Der Schuh des Manitu (2001)

deze film is nu al cult in duitsland. zeer populaire film onder jongeren... vond hem zelf ook wel geinig ook al kende ik van te voren de bullyparade niet (uit dit programma komen de karakters). meeste grappen komen het best tot uiting in het duits, wat een probleem kan zijn als je geen beiers verstaat.

het verhaal is een kopie van "Schatz im Silbersee" trouwens...

maar hij is wel gewoon op dvd verkrijgbaar en dan ook engels gesproken maar dan heet ie Manitou 's Shoe.

Yihaa! Zo'n leuke film als deze zullen ze in Duitsland niet snel meer maken. Heb het geluk dat ik de Duitse dubbel DVD heb, weliswaar zonder ondertiteling maar mét een hele hoop extra's.

Ontzettend grappige Airplane-achtige humor, met een grappig verhaaltje en hilarische vertolkingen. M'n favoriete scene is die waar de schurk het liedje van 'Der Superperforator' gaat zingen. Tranen met tuiten gelachen bij dat!

Hij is weer mishandeld door DFW, grmbl.

Inderdaad het grappigste stukje.

Ik vond dat stukje aan de totempaal ook wel aardig: Du leck mich am Arsch.... Aber wie denn!

Is nu met de kerstdagen al een paar keer op televisie geweest op pro 7 .

Een aardige parodie op de films naar de boeken van Karl May. De films met Winnetou en Old Shatterhand die in deze parodie respectievelijk de namen Abahachi en Ranger dragen. Het verhaal is tamelijk dun en dient als kapstok voor de humor. Eigenlijk kun je de film beschouwen als een verzameling sketches die onderling verbonden worden door een slap verhaal. Sommige sketches zijn grappig. Sommige een beetje. En sommige zijn gewoon niet leuk.

De film ridiculiseert vooral het westerngenre door te spelen met de clichés en de verwachtingen van de kijker. Het zijn vooral Abahachi en Ranger die samen met booswicht Santa Maria de lach genereren. De personages in Der Shuh des Manitu vertonen gedrag dat niet past bij gelijksoortige personages zoals je die in een degelijke western tegenkomt. Hier wordt dat gedrag overdreven zodat het absurd of simpelweg stompzinnig.wordt. En dat werkt. De interactie tussen Abahachi en Ranger is aangenaam en de overdrijving van hun personages in vergelijking met de serieuze personages Winnetou en Old Shatterhand, werkt grappig. De slechterik Santa Maria is ook een aangenaam personage. Een overdreven weergave van een slechterik. Zijn voorkomen is die van een sluwe en gemene boef. Hij verrast op grappige wijze door frivool gedrag en door emotionele inleving in zijn bendeleden te tonen.

De film is op geen enkel moment serieus. Met alles wordt de draak gestoken. Der Shuh des Manitu is als puur vermaak bedoeld en wat mij betreft is dat gelukt. De meest hilarische scènes zijn twee dansnummers die vanuit het niets opeens worden ingezet. Heerlijk absurd, zeer stompzinnig en gewoon erg grappig. Ja, ik heb af en toe flink gelachen.