Jagten (2012)

Slaapverwekkend ongenuanceerde film, waarvan je het verloop na zo'n 40 minuten al wel kunt uittekenen. Zó zwart-wit gebracht ook dat het op mij vooral een averechts effect had en ik bijna ging hopen dat Mikkelsen juist wél schuldig zou zijn aan misbruik. Was in ieder geval een gewaagder einde geweest. Kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de hoge noteringen vooral te danken zijn aan de precaire thematiek en niet zozeer de kwaliteit van de film an sich. Mikkelsen's zielige slachtofferrol past natuurlijk perfect in dit zwartwitte huilie-huilie verhaaltje, en als je daar dan een stel gemene buurtbewoners tegenover zet hoef je eigenlijk niet veel meer te doen. De bekende 'oh oh wat een onrecht!' snaar wordt kennelijk weer eens geraakt.

Het is voorts vooral met ergernis afwachten op de natuurlijk lekker politiek correcte boodschap, want een gedurfd of verrassend slot had ik allang op mijn buik geschreven. Dat de saaie cinematografie je haast in slaap doet wiegen faciliteerde dit alles ook niet echt. 1*.

Een indrukwekkende en ijzersterke dramafilm. Voor het verhaal hoeven we geen loftrompet af te steken, daarvoor is het te eentonig, self-explaining en te weinig creatief. Desondanks laat het een stukje realiteit zien waarbij elke personage bij je binnenkomt. De nadruk ligt in deze film heel erg bij de menselijke reacties en emoties bij zo'n gebeuren en ik vind dat dit heel genuanceerd en mooi in beeld is gebracht, kaalgeschoren van alle overdramatische poespas. Het einde (vanaf een jaar later) is wat abrupt en past niet in het tempo die de film zichzelf aanmeet maar is helder in zijn boodschap: deze beschuldiging zal voor altijd op je jagen. Iets tussen de 3,5 en 4 sterren.

Uitstekende, zeer inhoudelijk film, waarvan, naast het verhaal op zich, één en ander passend wordt aangehaald, zoals de broosheid van een kinderverklaring, het bewijs dat een kind steeds antwoordt in de richting van waarin de vraag wordt gesteld (alsof ondervragers dat niet weten), de kleinzierigheid van de massa, de drang een schuldige aan te duiden, alsook dat de bedreiging die de betrokkene treft, eigenlijk nooit meer weg gaat (slotscène!).

Uitmuntende vertolkingen, niet in het minst Mads Mikkelsen.

Wat hoog gewaardeerd.

Blij dat ik niet wist dat deze film zo gewaardeerd werd. Hoorde toen die uitkwam er wel aardige dingen over. Maar 108 in IMDb top 250 (toegegeven ook al hele tijd niet meer naar gekeken) hier een dikke 4 sterren. 34 in moviemeter top 250! Nee zo goed is dit zeker niet.

Is het een slechte film? Dat ook niet. Film doet een hoop goed, vooral het scenario. Toevallig kijk ik nu The Night Of. Hierin blijft het heeft hij het wel of niet gedaan (tot nu toe, moet nog 1 episode) in het ongewisse. Hier is dat aspect eigenlijk niet aan de orde. Vond dat wel werken. Ook sterk om niet de gehele politie ondervraging eraan toe te voegen. Werkt allemaal uitstekend. Begrijp wel een klein beetje de kritische noot van de criticasters. Het is wel erg een scenario. Dus ben je opzoek naar een meer observerende manier van vertellen is dit dat niet. Kon mij er niet erg aan storen, bij iets wat toch als arthouse film te boek staat denk ik, voelde het vrij vlot en snel. Fijne acteurs all around. Effectief verteld.

Enige grote probleem dat de film wel heeft is het visuele aspect. Niet eens dat ik crazy one takers, of crazy editing wou zien. Maar het is wel wat saai zweeds. Niet even een mooie rijder, wat subtiele belichting of een opvallende soundtrack. Het was allemaal wel wat belegen. Als dit wat krachtiger was had ik het hele hoge gemiddelde meer begrepen. Nu vond ik het een prima vermakelijke film. Niks meer, niks minder.

3.5 sterren.

Behoorlijk sterk en overtuigend drama, zoals verwacht. Vind het een goede vondst om dit soort gedoe eens te belichten vanuit het perspectief van iemand die onschuldig is. Toch denk ik dat de impact groter was geweest als het voor de kijker een lange tijd (of zelfs de gehele duur) niet bekend is of hij wel of niet iets gedaan heeft.

Jagten is een bijzonder aangrijpende Scandinavische dramafilm van Thomas Vinterberg. Lucas heeft een baan bij de lokale kleuterschool. Hij is pas gescheiden en begint zijn leven net weer een beetje op te bouwen als door een kleine leugen Lucas ineens verdacht wordt van seksueel misbruik. De gemeenschap begint een ware heksenjacht op Lucas. Het is allemaal des te pijnlijk dat het meisje dat misbruikt zou zijn de dochter van Lucas' beste vriend is.

Nietsvermoedend ging ik de film in. Ik had niet verwacht dat het zoveel met me zou dien. Misschien ben ik gewoon erg gevoelig voor onrecht, maar ik vond de film zelfs bij vlagen zwaar om te zien. Het is ook vrij moeilijk om nou echt een schuldige aan te wijzen in dit verhaal. Klara is het zeker niet, kinderen zeggen nou eenmaal de stomste dingen. De kleuterjuf... Het is logisch dat de alarmbellen gaan rinkelen als iemand zo iets zegt, maar om vervolgens zelf alles in te gaan vullen en allerlei suggestieve vragen te stellen stellen is wel heel erg kwalijk. Waarom niet gewoon een echte psychiater met het meisje en Lucas laten praten? Het is echt wel duidelijk voor zo iemand als een kind getraumatiseerd is en of iemand pedofiel is of niet. De ouders zijn er dan ook nog, die nemen natuurlijk het zekere voor het onzekere. Logisch, want stel dat het wel waar is? Maar om na het politieonderzoek nog steeds niet met Lucas in gesprek te gaan is wel een beetje naïef. En dan zijn er nog de meest agressieve dorpelingen. Stel dat Lucas nou echt misbruik had gepleegd dan zou ik de buitensluiting en de mishandeling nog wel kunnen begrijpen, maar als je zijn hond vermoord.. dan ben je toch net zo slecht als een kinderverkrachter? Of nog slechter, want die hond is niet alleen mishandelt maar ook dood.

Waar de film steken laat vallen is toch wel het einde. Ik miste dialogen bij de hereniging tussen Lucas en Theo. Een zinnetje als "Je hebt het echt niet gedaan hé?" en dan een nee-schuddende Lucas, was al voldoende geweest. Vervolgens is er dan die grote sprong van 1 jaar waarna iedereen weer samen is en op jacht gaat. Zou je dat doen? Samen met mensen die je zoon hebben geslagen, werkelijk dachten dat jij een pedofiel was en wellicht zelfs je hond hebben vermoord? Wellicht dat het tussen Theo nog goed zou komen, maar over die andere heb ik mijn twijfels.

En dan is er nog het echte einde, Lucas die opzettelijk wordt gemist door iemand met een jachtgeweer. Thomas Vinterberg is wreed voor de kijkers van zijn film, het einde blijft open en hij weigert om enige toelichting te geven. Over wie het was doet veel speculatie de ronde, maar volgens velen is dat irrelevant en is het meer symbolisch bedoelt; Lucas mag dan vrijgesproken zijn en Theo mag zijn onschuld erkend hebben, de valse beschuldiging zal hem altijd blijven achtervolgen. De jacht is niet voorbij.

Over het moraal van de film of wat nou precies de achterliggende gedachte is valt veel te discussiëren. Oordelen we te snel en te hart in dit soort gevallen? Zien mensen alleen wat ze willen zien (de kleuterjuf) en worden onschuldigen daar het slachtoffer van. Sommige zien de film als een waarschuwing voor het taboe rond seksualiteit, maar je zou de film ook als het omgekeerde kunnen zien. Klara doet haar domme uitspraak namelijk omdat haar broer een pornovideo aan haar heeft laten zien, als ze die niet gezien zou hebben dan zou de kleuterjuf nooit aan seksueel misbruik hebben gedacht.

De film deed me een beetje denken aan Mystic River van Clint Eastwood die op een vergelijkbare manier een moord behandelt. Daar word uiteindelijk iemand verdacht van de moord op de dochter van zijn oude jeugdvriend. Het verschil is dat in Jagten de hele film door duidelijk is dat Lucas onschuldig is, waar dat in Mystic River lang wordt opengelaten voor de spanning. Toch is ook Jagten erg spannend omdat je zo erg meeleeft met Lucas.

Technisch is Jagten een degelijk staaltje Scandinavisch vakwerk. Het acteerwerk is bijzonder goed, met name Mads Mikkelsen speelde meesterlijk en wist de machteloosheid van zijn personage erg goed over te brengen. Een sterke film over een bijzonder zwaar onderwerp waarbij zoveel onrecht gepaard gaat dat het bij vlagen een moeilijke zit is. Het einde liet me een beetje onbevredigd achter, maar een film die zoveel emotie bezit en zoveel stof tot nadenken brengt verdient een gepaste hoeveelheid waardering.

Een typisch topscandinavische film zoals ik ze verwacht en zoals ik er al enkele van gezien heb. Het verhaal is subliem in zijn eenvoud en wordt gestaag opgebouwd. Mikkelsen doet dit dan ook quasi perfect en is de ideale persoon om deze hoofdrol op zich te nemen.

Frappant (maar niet verbazend) hoe een samenleving zo snel hun mening of visie over iemand kan bijstellen. Schokkend om vast te stellen hoe iemand van gerespecteerd lid ineens een paria wordt. Tekenend om te zien hoe iemands reputatie voor eens en altijd om zeep wordt geholpen door een hardnekkig gerucht ...
Het moet ergens in één van mijn andere meningen van een andere film staan: de man wordt vaak bestempeld als het sterke geslacht, maar o wee als je beschuldigd wordt van kindermisbruik (of verkrachting), dan kan je het wel schudden.

Uiteraard wordt er amateuristisch en erg subjectief omgesprongen met de karige info die Klara geeft. Het betreft hier een kleine lokale gemeenschap, ver weg van de bureaucratische hoofdstad. Hier kent iedereen iedereen en is het sociaal weefsel erg belangrijk én gevoelig. Hier worden de problemen liefst zélf opgelost. Uiteraard heeft dit wel verstrekkende gevolgen voor Lucas ... Zowat iedereen keert zich tegen hem. Gelukkig kan hij nog rekenen op zijn zoon en de peetvader. De scenes in de kerk en de supermarkt waren schrijnend. Dit kwam emotioneel vrij hard binnen. Ook de contacten met zijn beste vriend waren erg knap. Je ziet zo hoe hij worstelt met het dilemma, al van in het begin...

Ook hoe de geruchten escaleerden vond ik een sterk staaltje van 'self fulfilling prophecy': als je het maar sterk genoeg beklemtoont of gelooft, dan zal het wel zo zijn. Zoals we dus zagen dat er ineens meerdere kinderen waren die bepaalde symptomen van mogelijks misbruik hadden, of het voorbeeld van hoe de verzonnen kelder van Lukas in detail werd beschreven of het voorbeeld van Klara die wel de waarheid moest gesproken hebben en dat elke latere ontkenning ervan een schaamtegevoel is ...

Het einde is wat bizar, geeft de filmtitel een dubbele betekenis, maar is vrij abrupt. Eén jaar later en er is precies niets meer gebeurd. Iedereen viert samen feest. Het tijdsgat is zeer groot en het is aan de kijker om de leemte in te vullen. Vinterberg laat de kijker zelf werken voor zijn film. Het is aan ons om dat ene jaar te overbruggen. Het is aan de kijker om de bosscène een plaats te geven. Ooit een label, altijd een label. Typisch des mensen, knap!

Ondanks het feit dat je wéét dat hij onschuldig is, blijft de film erg spannend en is het moeilijk al dit onrecht te aanvaarden. Het is een film met veel emotie en omstandigheden die een (progressief) mens doen nadenken welke macht de (sociale) media of een gemeenschap kan uitoefenen als iemand in het verdomhoekje wordt gedrumd. Ik vraag me nog steeds af hoe IK zou reageren op dergelijke insinuaties van een buurman.

Langdradige film die de boodschap er overdreven op wil leggen. Een geliefde man die ineens door iedereen gehaat wordt. Gelukkig liggen deze kwesties wat genuanceerder, en is niet meteen de hele wereld je vijand. Die nuance wordt hier niet getroffen waardoor je je wat gaat irriteren. Daarnaast vond ik, mede ook gezien hoe dat meisje werd neergezet, dat ze niet, of heel laat, pas terugkomt op haar beschuldiging niet geloofwaardig. Het was duidelijk dat ze even boos was, niet meer..

Uitstekende dramafilm over een vrij zwaar onderwerp. Erg prettig voel je je er als kijker ook niet bij, want als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het natte sokken, vertraging en onrecht. Lucas - fantastisch geacteerd door Mikkelsen - wordt ten onrechte beschuldigd van kindermisbruik en lijkt werkelijk niets meer te kunnen doen om de neerwaartse spiraal te ontvluchten. Hij had zijn leven net op de rails en was typisch een gevalletje leukste leraar van de school. Des te wranger is de aanklacht waardoor ik enorm met hem te doen had.

Ook Klara werd goed neergezet door de kleine meid Wedderkopp. Het verhaal verloopt heel realistisch en meerdere malen word je gek gemaakt door de aannames die mensen in de film maken. Maar tegelijkertijd kun je je het ook weer prima voorstellen dat de mensen op hun eigen manier denken. Het verhaal gaat wel heel snel een eigen leven leiden, vooral door de juffrouw die alles in een mum van tijd laat ontploffen. Misschien dat ze Klara ook sneller in bescherming nam - en wilde geloven - door haar ietwat autistische trekjes gezien de lijnen op de grond waar ze het in het begin en op het einde over heeft. Ik wilde maar één ding en dat was dat Klara bekende dat het lariekoek was, maar eenmaal zover werd ze juist dan níet geloofd. Frustrerend.

Je ziet Lucas steeds verder afzakken, nogmaals, erg sterk geacteerd. Ook de scenes waarin zijn zoon door het lint gaat omdat hij nog altijd in zijn vader zijn onschuld geloofd zijn goed. Onovertroffen zijn wat mij betreft de supermarktscene (baas!) en de kerkscene waarin hij - ook al kijkt iedereen hem verbaasd aan - gewoon komt binnenwandelen om plaats te nemen. Want waarom zou hij zich verschuilen, hij is immers onschuldig. Dat begon zijn beste vriend ook in te zien, na het indringende oogcontact. Kippenvel.

Jagten is film die zowel goed als slecht kan aflopen. Het einde - de laatste minuut - is best sterk in elk geval. Ik denk dat zo'n valse aanklacht mij ook de rest van mijn leven zou achtervolgen. Zowel mentaal, maar ook via anderen die nog steeds geloven dat je wel iets slechts hebt gedaan. Wat ik echter wel jammer vond is wat er daarvoor gebeurd, de tijdsprong van een jaar. Ik had graag gezien hoe de mensen die Lucas zo vuil behandelde hadden gereageerd nu de waarheid aan het licht kwam. Want alles was blijkbaar weer koek en ei met degenen die zijn hond hebben vermoord en zijn zoon hebben geslagen. Maar dat is een kleinigheidje, verder een dijk van een drama.

Onzichtbaar kwaad

Onzichtbaar kwaad is gebaseerd op de veroordeling van mensen over anderen, op basis van aannames. Dit is tevens de kern van Jagten. De titel laat zien hoe een miscommunicatie al snel tot voorbarige conclusies leidt en daarmee tot de veroordeling van een persoon. Je buurman kan hierdoor bijvoorbeeld bakstenen bij je naar binnen gooien, of de slager in de buurtsuper wil je geen vlees meer verkopen. Je kan zeggen dat je boven deze veroordeling gaat staan omdat je weet dat de mensen er naast zitten, maar als na het verlies van je baan ook je vriendin bij je weggaat en je sociale kring steeds kleiner word, ga je er alsnog zelf aan onderdoor.

Ik kon dan ook goed met de hoofdrolspeler bij wie die allemaal gebeurde, meeleven. Het was verfrissend om Mikkelsen hier een keer niet in een schurkenrol te zien, en daarnaast ook een keer te zien acteren in zijn moedertaal. Hij zet de rol van verbouwereerde docent die niet weet wat hem overkomt, dan ook goed neer. Hoe hij steeds meer door bijna zijn hele omgeving scheef met de nek wordt aangekeken is pijnlijk om te zien. Al zochten wat mij betreft de momenten in de supermarkt wel net het randje op. Maar toch, ik kan me ook wel goed voorstellen dat men op deze manier reageert als er een vermeend pedofiel door de plaatselijke buurtsupermarkt struint. daarnaast verspreiden dit soort geruchten in kleine gemeenschappen zich des te sneller en is de samenleving toch ook vaak hechter. Als de indruk leeft dat je iets vreselijks hebt gedaan leeft dit niet alleen bij de vermeende slachtoffers, maar ook bij een hele school en daarmee ook al gauw het hele dorp.

Een oud-docent die ik ken zei ooit tegen mij dat je vandaag de dag als docent maar beter gesprekken met leerlingen met de deur open kunt voeren. Na het zien van Jagten snap ik waarom. Want zoals het einde van de film ook duidelijk maakt: eens een stigma, altijd een stigma..en dat stigma draag je voor de rest van je leven bij je.

4,0*

Ijzersterke Deense vertolking van hoe een "simpel" verhaal dramatische gevolgen kan hebben, alsook hoe de maatschappij de zaken steeds verder opklopt. Het is niet geheel duidelijk wat er nu echt gebeurd is met Klara, maar beklijven doet de film alleszins met sterk overtuigende acteurs die je tot op het puntje van je stoel houden. 3.5*

Sterke film die een zwaarmoedig onderwerp aansnijdt. Elk verhaal heeft natuurlijk twee kanten, maar helaas gaan roddels als een vuurtje en zeker als het over seksueel misbruik bij kinderen gaat. Kinderen spreken niet altijd de waarheid, maar wel vaak dus worden ze direct geloofd? Ik begrijp dat ze dit heel ernstig nemen want 9 van de 10 is het inderdaad waar, maar ik vond Klara nu ook niet 100% geloofwaardig. Ze blijft ten slotte heel vaag.

Nu goed ik snap dat Lucas op non-actief werd gezet, logisch als je met kinderen bezig bent, maar het is duidelijk dat Grethe niet weet hoe ze dit moet aanpakken. Ze verklapt ook nog eens dat het Klara was die het had gezegd. Erg professioneel... Nu misschien was dat wel nodig voor een ander belangrijk thema van de film beter tot zijn recht te laten komen. Hoe zou je reageren moest je beste vriend beschuldigd worden van misbruik van je dochter? Hij is ten slotte een man die je al jaren kent, waar je samen al dikwijls genoeg mee hebt gedronken en waartegen je dingen hebt verteld die niet voor je vrouw haar oren bestemd zijn.

Het script is heel sterk voor het grootste deel van de film. Jammer dat het einde niet helemaal weet te overtuigen. Vrienden die je een jaar geleden verrot wouden trappen, zijn nu blij hem te zien. Jaja. Dat het terug goed kwam met Theo kan ik begrijpen. Hij stond in het midden van twee vuren en je zag dat hij het allemaal niet goed wist. Ik zou niet in zijn plaats willen zijn, lijkt me echt verschrikkelijk. De buitenlandse vriendin van Lucas (Mads Mikkelsen) is een jaar later ook gewoon weer van de partij. Hoe is dat weer goedgekomen dan? Ja, het einde is wat afgerateld naar mijn mening. Sterke slotscène dat wel met als boodschap dat niet alle mensen je zomaar vergeven, eenmaal een pedofiel altijd een pedofiel. En het is zo ontzettend moeilijk om je onschuld te bewijzen. Gelukkig weten we nu dat we beter geen kelder hebben in ons huis.

Goed.

Vooral het eerste gedeelte van de film had ik het gevoel dat ik weer eens de volle mep aan een film zou geven, helaas verliest de film behoorlijk wat geloofwaardigheid en realistische inslagen in het tweede deel en dat is jammer.

Een sterke, geloofwaardige prestatie van een uitstekende Mikkelsen. Dat kind vind ik ook een genot, die is zo schattig dat ze je in elke scene weet te trekken. Daarnaast vond ik het eerste deel zo briljant omdat je het zo'n beetje vanuit elk karakter kan filmen.

Veel aangrijpende en pakkende scenes ook, uitstekende acteerprestaties en Scandinavië bewijst weer degelijk films te kunnen maken. De film kent een paar wat saaiere momentjes maar in het algemeen is het een erg pakkend drama.

Jammer dat het tweede deel wat kracht verliest, het is allemaal wat ongeloofwaardiger en onrealistischer. moment waarop de bebloede Mikkelsen terug de supermarkt inloopt en die kerel een kopstoot geeft had beter geknipt moeten worden. Wel kent de film nog een aantal erg sterke scenes, maar in het algemeen vond ik het niet meer de volle mep waard maar krijgt nog steeds een ruime voldoende.

Onderhouden en meeslepend drama die je naarmate de film vordert en het probleem zich aandient steeds verder meezuigt in de neerwaartse spiraal waar Lucas zich plotseling in bevind. Hoe kan een zo idyllisch beeld en leven zo omslaan? Een waarschuwing voor ons allen?

Het beeld van een best wel hechte gemeenschap die door een bijzonder slechte aanpak van de juf/directrice volledig gierend uit de klauwen loopt. Ergens had ik op een gegeven moment een hardere aanpak verwacht, iets in de trant van pek en veren of een schandblok, maar eigenlijk blijft het voornamelijk bij de psychologie van ergens van beschuldigd worden, niet gelooft worden en eigenlijk ook niet gehoord worden. Tegelijk is het ongebruikelijk lijkt me, als mede spanning verhogend, dat Lucas totaal niet gehoord wordt, 'geschouderd' wordt, pas later in de film een verhoor door de politie krijgt, iedereen weet waar hij van beschuldigd wordt behalve hijzelf, en het enige magere bewijs dat er is zijn de beweringen van wat mij toch een 'licht' autistisch meisje lijkt. De hele aanpak met het meisje klopt vervolgens ook niet. Het lijkt me dat je een kinderpsycholoog tegenover dat kind zet en niet die koekwaus die het kind vervolgens van alles in de mond gaat leggen. Tja natuurlijk, na genoeg druk gaat dat kind wel toegeven wat ze eerder zei want tja anders heeft ze die volwassen ook nog boos toch? Als ze voor de tweede keer zegt dat het allemaal niet waar is wordt het door moeders weggewuifd, want ja wat weet dat kind nu? Dat weet een 'hysterische' volwassen toch veel beter. Verontrustend beeld in die zin.

Wat mij beklijft aan deze film is de toch wel de hysterische reactie van een gemeenschap, een reactie die overigens wel heel begrijpelijk is, maar wanneer verkeerd geïnterpreteerd natuurlijk onwijze schade kan aanrichten. Dat lijkt mij dus ook de boodschap. Het einde vind ik in die zin weer redelijk treffend, de hand over het hart en alles is weer klaar krijgt misschien wat teveel nadruk. Maar het jachtongeluk bewijst maar weer dat zoiets niet vergeten wordt en zeker niet vergeven, het kleeft voor altijd aan je, vooral in een kleine gemeenschap. Lucas had dan ook beter weg kunnen gaan, het blijkt nog lang niet over te zijn.

Meer dan behoorlijke acteerprestaties van Mads en de kleine Klara.

Top drama, prima film voor liefhebbers van bv Doubt.

De titel heeft een dubbele betekenis: het speelt zich af bij het begin van het jachtseizoen, maar het is ook een figuurlijke heksenjacht. Herfstkleuren en donkere beelden roepen een sombere stemming op, al zijn er ook speelse momenten met het kindje en het hondje.

Het is een gedurfd onderwerp, omdat je geen duidelijke slechterik hebt. De gemeenschap die Lucas veroordeelt, meent voor de bescherming van een kind op te komen. Dat goede ideaal slaat echter om in massahysterie. Pedojagers gaan soms zelf rechter spelen op basis van roddels en twijfelachtige getuigenissen. Het valt op dat ze niet echt naar het kind luisteren, maar het woorden in de mond leggen. Die hysterie zie je ook wanneer de roddelpers weer eens een beroemdheid door het slijk haalt met dergelijke oncontroleerbare beschuldigingen. De beschuldigde kan zich niet verdedigen, want hij kan niet bewijzen dat iets niet gebeurd is. Op het einde schiet iemand een kogel naast Lucas, wellicht bedoeld als waarschuwing dat hij het dorp beter kan verlaten.

De acteurs halen een hoog niveau, met name Mads Mikkelsen zelf, maar ook het kleine meisje komt levensecht over. Thomas Vinterberg gebruikt nog elementen van de oude Dogmastijl, zoals de handcamera en de realistische stijl, maar hij wijkt er ook van af door bijvoorbeeld een streepje achtergrondmuziek in te lassen voor de sfeerschepping.

Zeker een goede film alleen wat jammer dat ik het niet verstond. Knap toch dat je vervolgens tegen de mensen die niet Deens spreken wel de emotie over kan brengen.

Hoe heerlijk toch om je onder te dompelen in de magie van een verhaal. Je bent dus een van die vrienden die in de eerste scene staat te applaudisseren bij de rivier, lichtjes aangeschoten en wiebelend op de tonen van Moondance. Je bent in de supermarkt en je wil ook die klootzakken in de winkel eens een lesje leren, niet buigen maar barsten. Je bent in de kerk, een vredige kerstavond buiten maar in de kerk vol vijandige blikken tot ook jij die ene blik ziet waarin onschuldigheid plots op een kier komt te staan. Hij (Bo Larsen) weet het, hij heeft het gezien ! En ik was er ook bij op het einde, toen de zoon een man werd gekroond. Een ruimte met veel licht, overbelichting. Is dit een droom, een fantasie ? Nee hoor, alles gaat weer goed, we kunnen weer gaan jagen met onze vrienden ... tot het bewuste schot want vergeten wordt er nooit, haat is nooit weg ...Na afloop van de film mijmer je verder, bekijkt in alle stilte nog even de cover van de blu ray, misschien dat je nog eens Moondance neuriet en je herhaalt de titel 'Jagten' in je gedachten. Jagen als hobby van de vriendengroep, jagen op Mikkelsen als loslopend wild. De magie gaat nog een beetje verder terwijl de nacht stilaan zich klaar maakt om een nieuwe dag te begroeten.

Deense films, ik heb er altijd een beetje moeite mee. Deense cinema schuwt zware onderwerpen vaak niet en deze film is geen uitzondering. Ijzersterk geacteerd, symboliek duidelijk aanwezig, verhoudingen tussen personages op scherp en cinematografisch sober waar nodig, maar met mooie shots op de stille momenten. Toch kroop deze net als alle andere Deense films die ik gezien heb (op Den Skyldige na, die ik echt spannend vond) niet onder mijn huid. De scènes die echt iets met me deden waren de momenten waarop een dier overleed. Wellicht omdat dat de sympathiekste karakters waren.
De film voelde voor mij ook heel lang, terwijl de speelduur eigenlijk best meevalt.
Een goede voldoende voor het sterke vakmanschap, maar het blijft een kwestie van smaak.

Een tiener toont vluchtig een pornografische foto aan zijn piepjonge zusje Klara [Annika Wedderkopp] en maakt een grappig bedoelde opmerking. Het meisje herhaalt die opmerking in iets andere vorm in het bijzijn van lerares Grethe [Susse Wold] die daardoor denkt dat haar collega Lucas [Mads Mikkelsen] het meisje heeft misbruikt. Voor de kijker is het meteen duidelijk dat Lucas onschuldig is, maar één van de verdiensten van het scenario, dat Vinterberg samen met Tobias Lindholm schreef, is dat het op realistische wijze duidelijk maakt hoe dit kan escaleren tot een hetze tegen een tot dan toe gerespecteerd en vertrouwd persoon. Maar het is vooral de aandacht en begrip voor het kind, perfect gespeeld door een uitstekend geregisseerde Wedderkopp, dat dit zo bijzonder maakt. Klara is zich aanvankelijk totaal niet bewust van de gevolgen. Zodra ze zich dat begint te beseffen geeft ze onomwonden aan dat Lucas niks heeft gedaan, maar dan gelooft niemand haar meer. Het is complexe, controversiële materie en Vinterberg maakt dat haarfijn duidelijk. Probeer na afloop maar eens iemand aan te wijzen aan de schuldige. Mede dankzij de indrukwekkende Mikkelsen is dit één van Vinterbergs beste en meest relevante films.

Wat gebeurt er met je leven als je ten onrechte beschuldigd wordt van seks met een kleuter? Regisseur Thomas Vinterbergs toont in "Jagten" de pijnlijke keerzijde van onze veroordelende tijdgeest.

In Jagten volgen we Lucas (Mads Mikkelsen), een gescheiden kleuterleider en parttime vader die niet bang is te ravotten met de jongetjes op het schoolplein. Maar als Klara (Annika Wedderkopp), het meisje uit zijn groep en de vijfjarige dochter van Lucas’ beste vriend Theo (Thomas Bo Larsen), uit kinderlijke boosheid een zin laat vallen over de penis van Lucas, breekt in het dorp al snel de hel los.

Centraal in "Jagten" staat de groeiende isolatie van Lucas, die nergens meer welkom is en steeds minder weet over het onderzoek naar hem en de gedachtegang van zijn vrienden, met uitzondering van zijn puberzoon Marcus (Lasse Fogelstrom) en een paar vrienden uit zijn jachtclub. Het drama dat zich ontvouwt, is alles behalve een opeenvolging van snelle actie, maar kenmerkt zich door een langzame opbouw met plotselinge erupties van emoties, frustraties en twijfel. Deze verhaallijn zorgt niet alleen voor spanning, maar ook voor een identificatie met Lucas en zijn onschuld.

Tegelijkertijd blijft de vraag knagen wie dan wél schuldig is aan de situatie. Regisseur Thomas Vinterberg versterkt die vraag door de keuze voor een enigszins passieve hoofdpersoon, die in de eerste instantie verzuimt om zichzelf tegenover zijn omgeving te verdedigen. Ook de rol van de twijfelende vader van het vijfjarige meisje komt in een aantal scherpe scènes aan bod. Wie vooral overblijven als schuldigen zijn de meer anonieme dorpelingen die bedreigingen uiten en de vijfjarige Klara zelf. Maar kun je een kleuter verwijten dat ze liegt over iets waar ze niks van snapt?

Ondanks de vele aanwijzingen die duiden op Lucas onschuld heeft regisseur Thomas Vinterberg weinig nodig om bij de kijker een aantal momenten van twijfel te creëren. Zo volstaat een pauze in een conversatie over een vermeende kelder in het huis van Lucas om de kijker even te doen geloven dat hij toch iets te verbergen heeft. Jagten verwijst sterk naar de hedendaagse overspannen tijdgeest waarin het fenomeen van kindermisbruik in de kinderopvang en op scholen ons iets te bekend voorkomt, en waarin ook onterecht verdachten van pedofilie nooit meer echt onschuldig kunnen zijn. Mads Mikkelsen werd dankzij zijn aangrijpende vertolking in 2012 in Cannes uitgeroepen tot beste acteur.

Pfoeh, pittige film. Jagten poogt geen fijne cinema te zijn, maar confronteert, is ongemakkelijk realistisch en laat je uiteindelijk met een vervelend uitgeput gevoel achter. Maar wat is het, juist daardoor, een fantastisch sterke film. Vooral dat ontzettend realistische sfeertje, dat herkenbare, speelt sterk in het voordeel van de film. In Hollywood speelt Mikkelsen steevast een larger than life figuur, zij het een held of een villain, maar in Jagten is hij gewoon een hele gemiddelde, normale, dagdagelijkse man en vader. Ook de vriendengroep, en de sfeer van het wonen in een klein stadje - iedereen kent iedereen - zijn herkenbare punten. De film heeft hierdoor een extra punch; constant zit je met het gevoel dat dit zomaar jezelf of iemand dicht bij jou van de ene op de andere dag kan overkomen. Hierin schuilt dat confronterende: realisme zal altijd enger zijn dan larger than life fictie. En wat speelt Mikkelsen sterk binnen dat realistische kader. Het komt allemaal hard binnen. Zo'n scène in de kerk met kerstmis tegen het einde wordt dan al een beetje té gedramatiseerd, maar het blijft tot de aftiteling allemaal binnen de lijntjes. Maar het is zeker ook geen Mikkelsen 'éénmans-show'; het hele ensemble speelt sterk en geloofwaardig. Thomas Bo Larsen zet wat mij betreft zelfs de beste rol neer.

Dat enge realistische sfeertje is natuurlijk in de eerste plaats te danken aan Vinterberg, die met zijn visuele stijl, camerawerk en naturelle kleurgebruik zo 'realiteitsgetrouw' mogelijk probeert over te komen. Heel leuk stijltje. Het is m'n eerste Vinterberg, maar dit maakt zeker benieuwd naar de rest van zijn oeuvre. Van de laatste tien minuten was ik iets minder fan, maar de laatste scène is dan wel weer perfect; eens een verstoteling in de maatschappij, altijd een verstoteling/paria. Een officieel gezuiverd imago verandert hier natuurlijk helemaal niets aan; voor de meeste mensen zal je nooit iets méér zijn dan de onterechte beschuldigingen of geruchten. Best relevant natuurlijk.

4*.