The Great Gatsby (2013)

In België komt hij een dagje vroeger uit (Hoera). En omdat ik enorm lang gewacht heb op deze verfilming, was ik er natuurlijk bij. Maar ken je het wanneer je zo lang wacht, je verwachtingen zo hoog opdrijft, je sowieso al weet dat je erna de film de hemel zal inprijzen, ook al vond je het eigenlijk 'niet zo vreselijk goed'? Maar je kent vast ook het moment waarin alle verwachtingen gewoon uitkomen.

Wat verwachten we, of wat zouden we moeten verwachten? Een zoveelste exacte kopie van het boek (die nooit volledig geslaagd zijn) of een versie die misschien niet met iedereens visie strookt, maar zich wel onderscheidt van de rest. Dat laatste is wat volgens mij deze rit doorheen het verhaal van Gatsby niet alleen op z'n minst een kijkje waard is, maar ook iets wat we met meerdere verfilmingen moeten doen. Want wanneer is de film ooit beter dan het boek? Zelden lijkt me.

Daarom moet je een film maken dat als film op zich staat en enkel het verhaal overneemt. En NOG blijft Baz Luhrmann ondanks zijn eigenheid, trouw aan het boek. Er wordt weinig weg gelaten (ook niet erg moeilijk met zo'n dun boekje) en evenveel zorg besteedt aan de introductie van het verhaal, als het liefdesverhaal waar het hele boekje om draait.

The Great Gatsby is misschien op zich geen verhaal waar je omvergeblazen wordt, maar het unieke karakter komt, naast Fitzgeralds fantastische schrijfstijl, vooral het meest tot uiting, geplaatst in de tijd waarin het geschreven is. The Great Gatsby heeft een enorm voorspellend karakter gehad in extravagante tijden waar rijkdom een hoogtepunt bereiken. Fitzgerald beschrijft in zijn boek van 1925 via Gatsby dat deze oppervlakkige rijkdom des te harder zal crashen (en dat doet het ook letterlijk in 1929).

Toevallig dat Gatsby opnieuw boven komt drijven in tijden zoals deze? Om de extravagantie en het bekromt gedachtengoed van de Westerse maatschappij te veroordelen die nu het economisch hard te verduren krijgt? Wie zal het weten, enkel Baz lijkt me.

Over de film. Baz Luhrmann, commercieel of niet, is een man die van elk van zijn films een auteursfilm maakt. Ik moet je niet vertellen van de overdaad, filmisch sprookjesachtig tot het randje van kitsch (al is dat in deze film minder). Ik hoef je niet te vertellen van de dynamiek in de camerabewegingen. Dat zijn we van Luhrmann gewoon.

Zonder in te boeten aan het inhoudelijke. Leonardo Dicaprio doet het uitstekend als Jay Gatsby eveneens als Carey Mulligan en Joel Edgerton. Zowel minpunt als pluspunt is Tobey Maguire. Hij doet het helemaal niet slecht, maar ik kan zijn smoelengetrek in Spiderman maar moeilijk vergeten.

Mooie passages uit het boek die visueel en inhoudelijk sterk worden verfilmd, adembenemende scenes die je (als meisje toch) niet onberoerd laten, een onconventionele maar daardoor geweldige soundtrack en als laatste een vooral eigen interpretatie die meer dan ooit de essentie van het verhaal in de verf zet. Zoals Fitzgerald vernieuwend was in 1925, zo is Baz Luhrmann vernieuwend, vandaag, tussen alle andere verfilmingen.

4,5*

Deze ga ik overslaan. Verhaal lijkt me interessant, maar ik ben niet zon fan van de feesten en muziek uit die tijd en ik bang dat die in overvloed zijn. Wel jammer dat ik daardoor de eerste Amerikaanse rol van Indiase acteerlegende Amitabh Bachan mis.

The great Gabzzzzzzzzzzzzzzy. Als bioscoopbezoeker wordt je opgelicht. Di Caprio ben ik ook zat elke x speelt ie hetzelfde. En hoeeveel x zegt ie old sport? En zo´n vertel verhaal helpt de film ook niet. Spider-man irritant. Na 5 minuten weet je al hoe het zit.

Dankzij Romeo + Juliet en Moulin Rouge groot fan van Baz Luhrmann en vond zelfs Australia nog prima te doen. Des te pijnlijker dat zelfs ik moet concluderen dat Luhrmann met The Great Gatsby voor het eerst de mist ingaat. De film ziet er natuurlijk weer prachtig uit. Over praktisch ieder shot is nagedacht en niets is alledaags. Toch mist de film iets wat de twee eerder genoemde toppers wel hadden. Noem het zoals je wilt, maar The Great Gatsby mist een hart.

Het is mooifilmerij die dit keer niet die extra lading krijgt, omdat er niets is om met mee te leven. Eigenlijk komt de film pas tot leven als Gatsby en Daisy elkaar halverwege de film eindelijk treffen. Het is ook meteen de mooiste scene van de film omdat beeld, geluid en gevoel eindelijk samenkomen. Het is echter too little too late om nog echt wat van te maken.

Doodzonde. Weer een regisseur die er een misser tussen heeft zitten.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Great Gatsby (16 mei)

Jammer dat op een enkeling na de recensies tamelijk negatief zijn.

Ik begreep dat Beyonce voor deze film Back to Black van Amy Winehouse heeft gecovered, iets geeft me daar een bijzonder slecht gevoel bij. Sowieso omdat ik Beyonce een mega overrated zangeres vind (gewoon een slechte zelfs) en omdat het nummer erg persoonlijk van Amy Winehouse is en ik denk dat het maar moeilijk in een film past...

EDIT: Oh mijn god!! Net het nummer op YouTube opgezocht en het is niet eens zo erg als ik verwachtte, het is ontelbare malen erger! Dit is keiharde verkrachting in de aller ergste vorm!!!

DIT ZOU ECHT NIET MOETEN MOGEN!!!

Bioscoopbezoek even uitgesteld lijkt me niet wenselijk met deze instelling de film te gaan zien.

Die versie van Beyonce .

Ik heb inmiddels nog een paar nummer uit de soundtrack beluisterd, maar daar word je allemaal niet vrolijk van!

Dat nummer van Lana Del Rey vind ik wel mooi, die gelukkig blijkbaar een paar keer voorbijkomt als de 'tune' van Gatsby en Daisy in de film. En die van The XX, Florence, Gotye en Jack White zijn ook niet mis. De rest is absoluut mijn ding niet, maar zal vast wel op beelden van deze film passen.

Wat een immens slechte film is dit zeg. Zware tegenvaller.

Ik vind die blockbusters tegenwoordig zo boordevol jonge karakterloze acteurtjes met photoshop snoetjes zitten.

Zo ook nu weer. Een Carey Mulligan bijvoorbeeld. De expressie van een gerookte makreel.

Of ben ik nu gewoon een ouwe lul aan het worden?

Nou, aan je cijfer voor Drive (2011) te zien, beviel ze je daar toch wel...? Ligt misschien meer aan het hele photoshop-(gebrek-aan-)'karakter' van deze film.

Mij beviel die film om andere redenen.

Het klopt wel inderdaad wat je in jouw laatste zin zegt.

oke ik snap al deze negative reacties niet hoor, wat een gezijk! Waarschijnlijk gewoon jaloers op die prachtige twee mannen. Ik vond het een geweldige film,

ik hoop dat Leonardo DiCaprio nou eindelijk zijn welverdiende oscar krijgt.

Prachtige film, mooi gemaakt, beetje Moulin rouge sfeer, nice

Wat een soundtrack. Lang geleden dat ik zo heb genoten van soundmixing, editing enz....

De film zelf kent zijn kwaaltjes maar valt verrassend genoeg beter mee dan ik zou hebben vermoed. Vlot acteerwerk (ook al is de casting van Mulligan en Maguire niet treffend, maar wie neem je anders?) verder is het in het begin beetje de kitsch doorslikken. De intriges zijn meeslepend; en de Leo ruult weer als ooit te voor, ideaal voor de dames neem ik aan.

Maar net als andere commentaren merk ik op: tiens, dat kon hier wel beter.

(*3D is trouwens totaal overbodig + effecten zijn lelijk en doen pijn aan het hoofd)

Al bij al prima vermaak! 3,5*

Zeggen dat Beyonce een slechte zangeres is is gewoon bullshit natuurlijk.

Mij doe je er toch ook geen plezier mee...

Beyonce is een topwijf op alle fronten, maar die cover is verschrikkelijk! Amy zal zich in d'r graf omdraaien!

Technisch gezien zal ze elk gewenst nootje (en dat zijn er bij haar nogal wat!) kunnen halen, maar gevoelsmatig werkt dat niet bij iedereen. 'Survivor' vond ik indertijd wel een lekker nummer, en 'Crazy in love' ook, maar verder is het niet een oeuvre dat me trekt. Een slechte zangeres kan ik haar echter onmogelijk noemen, maar wel mede omdat ik te weinig van haar ken.

Mwah als je stelselmatig 5 maten zang in 4 maten muziek blijft proberen te stoppen dan ben je in mijn ogen een weinig goede zangeres...

In mijn oren doe je dan te weinig met je talent, maar (technisch) slecht ben je dan nog niet.

Nu weten we waarom deze film zo lang is uitgesteld.

Deze film vanavond gezien en ik moet zeggen dat deze film mij niet teleurgesteld heeft. De uitbundige feesten in dat kasteel van Gatsby - ik had er graag bij willen zijn - waren voor mij een ware lust voor het oog. Geweldige muziek ook uit o.a. George Gershwin's Rhapsody in Blue dat bovendien uitstekend paste in die decadente partyscène van het Amerika van de jaren twintig. De 3D maakte het bovendien allemaal nog veel mooier, vooral die opening. Na drie kwartier echter toen het allemaal een stuk dramatischer werd begon mij aandacht enigszins te verslappen, ik vond dat liefdesverhaal nu eenmaal niet zo boeiend. Voor mij had de hele film over die uitbundige feesten mogen gaan.

4,0* dankzij vooral de eerste drie kwartier.

Niet dat die Winehouse wel verschillende noten kon halen. Verschrikkelijke monotone zeikstem had ze. Ik denk dat elke cover er eigenlijk wel op vooruit gaat. Niet dat ze die wanstaltelijke nummers van haar moeten coveren.

Zo zie je maar, smaken verschillen

Bombast zonder enige inhoud.

Vanochtend meegepakt in de bios en ik ben er eerlijk gezegd niet zo over te spreken. Ik moet bekennen dat ik niet echt bekend ben met het bronmateriaal, het enige wat ik weet is dat het boek gaat over Gatsby die vele uitbundige feesten geeft en zijn buurman die hem maar merkwaardig vindt.

Wat betreft de vele decadente feestjes zit het wel goed, deze worden dan ook uitgebreid in beeld gebracht. De manier waarop Nick (redelijke rol van Toby Maguire) de gedachtegang van Gatsby (degelijke rol van Leonardo Dicaprio) probeert te doorgronden is goed neergezet. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik eigenlijk alleen de eerste drie kwartier de moeite waard vind, waarin Nick het contact met Gatsby zoekt en achter zijn ware aard probeert te komen. De band die Nick in het begin met Gatsby opbouwt is dan ook mooi te noemen.

Waar de film in het eerste uur goed begint, gaat het helaas ten onder in de tweede helft. Het is simpelweg teveel poespas en gedoe rondom Daisy. Zeker als het allemaal op niks trekt, als kijker begin je dan echt te merken hoe armzalig het dunne plotje is.

Visueel zit het prima in orde en de 3D werkt op sommige momenten aardig. Al had het natuurlijk helemaal weggelaten kunnen worden, aangezien het niet van toegevoegde waarde is.

Waar ik me voor het grootste gedeelte aan stoorde was de soundtrack. Ik bedoel de film speelt zich af in de jaren 20 en ondertussen hoor ik Jay-Z ertussendoor rappen... Ik heb niks tegen de beste man en ik vind hem wel een redelijke rapper, maar zijn muziek hoort echt niet thuis in deze film. Hetzelfde geldt ook voor zijn liefje Beyoncé, alleen de muziek van Florence and the Machine en Lana Del Rey vond ik wel passend.

Tot slot had de film stevig ingekort kunnen worden kenmerkend aan de traagheid, want wat er in 143 minuten gebeurt had ook in 90 minuten verteld kunnen worden. Het is een te lange zit geworden waarbij je tegen het eind jezelf begint af te vragen wanneer de film eens eindelijk afgelopen is.

Krappe 2,5 sterren.

Flink meegevallen.


Een film die wel erg veel fout doet maar altijd nog kan terug vallen op Fitzgerald meesterwerk. De basis die Fitzgerald heeft gelegd redt dan wel het één en ander. Ik was wel even bang dat Luhrmann er heel losjes mee om zou gaan en Daisy wat vrijuit zou laten gaan. Gelukkig is dat dus niet het geval. Qua 'lovestory' iets anders dan wat je normaal van 'm gewend bent. De decadentie, gebrek aan zelfreflectie, idealisme en vooral sociale ontreddering kennen toch een redelijke transitie naar het witte doek. Vooral het laatste is de ziel van The Great Gatsby.


DiCaprio is in ieder geval gepast als de sympathieke Gatsby die omgeven is door verdorvenheid, de presence van DiCaprio werkt ook erg goed mee, heeft een hele zachtaardige uitstraling. Maguire heb ik niets mee, en vind ik vaak ook storend maar het valt hier nog wel mee, ook al is het de meest vervelende voice-over in jaren. Mulligan vind ik een geweldige actrice maar wat heeft zij een strontvervelende een-dimensionele uitdrukking, dat moet eens stoppen. Al is het hier nog wel op zijn plaats. De rest van de completing cast is gewoon degelijk, en meer hoeven ze ook niet te zijn voor hun rol.


Luhrmann's auteur stempel zit er weer duidelijk op, qua design doet het vooral aan Moulin Rouge denken, blijft toch jammer dat hij niet zo inventief is in zijn stijl. Qua muziekkeuze is het één grote misser. Totaal ongepast in de fil men haar setting en Jay Z's medewerking vragen is altijd een grote fout. Grootste egotripper die je kan bedenken. Gebruikt altijd zijn eigen nummers. Strontvervelend. Over the Love van Florence + The Machines en Lana Del Rey's Young & Beautiful dan weer wel maar worden totaal op de verkeerde momenten in gezet. Lana Del Rey wordt zelfs tot vijf maal toe gebruikt en ook dan is de timing totaal zwak. Eenmaal een succes, wel hele mooie nummers, dat wel.


Luhrmann schiet vooral te kort in de sfeerschepping van de film en dat gaat dus toch vooral mis in het begin. De extravagante feestjes zijn tam en saai, slechte muziekkeuzes. Nergens geloofde ik dat de feestjes zo overweldigend waren. Film is pas echt goed als het sociale ontreddering en de maatschappijkritische karakter van Fitzgerald's magnum opus in de film naar de oppervlakte komt. redelijk effectief gebracht ook, waar ik geen hoop op had. DiCaprio maakt hier dan wel indruk, ook qua uitstraling precies hoe je je Gatsby voorsteld. Had in de film een nog grotere hekel aan Daisy dan in het boek, dan doe je wel wat goed.


Een vooruitgang op Australia (die zal bij herziening echt veel lager uit komen) maar toch gaat er te veel mis. Film duurt te lang, 3D is compleet nutteloos en schiet het toch vooral in de eerste helft tekort. Wel erg fijne references en fijne designkeuzes (het billboard bvb) en op het eind komen de thematieken en het spel van DiCaprio fijn samen. Onderweg is het soms wel een hele onrustige rit maar toch weer degelijkheid van Luhrmann.

Sorry. Niks en niks en niks an! Zwak verhaal, irritant verteld en ontzettend weinig inhoud. Ik viel bijna in slaap. Die 3D effecten voegen ook niks toe. Elke keer die stomme bril op m'n neus.

Mijn vriendin vond het wel leuk trouwens, dus smaken blijven altijd verschillen.

Wervelend lyrisch audio visueel spektakel, zoals viel te verwachten. Pas na een uur zakt het iets in, wanneer Gatsby zijn Daisy ontmoet. Dan begint het verhaal een beetje te slepen. Maar het blijft boeiend en mooi genoeg voor een dikke 4. En toch is dat jammer, want de film had meer uitgehaald kunnen worden. Onder andere door een beter muziekkeuze, want die was slapjes. 3d was wel weer om je vingers bij af te likken.

@Naomi Watts, Mulligan een strontvervelende een dimensionale uitdrukking? Bedoel je alleen hier, of in het algemeen?