Under Siege (1992)

Meer dan acceptabele actiefilm en zonder twijfel een guilty pleassure.

Een film in die zin waar Seagal's inbreng voornamelijk ligt bij de actie en knokscenes en verder redelijk zijn gang gaat als stoïcijnse ex-seal die rond sluipt. Zijn rol en bijdrage is prima en veel diepte wordt niet van hem gevraagd, gelukkig maar. Het zijn Busey en TL Jones die natuurlijk met kleurrijke karakters de film gestalte geven en de aandacht naar zich toetrekken. Seagal hoeft in die zin de film niet te dragen, dat doen Busey en Jones wel. Geweldig overigens die twee.

Een meer dan appetijtelijke actiespektakel op een tot de verbeelding sprekend omgeving, de Missouri, in werkelijkheid geloof ik gefilmd op zusterschip Iowa, ontvouwd zich en Seagal toont zich meester in ombrengen van de bad guys. Van ontploffende helikopters tot handgranaten als boobytrap, of iemand in een zaagmachine duwen, ai, Seagal doet waar hij goed in is en maakt gehakt van ze. Grappig dat hij het van bodyguard tot adviseur schopte om vervolgens in een dergelijke rol te geraken die hem uiteraard prima ligt.

Afijn, prima actiespektakel, gortdroge humor en met in het oog springende rollen van Tommy Lee Jones en Gary Busey. Eleniak is het noemen ook wel waard, al is het alleen maar vanwege het uitzicht

“So who are you? Are you-you, like, some special forces guy or something?”

“Nah. I'm just a cook.”

Aardige actiefilm met Steven Seagal, en Tommy Lee Jones en Gary Busey als bad guys. Jones, Colm Meaney en Busey vormen een mooi trio die ervoor zorgen dat Under Siege naast alle actie ook wat humor bevat. Want ze schmieren er lustig op los en nemen alles niet al te serieus. Seagal doet dat wel, maar na zoveel films van hem te hebben gezien is dat geen verrassing meer. Acteren kan Seagal niet, maar charisma heeft hij wel en hij straalt weer één en al coolheid uit. De man is een formidabele actieheld.

De beste film van Steven Seagal volgens een deskundige vriend van mij. Een hoop wapengekletter op het vliegdekschip USS Missouri die gekaapt wordt. Het is aan de kok (Seagal) om dit te stoppen met hulp van miss July '89.

Een goede actiefilm met Seagal is nog altijd een matige actiefilm in het algemeen. Dit is één van zijn betere en dat is te danken aan een belangrijkere cast dan gewoonlijk : met Busey en Tommy Lee Jones zijn de bad guys net iets interessanter. Eleniak is er vooral voor haar double D's. Het verhaal is zo simpel als poep : een commando terroristen maakt zich meester van een militair schip dat kernkoppen transporteert. De scheepskok zal daar een keukenmesje voor steken. Niet heel groots en de dialogen zijn soms inspiratieloos maar goed, het kijkt weg. Hier zo'n inspiratiedipje...

- Hey Casey, you Ok ?

- Yeah, you OK?

-Yeah!

Vandaag nog eens herbekeken, ditmaal op Bluray!

Blijft 1 van de beste films van Steven Seagal, ook iets beter dan zijn opvolger Under siege 2, mooie locatie voor een spannende actiefilm, veel actie en schietpartijen vanaf het schip, ook met de gekke Tommy lee jones en Gary Busey als slechteriken maken de film wel compleet en dan ook nog de beroemde scene met Erika Eleniak.

Al met al prima film al ging het best wel makkelijk allemaal...

Ai wat is dat lang geleden.

Terug in de tijd van de battleships - of beter eigenlijk, toen de VS door de logheid van het congres en wat lobbyisten dachten dat slagschepen nog enige zin hadden, terwijl ze zelf al voor het einde van WWII aangetoond hadden dat die tijd echt voorbij was. Shock and awe, zie hoe mijn gun groter is dan de jouwe. Net iets nadat er ineens zoiets als MTV was, en Cher dat clipje mocht opnemen op de Mighty Mo - subtiel schrijlings op de center gun van turret 1 - waar iemand van opschreef 'als een slagschip blozen kon, dan was Missouri pioenrood geweest'.

En een jaartje of wat daarna waren de standaarden zoveel verder gedaald dat deze film mogelijk werd. De US Navy was nog steeds aan het worstelen met de battleships, en wellicht dachten ze dat er wat propaganda te halen was uit een film als dit. Nogal mislukt, want hoe leg je uit dat een slagschip alleen maar te redden is door een kok en een playmate die per ongeluk door de bad guys meegenomen is. Niet verrassend dat de US Navy verder ging met het uitfaseren, al is het vanzelf wel wat teveel eer om deze film daar een rol in te geven.

Over Seagal hoef ik het eigenlijk niet te hebben - zijn gebrek aan acteertalent is in deze film nog niet zo heel pijnlijk, maar werd dat kort na deze wel, en ging het net zoals dat met alle op hun martial arts drijvende kuch sterren lijkt af te lopen: de ene na de andere DTV, terwijl het niveau gelijkmatig daalt - en niet alleen van die DTVtjes of hun rol daarin, maar ook de persoonlijkheid. Seagal treft daar wel een heel eigen dieptepunt in - vriendjes willen zijn met Putin, en dat Putin dan kennelijk zegt 'mwah ja ik heb wel eens een van zijn films gezien, maar ik vond het niet heel goed of zo'. Dat is toch wel het dieptepunt wat je als wannabe fanboy kan bereiken, lijkt me dan.

Goed, terug naar de film waar het over gaat, terug in de tijd, net jaren-90. Met de aanbeveling van een potentieel romantisch vriendinnetje van toen 'ooh wat een giller' (neeh, het is nooit iets geworden). En Erika Eleniak, tsja, die speelde niet alleen mee maar stond ook net die maand in de playboy hier in Nederland, en behalve dat werkte er in de plaatselijke Albert Heijn ook nog eens een meisje dat sprekend op haar leek - en een gouden kettinkje met de naam 'Erika' droeg. Probeer dan nog eens uit je woorden te komen, als dat zo ineens voor je staat bij de servicebalie.

Wat was dat allemaal spannend en nieuw in die tijd. En hoe anders kijk ik daar nu tegenaan - valt me nu op dat TLJ de bad guys uit de hele Die Hard serie te eten geeft, en Gary Busey daar perfect bij werkt als zijn sidekick - jammer dat Busey nooit echt doorgebroken is, met zijn expressieve kop. En even jammer wellicht dat TLJ zijn duidelijk op Keith Richards geinspireerde personage nooit verder uitgewerkt heeft, want daar zat toch heel veel meer in dan dit wat kleine rolletje.

En wat is het leuk om allerlei min of meer authentieke details van de schepen te zien - en hoe tweeledig is dat ook, aan de ene kant de anachronistische triestigheid dat Missouri opgeleukt is met wapens als cruise missiles die daar volstrekt niets op te zoeken hadden, en hoe de meeste scenes eigenlijk op USS Alabama gefilmd zijn - vast ook een mooi schip, maar toch niet hetzelfde. Over het plot begin ik maar helemaal niet, want dat klopt vanzelf van geen kanten - niet op macroniveau en ook niet op microniveau. Zelfs het koken lijkt er niet op.

Maar misschien komt het toch allemaal nog goed, want jawel, er gaat een gerucht dat er een remake aan zit te komen. Zal me benieuwen of ze daar een mooie cast voor vinden kunnen. Beter dan Seagal kan toch nauwelijks een uitdaging zijn. Ook niet qua vechtkunst, vooral zijn messenwerk lijkt echt nergens op - terwijl het toch een ding zou moeten zijn van koks om lange messen te dragen, maar wat hij hier laat zien is gewoon kermisgedoe, dat zou de eerste de beste Marine al afstraffen.

En behalve dat, waar er indertijd vragen gesteld zijn hoe het toch kon dat Cher in haar bijna-blote reet op hetzelfde schip rondliep als waar de historische overgave van Japan getekend was - en daarmee het einde van de Tweede Wereldoorlog - hadden diezelfde congresleden zich wellicht beter kwaad kunnen maken over dit werkje. De Navy komt er in ieder geval een stuk slechter uit.

Goeie film waarin de kok van een gevechtschip zich opeens midden in een gijzeling bevindt. Een film die overduidelijk meelift op het succes van Die Hard (ditmaal geen toren, maar een schip). Dit is gewoon een fijne, no-nonsense, cgi-vrije ouderwetse actiefilm. Steven Seagal doet wat hij altijd doet en Tommy Lee Jones en Gary Busey zetten hun rollen als bad guys lekker dik aan. Een kleine 3.5 sterren.