Only God Forgives (2013)

Na een kwartier afgezet, kon me niet echt boeien, miss. dat k em later nog eens opzet

Ik vond dit eerlijk gezegd wel een aardige Misdaad / Drama, met ook best een fraaie visuele (heel kleurrijk) uitvoering. Het verhaal is eigenlijk best simpel (wraak) en het gaat ook allemaal behoorlijk langzaam (inclusief de bewegingen van de acteurs en actrices), maar ondanks dat wist het verhaal me te boeien en gaat het zeer geregeld er lekker keihard en grof aan toe. Dat laatste wordt ook nog eens allemaal heerlijk visueel in beeld gebracht.

De rol van hoofdrolspeler Ryan Gosling als "Julian" stelt eigenlijk niet veel voor (kijkt wat simpel uit zijn ogen en zegt ook weinig. Hij moet het vooral hebben van zijn gelaatsuitdrukkingen) en een soortgelijke rol heeft hij ook min of meer gespeeld in de film "Drive (2011)". Niet toevallig ook gemaakt door dezelfde regisseur. Het is vooral Vithaya Pansringarm in de rol van "Chang" die de show steelt met zijn keiharde afstraffingen. Ook de niet typische rol van Kristin Scott Thomas in de rol van "Crystal"vond ik best aardig en ze liep er ook heerlijk goedkoop en sletterig bij.

Omdat de film ook niet lang duurt, kijkt hij ook nog eens lekker weg. Althans t/m het einde want dat vond ik eigenlijk raar/wazig.

Ik zie bijna alleen maar positieve punten, wat magertjes hoor 3,5 *

5 - 0,5 (rol Ryan Gosling) - 0,5 (eenvoudige traag verhaal) - 0,5 (het einde) = 3,5

Juist!!! (behalve die weirdness dan, die zag ik niet echt, zeker niet nadat ik eerder in de dag Sono's Strange Circus heb herzien.

Heb me inderdaad (heerlijk) laten inpakken en onderdompellen door het kleurenspel en de weergaloze belichting. Over het verhaal (eenvoudig/kapstok) en het acteerwerk kan nog wel gediscussieerd worden; maar ik was al totaal verkocht/verblind.

Cellulord en Naomi slaan nagels met koppen.

Maar als ik, het verhaal eventjes buiten beschouwing gelaten "visual art" met muziek mag vergelijken dan is dit "mozart" en en voor mij mag het dan toch iets meer rock'n roll zijn.

Een beetje verhaal, een twistje of wat dan ook had een mooie toevoeging geweest.

In feite kan ik deze vergelijken met een sucker punch.

In die zin dat een mager verhaaltje als excuus moet dienen voor de visuele kant.

Al vond ik laatstgenoemde een leuker "verhaaltje" te hebben en bovenal visuele rock'n roll.

Not my cup of tea deze!

Vond het echt een vreselijke saaie langdradige film, heb er niets meer over te zeggen.

1,0*

Eén van de vreemdste filmen die ik ooit gezien heb. Saai, langdradig en ik ben er niet in geslaagd om wakker te blijven

Hypnotiserende cinema. Daar kun je inderdaad slaperig van worden. De vraag die het echter in mij oproept is: Hoe snel heeft deze film je in droomtoestand gebracht? Het moet welhaast een rimpelloze overgang zijn geweest.

Grappig, deze vraag komt bij mij veeleer naar boven bij Refn's Fear X en Valhalla rising...

Wauw. Zo'n groot verschil in waardering tussen de gemarkeerde meningen en de rest ben ik hier op Moviemeter nog niet tegengekomen denk ik. Hoe dan ook, ik ben niet zo onder de indruk van de film. Een vergelijking met Drive is haast onvermijdelijk, en het minimalistische verhaal in combinatie met dat vaak prachtig gestileerde werkt hier niet zo goed als in die film. Misschien omdat het geweld hier meer als een doel op zich voelt, en de film ook tegen het pretentieuze aanzit met heel artistiek extreem sloom bewegende en veelvuldig starende personages, verwijzingen naar spiritualiteit en mystiek en het meestal wel erg kruipende tempo.

In Drive speelt Gosling door zijn zwijgzaamheid en gestaar een geheimzinnig personage en zie je de spanning opgebouwd worden, waarbij de uitbarsting van geweld echt voelt als iets dat eruit komt. Hier is dat toch wat minder met dat oedipusverhaaltje dat niet helemaal tot wasdom komt. Misschien vooral omdat Goslings personage wat ondersneeuwt. Het zijn de door Kristin Scott Thomas lekker aangenaam aangedikte moeder (een olifant in de porseleinkast maar een heel bewuste keuze volgens mij) en Pansringarm als de politieagent met zijn eigen methodes (hoewel dat een beetje open wordt gelaten en er sterk wordt gesuggereerd dat hij geen aards figuur is) die de aandacht naar zich toetrekken.

Ok, en Refn zelf nog met zijn mooi uitgedachte cinematografie. Ook de muziek is weer heel aardig. Vond die rode scènes in de club en het bordeel overigens niet zo mooi. De scènes op straat spraken me vaak meer aan. Verder slaat de film in tegenstelling tot Drive echt door in zijn geweld. Hier lijkt het een doel op zich. Het is allemaal wel lekker bruut in beeld gebracht, maar het doet me weinig. Zoals heel de film eigenlijk. Laat ik er maar een dikke 3.0* van maken.

Net als in Drive is Gossling weer zeer van de zwijgzame en loopt iedereen fantasievol af te maken met zijn uitgestreken smoel.Sfeertje is wel lekker gruizig maar het verhaaltje is behoorlijk ruk !

Na herzien op BluRay nog beter dan bij de eerste kijkbeurt. OGF is hypnotiserend, cool en gewelddadig. Refn is meester. Score van 4 naar 5.

Ik moet hem nog steeds zien, al was het alleen al maar om te zien in welk kamp ik val. Net zo'n polariserende film als Under The Skin dit. Zulke uiteenlopende reacties

De film kwam heel traag op gang, na zo'n beetje een half uur tot drie kwartier, komt de film een beetje op tempo en wordt het beter.
De film zet je nogal aan het denken van wat, wie en waarom bepaalde mensen zo zijn(vooral achteraf)

Al om al had er wel 15 minuten van de film afgekund, ook het zingen van 1 van de hoofdpersonages haalt het tempo erg uit de film en kon me eerlijk gezegd ook niet boeien(achteraf, google, snap ik wat de betekenis er van was) Toch is het op een of andere manier een interessante film, maar niet een top uitgesproken film.

Als je het verschil niet ziet tussen de 2 rollen die Gosling neerzet, is het logisch dat je het niet veel vindt. Vooral jammer voor jezelf, want op deze manier is het moeilijk om de film op waarde te beoordelen.

Laatst zowel 'Bronson' als deze prent aangeschaft, met vooral erg hoge verwachtingen van de eerstgenoemde titel. Die heb ik nog niet gezien, maar daar kijk ik nu toch wel erg naar uit, want het is 'Only God Forgives' die eerst weet te imponeren. Schitterende verrassing dit van Nicolas Winding Refn.

Het is toch wel lang geleden dat een film mij zo'n gevoel wist te geven, me zo mee wist te slepen in alle audiovisuele pracht die het te bieden heeft. Sinds lange tijd weer echt een film gevoeld, beleefd en heb ik me mee laten voeren in de nachtmerrie die Refn voorschotelt. Op een gegeven moment krijg ik gewoon zoveel kippenvel, omdat alles zo mooi tot elkaar komt qua gevoel.. met dit hoogtepunt uit de verbluffende soundtrack. Het is een film die je moet voelen. Als je je niet mee kan laten voeren door deze trip, dan houdt het al snel op. 'Only God Forgives' moet het niet hebben van het plot wat we krijgen voorgeschoteld, maar vooral van de diepe lagen en de betoverende sfeer die je als kijker rechtstreeks diep in een nachtmerrie gooien, met enkele hoopvolle droomachtige sequenties, ondersteund door de prachtige soundtrack.

Zo te zien zijn Thailand en Refn een goede match in ieder geval. Die gast haalt echt alles uit de locaties, speelt op een fantastische manier met beelden, licht, kleuren en noem het maar op. Alles wat er samen met de steeds ondersteunende score (heeft soms iets Lynch achtigs) voor zorgt dat dit een grote belevenis is. Gosling is fantastisch. Zijn personage is mysterieus en Refn weet een fantastische draai te geven aan het wraak genre, door het allemaal om te gooien. Moeders Scott Thomas is al net zo sterk, wat een kutwijf, maar samen met Gosling en Refn een prachtig drieluik die ervoor zorgt dat ik het wraakgenre echt op een totaal andere, maar fantastische manier beleefd heb. Dit blijft wel even door m'n hoofd spoken.

Meesterwerk wat mij betreft. Reft wordt bij elke film die ik van de beste man zie beter. Maar snel meer zien van hem, met 'Bronson' als voorste in de rij. Eerst rustig nagenieten van deze prent. Ik heb genoten.

Godallemachtig wat een gortdroge inktzwarte bloedmooie film weer van de in mijn ogen beste regisseur van dit moment.
Geen spatje humor heb ik (nog niet) kunnen ontdekken in deze prachtige film.
De beelden, de mensen en vooral weer de muziek deden me welhaast kwijlen van genot.
Tijdens de Giallo achtige muziek tijdens de vechtpartij stond het kippenvel volgens mij zelfs op mijn blaas.
Door enkele piep kleine inkakkertjes bv de scene dat ze haar jurk moet uittrekken werd ik ruw uit de nachtmerrie die zich voor me afspeelde gerukt.
Misschien dat het morgen bij mijn tweede kijkbeurt (met vrouw) wel werkt, als dat zo is worden het absoluut 5*****.
Gruwelijk goed/mooi, kijk en huiver!!!!

Beste HarmJan,

Lees nu pas jouw bericht hier boven en zie de overeenkomsten in onze beleving van deze pracht film.

Dacht eerst dat ik niet normaal was dat er zelfs tranen over m'n wangen liepen tijdens de eerste 25 min.

Ik heb eventueel de ''Pusher'' trilogie voor je te leen en dat geldt trouwens ook voor ''Bleeder''.

Vooral ''Pusher'' is geweldig en ''Bleeder'' is ook erg tof, beide erg duister maar wel met humor.

Ik heb trouwens ''Fear X'' ook maar vind dat zijn minste, maar die ga ik maar weer eens opnieuw kijken.

''Valhalla Rising'' is ook een regelrechte nachtmerrie die je eigenlijk met hoofd telefoon moet zien.

Lees wel van je.

Beste HarmJan,

Ik raad je aan om een beetje vroeg in de avond de "Pusher" trilogie te starten want ik heb zo'n vermoeden dat je ze er alle drie achter elkaar gaat kijken.

Verdomme, voel ik nu iets van jaloezie bij mezelf?

Had ik ze maar moeten bewaren maar ja, ik kan natuurlijk ook zo meteen dood neervallen en dan heb ik toch iets moois gemist.

Veel plezier en ik hoop van je te horen wat je er van vond.

M.v.g. Hassum

Blijft ook bij herziening een ijzersterke film, die niet het niveau van een Valhalla Rising haalt, maar wel aardig in de buurt komt.

Qua cinematografie uiteraard best indrukwekkend op momenten. Het kleurgebruik straalt er vanaf bij zo'n beetje elk shot, en het camerawerk oogt erg verzorgd. Had af en toe misschien nog iets gewaagder en aparter gemogen, maar over het algemeen is het vaak erg mooi. De soundtrack sluit hier goed bij aan, waardoor de film in zekere zin vaak hypnotiserend werkt.

Hoewel Gosling nou niet al te veel tekst had, vult hij z'n rol wel goed in. Moet het natuurlijk vooral van z'n uiterlijk hebben in deze film, maar komt desalniettemin overtuigend over als man die te kampen heeft met een oedipuscomplex. Klein minpuntje is Scott Thomas, wiens rol een beetje karikaturaal overkwam.

Ben benieuwd waar Refn in het vervolg nog meekomt, want deze film blijft ook bij de tweede keer prachtig. Audiovisueel in orde, interessante symboliek, en al bij al gewoon een magische ervaring. Net geen 4,5*, maar toch zeker een ruime 4,0*.

Trage film. Meestal niet mijn ding. Nu ook niet echt. Maar het schommelt. De soundtrack daarin tegen maakt veel goed. Mooie synth muziek. Elke keer als Kristen (de moeder) in beeld komt ben ik ook weer gefocust. Wat speelt zij lekker goed. Sommige hele grove scenes maken het dan ook nog de moeite waard. Verder gauw vergeten deze film. Voor mij althans.

Na Drive en Valhalla Rising gezien te hebben, wou ik deze die ook al lang op mijn watchlist stond, ook eens bekijken.

Zoals gewoonlijk volgt ook deze de aparte stijl van Refn die bekend staat omwille van zijn voorkeur voor een rode tint, zwijgzame personages, trage opbouw, hypnotiserende cinema afgewisseld met voor het oog beklijvende gruwelijke scènes die je bijblijven. Het zijn films die je moet laten bezinken, en eigenlijk om ze compleet te doorgronden meerdere malen moet bekijken. Al betwijfel ik of dat wel überhaupt mogelijk is. De films zijn zeker niet voor iedereen weggelegd, en indien je eraan wil beginnen, begin dan met Drive. Die film heeft de laagste drempel van al zijn films die ik tot nu toe gezien heb.

Ik heb gehoord dat hij volgend jaar een nieuwe horrorfilm gaat regisseren met opnieuw het vrouwelijke hoofdpersonage van Drive in de film. De film zal The Neon Demon heten. Ik kijk er al naar uit (ook omwille van het feit dat er heel wat bloots te zien zal zijn in de film en ik wil zien hoe hij dat gaat combineren met horror). Dat hij klaar is voor een klasse horrorfilm bewijst hij toch in de films die ik al van hem heb gezien. Ik denk dat hij klaar is om het horrorgenre te veroveren en te veranderen.

Nu al één van mijn favoriete films en mijn favoriete regisseur (al ben ik een beginnend filmkijker).

Voor de mensen die hem willen zien: kijk eerst Drive (2011) Dan pas zal je zien of dit je ligt of niet. Drive heeft een lagere instapdrempel.

Dat is toch wel de Pusher triologie. Is het meest straightforwardse werk van Refn, maar minstens zo interessant

Tsja, dat zgn. minimalist expression face van Gosling heb ik nou wel gezien in films. Misschien zijn de dames onder ons er wel gecharmeerd van ("diepe wateren etc."), en vinden de mannen zoiets wel 'cool'. Maar het is een beetje een gemakkelijk trucje van deze regisseur. En Gosling kan zoveel meer. Walgelijk vond ik de vele 'geweldsporno' in de film. Heb bij bepaalde passages zelfs maar overgeschakeld. Bij de VPRO is gezien de aandacht die eraan is besteed, klaarblijkelijk een voorliefde voor dit soort heftig realisme. Blij dat ik toch mijn abonnement heb opgezegd. Score wel lekker. En mensen, 'wraakfilms'... hebben we dat nou niet in alle geuren en kleuren wel gezien?

Voor mij het derde beeldverhaal van Refn dat ik gezien heb, en hoewel de man ontegenzeggelijk kwaliteiten heeft, moet ik voorlopig concluderen dat zijn stijl me kennelijk niet helemaal ligt.

Onder de kolkende oppervlakte stuit ik al snel op de bodem, en erg veel vind ik daar niet. In principe is daar niets mis mee, dat weet ik ook wel; de opvatting dat hoe meer de substance zich in de style, de inhoud zich in het beeld, manifesteert, hoe beter het is, is goed verdedigbaar.

Daartegenover staat dan het idee, dat – schijnbaar paradoxalerwijze in film - het belangrijkste niet zichtbaar is. Misschien ben ik meer van die school, dat onder het schijnbaar rustige, alledaagse en banale oppervlak zich een peilloze diepte bevindt, of althans doet vermoeden.

Het onderscheid is misschien wat kunstmatig, en ik ben er nog niet uit of Refn qua substance gewoon te snel tevreden is, of dat ik niet goed genoeg kijk.

Geheel in eerstgenoemde stijl zijn hier de Freudiaanse referenties zwaar aangezet, net zoals de inkleuring dat is, en het geweld. Het onbewuste lijkt hier binnenstebuiten gekeerd, en het pathologische van de familiebetrekkingen wordt hier direct in al zijn bizarre waanzin en gewelddadigheid in het volle licht tentoongespreid, in plaats van gaandeweg uit het duister tevoorschijn te komen.

Dat slaat de film op dat vlak wat mij betreft een beetje dood, ook al omdat het oedipale hier de ‘bodem’ lijkt te zijn, en dat vind ik een beetje mager. Iemand als Ki-Duk Kim lijkt dat wat beter af te gaan.

Maar ik moet toegeven dat die stilistische en letterlijke overkill op den duur (je ogen hebben misschien wat tijd nodig om er aan te wennen) wel werkt, en de film toch de aandacht weet vast te houden. Ik vind Gosling hier trouwens best goed, en Kirstin Scott Thomas ook. Dat scheelt wel.

De metaforische worsteling van Julian met de politieman – die op deze pagina’s merkwaardig genoeg herhaaldelijk aangeduid wordt als bad guy – is iets interessanter dan het gezinnetje, en deed me wel wat denken aan Jacobs gevecht met de engel. Waar de aartsvader overigens ook niet geheel ongeschonden uitkwam

Nu ik erover nadenk, is het eigenlijk opvallend hoeveel het karakter en het uiteindelijke wedervaren van Julian overeenkomsten lijken te vertonen met dat van One-Eye in Valhalla Rising. Maar die film is volgens mij (althans in mijn herinnering) een stuk beter. In het kader van mijn ‘worsteling’ met Refn zal ik die binnenkort eens gaan herzien.

Dat laatste is niet zo vreemd aangezien Refn volgens mij heeft gezegd dat valhalla rising, drive en only god forgives bij elkaar horen.

Wat een naargeestige humorloze shit is dit nou toch. Weer die zwijgzame depressieve Gosling, maar dit keer in het smerig broeierige Bangkok. Veel deuropeningen, gangetjes, halletjes en vooral excessief meedogenloos geweld. Ook een overvloed aan kitsch en Thais kattengejank. Kortom geen doorkomen aan.

niet mijn soort film... verre van zelfs + heb nog nooit zoveel mensen de bioscoop uit zien lopen. Zegt mischien ook wel wat.

+ het geweld

+ gestileerde beelden in bangkock.

- ryan gosling die erg irritant speel.

- overdaad aan gestileerde beelden waardoor het gewoon saai word...........

- karaoke zingende agent die een god moet voorstellen.

- zo abstract dat het bijna niet te volgen is. ik heb het verhaal pas later kunnen ondervinden door het op te zoeken op het internet.

1,5 omdat het geweld en de actie die er was heel realistisch geschoten is.