Road to Utopia (1946)

Beste van de eerste 4.

Ook wat een samenraapsel van de vorige films. Pratende dieren (kamelen in Morocco), mannen in dierenpakken (gorilla gevecht in Zanzibar), de zelfbewuste humor uit deel 3 en leuk aangevuld met een narrator, die af en toe toch best spitsvondig uit de hoek kwam. Fijne toevoeging.

Aan het concept is eigenlijk niet geraakt; Hope, Crosby en Lamour die weer een triotje spelen, alleen dan in het koude Alaska, midden in de goudkoorts. Aan de verhoudingen wordt niet geraakt, al loopt het einde iets anders dan normaal. Vraag me nu wel een beetje af hoe ze die andere 4 road films hier nog tussengeplakt krijgen, al is de continuiteit binnen de reeks natuurlijk niet echt een belangrijk punt.

Iets minder zang en dans had ik het gevoel. Verder het bekende riedeltje. Qua oud werk zijn deze filmpjes nog best te genieten.

2.0*

Het vierde deel in de Road-serie met Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour, aangevuld met het gebruikelijke assortiment doortrapte criminele masterminds (hier de magnifieke Douglas Dumbrille) en domme schurken (die onze helden wel een handige valse identiteit verschaffen). De leukste in de reeks, mede vanwege het gemak waarin de absurdistische meligheid wordt verweven in de plot (voorzover daar sprake van is). Zo komen we een pratende vis tegen ("Hey bud, where's your partner?"), een berg die opeens het Paramount-logo wordt, vloeken waarbij de geluidsband opeens gaat zwijgen ("I told you they wouldn’t let you say that!”) en een man in avondkostuum die door de walmende stookruimte van een stoomboot komt flaneren: “Taking a shortcut to stage 10.”

        Het blijft natuurlijk allemaal binnen de beschaafde perken en wordt nergens zo anarchistisch als de Marx Brothers en (later) de Goon Show en Monty Python, maar door het hoge tempo en de energieke regie blijft de film toch de volle 85 minuten onderhoudend. Hope is weer de domme en laffe stoethaspel (Crosby: "Count to twenty!” Hope: “I can’t – I’ve got my mittens on!”), Crosby de gladde oplichter die Hope altijd net een stap vóór is maar daar meestal niet veel mee opschiet (behalve dan dat hij vaak het meisje krijgt) en Lamour weer half vamp en half de ironische girl next door. Ook de grappen zijn voorspelbaar: Hope's neus krijgt het weer te verduren (Hope: “I’m cold – my nose is like an icicle!” Crosby: “Icicle? That’s a glacier!”), Crosby's zangkunsten liggen onder vuur (Hope heeft de hik: "Frighten me – sing something!") en Lamour gaat dan wel wat winterser gekleed dan in deze serie gebruikelijk, maar de scriptschrijvers zien toch gelegenheid om haar nog éven in sarong te tonen.

        Zoals gezegd, niet veel nieuws onder de zon, en naar hedendaagse maatstaven natuurlijk tam en voor jonge kijkers tamelijk oubollig, maar de ambachtelijke degelijkheid, de mooie zwart-wit-fotografie, de leuke liedjes (inclusief het grappige Personality en het ontroerende Welcome to my dream) en de opmerkelijk mooie sneeuwsets (nee, niet die bergen van de achtergrondprojectie) maken hier toch een zeer geslaagde film van. De belangrijkste kwaliteit heb ik bovendien nog niet eens genoemd: de ontspannen kamaraderie tussen Hope en Crosby, de mate waarin ze op elkaar ingespeeld zijn en hun rapid-fire-dialogen die vol zitten met kwinkslagen, snelle grappen die niet noodzakelijk steeds een buiklach of zelfs maar een glimlach oproepen maar wel een constante sfeer van esprit en plezier in stand houden: Hope: “So you finally got yourself a date, eh?” Crosby: “Oh, you said it, son!” Hope: “What did you do, pick up a lonely walrus?” Crosby: “Oh now, you know I don’t cut into your territory!” Al die dingen bij elkaar maken hier voor mij nog altijd één van de leukste en vriendelijkste komedies van die ik ooit heb gezien.

        Het enige wat ik mis is één specifieke grap die ik al die tijd heb onthouden maar die dus niet uit déze film blijkt te komen. Wanneer de oude Crosby twee zeer jonge dames als zijn nichtjes voorstelt zegt Hope: "Gee, I wish I had a niece like that!” waarop Crosby hem een goede raad geeft: “Well, take it up with your uncle." Maar dat komt dus helemaal niet uit Road to Utopia – het blijkt een dialoog tussen Groucho en Chico uit A day at the races te zijn. Nou ja, je kunt niet álles hebben.

Samen met Morroco de betere films uit de reeks, maar dit kan ik pas zeker zeggen als ik ook de laatste 2 delen heb gezien.

De scène met de beren was in eerste instantie zelfs levensgevaarlijk aangezien de bedoeling was dit met echte beren te doen, de trainer was overtuigd dat ze mak waren maar werd vervolgens zelf aangevallen. Een rare tijd wat dat betreft waarin veiligheid zeker nog niet voorop stond.

Crosby en Hope vullen elkaar erg leuk aan en de koude setting is ook anders vergeleken met de eerste 3 delen die zich in warme gebieden afspeelde.
De climax is trouwens ook erg vermakelijk en doeltreffend. Fijne feel-good!

3,5*