Chun Giu Yu Chi Ming (2012)

Die clip :')

Vond deze ook beter dan de voorganger, voor zover ik die nog voor de geest kan halen. In ieder geval geef ik deze een halve ster meer. Zat ook lange tijd op zeker vier sterren, maar naar het einde toe werd het mij iets te emotioneel, althans de uitwerking daarvan werd iets te groot gebracht ofzo. Verder wel erg genoten van het losse sfeertje door middel van de humor, de fijne acteurs en bovenal de geweldige cinematografie, wat we inmiddels wel gewend zijn van Pang Ho-cheung. Met name de invulling die Pang aan het vrij hoge tempo geeft zorgt voor die levende, losse sfeer. En met invulling bedoel ik dan onder andere het camerawerk, dat een hele losse handheldachtige stijl kent, gemixt met de meer typisch strakke gestileerde Hongkong stijl, en het ritme en dynamiek van en tussen die twee. Leuke film verder, waar dus alleen richting het einde het tempo wat omlaag gaat en het drama wat te veel de overhand neemt. Op zich is het drama niet erg, zit ook gewoon in film verweven, maar het wilde me niet helemaal pakken. Misschien ook een clicheetje hier en daar (zoals op het station, en dan nog zo'n Engels liedje erbovenop). Speelduur is ook wat aan de lange voor dit soort werk. Gelukkig is de afsluiting lekker luchtig en de aftiteling weer lachen. Visueel dus zeer sterk, veel humor, maar op het einde begon mijn interesse wat weg te zakken. Toch best wel positief verrast eigenlijk, en is 3.5* het verdict.

Verder een heerlijke film.

Lekker warme sfeer, best dicht op de personages, maar toch uiterst stijlvol. Wat ziet deze film er geweldig uit! Wat Johnnie To voor de misdaad deed, doet Pang nu voor de romance. Toch een stuk lastiger, aangezien het al snel wat meliger wordt.

Maar weinig van dat, enkel naar het einde toe. Verder een gezellige kijk in het leven van de twee hoofdpersonages. Het rook-gedeelte is weggevallen (logisch ook, aangezien ze beiden gestopt zijn, maar van de sfeer van het origineel is maar weinig verloren gegaan.

Moeilijk te zeggen wat de beste van de twee is, het is wel zo dat je best deel 1 kan kijken alvorens hiermee te beginnen. Laat die nieuwe Pang maar komen!

4.0* en een uitgebreide review

Na het geweldige Isabella, vielen Dream Home en Love in a Puff ook erg in de smaak, dus was het tijd voor de opvolger van de laatstgenoemde film. Een paar reacties hierboven waarin deze film als de betere van de twee wordt beschouwd, maar ik ga mee met Wibro die het ook wat minder vindt.

Voor mij komt dat vooral door het plot. Het voelt allemaal wat serieuzer aan, en ik heb het gevoel dat ik het al eens vaker heb gezien, mensen die gevoelens voor elkaar koesteren, maar omdat het niet werkt, het met iemand anders proberen die echter niet de persoon waarvan ze eigenlijk houden kan doen vergeten. Het personage Jimmy vind ik dan ook nog eens niet supersympathiek (voor zover ik me kan herinneren vond ik hem in Love in a Puff sympathieker), wat ervoor zorgt dat de personages me ook niet echt meevoeren. De afloop zie je natuurlijk al van mijlenver aankomen, maar toch lijkt het verhaal zich maar voort te slepen ondanks dat de speeltijd minder dan twee uur is.

Daar staat wel een erg mooie cinematografie tegenover. Echt mooie shots soms, van de stad (bijvoorbeeld van het verkeer in het donker versneld afgespeeld), door gebroken glas, of inderdaad van mooie muren. Een aardige soundtrack, hoewel niet zo sfeervol als in Isabella. Zoals gezegd wat serieuzer dan de voorganger, maar toch zitten er een paar droge momenten in. Met name aan het begin, maar ook verderop dat er een opbouw in dramatische sfeer met muziek en al, die dan gortdroog om zeep wordt geholpen door een lompe opmerking van één van de personages. Maar ook bijvoorbeeld met een bedreigende monoloog gevolgd door een foto met de poloroidcamera. Ik kon er wel om lachen.

Aardig om gezien te hebben, maar zeker niet Pangs beste. 3,5*.

Afgezien van het mooie camerawerk een dertien-in-een-dozijn romcom met een voorspelbaar verloop en dito einde. Af en toe wordt het gemoedelijke verhaal opgeleukt door een puntige oneliner. Ook de kittige Mini Yang springt er positief uit. Miriam Yeung en Shawn Yue ontberen daarentegen de broodnodige chemie. De prequel heb ik nog niet gezien, maar deze film haalt niet het niveau van Pang's Yi Sa Bui Lai (2006). Net aan een voldoende.