The Dictator (2012)

Oei, het scheelde niet veel, maar de ondergrens van wat toelaatbaar is qua leuke grappigheid werd net niet doorbroken. De humor is weliswaar erg gemakkelijk en ik weet niet of ik mezelf nu heel kinderachtig moet vinden, maar toch heb ik stiekem wel moeten lachen om de foute schijtlolligheden die Sacha Baron Cohen neerzet. Die helikopterscene vond ik toch wel redelijk geinig en deed me denken aan dat Borat-experiment van hem. Eigenlijk moet ie weer meer die tour op gaan in plaats van dit soort infantiele verhaaltjes, maar goed dat terzijde.

Ik wist dat hij me wel zou kunnen bekoren, maar onverwacht vond ik hem echt supergeniaal.

Sacha Baron Cohen moet je liggen. Vond je zijn eerdere films vreselijk, dan moet je deze ook niet kijken. Maar als je kon lachen om Ali G, Borat en Bruno, dan zal deze film je ook wel aan het lachen krijgen.

Maar The Dictator doet nog iets méér. De film is naast een heleboel onderbroekenlol ook een heerlijke, vrij actuele, satire op allerlei mondiale kwesties, zoals de crisis, hippies, dictators, emancipatie, imperialisme, de occupy-beweging, arabieren, etc. etc. Na de val van Khadaffi heb ik net als velen met open mond gekeken naar de megalomane paleizen, met goud belegde Ak47s, Lamborgini's etc. The Dictator weet dit heerlijk te persifleren.

Er zitten teveel memorabele scènes in om op te noemen, met daarbij toch wel een speciale vermelding voor de scène in het restaurant waar hij steeds een nieuwe naam moet verzinnen. Een bekend filmcliché maar dan op een hele leuke manier ingevuld doordat de andere partij er keer op keer niet intrapt

Al met al een klein beetje intelligenter dan zijn vorige films wat perfect tot uiting komt in Aladeen's speech op het eind. Zo heeft de film, heel erg stiekem, ook nog een boodschap.

4 sterren

Een aantal keer heb ik wel moeten lachen om de idiote humor van Sacha Baron Cohen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij Brits is aangezien zijn humor dat niet is, die hangt meer tegen de altijd flauwe Amerikaanse humor aan.

De bevallingsscène in de supermarkt ging langs de benedengrens van wat humor voor mij is. De talkshow van Ali G. blijft toch nog steeds zijn beste.

Hoe kan je deze film slapjes vinden dit was echt geniaal.

Beste komedie film die ik heb gezien!!

4*

De ganse politieke intrige in het Midden-Oosten en ook Westerse toestanden worden flink op flessen getrokken. Niet al te subtiel gebeurt dat, maar er steken ook wel waarheden en beklagenswaardige feiten in, maar deze ernst wordt dan weer getemperd door al te slappe humor. Eigenlijk niet meer dan wat (sarcastische) ontspanning.

Tja, The Dictator. Vanavond met een stel vrienden gekeken, uit mezelf was ik er zeer waarschijnlijk niet aan begonnen. Hoe beoordeel je deze film nu?
Het verstand moet op 0, want ook al zitten er wel wat satire en persiflage-elementen in deze film, deze film is toch vooral heel erg fout. Een makkelijk voorbeeld is bijvoorbeeld de bevalling van de vrouw, en een Baron Cohen die uitvindt hoe aftrekken werkt.
Toch heb ik heel, heel vaak hard moeten lachen, omdat de humor bij vlagen toch wel geniaal is, en er goede grappen en verwijzingen in deze film zitten.
Is dat genoeg voor een voldoende? net niet.
Daarvoor moet ik eerlijk zijn en erkennen dat het behalve de humor eigenlijk gewoon een bar slechte film is.
2,5* dus, maar ik heb me wel vermaakt. 5 halve sterretjes voor de humor

Na de enorme hoeveelheid pijnlijke komediezooi die ik de afgelopen maanden heb gezien, begint het nu langzaamaan weer goed te komen. Ik zal niet zeggen dat The Dictator een briljante film is, maar ik ben alsnog uitzonderlijk blij dat men ook in de VS af en toe nog komedies die praktisch alle taboes doorbreken in de bioscoop uitzenden. Wat mij betreft is Aladeen in ieder geval een leuker typetje dan Borat en Bruno en bijna even leuk als Ali G. De film heeft een flinke portie seksisme, racisme, homofobie en komt dan uiteindelijk ineens met een speech die alsnog een politieke lading meegeeft en net een klein stukje diepgang over alle botte onzin heen smeert. En wat mij betreft mag het ook zo zijn. Sacha Baron Cohen is een komisch genie die grossiert met humor die balanceert op het randje van puur platvloerse zooi en hilarische satire. Ik wou dat de echte dictatoren zo waren, dan zou het nieuws nog eens om te lachen zijn.

Wat te doen als je als komiek doorbreekt met improvisatiecomedy in candid camera situaties, maar dan vervolgens zo bekend ermee wordt dat iedereen je typetjes kent!? Kennelijk kon Sacha Baron Cohen niet veel anders meer dan zijn nieuwste typetje neerzetten in een standaard komedie. Gelukkig is óók zijn Aladeen een fijn politiek incorrect monstertje, dat tegen de gevoelige plek aanschopt van de eindeloze reeks aan dictatoren die onlangs zijn gevallen in de Arabische lente. Leuke vondsten als decadent ingerichte Oosterse paleizen en een hippe Arabische soundtrack zorgen voor een extra Oriëntaalse sfeer. Helaas weet de film niet zijn volledige speelduur even scherp te zijn door een overdaad aan onnodig ranzige poep- en pieshumor.

Cohen op zijn best: platte humor afgewisseld met scherpe humor. Hij schiet helaas soms door maar 100% rake grappen kent geen enkele komdie. Toch jammer dat hij soms de plank misslaat, maar het is hem vergeven. Het verhaal is natuurlijk als basis een grote grap en dient verder als kapstok voor nog veel meer grappen. De muziek is erg goed gevonden.

THE DICTATOR lijkt op het eerste gezicht geen film, maar veelal sketches aan elkaar gemonteerd waar toevallig een rode draad doorheen loopt. Cohen gaat volledig zijn gang waardoor vulgaire grollen de film domineren en niet meteen grappig zijn. De masturbatiescène spant daarbij de kroon, erg beschamend om zien. Gelukkig gaat Cohen total loss met namedropping en ook de cameo’s mogen er zijn.

Verder wel leuke grappen waarmee ik me heb vermaakt en positief zijn de thema’s die in de film voorkomen. Je kunt dan wel lachen met grappen omtrent executies en onderdrukking, daaronder schuilt natuurlijk het minder koddige gegeven dat dit voor een aantal mensen geen fictie is, maar pure realiteit.

Overigens moet ik kwijt dat ik Anna Faris de hele film aanzag voor Ginnifer Goodwin. Kijk, dan word je toch eens verrast.

Na Bruno is deze film dan weer een stuk beter en grappiger. Het niveau van Borat word niet gehaald, maar er zitten toch genoeg hilarische stukken in deze film om het vermakelijk te houden van begin tot eind.

Het is alweer even geleden dat ik ‘The Dictator’ heb bekeken en ik vond het destijds al niet een geweldige film. Ik ben vaak wel in de stemming om de seks, poep en plas grappen te waarderen in films (als ze wel in een gelegenheid waren) maar bij ‘The Dictator’ had ik dit nog niet zo en zag ik dat ook niet bepaald zitten. Ook bij deze herziening heb ik er niet met al teveel smacht naar gekeken en vond ik de film vaak in een saaie dip vallen en werd hij vaak op geen enkel moment echt bijzonder.

Helaas weet de regisseur ‘Larry Charles’ niet van ophouden en ook na de twee voorgaande komedie films (waarvan ik Borat nog wel geinig vond) komt hij nu ook met ‘The Dictator’ die ik echt wel minder vind. Ook Sacha Baron Cohen weet niet van ophouden met zijn irritante typetjes en ook in ‘ The Dictator’ laat hij weer eens zien dat het niet mijn favoriete komedie acteur gaat worden want dat niveau kent Sacha helaas niet.

De film kent gelukkig nog wel eens zijn geinige dialogen. Zo moest ik wel even grinniken waar Aladeen samen met Nadal in een helikopter zitten samen met (waarschijnlijk) twee westerse mensen erbij. Ze spreken daarna in een soort Arabische taal over Osama Bin Laden (die we op het eind nog met een WC ontstopper naar buiten zien lopen), 9/11 en een exploderend voertuig zien praten (dat voertuig is moet een Porsche 911 voorstellen). Wanneer hij dan dat bomgordel tevoorschijn haalde hield ik het niet meer en moest ik wel even lachen. Maar zo ook de scene in de supermarkt waar Aladeen gaat helpen met de bevalling van het kind en wanneer het kind geboren is we het volgende te horen kregen:

Aladeen: “I Sentence you to life.”
- scène
Aladeen: “Oh sorry, oh no”
Vader: “What’s wrong?”
Aladeen :“I am sorry, it’s bad news, it’s a girl”.
“Where’s the trash can?”

Het verhaal stelde niet veel voor. We volgen Aladeen, een dictator uit het land Wadiya en moet na wat ophef over de nucleaire wapens op het matje komen. Hij besluit richting Amerika te gaan waarna hij door Tamir word verraden en gegijzeld waarna Aladeen zijn baard verliest. Niemand herkent hem meer als de leider en dan word Aladeen al snel vervangen door zijn dubbelganger. Hij moet alles op alles zetten om de plannen het land naar een democratie te krijgen te vernietigen en zelf weer leider worden van het land Wadiya en dit niet zonder al te veel gevolgen.

Al om al, aardig trage komedie film die mij niet meer echt kon bekoren. Ik ken betere en dit is helaas een zwakke film.

1.5*

Oei Oei.

Van de regisseur die Borat in elkaar stak had ik hier toch wel iets meer van verwacht. Ondanks de Cameo's van Norton en Fox (de rest heb ik gemist) en de soms bij vlagen leuke grappen was dit eigenlijk niet meer dan een dun verhaal en het Arabisch achtige accent van Cohen.

Faris was vreselijk irritant, ik zal denken van de actrice die ik in Scary Movie te pruimen vond zo slecht zou spelen. Cohen was natuurlijk wel lollig, maar het niveau dat hij speelde in Borat haalt hij niet. Ook in films zoals Sweeney Todd en Les Miserables haalt hij niet.

Soms wel lollig, maar toch een te matige komedie om echt volop van te kunnen genieten.

Alweer een heerlijke film met Sacha Baron Cohen alias Ali G, Borat, Bruno en nu 'The Dictator' Admiraal Generaal Aladeen. Haha hoe bedenken ze het.

Deze film heeft mij meer dan vermaakt. Ik heb vaak moeten lachen en ik moet er wel bij gezegd hebben dat het een soort humor is waar je van moet houden. Is dit niet je humor, dan zal je de film waarschijnlijk slecht of belachelijk vinden. Net als bij veel mensen Borat in de verkeerde keelgat geschoten was.

Sacha Baron Cohen is gewoon een geniale komiek. Altijd lachen om deze man wat en wie die dan ook mag spelen!

'Are you having a boy or an abortion?'

Ik heb best nog vaak moeten lachen in deze komedie met soms heerlijke foute grappen en soms oprecht geestige momenten. Maar even vaak valt de film wat dood en zelfs die weinige 85 minuten wisten me nooit volledig te boeien. Allicht door het verhaal dat als kapstok dient en niet sterk genoeg is, al zal dat op zich niet moeten uitmaken in zo'n film. Dus geen idee waar het aan lag. 2,5*.

Precies wat je van Cohen mag verwachten. Natuurlijk is dit geen goede film. Het is allemaal zo rechtlijnig een simpel als maar zijn kan. Maar alles en iedereen krijgt er weer op extreem onsubtiele wijze van langs. Vunzige en foute grappen in overvloed, hier en daar met een overduidelijk statement vermengt. Dat is ook het enige dat deze film te bieden heeft. Maar dat is prima. Want er valt genoeg te lachen als je deze botte humor kan waarderen.

Na de bijzonder matige opvolger van Borat ook deze maar opgezet, die zelfs nog slechter lijkt te zijn. Alles is dit keer gescript en dat maakt dat de nadruk nog meer op flauwe onderbroekenhumor komt te liggen. Zo'n vaginascène is echt beschamend en niet eens origineel, want Ex Drummer heeft een vergelijkbare scène die veel beter is. Of zo'n scène waarin de dubbelganger van de hoofdpersoon niet weet wat te doen met vrouwen die met hem naar bed willen en ze maar gaat melken. Het is gewoon te stupide om grappig te zijn. De film stipt wel actuele thema's aan, maar echt confronterend wordt het niet, behalve wellicht even op het einde als de hoofdpersoon als voordelen van een dictatuur precies alle praktijken opnoemt waar de VS zich schuldig aan maakt, maar daar hoef ik niet eerst zo'n flauwe film voor te zien. Dat een klasse acteur als Ben Kingsley zich hiervoor leent is werkelijk onbegrijpelijk. 0,5*.

In een opwelling aangeschaft bij de kringloop vanwege de opening met de geboorte van Aladeen en diens eigen Olympische Spelen die op mij overkwamen als best grappig. Dus toch maar eens verder kijken en dat gebeurde gisteravond.

En ach...Cohen als de foute dictator Aladeen is best geinig in de beginfase rond zijn geboorte en Olympische Spelen, en even heb ik toch goede hoop dat dit best leuk gaat zijn. Maar dan komt de wel erg flauwe dubbelganger in beeld en komt Aladeen terecht in New York. Vooral de fase rond de reformwinkel in Brooklyn vraag ik me regelmatig af waar men heen wil en net zo vaak heb ik erg veel moeite met de zogenaamde humor. Het zal de tegenstelling zijn die men in die zin zoekt tussen twee werelden, en vooral met Zoey hebben we zoals Captain Pervert al zegt een herkenbaar voorbeeld van de actuele veranderingen in de samenleving.

Grappig is nog op zijn minst het geval van de dubbelganger die de vrouwen aan het melken is. En mooi voorbeeld van de goede en soms minder geslaagde humor is bijvoorbeeld de bevalling die bij momenten zijn humor heeft maar net zo gemakkelijk doorslaat en flauw is. En dat is The Dictator in de notendop, een eindeloze reeks van grappen en sketches waarvan een paar aardig zijn, het merendeel niet slaagt en een enkele echt leuk. En zo na het uur ben ik eigenlijk dan ook wel helemaal klaar met de film en snak ik praktisch naar het einde. Nee, dit is niet echt mijn ding en daar is het cijfer ook naar.

Dat deze komedie van Sacha Baron Cohen niet een politiek correcte komedie zal gaan worden, is meteen bij aanvang al duidelijk. De film opent met een foto van Kim-Jong II met daaronder de tekst: “In Memory of Kim Jong II”. De toon is gezet.Wat volgt is een aaneenschakeling van absurde situaties en maffe dialogen gevuld met foute humor. Heerlijk.
Net als in Borat is Cohen weer heerlijk aan het provoceren. Hij pakt elk cliché stevig beet en voegt daaraan nog een behoorlijke portie zwarte humor toe. De humor bestaat uit racistische grappen, politieke incorrectheid en uit overdrijvingen met betrekking tot het leven van een dictator. Grappen over Osama Bin Laden, over Noord-Korea, over het zwarte deel van de Amerikaanse bevolking. Heerlijk fout en erg grappig.
The Dictator heeft zwarte humor, spottende humor en (toegegeven) ook flauwe humor. Met al die grappen kraakt Cohen tevens een aantal maatschappijkritische noten. En dat is nooit verkeerd. Ik heb me met deze film kostelijk geamuseerd.

Dictator Generaal Aladeen [Sacha Baron Cohen], bijgenaamd ‘Mad Dog Of Wadiya’, reist met zijn oom Tamir [Ben Kingsley] naar de VS voor een bijeenkomst van de Verenigde Naties. Bij aankomst wordt hij ontvoerd en neemt een van zijn dubbelgangers zijn plaats in. Aladeen weet te ontsnappen, maar kan niemand ervan overtuigen dat hij de echte Aladeen is. Met hulp van cateraar en mensenrechtenactivist Zoey [Anna Faris] hoopt hij binnen te dringen bij de belangrijke conventie en een (voor hem) politieke catastrofe te voorkomen. Vol infantiele en politiek incorrecte grappen, maar waar die bij Borat gebruikt werden als een ontmaskering van de hypocrisie van de westerse samenleving, heeft het hier geen hogere functie. Het resultaat is dan ook een flauwe, kinderachtige en teleurstellend oppervlakkige komedie.