Der Schuh des Manitu (2001)

Een aardige parodie op de films naar de boeken van Karl May. De films met Winnetou en Old Shatterhand die in deze parodie respectievelijk de namen Abahachi en Ranger dragen. Het verhaal is tamelijk dun en dient als kapstok voor de humor. Eigenlijk kun je de film beschouwen als een verzameling sketches die onderling verbonden worden door een slap verhaal. Sommige sketches zijn grappig. Sommige een beetje. En sommige zijn gewoon niet leuk.

De film ridiculiseert vooral het westerngenre door te spelen met de clichés en de verwachtingen van de kijker. Het zijn vooral Abahachi en Ranger die samen met booswicht Santa Maria de lach genereren. De personages in Der Shuh des Manitu vertonen gedrag dat niet past bij gelijksoortige personages zoals je die in een degelijke western tegenkomt. Hier wordt dat gedrag overdreven zodat het absurd of simpelweg stompzinnig.wordt. En dat werkt. De interactie tussen Abahachi en Ranger is aangenaam en de overdrijving van hun personages in vergelijking met de serieuze personages Winnetou en Old Shatterhand, werkt grappig. De slechterik Santa Maria is ook een aangenaam personage. Een overdreven weergave van een slechterik. Zijn voorkomen is die van een sluwe en gemene boef. Hij verrast op grappige wijze door frivool gedrag en door emotionele inleving in zijn bendeleden te tonen.

De film is op geen enkel moment serieus. Met alles wordt de draak gestoken. Der Shuh des Manitu is als puur vermaak bedoeld en wat mij betreft is dat gelukt. De meest hilarische scènes zijn twee dansnummers die vanuit het niets opeens worden ingezet. Heerlijk absurd, zeer stompzinnig en gewoon erg grappig. Ja, ik heb af en toe flink gelachen.