The Dictator (2012)

Gisteren in een volle zaal (na de filmquiz in Kinepolis Brugge) naar The Dictator gekeken. En dit is maar goed, want ik denk dat als je de film alleen kijkt, dat hij je totaal niet zou bevallen.
De film begint al erg grof en de film blijft zo, de volle 83 minuten. De humor is gevat, droog, grof, racistisch, vulgair,... en dit is net wat de film zo vermakelijk maakt. Niemand gaat zo ver als Sasha Baron Cohen. Hij speelt de sterren van het scherm, samen met Anna Faris (uit Scary Movie ). Het cultuurverschil met Amerika en Wahida (ofzo) zorgt voor een aantal hilarische scènes zoals de bevalling. Ik lag plat van het lachen dan.

De film heeft geen origineel verhaal of zo, maar dit is helemaal niet nodig, want door de geweldige SBC als Admiraal-Generaal Alladeen valt dit helemaal niet op.

4*

In loving memory of... Kim Jun-il
(heb ik maar tussen spoilerhaakjes gezet om de grap nog verborgen te houden.

In loving memory of Kim Jong-Il

Even vooropgesteld: ik heb goed gelachen om The Dictator. Gewoonlijk is dat voor een komedie genoeg om op zijn minst een voldoende te krijgen, maar bij The Dictator konden zelfs de lachers niet een gevoel voor teleurstelling onderdrukken. Is dit alles wat Sacha Baron Cohen uit dit gegeven haalt? Hij heeft natuurlijk het nadeel dat hij Borat gemaakt heeft, een film die briljant stompzinnige humor met werkelijk bijtende satire wist te combineren. The Dictator doet het vooral met de stompzinnigheid. Dat is geen al te grote ramp, aangezien Cohen een bijzonder talent heeft voor smakeloze humor, die hij soms op creatieve wijze weet te brengen (hoeveel films bestaan er met een shot vanuit de baarmoeder, waarin iemand naar binnen kijkt en een mobieltje ziet?).

Echter is dit ook een film over deze tijd, met als hoofdpersoon een dictator die duidelijk op figuren als Kim Jong-il en Kadaffi zijn geënt, evenals dat er thema's aan bod komen over de betekenis van democratie, over de vrees voor terrorisme en islamhaat in het algemeen. Dankzij Borat weten we dat Cohen en zijn vaste regisseur Charles hier iets mee kunnen, maar dat doen ze nauwelijks. De nadruk ligt teveel op puberale seks- en strontgrappen die niets met de thematiek te maken hebben. Verder zijn de vele beledigingen aan zwarten, joden, gehandicapten, homo's en vrouwen ongeveer hetzelfde als die in Borat ook al gebruikt werden. Het veilige verhaallijntje helpt ook niet mee. Ik kreeg de indruk dat Cohen werkelijk de boel op z'n kop wilde zetten met The Dictator, maar het heeft zelden bijt. Zelfs de eindspeech over democratie is net iets te voor de hand liggend om werkelijk geniaal gevonden te worden. Het eindresultaat is een zwarte komedie die niet zwart wordt. En zelfs de smerige humor was in Bruno wat creatiever.
2,5*

Flauw maar wel erg geestig. Geen hele bijzondere film en minder pijnlijk dan bijvoorbeeld Borat omdat je nu gewoon weet dat alles gescript is. Sascha blijft een geniale acteur, al zullen veel hem niet serieus nemen. Maar ik hoop dat dit het eind was van dit soort karakters en dat hij zich nu meer op iet wat serieuzere films gaat richten, nog wel komedies maar rollen als in Hugo bijvoorbeeld.

3.5*

Ik had hier niet zoveel van verwacht maar Sacha Baron zet weer een uiterst onnozel figuur neer en dat zorgt voor verschillende komische momenten. Door zijn belachelijke outfits, opmerkelijke dialect en eigenzinnige opvattingen kun je op bijna ieder moment moeiteloos een glimlach naar voren toveren.

Op zich wel een redelijk vermakelijke film, niet alles is even geslaagd. Maar gelukkig zitten er meer dan ruim voldoende grappen en hardheden in.

3,0 Sterren.

Goede film, Heb er van genoten een beetje jammer dat het niet heel veel nieuws bracht wel blij dat hij (in mijn ogen) beter was dan Brüno! 3sterren

Oi oi oi, dit was werkelijk ernstig pijnlijk. De personages (voornamelijk dat van Cohen) waren nergens consistent. Alleen Cohen's karakter veranderde al in uitersten tussen de scenes door. Een verhaaltechnisch gedrocht waarbij er geen enkele reden is om het hoofdpersonage te willen volgen, laat staan om voor zijn doel te vallen. Dat allemaal zou nog vergeven kunnen zijn als er iets van grappenkwaliteit zou zijn te bespeuren maar het is bijna ondenkbaar dat dit met een gevoel van trots door iemand is opgeschreven. The Dictator was een pijnlijke verspilling van mijn tijd.

Matig.

Het begin is wat moeizaam (scènes zoals die met Megan Fox zijn gewoonweg niet grappig), maar nadat Aladdeen verraden is komt er wat schwung in de boel.
Zo nu en dan passeert er eens een hilarisch momentje, maar de slappe lach kreeg ik er niet van.

Sacha Baron Cohen is natuurlijk in z'n sas als grove dictator en meteen het sterke punt van de film. Uiteraard heeft hij ook mindere momenten, maar dat kan gebeuren als het script niet waterdicht is (het begin...)
Ben Kingsley en John C. Reilly zijn nooit grappig en hadden beter niet gecast geweest. Anna Faris kan nog wel overtuigen, te danken aan de scènes met Aladdeen.

Net goed genoeg, maar verre van een topper.
2,5

Met Cohen, regisseur Charles en het typetje van Aladeen verwacht je wellicht iets van een tweede Borat. Helaas ligt het niveau van deze film een heel stuk lager. Je weet sowieso dat je geen subtiliteit of hoogstaande grappen hoeft te verwachten, maar The Dictator is op veel momenten beschamend niet grappig. Af en toe komt de film even geestig uit de hoek ("Oh it's a girl. Where is the garbage can?") en af en toe komen er wat creatieve (en vaak uiterst idiote) momenten voorbij die wel weten te vermaken, maar je krijgt toch veelal het idee dat er meer uit te halen viel. En dat het sowieso wel een heel stuk scherper had gekund. Maar helaas kiest Cohen voor de 'haha, ik zie een penis' reacties in plaats van echt goed geplaatste grappen. De promotietour rondom deze film (Cohen in character op de rode loper) heeft wat dat betreft veel leukere momenten opgeleverd.

2 sterren.

Pijnlijk ongrappig

Sacha Baron Cohen heeft de laatste jaren heel wat aparte films gemaakt waarbij hij soms enorm geestig was. Borat was echt geniaal, Bruno erg grappig en Ali G. bij vlagen de moeite. Nou, dan kijk je best uit naar een film met hem in de rol van een dictator. Daar kan je een erg leuke film over maken. Had gekund ja...

Het is ieder geval niet gelukt. De film heeft me namelijk niet aan het lachen gekregen. Teveel goedkope, flauwe grapjes en veel te weinig knipogen naar dictators. De film was in de eerste 10 minuten nog het leukst, toen hij in eigen land dictator speelde. Eenmaal aangekomen in Amerika werd het een flauwe kopie van You Don't Mess with the Zohan (2008), maar dan met een oud-dictator in plaats van een oud-spion.

De film is vrij voorspelbaar en best nog wel braaf. Zo'n Bruno zette homo-hatend Amerika echt voor schut en Borat was helemaal een schitterende parodie, maar hier mislukt het gewoon. Af en toe een aardig stukje (scene in de helicopter was wel aardig bijvoorbeeld) is echt niet genoeg.

Anna Faris haar vervelende rol werkte overigens ook niet erg mee. Bekijk de trailer maar een keer nog, heb je de leukste momenten al wel gezien.

1,5*

Not my cup of tea.

Ik wist dat dit een hit or miss geval zou zijn. Ik hoopte hit, vreesde miss, en kreeg gelijk. Totaal niet grappig. Ik vond de eerste 10 minuten eigenlijk al zwaar klote. Hoe erg kun je de plank misslaan?

Na een half uur moest ik tot de conclusie komen dat ik nog steeds met een verveeld Jerney Kaagman hoofd zat te kijken. Totaal geen beweging in gehad, behalve op de momenten dat ik moest gapen. De grappen zijn echt van bedroevend slecht niveau, die Avatar/Arabieren grap? Seriously? Wie verzint het? Werd nog even een tikkeltje erger bij Billy Elliot. Zucht.

Zelfs Anna Faris, die ik normaal best leuk vind (Tenminste, in de Scary Movie films vooral) kon het geheel niet redden. Ik ben heel blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan voor deze film, want dan denk ik dat het Twilight: Breaking Dawn part 1 van de troon had gestoten wat betreft de 'Meest irritante film die ik ooit in de bioscoop heb gezien'.

Als ik door een of andere rare stuiptrekking één keer gelachen heb, is het veel. Zonde van mijn tijd. Borat was leuk, Bruno was irritant maar nog enigszins te doen, maar dit is tenenkrommend.

Beter dan Bruno, minder dan Borat, zo kun je de film wel omschrijven. De grappen en grollen vliegen in het rond, soms erg grappig, soms erg flauw. Hier en daar een briljant moment, zoals de speech tegen het einde. Het nogal traditioneel vertelde verhaaltje bevat verder weinig verrassingen, maar Cohen weet er toch wel weer iets bijzonders van te maken. Vooral de dialogen zijn erg geestig. Ik heb overigens de 'extended version' gezien, die 100 minuten duurt.

Heb goed gelachen om deze totaal onnozele film. Dat Cohen een geniaal acteur is, bewijst zijn prestatie in deze 'Dictator' wel weer. Die gast weet dingen echt op zo'n geniale manier te brengen, prachtig. De film kent haar flauwe stukjes, maar Cohen en een aantal bijzonder fraaie, smakeloze, geestige creatieve hoogstandjes maken veel goed. Heb me prima vermaakt.

Al met al toch wel een behoorlijke tegenvaller deze flauwe film. Er zitten zeker een aantal leuke stukken in maar het geheel is toch behoorlijk flauw en ook wel saai. Zeker het eerste half uur was pijnlijk slecht, daarna wordt het gelukkig beter met een aantal sterke seksistische stukjes (ook het stukje in de Helikopter was geweldig). Maar in het algemeen heb ik maar zelden hoeven te lachen om deze film. Over het verhaal hoef je het eigenlijk niet te hebben want dat was gewoon te belachelijk voor woorden, maar goed dat hoorde nu eenmaal bij deze film. Sacha Baron Cohen deed het best leuk maar Anna Faris was niet te pruimen en ze zag er ook nog eens afgrijselijk uit. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar deze film kan absoluut niet tippen aan het niveau van "Borat" waar ik zeer regelmatig dubbel heb gelegen van het lachen.

Veel racisme,gevloek,grof taalgebruik en minderwaardigheid voor de vrouwen.kan eraf,deze film is één van de betere komedies zonder twijfel.Ik kijk niet veel komedies maar kijk er zeer graag naar als er goede humor aan te pas komt.Ik ben iemand die vaak lacht om flaue grappen maar als ik naar een komedie kijk lach ik zelden.hier lg ik constant plat.

de momenten dat hij wat de fock zei vond ik het beste van al.De humor en de aangepaste versie van Dolly Parton's 9 to 5 in het arabisch zijn geweldig.Eén van de beste vond ik toch zonder twijfel de homoseksuele chinees.Die zijn vrouw begon uit te lachen als 'jij lelijk paard en geschoren aap'Geweldig!

Deze film bevatte inhoud en zeer veel humor.zo mogen ze er nog vele meer maken!

Cohen & Charles.

Zoals altijd bij Cohen zijn niet alle grappen even sterk. Maar er zaten ook een paar meesterlijke grappen in. Die Chinees was bijvoorbeeld een held! En wanneer Cohen namen gaat maken met borden die hij ziet in het cafe, maakt hij gewoon comedy gold! Ook geniaal vond ik de populaire nummers die arabisch waren gezongen! Er zit echt wel wat briljantheid in die Cohen hoor. Daar tussen zitten wat flauwigheden en een verhaal wat nooit echt wil werken. Maar ach die geboorte maakt wel weer veel goed! En ook wel leuk dat Charles best iets filmisch kan maken, meestal niet echt zijn ding dacht ik.

Kleine 3.5 sterren.

Raar.

Hoewel Cohen in deze film probeert een rode draad neer te zetten, lukt dat voor geen meter. The Dictator blijft ergens tussen mockumentary en sketchshow inhangen, waardoor het hele Coming To America verhaaltje helemaal nergens over gaat, tot vervelens toe zelfs.

Resten afzonderlijke scenes, waarvan er best een aantal grappige scene. Hoogtepunten zijn het gesprek in de helicopter en de eindspeech, maar doorheen de film blijven er goede momenten zitten. Verder zijn er ook wat grappen die compleet doodvallen, maar gezien de grappendichtheid is dat niet enorm verwonderlijk.

Wel leuk om een keertje gezien te hebben, best vermakelijk, af en toe écht grappig, soms oersaai. Bruno blijft voor mij de beste Cohen totdusver.

2.5*

Gelukkig weer een stukje leuker dan Bruno, maar heel goed wordt het nooit.

Dat is best jammer, want The Dictator had zeker potentieel. Dat komt er soms ook wel uit, alleen het probleem is dat het niveau zo enorm wisselend is. Een sterke grap wordt afgewisseld door een banale flauwe grap, en zo gaat dat eigenlijk de gehele film door.

Het gesprek in de helikopter was echt geniaal en die scènes met dat "dode afgehakte hoofd" met Nadal, waren ook erg komisch. Maar daaromheen blijft het te vaak en ook teveel hangen in flauwe seksgrappen en andere banale humor.

En zo belandt de score voor deze film ook in de middenmoot. Ik heb een paar keer goed gelachen, maar ook een aantal keren me geërgerd aan alle flauwe ongein. Toch ben ik nog altijd benieuwd of Baron Cohen ooit nog eens echt iets sterks en grappigs weet te maken.

2,5*

Dit is de eerste film die ik zie van Sacha Baron Cohen, als je Hugo niet meerekent tenminste. ZIjn typetjes Bruno, Ali G en Borat leken me eigenlijk te flauw voor woorden, dus heb die nog niet gezien.

Dit verhaal stond me daarentegen wél aan, zodat ik maar een poging ondernomen heb.

Ik kan toch niet anders zeggen dan dat ik me behoorlijk vermaakt heb. Uiteraard is het gros van de grappen te flauw voor woorden, maar er zitten ook enkele zeer geslaagde grappen in.

Deze film serieus nemen doet niemand hoop ik, en als je zin hebt om met vrienden een komedie te kijken is dit, samen met wat kratten bier, een prima tijdverdrijf!

Tegenvallend. Bepaald geen vooruitgang ten opzichte van Cohens vorige films.

Veel teveel infantiele Scary Movie achtige humor, Larry Charles onwaardig.

Mag allemaal wel een stuk scherper.

Leukste scene was die speech aan het einde in Amerika van 'waarom nemen jullie geen dictator? kun je ook 90% rijkdom bij 1% van de mensen zetten, rommelen met de verkiezingen, 1 ras on de gevangenis gooien, buitenlandse gevangenen martelen etc. hahahah , touché

Sacha Cohen is hilarisch wanneer hij mensen in 'het echt' te kakken zet. Zoals in de Ali G show, als hij politici interviewt, of als in de films Borat en Bruno. Een speelfilm als deze is echter te flauw. De grappen werken niet echt op script. Af en toe wel gelachen, het blijft een mooi typ natuurlijk, maar lang niet zo veel als bij zijn andere werk.

2,5*

Overdaad.

Dat Sacha Baron Cohen een van de grappigste TV-komieken van de laatste decennia is, moge duidelijk zijn. Een internationaal filmavontuur kon natuurlijk niet uitblijven en zijn meest succesvolle alter ego 'Ali G' bevolkte al snel de bioscoopzalen. Grappig, maar niet geniaal. Erder gekunsteld als filmisch uitgesmeerde sketches. Andere types volgden, waaronder de politiek incorrecte Borat. Het leverde Cohen een hoop negatieve publiciteit op, die uiteindelijk soms beter verkoopt dan goede. En dus was Borat een hit.

Met zijn voorlaatste type Bruno, een hilarische homoseksueel, leek het allemaal iets grappiger te worden. Nog steeds rustend op flauwe poep- en piesgrappen, maar ditmaal wat serieuzer de grenzen zoekend en daardoor enigszins interessant. Hoe grof en misgeschoten ook, de grappen waren zo slecht dat het tevens lachsalvo's opleverde. Als kijker kon je jezelf afvragen of er ook scènes in zaten die niet 'staged' waren. En zodoende kon men nietsvermoedende figuren nog 'uitlachen', bijvoorbeeld enkele fanatieke homohaters.

Dat semi-documentaire karakter wordt hier echter niet opnieuw uitgevoerd. Een verhaaltje dat een klein beetje doet denken aan een Borat-achtige variant op Eddie Murphy's 'Coming to America' ligt aan de basis. Maar ondanks de aanwezigheid van komische cameo's en een handjevol zeer geslaagde grappen, is het eindresultaat bedroevend. De overdaad aan platheid bij een te hoge grapdichtheid, het uitmelken van de Arabische evergreens-gimmick en het algehele gemis aan scherpte doen afvragen of de makers het publiek niet wat al te laag inschatten. Slechts enkele grappen werken namelijk.

De extra's zijn leuker en royaal vertegenwoordigd met 'deleted and extended scenes', een grappig interview met Larry King - waarbij laatstgenoemde zijn lachen bijna niet kan inhouden - en een hilarisch videoclipje 'Your Money Is on the Dresser'.

Doorsnee.

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Huilen met de pet op

Ik ga volledig met de mening van Zinema mee, met als enige verschil dat ik de film zelfs nog geen 2* waard vind. De dictator is tot nu toe overduidelijk het minst succesvolle typetje wat Cohen naar het witte doek heeft gebracht. Er zitten enkele leuke momenten in de film maar deze zijn met gemak op één hand te tellen, en dat is toch erg magertjes voor een kleine anderhalf uur als op die ene hand nog niet eens alle vingertjes omhoog gaan.

Zoals mijn voorganger hierboven al omschrijft wordt de semi-documentaire achtige insteek losgelaten waardoor de film zijn eigen smoel krijgt ten op zichte van Borat en Bruno die qua verloop daardoor nogal op elkaar leken. Deze opmerking bedoel ik allerminst positief omdat The dictator gewoon totaal niet grappig is. Slechte grappen worden afgewisseld met nog slechtere grappen die in de vorige films nog wel werkten maar nu volledig doodslaan. Dit heeft alles te maken met het feit dat ze in deze film over het algemeen gewoon saai en uitgemolken zijn en het niveau van een Scary movie film lijken te hebben (De latere delen welteverstaan). Dit typetje van Cohen is ook gewoon minder gevat en komisch dan zijn andere personages en hij lijkt ook maar een fractie van de speeltijd op zijn oude niveau te zitten.

De personages waar Cohen mee in aanraking komt zijn zowaar nog saaier dan het hoofdpersonage zelf. Met name het personage van Anna Faris die hier met haar kapsel als twee druppels water op een jonge versie van de huidige Sien uit Sesamstraat lijkt is té aanwezig en haar rol geeft de film op de een of andere manier ook een te braaf karakter. Ik kreeg ook constant het gevoel dat ze Cohen onbewust zat af te remmen om grappig te zijn. Overigens toepasselijk dat deze actrice ook in de scary movie films speelde waarbij de latere delen ook absolute miskleunen waren, wat dat betreft past ze hier dus goed in thuis. Ook een speciale vermelding gaat uit naar Nadal (personage van Jason Mantzoukas) die samen met Cohen de ultieme combinatie van niet grappig was.

Grappen zijn in deze film in hoge mate aanwezig, en het is logisch dat er dan veel grappen doodslaan. Dit was bij de voorgaande films ook zo, maar doorgaans kon ik me hier nog prima mee vermaken en waren het zeer vermakelijke films. Dit in tegenstelling tot dit wanproduct waar 90% van de grappen gewoon niet aanslaan. Zonde van je tijd.

1,0*

'k vond hem eigenlijk beter dan gedacht. 'k heb toch een aantal keren moeten lachen. Niet alle grappen waren even geslaagd, maar al bij al toch een vermakelijke film.

Het verhaal was onderhoudend en de cast zat goed in z'n rol. De muziek was ook tof aangepast.

Geen meesterwerk, maar 'k heb het me ook niet beklaagd. Ideaal om eens via tv of zo te bekijken, maar kopen zou 'k niet meteen doen. Daarvoor valt hij een beetje te zwak uit.

Redelijk geslaagde komedie, eigenlijk beter dan ik verwacht had, na vrij gemende gevoelens te hebben bij Borat en Bruno.

Voor het grootste gedeelte biedt "The Dictator" echt heerlijk grove en foute grappen. Subtiel is het allemaal niet maar ik heb wel geregeld in een deuk gelegen.

Helaas wordt het een aantal keren toch wel weer een beetje te onsmakelijk. Het is niet zo erg (meen ik me te herinneren) als bij Borat maar de film belandt toch wel een aantal keren in het gebied van de plaatsvervangende schaamte. Jammer, want de film heeft het niet nodig.

De korte speelduur van de film is ook wel jammer. Het is een komedie en het hoeft niet eindeloos te duren of veel diepgang te hebben, maar met nog geen 75 minuten voelt het alsof men zich er wel erg makkelijk vanaf heeft gemaakt.

Desalniettemin heb ik er hard om moeten lachten en dat maakt het een geslaagde komedie

Heerlijk filmpje toch weer met SBC, heb regelmatig in een deuk gelegen. Tussen de pies en poephumor door zijn zowaar wat villeine grappen te ontdekken, de slottoespraak is bijvoorbeeld priceless.

3,5*.

Men stapt terug af van het concept waarrond de vorige films draaiden: Candid-camera gewijs grappige situaties creëren.

Men zou dan eigenlijk mogen verwachten dat er een sterk script in de plaats komt met humor die ook staat als een huis.
Maar helaas. Het verhaallijntje is te dun/belachelijk voor woorden (En ik leg de lat al niet heel hoog bij dit soort films). Het boeit gewoonweg niet.

Dit soort films moet het van de humor hebben. Ik kan me voorstellen dat ik het 10 jaar geleden best te pruimen vond, maar nu vind ik er geen moer meer aan. Zelden wordt de film echt grappig. En het aantal keren dat ik hardop lachte zijn gemakkelijk bij te houden: Geeneen keer.

De film zit eigenlijk vol met momenten die een combinatie zijn van de 2 puntjes hierboven: Situaties die niets met het verhaal te maken hebben (en gewoon belachelijk zijn), en zelfs nog geen schamper lachje op mijn gezicht kunnen toveren. Irritant, dat zijn ze wel.
Vooral het midden van de film zit vol met zulke situaties, waardoor de snelheid uit de film compleet verdwijnt, en het zelfs aan voelt als een lange zit. (Triest voor een film van nog geen 90 minuten).


Het sterkste van de hele film is de uithaal naar Amerika in de eindspeech. Ik zag eigenlijk niet aankomen dat de film ook nog maar een half minuutjes serieus zou worden.
Imagine if America was a dictatorship. You could let 1 percent of the people have all the nation’s wealth. You could help your rich friends get richer by cutting their taxes and bailing them out when they gamble and lose. You could ignore the needs of the poor for health care and education. Your media would appear free, but would secretly be controlled by one person and his family. You could wiretap phones. You could torture foreign prisoners. You could have rigged elections. You could lie about why you go to war. You could fill your prisons with one particular racial group and no one would complain. You could use the media to scare the people into supporting policies that are against their interests.
En daarmee heb ik ook het enigste pluspunt opgenoemd.



Aangezien Borat een 1,5 kreeg, en Bruno het moest stellen met een 0,5 kies ik hier voor de gemakkelijkste oplossing: de gulden middenweg.

1,0*

Aardige film waarin een dictator uit het Midden-Oosten door een aantal gebeurtenissen als burger in Amerika terecht komt. Een simpel maar effectief plot voor een film als deze. De humor is wellicht wat gemakkelijk, maar wel lekker grof en beledigend. De titelrol is Sacha Baron Cohen op het lijf geschreven.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer ook niet.

Uiteraard probeert Cohen weer te shockeren, maar ik vraag me af bij wie dat nog lukt? Ongeveer de helft van de grappen werkten bij mij.

3*

Mwah heb me met deze film niet echt vermaakt. Wat te flauwe humor naar mijn smaak,slechts zo nu en dan een intelligente of scherpe grap. De speech op het eind is wel aardig maar nog reden om een voldoende te geven.