Django Unchained (2012)

Alleen de cast maakt dit al een topper, meesterwerkje a la Tarantino *4,5

En wat met de soundtrack? Is die ook in orde (Zeer belangrijk in een film als deze).

Ja, de muziek is zeer passend. Op en top Tarentino.

Wat een film, echt ronduit geniaal.

En de rollen van Jamie Foxx, Christoph Waltz en Leonardo DiCaprio zijn echt ontzettend goed door hen ingevuld.

*edit* Ik mag trouwens de rol van Samual L Jackson en Walton Goggins (vooral bekend van The Shield en Justified) niet onbelicht laten.

Serieus, wat een sterren in 1 film

Django....


De meester in dialoog Quentin Tarantino is bezig om van elke genre een film te maken en deze keer was western aan de beurd. Met Django Unchained heeft hij weer een goeie film afgeleverd al haalt het nooit het niveau van bvb westerns als C'era una volta il West maar het is een aardige poging.

De cast was zoals altijd in Tarantino's films indrukwekkend. Vooral Leonardo DiCaprio was echt briljant het is van Blood Diamond geleden (en dat is een persoonlijke mening) dat ik hem nog zo goed bezig gezien heb. Christoph Waltz was zoals altijd goed net als de rest van de cast. Dat Jamie Foxx de hoofdrol speelde was voor veel mensen een verrassing (niet iedereen is er namelijk fan van) maar ook hij deed het heel goed.

De soundrack is bij momenten zoals we gewoon zijn van Tarantino goed. Ik moet wel toegeven dat het niet altijd geslaagt is. Bepaalde nummers ging ik er uitgelaten hebben zoals dat van Rick Ross (100 Black Coffins) al is dat natuurlijk typisch Tarantino. De muziek van Ennio Morricone en jawel Samuel L Jackson is dan wel weer zeer sterk.

Het verhaal opzich was ook leuk gevonden maar ik moet er ook wel bijzeggen dat ik nooit de film Django (1966) gezien heb en dus niet weet of er veel gelijkenissen zijn in het scenario maar Ramon K heeft het hierboven al allemaal goed uitgelegt blijkbaar.

De film opzich is zeer goed maar ik moet toegeven dat wat er na het vuurgevecht gebeurd in "the big house" het allemaal wat minder wordt. Maar voor de rest heb ik een goeie film gezien die vooral weer uitblinkt door zijn dialogen waar Tarantino toch wel de meester in blijft ook de sfeer en de humor maken dit een goeie film maar geen meesterwerk!

Volgens IMDB wordt Kill Bill 3 zijn volgend werkje ?! Dat wordt toch nog even afwachten maar wat hij ook doet ik kijk er al weer naar uit.

3,5* en ja ik heb de screener gezien !

Puur artistiek gezien is Tarantino wellicht een genie. Maar het bedroevende is dat hij dat geniale misbruikt om zijn publiek te paaien door telkens weer op ingenieuze wijze met een overdonderende hoeveelheid gruwelijk geweld op de proppen te komen. Steeds hetzelfde kunstje, zij het in een andere verpakking. Nu in de vorm van een spaghettiwestern, een belachelijke keuze trouwens want het (wilde) westen van Amerika heeft nooit slavernij gekend. Maar ach, een kniesoor die daar op let.

Ik blijf mij erover verbazen dat er zoveel mensen zijn, die QT’s vulgaire obsessie met sadisme, wreedheden en nihilisme zien als een vorm van amusement. Toch zaken denk ik dan, waarvan je hoopt dat die nooit zullen doordringen tot je eigen leefwereld.

Naar verluidt wil Spike Lee om hem moverende redenen de film niet zien. Achteraf zeg ik: was ik ook maar zo verstandig geweest. Nu heb ik ‘m een minuut of twintig voor het einde vol walging afgezet. Na een korte onderbreking heb ik de rest van de avond genoten van Jeroen Krabbé’s Left Luggage. Wat een verademing.

Zoiets kun je over praktisch elk drama zeggen is het niet?

Sterker, dan kan je beter stoppen met filmkijken. Vreemde benadering tot cinema heb je dan.

Ik moet bekennen dat ik de originele Django al niet geweldig vond, dus mijn verwachtingen waren niet al te hoog. Visueel ziet het er allemaal weer gelikt uit, maar erg interessant wordt het nergens. Het totaal overbodige gebruik van rapmuziek en Tarantino's verplichte eigen rol waren voor mij ook een behoorlijke dooddoener; kleine 3*

Lijkt me niet. Er zijn duizenden films, waarbij de emmers met bloed niet van het witte doek of het scherm spatten. Ik houd mij doorgaans verre van zulke films.

Gezien de commotie (met name in Amerika) rondom Django Unchained, heb ik spijtig genoeg en eigenlijk tegen beter weten in mijn nieuwsgierigheid niet kunnen onderdrukken. Maar tenzij QT een totaal andere richting inslaat -de man heeft daar ongetwijfeld het talent voor- zal ik mij in het vervolg niet meer laten verleiden.

Ieder z'n meug, nietwaar?

Onderhoudende film van Quentin Tarantino met humor en over-the-top geweld. Misschien heeft het met de leeftijd te maken maar de impact die Pulp Fiction destijds op me had, hebben films van Tarantino nu niet meer. Het woord nigger komt echt ontzettend vaak voor en komt, zeker uit de mond van Leonardo DiCaprio soms best grof over. De niggerfights vind ik het meest heftige uit de film, veel heftiger dan een schietgevecht met bijbehorende bloedfonteinen.
De heer DiCaprio springt er wat mij betreft echt uit in deze film, erg sterke rol. Jammer dat deze rol relatief beperkt is. De sountrack vind ik sterk, maar wel wat onsamenhangend. Aanrader voor QT liefhebbers.

@BBarbie

Doelde meer op je zin: zaken waarop je hoopt dat ze nooit in je leefwereld doordringen. Als het alleen om geweld gaat snap ik 't wel.

Gelukkig wel. Want de zaken die jij als negatief beschouwt, zijn voor mij juist een van de pluspunten aan Tarantino's werk. Ook omdat ik, en velen met mij, in staat zijn om deze zaken alszijnde cinema te ervaren en het niet te reflecteren naar de werkelijkheid. Als je die scheiding lastig of niet kunt leggen, dan kun je beter alleen maar 'brave' films kijken inderdaad.

Dat is een aardige "theorie", maar je hoeft in je leven maar één keer met de daadwerkelijke gevolgen van een echte gruweldaad geconfronteerd te zijn, om die scheiding nooit meer te kunnen maken. Omdat je nooit meer loskomt van zo'n ervaring.

En wat 'brave' films betreft: er zijn genoeg filmmakers, die geweld in hun films verwerken zonder dat op grafische wijze zeer expliciet te tonen. Tarentino is natuurlijk bekwaam genoeg om dat ook te kunnen, maar hij doet dat niet want bij elke bloedfontein rinkelt de kassa weer.

Dat is net zo goed een theorie en heeft helemaal niks met film te maken. Filmmakers kunnen daar toch geen rekening mee gaan houden. Overigens is zo'n bloedfontein een stijlfiguur dat niet met de werkelijkheid overeenkomt. En de wereld zit vol met geweld, veel lomper, gruwelijker, harder en mensonterender dan dat je in films ziet. Geweld hoort nu eenmaal bij het leven en dus ook in films. Kan je wel gaan ontkennen en alleen maar films kijken waar geen geweld in voorkomt maar dan houd je jezelf alleen maar voor de gek.

Hoe zo "net zo goed een theorie"? Prijs je maar gelukkig als je nog kunt denken dat het alleen maar theorie is. Je zult wel anders piepen als het een keer in je naaste omgeving gebeurt.

Daar gaat het helemaal niet over. De vraag was waarom zoveel mensen het kijken naar sadisme, wreedheden en nihilisme als een vorm van amusement beschouwen.

Ik kijk al meer dan 60 jaar films in allerlei genres (horror uitgesloten), waarin niet of nauwelijks grafisch vertoond geweld voorkomt. Ik heb niet het gevoel dat ik mezelf al die jaren voor de gek heb zitten houden. Integendeel, doorgaans zit ik enorm te genieten. Daar heb ik geen stijlfiguren in de vorm van bloedfonteinen e.d. voor nodig. Jij blijkbaar ook niet, want ik zie in je top-10 op de plaatsen 1, 2 en 4 prachtige films staan, waarin geen overdadig geweld voorkomt (nr. 3 ken ik niet).

Ik wel hoor. Schiet- en steekpartij met dodelijke afloop meegemaakt in mijn toenmalige stamkroeg. Ik vind 't echt een argument van niets. Mensen kunnen fictief geweld en ' reallife' geweld toch wel onderscheiden? Wat is dat nu toch? En mocht je er een trauma aan overgehouden hebben (wat natuurlijk kan), dan vermijd je toch zo'n geweldsfilm? En wat doe jij? De nieuwe omstreden (onterecht vind ik) film van Tarantino zien nog voor ie in de bios verschijnt. En dan afserveren met 1 argument: geweld wordt als amusement gebruikt. Zwak hoor.

Je hebt helemaal gelijk. Ik vind het ook zwak van mezelf dat ik door alle commotie de verleiding niet heb kunnen weerstaan.

Maar wat had je dan verwacht? Tarantino staat toch bekend om z'n grafische geweld. Loopt als een (bloed)rode draad door heel zijn oeuvre.

Dat is ook precies waar BBarbie, niet ten onrechte mijns inziens, kritiek op heeft.

Maar op zich is dat toch nauwelijks (valide) kritiek? De discussie van de functie van geweld in films is al zo vaak gevoerd (niet perse hier) dat het nauwelijks interessant is om 'slechts' een standpunt in te nemen. Zo is het met alles, als het je ding niet is houdt het op. Het gaat erom wat ermee gebeurt, dat is wellicht wel erg voor de hand liggend, maar de deur werd dan ook niet door mij open gezet.

Dat je je ergert aan hip geweld dat wordt aanbeden door de massa die verder weinig maatstaven lijkt te hebben, kan ik me wel voorstellen. Dat je geweld verafschuwt ook. Dat je dan tot de conclusie komt dat Tarantino niet aan je besteed is ook. Dat een geweldsfilm per definitie minderwaardig is, is echter onzin. Dat is te makkelijk.

Het ging mij n.a.v. de inbreng van Spike Lee meer om de discussie in Amerika over het "n"-woord. Maar inderdaad, ik had het kunnen weten. Mijn probleem met de QT-films is dat ik dat voor 80% of zo mooie films vind. Alleen die geweldsuitbarstingen staan mij enorm tegen. Na Pulp Fiction en vooral Inglourious Basterds had ik mij dan ook voorgenomen om nooit meer een QT film te kijken. Spijtig dat ik niet beter naar mezelf geluisterd heb.

Tarantino maakt film met nogal wat grafisch geweld. News at 11. Vervolgens "de commotie" de schuld geven van je verzwakte weerstand. Kennelijk was je toch gefascineerd door deze film anders had je de verleiding best kunnen weerstaan denk ik zo.

Vermakelijk, maar je moet je niet te veel afvragen tijdens de film, want het scenario is niet waterdicht. Ook jammer dat je van QT nooit echt wat mag voelen. Hij maakt zijn films liever cool dan emotionerend. Twijfel een beetje tussen 3 en 3,5 ster.

Het punt uit de oorspronkelijke recensie van BBarbie is tweezijdig: aan de ene kant aangeven dat Tarantino telkens hetzelfde doet, namelijk grafisch geweld brengen, aan de andere kant enige verbazing tonen dat zoveel mensen dat amusant blijven vinden. Geldige standpunten lijkt mij, die bij een dergelijke film best ingenomen mogen worden.

Ik heb het gevoel dat er al snel in de stuip wordt gesprongen als je ook maar enige kritiek uit op de mate van geweld in een film.

Ja Tarantino mag excessief geweld gebruiken in zijn films, en ja, daar mag je ook best kritiek op hebben.

Kom op er is een verschil tussen een niet-waterdicht scenario en pure ellende...

Fikse teleurstelling, en ik had al geen hoge verwachtingen. Tarantino is het in deze film volledig kwijt en teert teveel op oude trucjes. DiCaprio, Jackson en het art-design in het huis van 'monsieur Candie' zorgen voor de hoogtepunten, het script is veruit het grootste minpunt. Later meer.

Ik had ook vaak het gevoel van 'is dit het'?

Doel jij dan ook op de laatste 45 min?