Jagten (2012)

Jagten snijdt een onderwerp aan dat ongelofelijk gevoelig ligt: pedofilie. Ik kijk even vanuit België waar er sinds de zaak Dutroux (jaren '90) nog meer emoties doen oproepen dan voordien. Moord is uiteraard erg, maar pedofilie is nog slechter dan dat. De film gaat dan ook de confrontatie aan met die emoties. Dat pedofielen slecht zijn is voor de hand liggend, maar het is wel zo dat ons oordeel op dat vlak al vast ligt voor er nog maar één rechtelijke uitspraak over gedaan is. Op dat vlak ben je schuldig tot het tegendeel bewezen is. Daarom is het ook belangrijk dat je in de film als kijker op voorhand weet dat Lucas onschuldig is. Anders zou het effect nooit zo groot geworden zijn. Alleen al het vermoeden is genoeg om iemand te verbranden. En dan heb ik het niet alleen over de ouders, maar zelfs professionele krachten zoals leerkrachten en dokter. Je zit dan ook als kijker met een dubbel gevoel. Kwaad op de bewoners omdat ze een onschuldige onterecht beoordelen, maar tegelijkertijd is er ook die spiegel omdat ik ook wel zo zou reageren als mijn kind met zo'n berichten thuis komt. Je zal je kind sneller geloven dan je beste vriend. De machteloosheid van Lucas zorgt voor (en ik kan het niet anders verwoorden) emotionele momenten.

De film is vooral vertellend, maar ook zo laagdrempelig met heel veel sfeer zonder de nodige truukjes. De sfeer komt vooral van het acteerwerk en de herkenbaarheid. Dit kan ook jouw buurt zijn en iemand die je kent uit de buurt. En hoe snel een sneeuwbal kan rollen. Die dokter of man van de jeugdzorg (maakt even niet uit) ziet dit zeer theoretisch, net als de meldingsplicht van de leerkracht. Uiteraard moeten ze zo'n dingen bekijken, je weet immers nooit. Maar hier merk je snel het belang van professionaliteit omdat een verkeerde beoordeling niet meer bij theorie blijft maar grootse gevolgen kan hebben.

Thomas Vinterberg levert een hele andere film af dan Festen, op dit moment de enige andere film die ik van hem gezien heb. Jagten komt meer in de buurt van Intouchables, dat denkelijk net als Jagten bij liefhebbers van de sfeer zal afschrikken, omdat de sfeer niet per se uit kleurgebruik, mooie beelden en muziek komt maar uit situaties en acteertalent. Mads Mikkelsen overtuigt me opnieuw van groots acteerwerk. Vooral leren kennen dankzij Casino Royale als één van de beste Bondvijanden sinds lange tijd, maar ook schitterend in films als Efter brylluppet en Adams æbler. Andere acteurs als Thomas Bo Larsen (Theo) en de jonge Annika Wedderkopp (Klara) zorgen voor mooi tegenspel.

Jagten is een zeer mooie film geworden die bij sommige filmliefhebbers op deze site ten onrechte aan de schandpaal zal genageld worden (net als emotionele films als Intouchables en My name is Khan) maar voor mij opnieuw een voorbeeld van (h)eerlijke cinema die ook met een laagdrempelig verhaal groots kan worden dankzij sterk acteerwerk en het juiste onderwerp te durven aansnijden zonder te moeten provoceren.

Wat een goede, unieke en sfeervolle film. Goede cast goede regie, goed verhaal. De deense taal maakt het nog geloofwaardiger dan dat je weer naar Amerikaans luistert. Ik vond het een pluspunt. Een van de betere films van dit decenium tot nu toe.

Wat speelt Mikkelsen goed zeg, maar ook zijn tegenspelers mogen er zijn zoals Larsen. Maar ook de kleinere rollen kwamen overtuigend over.

Dan nog een vraag. Wie was degene die op het eind probeerde Lucas neer te schieten? Zullen we dat nooit weten?

Zat soms ademinhoudend te kijken. Wat een film.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Mads Mikkelsen speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooie film over de gevolgen van een zware beschuldiging waarbij men op voorhand door de maatschappij al schuldig verklaard wordt, en men aan het concept van "onschuldig totdat het tegendeel is bewezen" volledig voorbij gaat. De film slaagt er in om dit goed over te brengen, dankzij een goede script en indrukwekkende acteerprestaties.

Het deed me denken aan de minder bekende, en wat mij betreft minstens even goede en indrukwekkende film Broken (2012), die ook deels hetzelfde onderwerp behandelt maar veel breder en (iets) luchtiger is dan Jagten.

Zeker een sterke film, maar ik had er meer van verwacht.

Wat mij betreft zitten er teveel ongeloofwaardigheden in,

die bij mij er voor zorgde dat ik niet 100% in de film kwam.

Wel waardering voor het gekozen (taboe)onderwerp. *3,5

Redelijk.

Vinterberg laat in duidelijke stappen zien hoe een vredige situatie in een klein dorp, tussen vrienden kan escaleren wanneer het om de onschuld van kinderen gaat. Lucas wordt na een valse beschuldiging in erg rap tempo tot slachtoffer van karaktermoord gereduceerd. Toch kun je je makkelijk invoelen met ieders reactie of handeling, hoe ongelukkig ook. De emotionele afstand en het overzicht dat je als kijker hebt, sturen je sympathie natuurlijk snel richting Lucas; dat de realiteit zich ook middels misverstanden en emotioneel gekleurde reacties aaneenrijgt is nou eenmaal een feit. Gebrek aan realisme valt het verhaal wat mij betreft dan ook niet aan te rekenen.

De klinische opzet van die realiteit door Vinterberg echter wel. Met name het eerste half uur is iedere scene voelbaar functioneel, wat nogal ostentatief aandoet. Kijk Lucas een goede leraar zijn. Zie hoe hij Klara's toenadering correct afhandelt. Snap je hoe Klara bij haar beschuldiging komt?

Vinterberg moet wat moeite doen om het balletje aan het rollen te krijgen, als het eenmaal rolt, kun je makkelijk mee in Lucas' ellende, het onrecht en de agressie jegens hem. Die spiraal treft niet alleen hem maar ook zijn zoon, wat nog een sterke scene oplevert.

Het laatste kwartier krijgt de film echter zijn opzichtige karakter weer vol terug, waarbij de teruggekeerde broederlijkheid natuurlijk als opstapje dient voor die laatste scene. Op zich een sterk einde maar wederom wordt er net iets te opzichtig naar toegewerkt.

Na Festen slechts mijn tweede Vinterberg maar mans invulling van een audiovisueel produkt leunt bovendien wel heel erg op het narratieve deel. In eerstgenoemde klaarblijkelijk vanuit idealisme (Dogme 95), al schermde hij daarmee wellicht zijn eigen onkunde af, want ook Jagten is audiovisueel een erg saaie bedoening. Of wij hebben een hele andere opvatting van de essentie van film, dat kan natuurlijk ook.

Drama volgens het boekje, erg kundig maar ook wat steriel geserveerd. Invoelbaar niettemin maar het (in alle opzichten) geschreven karakter speelt de film soms parten. 3,5*

Rationele elementen ontbreken geheel in deze film : politie, advocaten, bewijzen of de manier van ontkrachting daarvan : niks van dat alles . Daar is het de maker dus kennelijk niet om te doen in deze film en teveel daarvan vind ik over het algemeen ook niet al te boeiend, laat staan origineel.

Gesprekken duren meestal ook niet langer dan 20 seconden.... weer die typisch Deense zwijgzaamheid en onderdrukking van gevoelens.

Er blijft dus "weinig" over : een basisgevoel van machteloosheid . Absoluut krachtig en overtuigend en indringend neergezet en dat had nog meer indruk kunnen maken als toch iets meer voornoemde getoond zou zijn.

In deze film worden een aantal maatschappelijk problemen zeer pijnlijk zichtbaar. Zo worden er te snel conclusies getrokken door buitenstaanders die veelal onvolledig geïnformeerd zijn en blijken veel autoriteiten te ondeskundig voor hun bevoegdheden.

Wat ook op een ongelofelijk indrukwekkende wijze in beeld wordt gebracht is de zoektocht van mensen naar een dader / slachtoffer. Voor de verwerking van gebeurtenissen schijnen mensen de behoefte te hebben aan iets tastbaars, iets fysieks, iets waar je een beeld bij hebt. Deze film vertaalt dat op een dusdanige wijze dat er zelfs sympathie en begrip ontstaat voor de daden van de 'slachtoffers' waarvan het kind is misbruikt. Hierdoor kent deze film enkel verliezers.

Een meesterwerk van de bovenste plank. Anders kan ik deze film niet omschrijven. Een film die dagen na het kijken nog indruk op je maakt.

Wat een mooi neergezet drama.

Geloofwaardig, en hard.

Wel jammer dat het eind niet echt uitgewerkt was, alles was ineens afgehandeld en voorbij.

er mag trouwens wel eens een goede kapper / kapster naar dat dorpje gaan.

IJzersterk geacteerd en een uitermate relevant drama dat helaas, helaas soms een behoorlijk loopje met de geloofwaardigheid neemt. Het gemak waarmee iedereen zomaar aanneemt dat Klara de waarheid spreekt en haar wel heel opzichtig woorden in de mond legt was er behoorlijk over. Hier had Vinterberg toch wel iets genuanceerder te werk kunnen gaan.

De ontzettend pijnlijke exercitie voor Lucas is desalniettemin om te janken, en toen het hondje er ook nog aan moest geloven werd ik toch wel even stilletjes. En ik haat honden nog wel. Er had al met al wel wat meer ingezeten, al overheersen de mooie scenes waarvan de één-na-laatste, waarin Lucas de kleine Klara over 'de lijnen' moet tillen, mij letterlijk naar adem deed happen.

3,5*.

Jeetje. Als groepsleidster op een kinderdagverblijf en juf in 't basisonderwijs komt dit wel heel dicht bij. Het zou je maar overkomen.

Zoals otherfool ook al aangeeft is de wijze waarop er in de kleuterschool met de situatie is omgegaan gewoonweg belachelijk te noemen. Dat is ook meteen het enige punt van kritiek dat ik aan kan dragen: De gang van zaken op de kleuterschool, de reacties van de ouders en het feit dat er plots meer beschuldigingen leken te zijn, waar 0,0 mee gedaan is of toegelicht is geworden. Klara sprak één keer met een soort vertrouwenspersoon/psych (Toch?), en dat was het. Hoewel de vraag natuurlijk is: "Waarom zou zo'n jong kind zoiets verzinnen?" kan ik me niet voorstellen dat het klakkeloos als waarheid wordt aangenomen, zeker niet wanneer de aangewezen dader zó dicht bij de familie en het kind staat. Ik mag toch hopen dat er in dergelijke situatie alle mogelijke manieren toepast worden om te onderzoeken of het echt waar is, en niet door middel van één gesprekje.

De politie blijft verder buiten schot. Nu begrijp ik dat daar niet de nadruk op lag, maar het is dusdanig vaak aangehaald dat ik op zijn minst een verhoor had verwacht. Ook het feit dat Lucas zelf niets onderneemt en alles maar laat gebeuren, had ik graag anders gezien.

Verder is het natuurlijk gewoon een prachtige film. Om te zien wat het met Lucas doet, hoe de complete gemeenschap zich tegen hem keert met alle gevolgen van dien en het feit dat je, wanneer je eenmaal die stempel hebt, er nooit meer vanaf komt maakte indruk. De scène in de supermarkt en die met Fanny waren erg emotioneel. Hield het daar ook moeilijk droog, het kroop me onder de huid. Vanaf daar kon ik ook niet anders dan meeleven met Lucas en hopen dat de waarheid boven tafel zou komen.

Het einde was niet geheel naar verwachting, maar stelde niet teleur. Best genoten van deze indrukwekkende prent.

4.0*

Geweldige film. Script, regie, Mikkelsen, alles klopt, raakt en blijft hangen. Erg indrukwekkend.

5*

Op IMDB heb ik een totaal onsuccesvolle thread gestart over hoe Jagten een commentaar is op de hysterie die de hedendaagse maatschappelijke verhouding tot het onderwerp pedofilie niet alleen kenmerkt, maar die ook de voorwaarden schept voor de even (overigens begrijpelijke) hyper-emotionele als ineffectieve benadering van en omgang met deze problematiek.

Margreet Fogteloo schetst een aardig (excusez le mot, 'aardig' heeft hier uiteraard betrekking op manier waarop zij haar punt maakt, niet op het onderwerp) beeld hiervan in dit artikel in De Groene en publieke intellectuelen/ schrijvers als Grunberg hebben ook op verschillende podia hun positie bepaalt binnen het maatschappelijke 'pedofiliedebat'.

Helaas werd mijn post over dit onderwerp, waarin ik paralellen aanwees tussen de (perceptie van) de pedofiel en de terrorist als belichaming van een absoluut kwaad, verwijderd. Enerzijds enigszins vervelend, omdat ik er toch wel een uurtje denk- en typewerk in had gestoken, maar anderzijds geen ramp, omdat er nauwelijks zinvolle reacties op kwamen – eigenlijk geen enkele.

Naar aanleiding van een vraag naar de verklaring van Jagten’s titel heb ik me weer aan een interpretatie gewaagd. Voor degene die er geen probleem mee heeft, of die zich er de moeite voor wil doen, zet ik die hieronder in originele vorm, dus in het Engels. Heikele citeerkwesties lijken mij niet in het geding aangezien het mijn eigen tekst is die ik aanhaal. Ik hoop dat een en ander niet in strijd is met de, naar mijn mening, soms wel erg strikt nageleefde forumregels. Daarnaast ben ik niet scheutig met de spoilermarkeringen (omdat dat volgens mij op een enkele uitzondering na bij deze film niet nodig is).

Meesterwerk uit Denemarken. Ijzersterk acteerwerk van Mads Mikkelsen. Hij speelt niet alleen goed, zijn gezicht is ook perfect voor de rol. Hij heeft zo'n getekend, karakteristiek gezicht. Verder prachtige beelden van Denemarken waardoor een ontzettend sterke sfeer wordt gezet. Vinterberg speelt heel goed met de emoties van het publiek. Aan de ene kant zou je die Klara willen vermoorden maar aan de andere kant is het natuurlijk een kind dat niet kan inzien wat voor schade ze kan aanrichten met een leugen. Ik vroeg me wel af hoe het ooit nog goed kom komen met Lucas. Het einde vond ik sterk. Grijpt je bij je de keel.

Alles aan deze film klopt. Het had niet beter uitgevoerd kunnen worden.

4,5*

oh, daar ben ik het zeker niet mee eens. ik vind het thema intrigerend, het acteerwerk prima tot (mikkelsen) geweldig. maar de regisseur (die ik hoog heb zitten) geeft ons toch een film met opzichtigheid, plotholes en voor mij jammerlijke twists.

daardoor was het voor mij niet de emotie die ik zocht. en die er met dit thema en deze cast op zeker in had gezeten.

de scene van mads m en thomas bo l tegen het einde werd naar mijn gevoel jammerlijk afgebroken. de spanning was voelbaar en die mannen hadden elkaar veel te zeggen. over het naar de kloten zijn van levens ook al ben je als spilfiguren best bereid om elkaar weer in de armen te sluiten. want waar weggaan geen optie is, want het dorp is je leven.

het is ook te makkelijk om te zeggen "ik was weggegaan, dat laat je je toch niet gebeuren". daar heeft de schrijver naar mijn smaak een goede keuze gemaakt. en voor de film is juist dat deel van het thema interessant.

al met al, een goede kijkervaring met soms een verwonderd (in negatieve zin) gezicht.

Jagten is een film met een realistisch en zéér pakkend script. Het vertelt het verhaal van een onschuldig misverstand, wat een hechte gemeenschap omdoopt tot massa hysterie en hetze. De kracht van de film zit hem in de onwetendheid en het handelen van mensen in zo een situatie, waarbij de vermeende -dader- een voelbare nachtmerrie ondergaat. Het acteerwerk is van een zéér hoog niveau, waarbij Mads Mikkelsen een performance neerzet die niemand zou kunnen evenaren.

Het "kerkgeweld" tussen Theo en Lucas was m.i. absoluut niet overbodig, het was juist het keerpunt in het verhaal. Woorden en daden hielpen niet meer in zijn situatie van radeloosheid en machteloosheid. One last shot, een blik naar zijn ziel offeren aan Theo...

Van alle recente onrecht films vond ik deze met kop en schouder het meest boeiend.

Grootste minpuntje was inderdaad die absurde ondervraging van Klara. Maar ja, al weten wij beter, misschien gebeuren zulke dingen nog steeds op die manier?

Het einde, daar had ik gemengde gevoelens over. Moest dat? Ja, ik denk het wel. Ik denk overigens dat het de vrouw van Theo (moeder van Klara) was.

Zeer goede film uit het buitenland! Sterk verhaal, op een gegeven moment lijkt het ongeloofwaardig omdat de directie zo makkelijk het verhaal gelooft maar als je erover nadenkt zitten de directie maar ook de andere personages in een situatie dat je er eigenlijk wel wat mee 'moet' doen want stel je voor 'als' het waar is? dit vond ik erg sterk gedaan. Positieve lijndraad is de band tussen de vader en zijn zoon en uiteindelijk komt het allemaal goed! Tot net tegen het einde dacht ik nog aan de titel, waarom 'Jagten'(the hunt)? Dat jagen wat je af en toe ziet? Nee......ze komen met een perfect einde, 1 om over na te denken! 1 van de minpunten vond ik de ondervraging aan Klara, de woorden werden in haar mond gelegd.

dikke pluim

Jagten

Het is nu al meer dan twee weken geleden dat ik Jagten gezien heb. Je vraagt je af of je dan nog wel een objectief oordeel kan vellen. Het is echter zo dat het verhaal dat de film verbeeld bijzonder goed is bijgebleven. Indrukwekkend, triest, meelijwekkend; zomaar een paar woorden die typisch bij deze film passen. Jagten is een sterke Deense productie.

Actueler kan deze film eigenlijk niet zijn (helaas). Met net alle schandalen in de Katholieke Kerk achter de rug, de Roberts M op kinderdagverblijven en de badmeesters die zich aan hun pupillen vergrijpen, weet Jagten niet een hard oordeel te vellen, maar een goed objectief verhaal neer te zetten over de andere kant van het verhaal: wat als je valselijk beschuldigd wordt? Je leven stort in. Juist dat weet Vinterberg zo goed te verbeelden. Het tempo ligt gestaag laag. De gebeurtenissen volgen elkaar stapje voor stapje op. Gelukkig worden er nergens overhaaste aspecten van Lucas' leven doorgedrukt. Er zijn echter wel een paar vraagtekens te plaatsen bij de handelswijze van de crèche, die is ietwat onhandig en stom ook. Dat had iets subtieler gemogen.

Mads Mikkelsen speelt een puike rol. De rol is op zijn lijf geschreven lijkt het. De uiterlijke rust en sereniteit die hij uitstraalt is bewonderend. Toch weet Mikkelsen die vretende beschuldiging stapje voor stapje goed weer te geven. Steeds zakt hij ietsje meer in. Goed gedaan.

Annika Wedderkopp doet het ook zeker niet slecht, al vind ik haar als kind wat moeilijk te beoordelen. Het is jammer dat haar motieven grotendeels in het ongewis blijven. De verklaring die gegeven wordt vind ik niet voldoende.

Visueel is het simpel, maar doeltreffend. Denemarken krijgt een heel alledaags aangezicht. Niets op aan te merken dus. Geen plusjes en geen minnetjes. De muziek weet zich goed te profileren door vaak afwezig te zijn. Dit geeft reële, ongemakkelijke en lange stiltes. Dit werkt bij Jagten in het voordeel denk ik. Het creëert een stuk rust die op zijn plek is.

Jagten is een goed geslaagde film die zijn plek in de Top250 zeker verdient.

4*

Indringende acteursfilm met een glansrol voor Mads Mikkelsen als getormenteerde leraar die uit een kleine gemeenschap raakt na een valse beschuldiging van pedofilie. Het weet vlijmscherp een tijdsgeest te verbeelden waarin de extreme angst voor seksueel geweld naar kinderen verdoezelt hoe klassieke rolpatronen tussen mannen en vrouwen nog altijd springlevend zijn. Over hoe de invloed en logica van mannenvriendschappen dieper verankerd zit in het maatschappelijke leven dan we als geëmancipeerde westerlingen denken.

Ik ben 'm nu aan het kijken op NPO2, maar wat een tegenvaller (maar ook Festen vond ik al erg overgewaardeerd) en zelfs ronduit slechte film is dit! Het is duidelijk het onderwerp, dat velen aangrijpend vinden, en niet de film als film dus als artistiek product dat de film zo hoog scoort. Wat dat betreft zou ik als regisseur die snel rijk en gevierd wil worden ook zo'n film maken of bv. over een zwarte man die ten onrechte wordt aangeklaagd voor moord: lovende recensies en een hoge positie in de Top250 zijn gegarandeerd want iedereen onderschrijft de aanklacht van de film (al zal zo'n film over racisme vooral in de VS veel emoties oproepen en dus hoog scoren). NPO2 doet trouwens blijkbaar een serie over het onderwerp van 'Jagten' want de film 'Doubt' van vorige week ging er ook over: de film 'Doubt' laat nu zien hoe je een film maakt die als artistiek product geniaal is zonder de emoties die bij het onderwerp horen emotioneel uit te melken.

Wat ik vooral jammer vond dat alles heel schimmig bleef. Het kind speelde heel sterk maar bleef in het zgn onderzoek buiten beeld. Het leek wel of het niet mocht. Even dacht ik nog dat het raadsel tevoorschijn kwam bij haar broertje maar niks van dit alles. Vader en moeder die het kind niks vroegen vond ik zeer zwak. In de film wordt dat element compleet vermeden. Waarom? Kennelijk was het toch te zwaar haar uitgebreid te onderwerpen. Dit gaat vaak met poppen en plaatjes. Die schoolpsycholoog was een lachertje. En er had best meer duidelijkheid mogen komen op het eind van het verhaal zoals dat in werkelijkheid ook vaak gebeurt. Geen soundtrack maakt de film erg goedkoop en sober. Ik zit niet naar een docu te kijken.

Ongeloofwaardig is deze film dus zeker niet. Voor mijn smaak wel ietsje te degelijk en het mist een punch op het einde, maar desondanks heeft Vinterberg wel weer z'n plek gevonden.

Geniale film blijft dit toch! Gisteren voor de 3e keer gezien en verhoogd naar de maximale 5 sterren.

Wat deze film zo sterk maakt is dat je helemaal wordt meegzogen in het verhaal en je de angst, wanhopigheid, teneergang etc. van de hoofdrolspeler gewoon kunt voelen. Hoor hier veel ongebrip dat ze niets laten zien van een politieonderzoek, maar dat is wat mij betreft ook compleet onnodig.

Vergeet niet dat pedofilie de ergste misdaad is die er is. Als je dan ook nog eens door een kind beschuldigt wordt heb je al snel de schijn tegen. Zeker in een besloten gemeenschap wordt je dan al snel met de nek aangekeken en keihard veroordeeld, ook al is er geen 'hard' bewijs. Het gaat er juist om dat een reputatie heel makkelijk te breken is, schuldig of niet, dat doet er niet toe. Politieonderzoek voegt dan ook weinig toe aan dit type film, je houd een litteken over aan de beschuldigingen en er zijn altijd mensen die niet in je onschuld geloven. Deze film pakt je vanaf het begin bij de keel en laat niet meer los, zeer knap!

Iets te opgeruimd einde voor een dergelijk beklemmend verhaal... met een aparte afdronk. Als zó het vertrouwen in jou is opgezegd in een dergelijk hechte gemeenschap, zelfs door vrienden die je al van vroegah kent, zou je daar dan weer tussen willen verkeren? Daggetniet. Valt me op dat de vrouwen er met hun verdachtmakingen en innuendo (begint al met de kleine Klara die zich door het vrouwelijk schoolhoofd dingen laat aanpraten) er verdomde slecht van af komen. Maar goed, toch maar niet als volwassen kerel in een kleuterschool gaan werken. Helpt natuurlijk niet dat Lukas (Mikkelsen) niet echt een spraakwaterval is... Gaan mensen vanzelf dingen invullen.

Geniale film die een mooi inkijkje geeft over een van onze grootste taboes. Iets wat gemakkelijk hier kan gebeuren op elk moment.

Ik lees hier dingen over moraal en dat je als man maar niet op een kleuterschool moet werken (over bekrompenheid gesproken....) Maar voor mij gaat de film vooral over de verkrampte manier waarop wij mensen met het onderwerp seks omgaan. Het fantasiebeeld van het kind is totaal onschuldig; de schuldige is de schooldirectrice die er een taboe van maakt, uit schaamte de dingen gaat invullen en vervolgens de samenleving op heksenjacht krijgt.

Krachtig en ongemakkelijk drama met een zeer sterke hoofdrol van Mads Mikkelsen alhoewel Thomas Bo Larsen in de rol van worstelende vader misschien nog wel meer indruk maakte.Het eerste deel van Jagten was uitstekend al was het allemaal wel erg eendimensionaal.De reactie van de meeste dorpelingen,vooral in de winkel en het schoolhoofd waren soms wel erg rechtlijnig en overdreven.Maar goed in een klein dorp waar iedereen elkaar kent is het ook weer niet zo ongeloofwaardig.Verder komt het gevoel van machteloosheid bij Lucas wel erg goed over in de film.En dat komt dan tot uiting in het laatste half uur waar het van extreme reacties naar 'alles weer pais en vree' gaat.Of toch niet?.........en dat vond ik nu juist het sterkste punt van Jagten.Conclusie ijzersterke film met wel wat mankementen (als de film wat meer tijd aan het politie onderzoek had besteed had ie al na een uur afgelopen kunnen zijn).

“The world is full of evil but if we hold on to each other, it goes away.”

Indrukwekkende film. Vinterberg weet op prachtige wijze een kleine gemeenschap neer te zetten die heel hecht is maar door één onfortuinlijk incident in rap tempo uiteen valt. Lucas wordt valselijk beschuldigt van kindmisbruik en als een steeds groter wordende sneeuwbal die naar beneden stort gaat het van kwaad tot erger voor hem. De verwijten, de starende blikken, het geweld, Lucas kan zich niet verdedigen en dat maakt Jagten ook zo’n frustrerende maar interessante kijkervaring.

Als ik een minpunt moet noemen dan is het dat het allemaal wel heel snel escaleert en dat iedereen zich wel heel snel tegen Lucas keert. Grethe die eerste zegt dat Klara een fantasierijk meisje is en vijf minuten later stelt dat kinderen nooit liegen? De kinderpsycholoog die wel erg suggestieve vragen stelt en woorden in de mond legt van Klara, de moeder die stelt dat Klara nooit liegt maar nog geen minuut later zegt Klara dat ze alles heeft verzonnen en daar wordt niets mee gedaan? Klara die zomaar op de stoep staat bij Lucas zonder dat iemand (waar is de politie?) het opmerkt… Het zijn kleine irritatiefactoren en het zijn de acteerprestaties van vooral Mikkelsen, Wedderkopp (knappe prestatie van zo’n jong meisje) en Bo Larsen die ervoor zorgen dat het blijft boeien. Maar langzaam wordt je de film ingezogen en vanaf de scene bij de ouders van Klara thuis wordt het allemaal een stuk beter en vooral wanneer de zoon van Lucas zijn intrede doet gaat het niveau omhoog. De isolatie van Lucas is ijzingwekkend om te zien en zeker wanneer zijn zoon (die hem blijft steunen, mooi!) ook nog weg gaat leef je echt met hem mee. De hondscene, de supermarktscene en vooral de kerkscene, het gaat allemaal door merg en been en het zijn deze scènes waardoor ik begrijp waarom de film zo'n hoge waardering heeft. En natuurlijk de schitterende eindscene die laat zien dat zo'n gebeurtenis altijd in het achterhoofd bij mensen blijft zitten. Prachtige cinema.

Redelijk sterk drama. Ik heb hier sterk tegenaan gehikt, om het onderwerp, zeker ook omdat Scandinavische films vaak nogal zwaar op de maag liggen, en omdat Festen, de enige andere film die ik van Vinterberg heb gezien, een audiovisueel kerkhof is.

Visueel ziet het er zeker niet zo amateuristisch uit als de laatstgenoemde film, maar nog steeds is het niet veel. Het drama en het acteerwerk weet daarentegen veel te compenseren. Er is denk ik in de westerse wereld geen taboe zo groot als pedofilie, en wie daar onterecht van wordt beschuldigd, komt nooit helemaal meer van het stigma af. En ik moet toegeven, als ik kinderen zou hebben, ik ook niet zou weten of ik zo iemand nog helemaal zou vertrouwen. Met je kinderen ga je niet gokken.

Het een en ander wordt op een aantal punten na redelijk sterk uitgewerkt, en het komt allemaal erg sterk binnen, omdat de hoofdpersoon meteen aan het begin als een bijzonder sympathiek persoon geïntroduceerd wordt, die geknipt is voor zijn werk. Het verloop is enigszins voorspelbaar, maar omdat ik met de hoofdpersoon meeleef, deert dat weinig. Het gebruik van de jacht, zowel letterlijk in het verhaal, als in figuurlijke zin, is overigens een aardige vondst, culminerend in het einde waaruit blijkt dat de naam van de hoofdpersoon nooit helemaal gezuiverd zal en kan worden.

Twee punten waar ik moeite mee heb. Ten eerste de rol van het hoofd van de kleuterschool. Ze zegt dat ze de procedures volgt, maar ik vind het verbazingwekkend dat de naam van de verdachte zo op straat wordt gegooid voordat de politie er überhaupt aan te pas is gekomen. Gezien het stigma dat voorgoed aan de verdachte blijft kleven (wat de film dus behoorlijk weet uit te beelden), kan ik nauwelijks geloven dat dit de procedures zijn. De vragen die aan het kind gesteld worden zijn ook redelijk suggestief. Verder wordt de hoofdpersoon aan het einde aarzelend weer in de gemeenschap opgenomen. Ik zou zelf niet weten of ik nog in die plaats zou willen wonen, alleen al de relatie met je (voormalig?) beste vriend lijkt me onherstelbaar beschadigd als je zo beschuldigd bent.

Het acteerwerk mag er overigens zijn, met name van de hoofdrolspeler als van het meisje. En met name de laatste rol is indrukwekkend, aangezien de meeste kindacteurs nou niet erg overtuigend overkomen.

De rekensom voor de eindscore: audiovisueel verre van bijzonder. Wel een drama dat goed werkt, maar de genoemde vraagtekens kosten een extra halfje. Eindscore: 2,5*.