Dracula A.D. 1972 (1972)

Bevreemdende en wat gedateerde griezelfilm waarin Dracula ronddwaalt in het hippietijdperk van de vroege jaren zeventig. Dankzij Christopher Lee blijft het Dracula-personage overeind in deze film waarin niet de notoire graaf maar veeleer de scenaristen aan bloedarmoede leden...

Klassieke Dracula/Hammer film. Cristopher Lee is geweldig en is goed gecast. De rest van de cast ook met name schoonheid Munro. Klassiekertje die mij goed beviel. Wat mij betreft goed voor een 3,5.

You would play your brains against mine. Against me who has commanded nations?

Deze Dracula film was er één die ik eigenlijk al erg vaak was tegen gekomen toen ik door de Saturn of de Mediamarkt kuierde tussen de goedkopere DVD's. Ik had hem nooit meegepakt omdat ik bijna nooit 'zomaar' een DVD koop maar doordat Dracula A.D. 1972 één van de bekendste werken is uit de Hammer catalogus, was de keuze snel gemaakt. Een paar dagen geleden dan maar eens opgezet omdat die Hammer films me toch altijd enorm bevallen.

Maar ergens is dit wel op het randje want qua verhaal is dit niet zo sfeervol zoals andere Hammer films die ik tot nu toe heb gezien. Op zich is het idee nog redelijk boeiend en wordt het nog degelijk uitgewerkt. Ik ben al blij dat ze er niet voor hebben gekozen om Dracula via tijdreizen of iets dergelijks in de jaren '70 te krijgen. Dat had simpelweg niet gepast dus ben ik best wel tevreden met de keuze om de graaf ouderwets opgeroepen te laten worden. Gelukkig wordt er ook voor gekozen om Dracula in zijn ere te houden want waar ik absoluut niet op zit te wachten is een hippie Dracula. De openingsscène zet meteen de toon van de film maar wat is het ontzettend jammer dat de nachtscènes (Dracula is een vampier en die kunnen, zoals iedereen wel weet, absoluut niet tegen direct zonlicht dus veronderstel ik dat het een nachtscène moet zijn) in broad daylight zijn gedraaid. De clash tussen Van Helsing en Dracula had zoveel beter tot zijn recht kunnen komen. Voor de rest zitten er nog zo'n soortgelijke scènes in die wel wat van hun sfeer verliezen door ze midden in de dag op te nemen. Blijft toch enorm onverzorgd ogen. Het verhaal op zich ontluikt zich jammer genoeg nogal traag. De film heeft een niet zo lange speelduur maar wat meer vaart had geen kwaad kunnen doen. De confrontatie daarentegen tussen de tieners en Dracula blijft best wel leuk om te zien en natuurlijk een dikke knipoog naar Son of Dracula waarin Dracula zich ook de naam Alucard had aangemeten.

Een vrij degelijk verhaal maar er zijn twee redenen waardoor dit voor mij toch nog als een huis blijft recht staan. Die twee redenen zijn twee namen, namelijk die van Christopher Lee en Peter Cushing. Lee acteert hier al grotendeels op automatische piloot betreffende het Dracula personage (het was dan ook al zijn 6e keer dat hij het op zich nam en het werd elke keer meer en meer met tegenzin) maar zelfs met tegenzin blijft hij geweldig om naar te kijken. Het is natuurlijk een grootheid in de Hammer studio en wanneer de film dan ook nog eens zo'n andere grootheid herbergt, de immer geweldige Peter Cushing, dan is het hek natuurlijk helemaal van dam. Cushing neemt de rol van Van Helsing op zich en doet dat uitstekend. Ik ben hem al eerder tegen gekomen in Frankenstein Created Woman maar zelfs met nog maar 2 rollen, kan ik zien dat hij terecht een boegbeeld wordt genoemd. Caroline Munro maakte in haar kleine bijrol al indruk, toen wist ik ook nog niet dat ik haar een paar dagen later in Captain Kronos ging zien, maar vooral Christopher Neame zet een erg creepy personage neer. Ik kende hem voornamelijk alleen maar van Licence to Kill (wat één van de beste James Bond films is) maar hier is hij echt wel op zijn plaats. Vreemd trouwens om zoveel volk uit James Bond films te zien verschijnen want zowel Caroline Munro doet mee in The Spy Who Loved Me, Christopher Lee in The Man With the Golden Gun en Michael Kitchen in GoldenEye en The World is Not Enough.

De Hammer studio liep al op zijn laatste poten maar ze leveren in ieder geval nog wel een degelijke Dracula film af. Het had allemaal beter kunnen uitdraaien mochten de nachtscènes niet overdag zijn gedraaid maar Christopher Lee, Peter Cushing en de prachtige Caroline Munro maken veel goed. Ben benieuwd naar die andere Dracula verfilmingen.

3.5*

Deze gisteren binnen gekregen en bekeken.

In een wanhopige poging om met de tijd mee te gaan plaatst Hammer dit maal Dracula in onze tijd en moeten we ons worstelen door scene's met hippies en semi-rock muziek.

Lee's rol lijkt per film kleiner te worden evenals zijn intresse, maar gelukkig maakt de aanwezigheid van Cushing nog wat goed.

Verder leuk om Fantasy en Hammer Queen Caroline Munro in een korte maar memorabele rol te zien.

Kortom: geen goede film, maar aardig om (gezien) te hebben.

Een vier, ofwel twee sterren.

Terwijl je in het begin nog een worsteling tussen van Helsing en Dracula ziet, is de volgende scene....een auto. Hier zit het probleem van de film. Het verhaal is ontzettend matig. De film speelt zich af in het 'hedendaagse' Londen in het jaar 1972. De film is de goede sfeer van de vorige delen daarmee ook volledig kwijt en het is totaal niet spannend. Het is dat Christopher Lee als Dracula en Peter Cushing als van Helsing nog sterk hun rollen vertolken, want dit is wat eigenlijk nog het meeste er bovenuit springt. Dracula houd zich vooral schuil en loopt niet rond door Londen. Misschien had dat juist wel leuker geweest. Hoe dan ook, resultaat is voor mij het minste uit deze reeks.

De Dracula-reeks van Hammer is toch wel hetgeen waardoor ik aan Horror verslaafd ben geraakt. Echter werden die film uiteindelijk steeds wat minder en om een of andere reden heb ik de reeks nooit afgemaakt. Nu toch maar voortzetten.

Dat de jaren '70 het einde voor Hammer zouden betekenen is geen raadsel als je bedenkt dat de producten het een goed idee vonden om een film te maken met Dracula in de moderne tijd. Sfeervolle ruïnes, zwarte magie en een griezelige vampier gaan nu eenmaal niet samen met hippies, blije rockmuziek en slang... Dracula A.D. 1972 is dus nogal een maffe film en tot nu toe misschien wel de meest matige die ik van Hammer heb gezien. Geen wonder dat Lee het helemaal had gehad met de exploitatie van Stoker's personage. Na de eerste film wilde hij er eigenlijk al niets meer van weten, maar om contractplichten te voldoen, de rekeningen te kunnen betalen en zijn vrienden bij Hammer niet werkeloos te maken heeft hij toch steeds weer de rol gespeeld. Cushing en Lee zullen ook wel gefronst hebben toen ze zagen dat de naam Abraham Van Helsing ineens in Lawrence Van Helsing is veranderd.

Je zou de film kunnen bekijken voor de rollen van Christopher Lee en Peter Cushing, die eindelijk weer naast elkaar te zien zijn in de Dracula-reeks of de knappe Caroline Munro (die nauwelijks in beeld is en niet eens uit de kleren gaat, hoezo gemist potentieel...), maar eerlijk gezegd kun je dit deel rustig overslaan. De enige sfeer die er is wordt compleet om zeep geholpen door de tenenkrommende soundtrack die eerder onder een film als Austin Powers zou passen.

Nee de originele Dracula film blijft op eenzame hoogte met op een gedeelde tweede plaats de sterke vervolgen The Brides of Dracula en Dracula: Prince of Darkness. Daarnaast waren Dracula Has Risen from the Grave en Scars of Dracula ook nog wel sfeervol.

Een curieuze mix van klassiek en modern. Hammer zag zich gedwongen om alternatieve wegen te bewandelen. De toeschouwers bleven weg bij de Hammer producties en het schip leek te gaan zinken. De man die het zinkende schip misschien kon redden heette Christopher Lee. Hij werd opnieuw tegen zijn wil voor het karretje gespannen om de rol van Graaf Dracula op zich te nemen. De goedmoedige Lee werd door de studiobazen overtuigd met verhalen over reeds verkochte rechten en de enorme hoeveelheid banen die van dit project afhankelijk waren. Triest eigenlijk.

In Dracula A.D. staat Lee voor het eerst sinds Dracula (1958) weer tegenover Peter Cushing die aan het personage Van Helsing gestalte geeft. De film laat de vertrouwde Gotische sfeer grotendeels achterwege door (helaas) niet voor de zoveelste keer te laten zien hoe de graaf zich in zijn Gotische burcht, ontfermt over laag gedecolleteerde jonge vrouwen. Het verhaal maakt in plaats daarvan een merkwaardige draai naar het Londen van 1972.

Geen donder en bliksem. Geen achterlijk dorpje aan de voet van het imposante slot van de vampier Geen gehuil van de Children of the Night. Nee. We bevinden ons in Londen in 1972. Een fleurige plek waar hasj wordt gerookt. Een plek waar tegen het bekrompen Britse establishment wordt gerebelleerd. Een plek waar hippie meisjes gekleed in hotpants dansen op muzikale klanken die in de verste verte niet doen denken aan de statige spannende muziek die we gewend zijn bij Hammer en Dracula. Ja, de film begeeft zich in een geheel andere setting dan de boerse wereld aan de voet van de Burcht Střekov. Een geheel andere setting dan het Gotische kasteel waar de graaf zich overdag te ruste legt. Het is even wennen.

Christopher Lee heeft weinig speeltijd. Dat is erg jammer. Behalve in een wat potsierlijke scène in het begin van de film, verschijnt Dracula daarna pas weer als de film al een tijdje onderweg is. En als hij zich dan met ouderwetse arrogantie verheft, voelt zijn verschijning in eerste instantie een beetje bizar en misplaatst, maar al snel overheerst gelukkig dat aangename en vertrouwde gevoel. De setting is dan wel modernistisch, maar de locatie waar Dracula verrijst, is (in de vorm van een eeuwenoud gewelfd gebouw met kerkhof) traditioneel gehouden. Fijn.

In The Satanic Rites of Dracula (1973), waar de graaf als projectontwikkelaar in een modern kantoorgebouw resideert en waar Gotische referenties ontbreken, wordt die fout wel gemaakt. In die film wilde het Dracula-gevoel dan ook niet komen. Ik ben daar nog steeds niet overheen. Erg jammer dat Christopher Lee met dat gedrocht afscheid nam van zijn Dracula rol in een Hammerfilm.

Dat Dracula A.D. een vertwijfelde poging is om geld te genereren, is wel duidelijk. Toch is de clash tussen klassiek en modern wel geslaagd te noemen. Het verhaal is wat onevenwichtig en dat is de muziekkeuze die pop, funk en ouderwetse griezelige orgelmuziek afwisselt ook. Al die creatieve contrasten maken de film tot een eigenzinnige exponent in het Hammer-Dracula universum. Eigenzinnig en hartstikke leuk.

In 1872 vechten graaf Dracula en dokter Van Helsing met elkaar bovenop een op hol geslagen postkoets in Hyde Park. Uiteindelijk wordt Dracula gespietst op een spaak van een van de gebroken wielen en bezwijkt Van Helsing aan uitputting. Honderd jaar later bezit een afstammeling van een volgeling van Dracula, Johnny Alucard zijn overblijfselen en organiseert een zwarte mis in een ontheiligde kerk. Dracula wordt tot leven gewekt en staat op uit zijn graf op het kerkterrein. Zijn eerste slachtoffer is Laura en daarna volgt Gaynor. Maar om Dracula's wraak te voltooien, wil hij Jessica Van Helsing als zijn bruid. Zij is de kleindochter van Van Helsings hedendaagse afstammeling. Deze laatste wordt door Scotland Yards Inspecteur Murray opgeroepen als een autoriteit op het gebied van de nogal bizarre “cult” moorden in Londen. Van Helsing weet dat Dracula levend is in de 20ste eeuw en wanneer zijn kleindochter wordt ontvoerd, bereidt hij zich voor om het één op één tegen hem op te nemen in zijn woonplaats.

“Dracula A.D. 72” wordt door veel kritici beschouwd als een dieptepunt in Hammers oeuvre, maar is dat zeker niet. Sommigen geven de schuld aan het script van Don Hougton dat Dracula beperkt houdt tot een gotische kerk, het feit dat de film gedateerd is, of de zeer beperkte tijd dat Dracula verschijnt. Maar de film heeft een aantal pluspunten, en ook al was Lee niet blij met het personage in een moderne setting, hij geeft alles wat hij heeft en ziet er even dreigend uit als altijd in zijn capes en slagtanden. Zijn aanwezigheid in de kerk zorgt ervoor dat Dracula in een gotische setting blijft, waardoor zijn optredens traditioneel zijn in termen van Hammer-horror. Peter Cushing als Van Helsing en zijn afstammeling draagt de film en zijn begin- en eindconfrontaties met Dracula zijn zeker geslaagd en goed in beeld gebracht door regisseur Alan Gibson. Een vermakelijke kijkervaring voor fans van vintage horror.