Broken (2012)

"Het leven is een tranendal, het is beter er niet te zijn" schijnt de filosoof Schopenhauer ooit gezegd te hebben. Wel als je deze film ziet dan kun je hem alleen maar gelijk geven. Een hoop ellende samengeperst in 90 minuten. Het lachen vergaat je maar op een gegeven moment wordt je bij het zien van al deze misère ook behoorlijk afgestompt. Te veel ellende in een film stoppen werkt bij mij dus niet en het maakt dit sociaal drama ook niet bepaald geloofwaardig. Het leven heeft ook zijn mooie kanten. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat "Broken" slecht is, integendeel zelfs - ik kon zeer goed sympathiseren met de 11 jarige Skunk - maar ik geef toch de voorkeur aan een gitzwarte Britse komedie zoals "Sightseers", Beide films bevatten een flink portie geweld maar in "Sightseers" kon je er tenminste nog om lachen en verlaat je met een vrolijk gezicht de zaal..

3,5*

Niet mis dit drama en zo loodzwaar was het eigenlijk niet. De toon grenst vaak wel eens aan het humoristische en aan het doodernstige hangt steeds wel een optimistische noot. Er gebeuren heel wat dramatische zaken in de film maar het komt relativerend over en je komt er eerder bewogen uit in plaats van half-depressief. Een goed Brits sociaal drama hoeft dus niet per sé zwartgallig, negatief geladen en confronterend te zijn om goed over te komen. Ook het acteerwerk is aanstekelijk : het meisje steelt de show. Zowel Murphy in een vrij grappige rol als Roth als zorgzame vader vullen rollen in die ik niet zo gewend ben van hen.

Het verhaal draait rond drie gezinnen die op een verkeerde manier met elkaar omgaan en communiceren, met de nodige rampzalige gevolgen. De mooie momenten zoals deze pure gevoelens tussen Skunk en Dillon krijgen ook een plaats, wat dit drama echt wel vrij uitzonderlijk maakt.

Uitstekende intelligente debuutfilm en indrukwekkend drama van deze regisseur, ik hoop dat hij snel met meer goede films komt. Hetzelfde kan ik zeggen over de hoofdpersoon, Eloise Laurence, die duidelijk laat zien dat ze het acteervak onder de knie heeft.

Broken draait om Skunk, een 11-jarige tiener op het punt om de overstap van basisschool naar brugklas te maken, met alles wat in die levensfase daarbij komt kijken. De film toont niet alleen maar wat zij meemaakt, maar verdiept zich in de levens van de personen met wie ze omgaat, zoals het gezin, haar buurt, schoolgenoten, etc. Hierdoor krijgen we als kijker een compleet beeld van haar en haar omgeving.

De film geeft gestalte aan het spreekwoord "Ieder huisje heeft zijn kruisje". Zelf groeit ze op zonder moeder, als buren heeft ze het disfunctionele eenoudergezin van een van haar klasgenootjes, en het gezin waarin Rick opgroeit, een jongen met een verstandelijke achterstand. Door samenloop van omstandigheden komen deze drie gezinnen meermaals met elkaar in aanraking. In de film bestaat er een redelijk evenwicht tussen negatieve en positieve belevenissen, ook de vrolijke Skunk zorgt ervoor dat dit drama de nodige luchtige elementen krijgt.

De film springt van het ene naar het andere gezin, en springt ook terug in de tijd. Op deze wijze kunnen we hetzelfde voorval zien vanuit de belevenis van de andere gezinnen. In die zin deed het me qua montage denken aan Crash. Setting, muziek, acteerwerk, en script is allemaal dik in orde. Prima dramafilm.

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij Broken. Als aandoenlijke en een tikkeltje beklemmende coming of age film, vanuit de beleving van Skunk zeg ik: erg goed. Maar als drama in zijn geheel vind ik de film, met name op het einde, doorschieten en net tekortkomen.

Voor een groot gedeelte volgen we Skunk; een lief, onschuldig en eerlijk meisje in haar overgang van basisscholier naar puber. De beslommeringen die dat met zich meebrengt komen erg mooi en naturel naar voren, niet in de laatste plaats door haar voortreffelijke spel. Haar eerste vriendje Dillon, gesprekken met haar vader, haar plaats in het gezin en het stiekem verliefd zijn op de leraar etc.: al deze zaken worden voortreffelijk in beeld gebracht. Ze kloppen gewoon.

Maar daarnaast is er die broeierige setting in dat buurtje van Skunk, waarin we ook (veelal vanuit haar perspectief) kennis maken met de problemen en ernstigere zaken die de mensen elkaar aan doen. Dat daar wat ellende bij komt kijken wil ik best geloven, maar hierin slaat de film enigszins door waardoor het bij vlagen onzinnig, geforceerd en zelfs een tikkeltje ongeloofwaardig aan gaat voelen. Ook komen bepaalde voorvallen gewoon niet lekker uit de verf, omdat de focus van de film te veel op Skunk ligt. Zo wordt met name het verhaal rondom Rick te oppervlakkig en vluchtig gebracht om goed in mee te kunnen gaan, wat vervolgens ook consequenties heeft voor de impact van de toch heftige gebeurtenissen op het einde. En zo stapelt de ellende zich maar verder op en is de fijne balans ineens compleet zoek. Het naar kitsch neigende slot (droom/bijna-dood-beelden) werkt verder ook al niet geheel bevredigend.

Toch kan ik er al met al nog best een krappe 3,5 * aan kwijt hoor, voor dit toch wel interessante en naar meer smakende filmdebuut. Maar er had wat mij betreft meer in gezeten. Ik sluit niet uit dat we dat in de toekomst nog gaan zien van Norris!

Ziet er aanvankelijk uit als een Ken Loach-film over een pleintje in een arbeiderswijk, waar na een burenruzie de Wet van Murphy meedogenloos toeslaat. Goed geacteerd, maar de hoeveelheid én de ernst van de rampzalige gebeurtenissen in zo’n klein gebied zijn nauwelijks te bevatten.

Kort maar krachtig drama !

Het verhaal zit goed in elkaar (inclusief de muziek) en is ook regelmatig aangrijpend/heftig. Ook het mooie einde mocht er wezen en laat je niet ongeroerd. Wat dit drama mede zo goed maakt is de uitstekend cast die prima en vooral overtuigend speelt.

Al met al was dit gewoon een verrassend sterk drama.

Goeie film waarin een jong meisje getuige is hoe haar zwakzinnige buurjongen in elkaar wordt getrapt. Een sterk verhaal, maar de film zelf is wel wat onevenwichtig qua toon en ook is de montage hier en daar wat ongelukkig. Desalniettemin een geslaagd regiedebuut en ook het acteerwerk is prima. Een kleine 3.5 sterren.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ik heb "Broken" twee keer, vrij snel achter elkaar gezien, bij de tweede keer verhoogd naar de maximale score. De sympathie en emphatie voor Skunk en haar vader groeien met de minuut, ik kon me zo goed in de rol van Archie (Tim Roth) inleven dat je naar de film kijkt alsof Skunk je eigen dochter is.

De film komt erg realistisch over, ik hoor hier en daar wat kritiek over de overkill aan ellende maar ik denk niet dat de gebeurtenissen nou zo extreem zijn dat het niet echt zou kunnen gebeuren.

'Broken' is een fantastische film, met goed acteren van Tim Roth, maar ook zeker van de nieuwkomer Eloise Laurence. Ik hoop echt dat we haar in toekomstige films vaker tegen zullen komen.

O ja, het einde is zo emotioneel en mooi dat ik best durf te vertellen dat ik erbij heb zitten janken.

Don't be scared. I just want your goodness.

“Broken”. Ik ben er nog niet uit waar deze titel nu betrekking op heeft. Zijn het de gebroken relaties en wederzijdse verhoudingen tussen de families die in de doodlopende straat wonen. Gaat het over de breekbare gezondheidstoestand van Skunk of de breekbare geestestoestand van Rick. Of gaat het over de resem gebroken neuzen die de heethoofdige buurman Bob uitdeelt. Van de eerste minuut werd ik in dit triest verhaal meegenomen op een armtierige trip langs verschillende depressieve toestanden. Ja, “happy” word je in ieder geval niet van deze film. Het einde is echter een godsgeschenk en een schitterende vertoning vol hoop.

Elk huisje heeft zijn kruisje klinkt het welbekende gezegde. In deze doodlopende straat hebben ze wel een uitverkoop gehouden in loodzware kruisen. Laat ons hopen dat dit niet een vanzelfsprekendheid is in de meeste wijken. Vooreerst is er Skunk, wiens moeder er vandoor is met een of andere accountant, en haar familie. Ze woont samen met haar vader Archie (Schitterende vertolking door Tim Roth), haar broer en hun huishoudster onder één dak. De huishoudster heeft dan weer een knipperlicht relatie met een leraar die vol met twijfels zit over de toekomst van hun relatie. Skunk heeft ook nog diabetes wat ze minutieus opvolgt. Tegenover woont de familie Buckley. Een ouder koppel met de mentaal gehandicapte zoon Rick. Een vriendelijke jongen die, wat later blijkt, ook een duistere onberekenbare kant heeft. En daarlangs woont de agressieve en gewelddadige Mr. Oswald samen met zijn drie puberende dochters. Bob Oswald zijn vrouw is overleden en de opvoeding van zijn drie dochters is zijn grootste zorg. Echter zijn ziekelijke ongerustheid over het welzijn van zijn dochters is de oorzaak van het ongepast gedrag van de irritante ettertjes.

In wezen hebben deze 3 families niks gemeen en tonen ze ook geen affiniteit voor elkaar (behalve Skunk t.o.v. Rick), en toch worden hun levenswegen op een drastische manier met elkaar verweven met de nodige conflicten tot gevolg. De hele situatie escaleert door één simpele leugen. Een leugen om de waarheid te bedekken en niet geconfronteerd te worden met eventuele maatregelen. Een leugen die desastreuze gevolgen heeft en de onderlinge verhoudingen nog meer tot wankelen brengt. Skunk haar vrolijk en zorgeloos leven stort in elkaar na getuige te zijn van een agressieve geweldpleging op de in zichzelf gekeerde en wereldvreemde Rick. Het is de aanloop naar een als een spiraal voortzettende opeenvolging van verontrustende gebeurtenissen.

“Broken” is een aangrijpend sociaal drama en een depressieve situatieschets. Nogmaals toont dit maar weer eens dat Britse drama’s van hoogstaand niveau kunnen zijn. Het debuut van Eloise Laurence als de kwetsbare Skunk gaat niet onopgemerkt voorbij. Een schitterende vertolking die getuigt van jeugdige spontaniteit en inlevingsvermogen. Het scala aan emoties die ze moet tonen is niet evident en toch weet ze dit op een schitterende manier te vertolken. Ik ben niet snel onder de indruk van bepaald acteurs, maar dit was een glansprestatie.
Tim Roth is een gerespecteerd acteur en gekend uit de TV-serie “Lie to Me”. Ik ben echter niet zo’n fervent fan van TV-series. Zijn verschijning in “Pulp Fiction” en “Reservoir Dogs” zijn dan wel weer bekend voor mij. Roth heeft een soort rustgevende, kalme uitstraling. Soms doet hij me denken aan een light-versie van James Bond met identieke gelaatsuitdrukkingen als Steve Carell. Die zelfverzekerde blik en koele peilende observatie. Een ijskoude emotieloze houding tot op het moment dat hij aan het ziekenhuisbed zit, en geëmotioneerd weeral zijn droom verteld aan Skunk. Meesterlijk in beeld gebracht. Bij de rest van de cast kan ik echt geen gebreken vinden. Schitterende vertolkingen stuk voor stuk. De 3 puberende tienermeisjes speelden het zelfs zo overtuigend dat je bij momenten met plezier eens naar daar zou willen stappen om die drie brutale opdondertjes eens duchtig op hun plaatst te zetten. Robert Emms mag dan ook wel vermeld worden voor zijn onweerstaanbare en niet vanzelfsprekende vertolking van Rick, de mentaal gehandicapte buurjongen. Het indrukwekkende medelijden opwekkend begin, de getormenteerde en hulpeloze houding tijdens zijn opname en de vernietigende razernij op het einde. Al deze facetten worden schitterend afgehandeld door hem.

Cinematografisch ziet het er ook afgewerkt uit onder leiding van Rufus Norris. De soms rechtdoorzee beelden met die typische Britse toon en stijl die je ook terug kan vinden in befaamde Britse series zoals “Eastenders”. De terugkerende flashbacks en dromerige toekomstbeelden worden gemixt met de dagelijkse harde realiteit. Uiteindelijk is de kern van de film angstaanjagender dan om het even welke slasher of horror film. Een indrukwekkend sociaal relaas met een theatraal en godzijdank wel positief einde.

4*

Aah ja de pubertijd die hier voor Skunk aanbreekt als de buurman haar buurjongen finaal in elkaar slaat, de oudere broer die haar de meest verschrikkelijke dingen vertelt over wat brugpiepers allemaal wordt aangedaan, de feeksen van de overkant, het gerotzooi van de volwassenen, de eerste liefde.

Soort van kitchen-sink-drama, maar wel mooi gefilmd en komt allemaal geloofwaardig over dankzij de prima acteurs en de geweldige rol van Eloise Laurence (die in werkelijkheid de dochter is van de filmmoeder van Rick).

Een fantastische film in een Britse traditie over en met typisch harde aspecten van de Britse samenleving die mij van begin tot eind boeide.

Een moreel veeleisend en sociologisch confronterend alledaags drama, waarbij het ons als kijker niet makkelijk wordt gemaakt om met onze gratis oordelen te strooien en in zwart/wit de goeden en slechten uit elkaar te halen. Gelukkig worden we aan de hand geleid door een volkomen onschuldig hoofdrolspeelstertje.

Ik blijf wel mijn bedenkingen en twijfels hebben over het stereotyperend lot van Rick. Maar daarvoor moet ik bij de schrijver zijn, niet bij de filmmakers.

Uitstekend regie, acteer- en camerawerk, editing, soundtrack. En bovenal ook verhaal overigens.

Van deze regisseur hoop ik meer te zien.

Film over agressie en de inpakt ervan op niet alleen het tienermeisje, Skunk, intelligent en erg attent en gevoelig, maar eveneens op meerdere personages uit deze keurig getekende buurtwijk.

Film hanteert meer dan eens het systeem om eerst de gevolgen van een actie te laten zien, en kort daarna de actie zelf. Het voert het tempo op, verhoogt de boeiendheid, maar de waarde van het werk zit vooral in de eenvoud, de geloofwaardigheid van het depressieve intrige, de gevoeligheid die ervan uitstraalt, de kwaliteit van de vertolkingen, met niet in het minst deze van de jonge Eloise Lawrence.

Een film waarin ontzettend veel ellende naast elkaar gebeurt, misschien een beetje te veel voor de geloofwaardigheid, en waarin één onschuldig meisje de spil van dit alles is. Wat een mooie rol en wat een fijne actrice.

Hoe ze verzeild raakt in dit alles is schrijnend, en ik was op het einde oprecht bang dat ze dood zou gaan. Je zou kunnen zeggen dat het einde wat al te over the top en sentimenteel is, maar ik vond het wel werken.

Wel jammer dat dingen enigszins open blijven, je weet niet echt hoe het afloopt met alle andere personages, maar het draait nu eenmaal om Skunk, en dat is gewoon heel prima gedaan. Terecht dat ze hier een prijs voor heeft gekregen.

Gewoon weer een erg goed Brits drama, blijft toch wel een van mn favoriete genres.

dikke 4*

Mooi drama met hier en daar wat luchtigheid, maar vooral een niet te missen duistere onderkant, die gaandeweg steeds meer naar boven komt drijven.
Het speelt zich af in een kleine woonwijk in Londen, waarin 3 gezinnen centraal staan wiens levens elkaar kruisen. De film beschouwt dit vanuit de 11-jarige Skunk, die temidden van dit alles opgroeit en steeds meer betrokken raakt met wat er gebeurt in haar straat.

Aan het eind stapelen de ongunstige omstandigheden wel dusdanig hoog op dat het wat teveel wordt. De film richt zich op een maximale emotionele impact en deed me denken aan Murphy's Law: "Anything that can go wrong, will go wrong". Het liet me niet onberoerd, maar het had wat minder tearjerker gemogen.
De slotscene in de kerk vond ik overigens een wat clichématige, cheesy metafoor voor het kiezen tussen leven en dood, vergelijkbaar met de finale van Lost.

Toch vind ik de film over het algemeen erg geslaagd, met name wegens het innemende spel van de debuterende Eloise Laurence en de rest van de cast.

"Het is een ramp!", roept meneer de burgemeester uit Samson & Gert al eens. En dat zal Daniel Clay ook wel doen als hij ziet wat er met zijn verhaal is gebeurd. Broken is een schoolvoorbeeld van hoe je een uitstekend scenario kan verpesten.

Voor regisseur Rufus Norris is het zoeken naar de juiste toon die hij helaas nooit vindt. Ongelooflijk hoe de man drie verhaallijnen en zoveel scènes in negentig minuten kan proppen. Het kan werkelijk niet snel genoeg gaan. De scènes worden erg kort afgesneden, en zonder enige vorm van tact razendsnel aan elkaar gemonteerd. Norris bouwt niets op, en als een personage vijf meter ver moet wandelen gooit hij er een jump cut tussen. Alle emotie en gevoel vervalt in het niets. De film had een uur langer moeten duren.

Ook het camerawerk is op zijn zachtst gezegd slordig te noemen. De ene keer op een statief, de andere keer op de schouder en een schokkerig beeld. Ikzelf verkies de eerste optie. Bij wandelscènes wandelen de cameramensen volgens mij rustig mee, zonder te beseffen dat het beeld op -en neer meebeweegt. Regisseur Norris schakelt bovendien graag snel en veel van camerapositie tijdens een bepaalde scène. Een beeld mag nooit langer dan een paar seconden doorlopen. Het kwam allemaal erg druk en vluchtig over. Daarnaast is de soundtrack vreselijk, en wordt hij op de verkeerde momenten ingezet.

Naar het einde toe lijkt de regisseur iets meer rust gevonden te hebben, en betert het cinematografisch allemaal wat. Helaas is het dan wat te laat. Dat het meisje het op het einde nog wakker wordt, vond ik trouwens een beetje vreemd aanvoelen. De jonge Eloise Laurence acteert ook niet al te best, maar dat is haar moeilijk kwalijk te nemen. Tim Roth krijgt verder een iets te banale rol om te kunnen schitteren.

Héél erg spijtig dat het boek niet viel in de handen van een bekwame regisseur. Hier zat veel in.

Hele bijzondere doch mooie film...

We volgen muurbloempje Skunk. Een rebels meisje die de omstandigheden in de buurt waar ze woont maar niet kan overzien. Zeker als het om haar overbuurman en zijn drie dochters gaat. Ze wordt getuige van de mishandeling van Rick... een onzekere buurjongen die voor haar een idool is. Maar de agressieve buurman Oswald heeft andere gedachtes over deze jongen. Vanaf dat moment kan je alweer invullen wat er zou zijn gebeurd en of Skunk hier iets te maken mee heeft gehad. Nouja... politie erbij en Rick mag mee naar het bureau.... maar de rest word voor later bewaard...

Want waarvan ik eerst dacht dat dit een Jagten achtig iets werd, waar de rauwheid de hoofdrol speelde is dit toch wel iets anders geworden. De film is rauw, daar kan je niet omheen draaien, maar spendeert ook graag zijn tijd aan het leven van Skunk, waarbij we een fraaie coming of age voorgeschoteld krijgen met de bijbehorende dingen als de eerste liefde/kus. Daarbij word gebruikt gemaakt van de toepasselijke dromerige montage en muziek waarbij... met het zware thema op de achtergrond... Broken toch nog hier en daar een feelgood movie word. Mooi gedaan, want uiteindelijk wil Skunk gewoon doorgaan met spelen en leven in plaats van dat ze haar tijd moet verdoen aan idioten als meneer Oswald met zijn verknipte dochters. Maar uiteindelijk zijn de feiten onvermijdelijk en slaat het laatste stukje toch wel twee keer harder toe. Echt heel knap gedaan.

De tranen heb ik toch achterwege kunnen laten bij het mooie einde. Ergens ben ik dit wel gewend geraakt.

De regisseur heeft hier toch wel de kijker op zijn gevoelige punten weten te raken en een prachtig filmpje afgeleverd. Ook bijzonder om Mr Orange hier als huisvader te zien... maarja... Tim Roth speelt ook alles wat los en vast zit. Voor de rest vind ik dit een werkje die ik niet snel zou vergeten.

4,5*

Een behoorlijk heftige drama film.

Met ook luchtigheid maar het drama springt eruit.

Met een subliem geacteerde rol van het jonge meisje Eloise Laurence in de hoofdrol als Skunk.

De cast speelt zeer goed in deze film.

Met verschillende beroemde film sterren in andere hoofdrollen.

Naar de climax wordt de film nog aangrijpender.

Een film die de meeste mensen zullen raken.

Een sterke Engelse emotionele drama film.

Waar je even van moet bijkomen na afloop.

Ja, er komt een hoop ellende voorbij, maar de zware thema's worden niet loodzwaar gebracht. Er blijft een soort luchtigheid in de film zitten waardoor dit ook deels een coming of age verhaal is van een meisje in een situatie met veel ellende. Het gaat ook over je eerste liefde, vriendschap, vertrouwen, je los weken van je ouders etc. Er zijn veel mooie momenten tussen de drama's door. Er wordt goed geacteerd en de film heeft een uitstekende soundtrack. Beetje Ken Loach achtig qua sfeer en setting.

Wat ik minder vond is de montage. Er wordt gewerkt met korte flashbacks. Is artistiek bedoeld, maar voor mij - vooral in het begin - wat verwarrend en het voegde voor mij niet veel toe. Later, als je de montage stijl een beetje leert kennen, wen je er aan en stoort het niet meer. Ook duurde het even voor ik begreep wat de positie was van alle karakters.

Al met al een uitstekend Engels drama in de 'Ken Loach' stijl. Mooi momenten worden afgewisseld met vreselijke drama's, maar het wordt niet loodzwaar. Voor mij 3,5 ster waard.