toch. De man weet er altijd wel iets moois van te maken. Zo ook met deze film, toch een van de bekendere Hitchcocks, en de film is die klassieker status zeker waart.

Leuk verhaal wat erg goed vertelt word. De film begint een beetje traag, maar eigenlijk past dat wel goed bij de film. Een paar erg spannende scenes. Bijvoorbeeld die scene dat Lisa gaat inbreken aan de overkant, erg goeie scene.

De acteerprestaties zijn fantastisch. James Stewart zit zowat de hele film in een rolstoel, maar zijn acteerwerk is top. Erg leuke rol zet hij hier neer. Ook de altijd mooie Grace Kelly doet het prima.
Goeie film toch weer. Ik ben zeer benieuwd naar de rest van Hitchcock.

4,0*

Stijlvolle, mooie thriller.

Goede sfeer, sterke dialogen, perfect verhaaltje, goed geschoten, van begin tot eind boeiend en geniale rollen van twee legendarische acteurs: Steward en Kelly. Magnifieke film van Hitchcock die als gewoonlijk weer een sterke film heeft neergezet. 4,5.

Fijne sfeervolle mysterieuze thriller.

Ik vond de sfeer wel heerlijk in deze film en de stijlvolle manier waarop het geschoten is met de heerlijke soundtrack.

De dialogen zijn ook wel vermakelijk en het acteerwerk is goed, beetje overacting hier en daar maar wordt nergens irritant.

Spannend wordt het wel maar ik zat niet op het puntje van mijn stoel.

Gewoon vermakelijk had misschien nog een beetje meer met het verhaal gespeeld mogen worden. Uiteindelijk is het een verhaal precies wat het lijkt maar komt er telkens ruimte voor twijfel.

3.5

Vermakelijke film, dat vooral overeind blijft staan door de sterk acterende Stewart en Kelly. Die houden het simpele plot eenvoudig overeind. De settings zijn erg leuk, ondanks dat het er wel uitziet als een set komt het allemaal wel lekker spontaan over.

Rear Window is luchtig, grappig, richting het einde spannend en de gedatteerdheid voel je eigenlijk nauwelijks.

Toch jammer dat er ondanks de goede dialogen toch teveel van deze dialogen in zitten, die houden het tempo zo nu en dan een beetje uit de film. Ook wordt er soms iets teveel van de hoofdlijnen afgeweken, waardoor het soms iets te langdradig wordt.

Klein puntje van kritiek, maar doet verder weinig af aan het uitstekende vermaak van deze Hitchcock.

Toch de beste die ik tot nu toe van Hitchcock heb gezien in mijn recente kijkbeurten(waaronder the Birds, Rope, the Trouble with Harry en Vertigo). Psycho is de volgende!

4*

Qua verhaal stelt deze film weinig voor: het gaat over iemand die zich verveelt en besluit vanuit zijn kamer naar de buren te gaan gluren. De uitwerking ervan is echter geweldig. De hele film is eigenlijk vanuit één kamer opgenomen, maar toch blijft de film heel goed boeien tot het einde en leef je heel erg mee met het hoofdpersonage. Verder zijn de dialogen en de sfeer (welke tegen het einde toe erg spannend wordt) dik in orde. Een hele fijne film!

Mijn eerste Hitchcock, erg verrast. Viel noch mee als tegen. De regie in deze film is gewoon geniaal, dat bijvoorbeeld de hele film uit een kamer word gefilmd en de goed uitgewerkte dialogen, met af en toe een wat maatschappelijk tintje (zoals het wel of niet bemoeien met zaken van de buren, wat ik natuurlijk aanschouw als maatschappelijk dat de wereld met elkaar moet bemoeien of juist met rust moet laten). Verder vond ik het verhaal een beetje magertjes en niet erg verrassend of vermakelijk. Hoewel het tegenstrijdig klinkt omdat ik de manier van vertelling en de dialogen geweldig vond, had ik misschien, met dank aan het genre en het onderwerp, een groot plot verwacht. Maar Hitchcock moet het duidelijk hebben van zijn regie. Wel een sterke goede film.

3,5 ster

Niet zo neerbuigend naar de vorige generaties zeg! Dit is allesbehalve een saaie film. Vanaf het begin wordt je meegesleurd in deze voyeuristische film. Wie is er nou niet stiekem heel erg benieuwd naar wat je buren aan het doen zijn? Zeker als je toch nergens heen kan, dan is peeping tom een perfecte manier om de tijd te verdrijven. En helemaal natuurlijk als een top uitzicht hebt zoals Jefferies in Rear Window. Prachtig om te zien hoe Jefferies steeds meer mensen weet te overtuigen van zijn, op het eerste gezicht, paranoïde ogende theorieën. De scènes waarin we de verschillende overburen volgen, die niet direct iets met de Thornwalds te maken hebben lijmen de hoofdscenes als het ware aan elkaar. Het feit dat de hele film zich in dezelfde kamer afspeelt maakt het voyeuristische effect nog sterker. Ook het kleurgebruik viel me in positieve zin op. Lekker bont kleurenspectrum. Het was daarnaast ook mijn eerste kennismaking met Grace Kelly. Wat een schoonheid! Een van de mindere punten vond ik dan toch de conclusie. Persoonlijk had ik het sterker gevonden als was gebleken dat er helemaal geen sprake was van moord, en dat Jefferies iedereen in zijn paranoia had meegesleept. Dit einde voelde toch een beetje aan als een teleurstelling.

Mijn derde Hitchcock en wederom een zeer aardige film.

Aangezien ik Disturbia al eens gezien had en dat toch min of meer een remake van deze film is, wist ik wel ongeveer wat te verwachten. Rear Window is wel stukken beter dan Disturbia. Vooral door het acteerwerk van Stewart en de beeldschone Grace Kelly.

Knap dat er een boeiende film gemaakt wordt, waarbij slechts vanuit één ruimte wordt gefilmd. Al is 12 Angry Men wat dat betreft al helemaal een uitstekende film.

De spanning vond ik toch wel een beetje ontbreken, ik zat niet echt op het puntje van mijn stoel. Het einde viel me een beetje tegen. Het was zeker niet slechter geweest, wanneer was gebleken dat Thornwald zijn vrouw helemaal niet had vermoord.

Al met al een prima film.

3,5*

Hitch in vorm met iets dat meer behelst dan alleen maar suspense. Eigenlijk is het een groot deel van de film (anno nu?) best wel gemoedelijk op het binnenplaatsje. Ideale setting om langs de rode draad wat extra´s toe te voegen. In de eerste minuten heeft Hitchcock Jefferies' wereld al voorgesteld, waarmee je als het ware het appartement wordt ingezogen.

Als kijker ben je al snel net zo geobsedeerd als de man zelf. Door de camera, de montage en de buren, maar ook door de mensen in zijn directe omgeving. Ritter zet een heerlijk norse verpleegster neer die wat tegenwicht geeft aan Stewart's nogal starre houding en Grace Kelly's uitstraling is niks minder dan stomend. Met nog een aantal sarcastische en bijdehante dialogen is het prettig toeven in huize Jefferies. Als kijker.

Ondertussen laat Hitchcock het met een soort duivels genoegen behoorlijk langzaam borrelen tot een ferm kookpunt. Dat ziet er dan soms wat verouderd uit, de shots waarbij Jefferies oog in oog komt te staan met Thorwald zijn nog altijd goed voor een rillinkje. De afsluiter, zoals de opening, mag er ook nog eens zijn. Vooral voor Miss Lonelyheart.

Ik vind dit toch een van de minste Hitchcock's.

Wederom is de sfeer goed, gezellige uitstraling zoals altijd. Leuke settings, prima aankleding.
De cast doet ook niet veel verkeerd.

Waar ik moeite mee had was het verhaal zelf. Het idee om een film te maken waarbij je de personages grotendeels volgt vanaf buiten het huis is wel aardig. Dat levert meteen wat mooie plaatjes op met die bakstenen en kozijnen erom heen. Maar op een gegeven moment had ik dat wel gezien.
Al vrij vlug concentreert de film zich op de moordenaar waardoor je meteen al gestuurd wordt. Ik had het spannender gevonden als er bijvoorbeeld meerdere potentiële moordenaars in dat appartement zaten, en dat de kijker dat op zou moeten lossen.

Op het moment dat de moordenaar Jefferies vasthoud uit het raam, komen er twee agenten aan en die rukken de moordenaar los waardoor Jefferies naar beneden valt. Lekker snugger.
Van die muziekband had ik ook wat meer verwacht. Ze zijn maar een slappe toevoeging.
Overigens vond ik dat die vrouw in bikini zich erg overdreven gedroeg... waar had zij last van dacht ik.

Wel grappig dat ze Jefferies met twee gipsbenen hebben laten eindigen.


Het was te pruimen, maar ik vond het niet heel erg boeiend.

Een pareltje van Hitchcock...

Ondanks dat er niet zo gek veel gebeurt in de film, vliegt de film voorbij alsof hij maar een uur duurt. Dit is ongetwijfeld te wijten aan het intrigerende en mysterieuze verhaal. Je begint zelf mee te denken met het hoofdpersonage en je begint als het ware je eigen theorie te ontwikkelen. Ook zeer goed in deze film is natuurlijk de cast: Stewart en Kelly bewijzen dat ze uitstekend hun personage kunnen vertolken.

Zeer goede film.

Ik had een al een tijdje zin om nog eens een Hitchcock te kijken maar zat al eventjes in een vervelende filmdip waar ik nu eindelijk van verlost ben. Dus was het eens tijd om een bekende klassieker van deze boeiende regisseur te kijken.

Dit is de eerste keer dat ik de befaamde Grace Kelly zag in een film. Wat een charmante dame was dat seg, echt leuk om te zien. Iedereen doet het goed in deze film dus over de acteerprestaties valt niet niet veel te zeggen. De dialogen waren ook soms echt briljant.

Het verhaal was ook meer dan oké. Daar ben ik zelfs het meest tevreden over van deze film. Ben benieuwd naar meer van Hitchcock.

Deze staat terecht in de top 250

4.5*

Toch niet helemaal wat ik ervan had verwacht. North by Nortwest, maar vooral Psycho vond ik absolute meesterwerken van Hitchcock. Bij deze 2 films zat ik de hele tijd op het puntje van mijn stoel en dat was juist hetgeen ik bij Rear Window mistte.

Het eerste halfuur is niet meer dan wat gluren naar de buren, die overigens niet veel boeiends beleven. Zo maken we kennis met een eenzame vrouw, een knappe ballerina, een componist en nog wat andere banale personen. Interessant wordt de film pas wanneer er een geheimzinnige man met een koffer opduikt. Jefferies vermoedt dat zijn overbuur zijn vrouw heeft vermoord en probeert vanuit zijn rolstoel het mysterie op te lossen.

Het spijtige aan Rear Window is dat er weinig onvoorspelbaars gebeurt. Al wat werd vermoed, bleek op het einde ook zo te zijn. Thorwald die zijn vrouw heeft vermoord en kort daarna de hond, omdat die zat te snuffelen in het bloemenperk. Een mooie plottwist zou deze film niet hebben misstaan, want het concept op zich is wel leuk bedacht.

Ook qua spanning vond ik Rear Window een tegenvaller. Alfred Hitchcock staat dan wel bekend als de “Master of Suspense”, maar bij deze film zat ik nooit op het puntje van mijn stoel, uitgezonderd het laatste kwartier. De scène waar Lisa inbreekt bij Thorwald is de enige spannende scène, maar dan ook wel een erg sterke scène. Die scène deed me sterk terugdenken aan de douchescène uit Psycho qua camerawerk. Als kijker zien we wel dat het gevaar afkomt, met name Thorwald, maar Lisa weet van niets en zoekt nog even verder naar bewijsmateriaal. Die scène is prachtig in beeld gebracht, maar dat is dan ook de enige scène waar de genialiteit van Hitchcock te zien is.

James Stewart zet een goede rol neer, ondanks dat hij heel de film lang in zijn rolstoel gekluisterd zat. Toch is het vooral Grace Kelly die schittert als Lisa, de vriendin van Jefferies. Wat is ze toch een lust voor het oog zeg. In het begin hield ze zich nog wat afzijdig wat betreft het hele moordmysterie, maar naar gelang de film vordert, neemt haar interesse toe en begint ze ook meer en meer risico’s te nemen. Ze weet de film echt een boost te geven, want anders had mijn score op een droge 2.5* blijven steken. Dankzij Grace Kelly geef ik Rear Window een volle ster meer.

Iets meer spanning en een goede plottwist en Rear Window had een dikke 5* gekregen, maar dat was juist wat ik mistte.

3.5*

Een van Hitchcock's betere films, waarin de spanning heel langzaam opgebouwd wordt. In het begin gebeurt er eigenlijk heel weinig, maar naar het einde toe wordt het steeds spannender.

De tijd ver vooruit.

In één woord geweldig. Alles klopt hier, beeld, dialoog, camerawerk. Als je van films houdt waar de spanning tot stand komt vanwege het script dan moet je bij Hitchcock zijn! James Stewart en Grace Kelly (lijkt wel Marlyn Monroe) acteren met een hoofdletter A. De film is lichtelijk gebaseerd op een voyeuristisch thema, gluren naar de buren. Deze krijgt echter een wending van paranoia en 'suggestief' geweld waardoor de film ontaard in een regelrechte spannende thriller. De film was echter zijn tijd ver vooruit zoals vanaf de jaren 80 en later zal blijken, toen er vele remakes of soortgelijke films werden uitgebracht. Net zoals in Vertigo is in deze film het camera werk van de hoogste buiten categorie. Brian de Palma werd bij het maken van Body Double geïnspireerd door Rear Window en Christopher Reeve (Superman) speelde in 1998 in de remake.

Ik neem aan dat je met ‘de basis’ refereert aan het moordmysterie? Wat vind je er precies pover aan? Oke, Thorwald is onachtzaam (al kan hij ook niet weten dat er iemand met een telelens zit mee te gluren), maar hij lijkt me überhaupt geen moordenaar pur sang. Het is een doorsnee man in een ‘normaal’ huwelijk en lijkt zijn vrouw te vermoorden in paniekaanval nadat hij is betrapt. Zijn onkundigheid lijkt me in ieder geval niet onlogisch en makkelijk te verklaren. Ook de knullige confrontatie tussen Jeff en Thorwald is in dat licht niet zo vreemd. Volgens mij vraagt Thorwald in de deuropening nog iets in the trant van ‘what do you want from me?’; niet bepaald typisch voor een vastberaden moordenaar.



Wanneer je je puur blind staart op het moordmysterie kan ik begrijpen dat de film tegenvalt, maar in essentie draait de film daar ook niet om denk ik (o.a. gezien het feit dat de eindscene zich focust op de relatie tussen Jeff en Lisa i.p.v. de afwikkeling van de moordzaak; iets waar – als het mysterie centraal had gestaan – waarschijnlijk wel de nadruk op had gelegen). De film is bovenal een studie naar voyeurisme en de relatie tussen Jeff en Lisa of breder genomen: relaties/huwelijken in het algemeen. De opvattingen over voyeurisme zijn misschien gedateerd en ik had die hele expliciete morele vraag ook liever achterwege gelaten gezien, maar het uitgangspunt is interessant: man heeft moeite zich bloot te geven,wordt vervolgens door omstandigheden min of meer gedwongen geconfronteerd met zijn eigen relatie (het is nu eenmaal een fotograaf: die luisteren niet; die kijken) en komt, middels een letterlijke raamvertelling vol niet altijd even subtiele parallellen met zijn eigen situatie, weer dichter bij zijn vriendin te staan. Weliswaar met een gebroken been erbij, maar een gebroken hart minder. Voor geïnteresseerden: lees ‘The Well-Made Film’van John Fawell voor een uitgebreide analyse. Ik denk eerder dat het moordmysterie ‘de opvulling’ is, niet andersom (al denk ik dat je helemaal niet in termen van ‘opvulling’ moet denken).

Vermakelijk, maar helaas een stuk minder intrigerend dan Strangers on a Train. Ondanks de locatie blijft de film redelijk boeiend maar toch had ik (veel) meer mysterie verwacht. Echt meegezogen in het plot werd ik niet en daar ligt toch wel de essentie van de film.

3*

Zelden een film gezien die zo spannend is als deze Rear Window.

Om te beginnen kan ik mij erg vinden in de interesses van de hoofdpersoon. Als ik vroeger ziek was vond ik het ook heerlijk om naar buiten te kijken om te zien wat mensen allemaal zo aan het doen waren door de dag heen. Het mooie is dan ook dat er in deze film heel wat te beleven valt in de buurt waar Jefferies woont. Allerlei verschillende personages krijg je te zien door zijn ogen en ze zijn allemaal op hun eigen manier even interessant. Omdat de hele film zich zo'n beetje afspeelt vanaf één locatie, blijft er genoeg ruimte over om te fantaseren over hetgeen iedereen uitspookt in zijn of haar huis. Dit is natuurlijk ook de kracht van de film, aangezien Hitchcock je het gevoel geeft dat je naast Jefferies op bank zit mee te gluren. Ontzettend knap gedaan, omdat op deze manier de spanning bij momenten tot het ondraaglijke wordt opgevoerd.

Het acteerwerk van zowel James Stewart als Grace Kelly is schitterend. Ze zitten zo goed in hun rol en zijn bij vlagen heerlijk cynisch.

Ik kan hier van blijven genieten, heerlijk.

NB. Het decor moet zo'n beetje één van de mooiste zijn die ik ooit gezien heb. Zeker voor die tijd is het haast niet voor te stellen dat er een heel, op sommige stukken zelfs volledig zelfstandig werkend, huizenblok is gecreeërd in een filmstudio.

5*

Rear Window, vind het niet Hitchcocks beste. Het slimme uitgangspunt van de vaste locatie heeft z'n al vaak geroemde voordelen, maar aan de andere kant gaat het na een tijdje teveel op een gekunstelde poppenkast met rare typetjes lijken (waarin hijzelf trouwens alles kan zien, maar de buren hem vreemdgenoeg vrijwel..geen enkele keer, maar dat terzijde.).
Toch, blijft boeien tot het einde, mooie vertolkingen, alleen wat spanning betreft valt het me iets tegen.

Echt een meesterlijke film. Z'n eenvoud, decor, dialogen, mooiste actrice ooit, climax en het leuke thema voyeurisme maken dit voor mij een top 10 film. Kan me voorstellen dat velen dit niet zullen begrijpen aangezien moderne snelheid en effects totaal niet aan de orde zijn. Alleen voor de liefhebber dus...

De beeldkwaliteit van de Blu-ray editie (onderdeel van de mooie Blu-ray box) valt overigens wel wat tegen.

Bijna vijf jaar geleden zag ik deze 'Rear Window' voor het eerst. Sindsdien heb ik de film volgens mij één keer herzien en ik had ineens zin om deze film vannacht voor een 3e keer op te zetten.

Woorden schieten tekort om dit meesterwerk van Alfred Hitchcock te omschrijven. Dit was de 1e film die ik ooit van de beste man zag.. en het blijft z'n allerbeste. 'Rear Window' is in alle opzichten geniaal. De setting is een briljant fundament, de sfeer die Hitchcock hier schept is ongeëvenaard en de cameravoering niet minder dan meesterlijk. Ik hou van Jefferies z'n appartement, want wat vanuit daar wordt geschept is één van de mooiste filmervaringen die ik ooit heb gehad. Puur genieten.

Hitchcock is een meester in het scheppen van een portie heerlijk duistere humor, terwijl er allemaal morbide dingen aan de hand zijn. Zo ook in deze film; het is lachen geblazen, terwijl je eingelijk wel weet dat de overbuurman z'n vrouw in stukjes heeft gezaagd.. en ondertussen voel je als kijker (ik in ieder geval) dat de spanning en het mysterie met de seconde stijgen. Ontzettend knap gemaakt.

Knap ook dat Hitchcock de twijfel er eigenlijk de gehele speelduur ook nog eens in weet te houden. Je weet niks zeker, tot het tegendeel is bewezen, daar zorgen o.a. een aantal verklaringen van Detective Doyle wel voor. Toch ben je bang en je weet dat er iets aan de hand is.. het moment dat overbuurman Lars Thorwald dan de trouwring om Kelly haar vinger ziet en vervolgens recht in de ogen (lens) van Stewart kijkt is angstaanjagend en gaf me wéér de bibbers. De scéne die hieraan vooraf ging is trouwens ontzettend spannend en meeslepend. Je verplaatst je als kijker in de schoenen van Jefferies en je zit machteloos toe te kijken hoe Kelly aan de overkant in Thorwald z'n appartement rondsneupt.. en gepakt wordt. Kippenvel en genieten van die spanning met open mond.

Humor, spanning, romantiek.. 'Rear Window' heeft het. De chemie tussen Kelly (mooiste vrouwelijke rol ooit) en Stewart is bijzonder, de humor is (ongeacht de spanning) van de eerste tot de laatste minuut aanwezig en de film kent een ontknoping als geen andere; op het puntje van de bank. Wederom. Het moment dat Jefferies naar beneden valt uit z'n raam vind ik altijd nog één van de meest memorabele scénes ooit. De spanning heeft op dat moment zo'n hoogtepunt bereikt dat zoiets op je netvlies staat gebrand. Eigenlijk best bijzonder dat de film wederom zo'n indruk achterlaat. En dat een film van bijna 60 (!) jaar oud, één van de spannendste en meest sfeervolle films ooit voor me is.

En dat is deze 'Rear Window' uit 1954 niet alleen; dit is (voor mij) één van de allerbeste films ooit gemaakt. De sfeer, setting, alles wat achter de raampjes en in de tuintjes gebeurd.. alle mensen, ieder is met z'n eigen ding bezig.. werkelijk fenomenaal. Schitterend gebracht door Hitchcock. En dan Jefferies, z'n gebroken been, Lisa en het mysterie. Suspense van het hoogste niveau. Briljant!

Prachtige film waar je vanaf het begin helemaal ingezogen wordt.Het trio Stewart,Kelly en Ritter zorgt constant voor verbaal vuurwerk terwijl de spanning langzaam maar zeker wordt opgevoerd.De gebeurtenissen op de binnenplaats zijn zowel komisch,tragisch,spannend en dramatisch en bleven mij als meekijker over de volle lengte van de film boeien.Natuurlijk is Rear window op sommige punten wat gedateerd maar wat blijft is de briljante regie van Alfred Hitchcock,het uitgekiende scenario,de overtuigende acteerprestaties en het sfeervolle camerawerk.Ik schreef het al eerder en blijf ook na de zoveelste voorstelling bij mijn mening;Tijdloos meesterwerk.

Best een prima film, waarvan het decor en hoe er gebruik van wordt gemaakt de sterkste troef is. Origineel en vermakelijk, al die ramen waar je naar binnen kan kijken, en de kleine verhaaltjes die zich erachter afspelen.

Alleen jammer dat het pas zo laat in de film daadwerkelijk spannend wordt. Eigenlijk pas het laatste kwartier. Alles daarvoor is zeker vermakelijk genoeg, doordat je als kijker kan meedenken, maar ook weer niet spectaculair.

Ook jammer dat de afronding best plotseling is, en dat er ruim anderhalf uur aan mysterie opgebouwd wordt zonder dat er een heel bevredigend of boeiend einde voor de kijker inzit. Een plottwist of iets onverwachts had de film goed gedaan.

Verder gewoon een prima film, vooral door zijn originele opzet.

nipte 4*

Bijna een volledige film die beelden voorlegt gefilmd vanuit één kamer. De voyeur in mij werd wakker en wist er zeer van te genieten, chapeau!

Het is niet zozeer spanning dat mij hierin wist te vermaken maar vooral het fascinerende van het bespieden van de verscheidene huishoudens en mensen; en dit vanuit het oogpunt van een licht cynische protagonist die het huiselijke gezinnetje niet echt een warm hart kan toedragen en hiermee op gespannen voet staat met zijn minnares/vriendin, de bekoorlijke miss Kelly.

Net wanneer spanning en ontknoping aan bod komen gaat het voor mij bergaf. Het verhaal beoogt duidelijk niet een verbluffende 'whodunnit' te willen zijn, maar een flauw plot als deze vind ik de rest van de intrigerende film toch een beetje oneer aandoen.

Erg fijne film.

Er zit vanalles in: wat humor, wat drama, wat spanning. Het leukste is echter het feit dat je samen met het hoofdpersonage binnenkijkt in het leven van verschillende mensen en al dan niet een eigen verhaal bij de beelden bedenkt. Het decor is trouwens fantastisch. Deed me wat denken aan een toneeldecor eigenlijk (en da's zeker niet pejoratief bedoeld). De hele film speelt zich af op die ene locatie. En verveelt eigenlijk ook geen seconde. Knap!

Alfred Hitchcock's Rear Window is een geweldige, briljante film. Psycho blijft nog steeds veruit mijn favoriete Hitch, maar dit meesterwerk zit Norman aardig op de hielen.

Het coolste aspect van de hele film vond ik de prachtige set. Het zit vol leven en achter elk raam gebeurt er wel wat, en zelfs de straat in de achtergrond zit vol leven. Of het nou de voluptueuze ballerina is die zich het leven laat smaken of het stel dat hun hondje (mooi beestje) in een mandje laat zakken om in de tuin van de buurman zijn behoefte te doen: het voelt allemaal erg intiem aan, en het was erg leuk om samen met Stewart aapjes te kijken; naast hem heeft iedereen heeft een eigen verhaaltje waar we getuige van zijn.

Stewart is erg goed in deze film. Hij is vanwege zijn situatie erg nukkig; met het simpele gebruik van een paar foto's aan zijn muur begrijpen we dat hij een man van actie is die de hele wereld over gaat op zoek naar de ultieme foto, maar die door een ongeluk nu aan zijn rolstoel gekluisterd is. Je voelt zijn frustratie, maar toch blijft hij de hele tijd erg sympathiek, en hij is bij tijd en wijlen erg sarcastisch en geweldig grappig. Je voelt ook zeker met hem mee als hij hulpeloos moet toezien hoe anderen het vuile werk voor hem op moeten knappen; in die momenten is hij echt erg nerveus en kun je je als kijker echt met hem identificeren.

En degene die het vuile werk moet opknappen is de bloedmooie Grace Kelly. Ik overdrijf niet als ik zeg dat vanaf haar introductie als ze daar staat in haar fraaie jurk, ze de meest perfecte vrouw is die ik ooit in een film heb gezien. Je snapt het best wel als Stewart denkt dat ze te goed voor hem is; zowel qua uiterlijk als haar gedrag lijkt ze zo uit een sprookjesboek gestapt te zijn, en het is volledig gepast dat ze later een heuse prinses zou worden. Gelukkig blijft het niet bij gewoon mooi zijn, want naarmate de film vordert ontwikkelt ze zich tot slimme, dappere heldin.

De rest van de cast is ook erg sterk. Stewart's bijdehante verzorgster is één van de leukste elementen van Rear Window. Ze is erg rechttoe rechtaan en komt met wat hilarische opmerkingen op de proppen. Elk lid van de supporting cast is gewoon erg goed. De extra's die slechts op de achtergrond te zien zijn zijn zelfs goed ontwikkeld en leveren bovendien wat extra humor. Een perfect voorbeeld van perfecte casting. En natuurlijk kan een Hitchcock-cameo niet ontbreken.

Raymond Burr als de potentiële moordenaar zien we de grootste tijd van veraf, maar hij is op het laatst best indrukwekkend. De film laat erg lang in het midden of hij nou echt een moordenaar is of dat Stewart hem door zijn situatie gewoon zo wil zien. De spanning wordt mondjesmaat groter door het gebruik van red herrings en Stewart's verwoede pogingen om de waarheid te achterhalen. En dat de hele tijd vanuit zijn oogpunt, iets wat echt voor een groot deel van de intensiteit zorgt, omdat wij als kijker net zo hulpeloos zijn als hij.

Ik kon echt niet voorspellen hoe de film af ging lopen, en had af en toe echt het idee dat het allemaal één groot misverstand was. Helaas is de uitkomst iets simpeler dan gedacht en blijkt Stewart het bij het rechte eind te hebben. Aan de ene kant is dat jammer, maar aan de andere kant ook wel goed, want een ander einde was misschien een beetje een afknapper geweest. Nu was het gewoon een erg spannende ontknoping van een steeds spannender en steeds boeiender wordende film.

Lang geleden dat de magisch 5 nog eens in stemgedrag voorkwam, maar Rear Window verdient niet minder dan de volle mep van vijf glorieuze sterren: grappig, spannend, goed geacteerd en prachtig om naar te kijken, veel beter wordt het niet.