The Great Gatsby (2013)

Het dramatische/romantische aspect wist me hier op de één of andere manier niet te raken. Het verhaal heeft veel bombastische en kitscherige momenten die een goede afleiding zorgen voor het best wel trage verhaal. De soundtrack is vaak verkeerd gekozen. Zo vind ik die rapnummers bij deze film gewoon een misser. De cast is zonder meer solide. Tobey Maguire vond ik wel goed gecast als een stille meeloper die het verhaal vanuit zijn uitgangspunt beleefd. Mooie vertelstem trouwens. Zeker geen onaardig verhaal, maar te lang uitgesponnen om blijven te boeien. 6,5/10

Dit is een film die me mijn hele leven bij zal blijven, de sfeer die in deze film wordt neergezet is echt onovertroffen. Ook het mysterieuze aura dat rondom Gatsby hangt wordt magisch in beeld gebracht, fantastisch ingevuld door DiCaprio. Het titelnummer van Lana del Rey vind ik erg passend, al moet ik wel toegeven dat ik haar een geweldige zangeres vind.

Het budget voor deze film was weer eens enorm ! De film is ontzettend mooi vormgegeven. Alles ziet er tot in de kleinste details perfect uit. En ondanks de behoorlijke lengte van de film, loopt het allemaal heel mooi en kijk je hem zo uit. Daarom is het zo ontzettend jammer en zo'n ontzettende teleurstelling dat het verhaal zelf zo leeg is. Een doodgewone liefdesgeschiedenis waarvan er dertien in een dozijn gaan. Ik ken zoveel films met een heel veel beter verhaal en een véél kleiner budget die heel veel beter zijn dan deze film. Daarom komt het zelfs best frustrerend over dat bij een film met dit budget en zulke mogelijkheden, er voor een verhaal als dit gekozen is. En tot overmaat van ramp ontdek ik hier op moviemeter dat het ook nog eens de vijfde film is met deze titel. Dus dit verhaal is zelfs al vier keer eerder verfilmd. Wat moet je daar nou van denken?

Het boek The Great Gatsby is een ongelooflijk meeslepend verhaal waarin de outsider Nick Carraway ons door zijn ogen laat kijken naar de maalstroom aan weelde en hol uiterlijk vertoon die aan hem voorbijtrekt, gecentreerd rond Jay Gatsby, een volledig uit legenden opgetrokken figuur van wie niemand echt het fijne weet en die een heimelijk, verborgen verlangen koestert. En dat terwijl er film noir-gewijs allerlei schimmige complotten, verraad en overspel broeien.

De film The Great Gatsby is... ja, wat eigenlijk? Mooi ziet het er allemaal uit, maar nergens beklijft dit verhaal, nergens blijft het aan de ribben kleven. De film noir in stralende technicolor die ik verwachtte, kreeg ik nergens te zien. De verhaallijnen en de achtergronden van de personages (Carraways middenklasse-afkomst, de schrijfdromen die hij opborg voor de lokroep van het grote geld, Toms denkbeelden over blanken en zwarten) worden afgevinkt, maar komen totaal niet uit de verf. In plaats daarvan wordt het subtiele, verborgen verlangen van Gatsby compleet opgeblazen. Hier is hij geen mysterieuze figuur als in het boek, maar een hughgrantesk personage uit een flauwe romkom. DiCaprio krijgt niet het juiste scenario om zijn personage te laten schitteren, terwijl hij juist de geknipte acteur was om de Gatsby uit het boek gestalte te geven. En de kans om de levensstijl van de jaren 20, toen iedereen op de beurs 'speelde' (en de gevolgen daarvan kennen we), te vergelijken met wat er aan de huidige crisis voorafging, laat Luhrmann al helemaal liggen. Hij is verliefd op de visuele flair van de roaring twenties, de met champagne en swingende jazz overgoten feesten die hij in beeld brengt, en liefde maakt blind. Blind voor alle kansen die hij gemist heeft om van een klassieker van het gedrukte woord ook een klassieker van het witte doek te maken.

Baz Luhrmann zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Meteen ook de reden dat ik deze film zo lang liet liggen. Romeo + Juliet (moet ik nog eens herzien) en Moulin Rouge waren verschrikkelijke gedrochten. Films waar ik zenuwachtig van wordt. Onvoorstelbaar dat mensen dan kritiek hebben op Michael Bay, terwijl Luhrmann zoveel keer meer kitch en bombastisch is.

Het verhaal is niet veel en de sfeer van de 20's komt vooral door de aankleding. De muziek hoort er al niet bij. Nu hoeft dat niet, maar hier zat het wat geforceerd. Ik hoopte ook meer mysterie rond Gatsby te zien, maar meer dan een rijke man is het ook niet. DiCaprio is een goeie acteur, maar kan de boel niet redden.

Dit verhaal is geknipt voor een film noir vertelling. Geef het aan een andere regisseur en dit kan een topper worden.

Wat een langdraderige film zich. Er was geen doorkomen aan. Ook het verhaal heeft niets om het lijf. Jammer, had er meer van verwacht.

Visueel aantrekkelijke film die verder weinig om het lijf heeft. Er had m.i. meer gezeten in het mysterie van Gatsby, dat komt toch niet heel goed uit de verf. Het verhaal sleurt een beetje voort en is met zijn bijna 2,5 uur dan ook een taaie zit. Jammer.

Er is tijdloos drama, dat zich leent voor verfilming van tijd tot tijd. Op deze manier werkte The Great Gatsby elk geval niet. Erg 2D allemaal, bijna stripverhaal achtig. Overigens zou Gatsby nou gediagnosticeerd worden als lichtelijk Asperger. Aandoenlijk dat helemaal in zijn hoofd hebben van hoe zaken moeten lopen. Tevens hoe broos leven is "in afwachting van"... Carey Mulligan was weer eens top. Maguire gaat irriteren na verloop van tijd. Hij schijnt tegenwoordig als box office poison te worden beschouwd. is al een tijdje niet meer te zien geweest in een fatsoenlijke rol.

Ik kan me de verfilming met Robert Redford herinneren als zeer geloofwaardig met een mysterieuze Gatsby. Een soort rol die hij later soort van overdeed in Indecent Proposal.

Het boek is ook mooi. Dit is tamelijk vreselijk, met die kwakende jongen als verteller. De beste scenes zijn de chaotische parties, waar de regisseur erg goed in is.

Na herziening kan ik er wel 3,5 aan kwijt (gezien in 3d ondertussen) Hij beviel me een stuk beter dan de eerste keer. Wat is Daisy toch een verschrikkelijk besluiteloos mens zeg...perfect gespeeld want haar besluiteloosheid is subtiel en je kan en wil het haar eigenlijk niet kwalijk nemen. Maar uiteindelijk is ze toch verantwoordelijk voor een groot deel van het trieste einde, typisch een vrouw zou je bijna zeggen

Film komt vrij traag op gang, en onderscheidt zich daarna (in mijn ogen) niet echt van andere films - ondanks het ietwat specifieke karakter van de film. Dat er goede acteurs meespelen in de film (en hoofdrol) wisten we al, maar het helpt deze film wat mij betreft niet aan een hogere score. Ietwat teleurstellende 3*

“All the bright precious things fade so fast... And they don't come back.”

Extravagant en uitzinnig schouwspel. The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald komt in de handen van Luhrmann echt tot leven. Het is pure kitsch, maar zeker in het eerste gedeelte wordt je getrakteerd op de ene waanzinnige scene na de andere. Met de opzwepende muziek die ook een hoofdrol speelt. Een kleurrijk spektakel met Nick Carraway (Maguire), die ons een inkijkje geeft in het leven van Jay Gatsby (DiCaprio) en zijn overweldigende rijkdom. Dat er zich achter al dat geld het nodige drama afspeelt behoeft geen uitleg.

Het liefdesverhaal tussen Gatsby en Daisy (Mulligan), het schimmige verleden van Gatsby, hoe hij aan zijn geld komt, de jaloerse Tom Buchanan (Edgerton), en uiteindelijk de desillusie van Carraway, het boek zelf spreekt eigenlijk al genoeg tot de verbeelding. Maar buiten het visuele aspect en alle flair wordt wel duidelijk dat Luhrmann moeite heeft met de dramatische kant van het verhaal. Vooral wanneer in het tweede gedeelte het drama de overhand neemt en de focus echt op het verhaal komt te liggen, wordt dat pijnlijk duidelijk. Het acteerwerk is zeker niet slecht, maar je wordt als kijker niet echt meegesleept in de gedoemde liefde en de afgunst en jaloezie van de personages. Het blijft wat oppervlakkig en soms wat theatraal, maar dat is natuurlijk ook wel het handelsmerk van Luhrmann. De man zorgt er in ieder geval voor dat The Great Gatsby een feest is voor je zintuigen.

Baz Luhrmann levert opnieuw een glanzende topfilm af. kleurrijke en groteske decors, groots acteerwerk en bijpassende muziek... Enfin, 'proper' afgewerkte film, ook al wordt de inhoud wat overgoten door de adembenemende beelden.

Prachtige film, ik kende het verhaal nog niet. Enorm minpunt is de verschrikkelijke rap- en housemuziek. Totaal misplaatst bij een jaren '20 film. Voor de rest niets dan lof.

Een quote vat eigenlijk de film samen: "I just remember today is my birthday", of met andere woorden het moment waarop de film toegeeft dat het hoofdpersonage er niet toedoet, geen rol van betekenis speelt, zelf geen enkele vorm van uitwerking krijgt en enorm vaag is opgebouwd. Wat heeft hij in zijn leven in die periode gedaan terwijl hij de liefdesaffaire observeerde. In de film lijkt het alsof Gatsby geen leven meer heeft omdat alles draait om zijn liefde, maar het leven van het hoofdpersonage van wie ik de naam niet ken, is nog zieliger. Hij voegt simpelweg niets toe in deze film, en brengt deze film naar een betrekkelijk laag niveau. Neem daar dan nog eens bij dat die rol moet opgevuld worden door Tobey Maguire. Andere bijpersonages voegen ook bitter weinig toe en daar weten we uiteindelijk ook niet vel over. Zelfs Daisy en Tom waar het om draait hebben amper een achtergrond gekregen in deze film, terwijl men over Gatsby onnodig lang geheimzinnig blijft. Ook qua inhoud blijft de film ver achterwege op soortgelijke films, waarbij het niveau hier echt nooit hoger uitkomt, dan een doodgewoon stationsromannetje. Er gebeurt eigenlijk achteraf gezien vrij weinig in die 140 minuten.

De sfeer is uiterst gemaakt en artificieel, maar vooral voor een film die zich in de jaren '20 afspeelt niet gepast. Amy Winehouse, Lana Del Rey, een beetje rap en zelfs Flux Pavillion met I can't stop passeren de revue. In de omgeving wordt te veel gebruik gemaakt van de CGI en ziet het er vooral lelijk en onecht uit. Het enige wat wel jaren '20 zal uitademen zijn de kostuums, maar zelfs op dat vlak wordt ik absoluut niet weggeblazen. Het gedrag van de mensen op die feesten, is bijvoorbeeld ook veel meer eigentijds dan het chique en hoffelijke van toen. Het is eigenlijk een beetje lachwekkend op zijn minst. En vooral dan nog eens met die glimlach met zijn: "Shall we". Ik vond het op audiovisueel vlak barslecht, en vooral de muziek is schrijnend met momenten. Hemeltergend slecht. Niet echt de beste film dus om het nieuwe jaar mee op te starten, maar soit.

Vond dit maar matig. De excentrieke sfeer herinnert aan de decadentie van de twintiger jaren en de moderne muziek doorheen de film moet dit toegankelijk maken voor iedereen. Want jaren '20 muziek in een film die resoluut op een jonger publiek mikt kan natuurlijk niet. Maar ik vind het toch niet geslaagd. De melige romantiek tussen DiCaprio en Mulligan spat nooit echt van het scherm en Maguire komt over als een wat overbodige tussenpersoon die nooit echt tot zijn recht komt. Het personage van Gatsby, die het van schrijnende armoede geschopt heeft tot overvloedige rijkdom symboliseert eigenlijk de cliché "American Dream" uit die tijd die een tragische wending aanneemt. Zeer mooie beelden soms, maar helaas vreselijk kitscherig. Beetje Disneyland jaren '20.

Ik vind Luhrman dik oké, maar hier loopt zijn stijl, zeker in het begin, wat al te veel in de weg. De acteurs zijn meer poppen in zijn marionettentheater en al die CGI helpt ook niet om er iets echts van te maken. Hoeft natuurlijk niet, maar hier werkt het toch niet zo heel goed.

Carrey Mulligan kan ik hoogstens als doorsnee bestempelen en valt dan ook vreselijk tegen als Daisy. Dan was Mia Farrow in de versie van 1974 toch wel iets ravissanter en extravaganter. De film begint pas écht als Gatsby zijn opwachting maakt. Pas vanaf dan kon ik de pracht en praal even opzij zetten en af en toe de tragiek van Gatsby en Daisy voelen. Oké, maar niet veel meer.

The Great Gatsby is één van de weinige films van Leonardo DiCaprio die ik nog niet zag. Samen met The aviator toch één van zijn mindere films. Ook voor J. Edgar is het bang afwachten. Deze The great Gatsby kon me helemaal niet bekoren. Deed me in vele opzichten denken aan “Moulin Rouge!” van juist ja, Luhrmann. Enkel het musicalgedeelte ontbrak hier, maar voor de rest ie het drukke kitscherige gedoe aanwezig.

Kleuren, muziek en spektakel vliegen je om de oren in dit visuele spektakel. De decadentie en het exentrieke droop er bij momenten vanaf. Maar met al dat visueel geweld bleef ik wat op mijn honger zitten qua verhaal. Er gebeurde weinig en het verhaal blerf erg oppervlakkig. Het werd een lange vervelende zit. Leo was niet slecht maar kwam onvoldoende uit de verf met dit scenario.

Ik vind het een waardig verfilming van het boek al had ik het anders aangepakt. Di Caprio is natuurlijk weer de hoogtepunt.

Ik hou wel van de cinema van Lurhmann. Omdat hij een spectaculaire vooral visuele vertelling kan neerzetten dat als een rollercoaster voorbij dendert en waarin kostumering en art direction tot in de puntjes juist zitten. Omdat zijn honger naar vernieuwing (hier een score maken waarin moderne popmuziek vermengt wordt met vleugjes jazz) tegen nogal veel zere schenen schopt. Het maakt hem een rebel, iemand die eigenzinnig zijn stijl blijft hanteren. Neem nu die scenes op het einde : DiCaprio lonkt van zijn villa naar de overkant met een handgebaar, de camera die naar het huis zweeft, het onbereikbare binnen handbereik maar door de moord net niet, camera stopt. Het zijn die momenten waarop Lurhmann op zijn best is, waarop hij vertelt in een dynamische (montage), visuele (camera beweging) en emotionele (score) manier. Zijn affiniteit met de musicals is in al zijn films aanwezig (zijn eerste film - een Sterren op de dansvloer avant la lettre - was trouwens een hedendaagse dansfilm). De introductie van DiCaprio en zijn feestjes bv zijn met dezelfde energie gemaakt en ook Lurhmann maakt gebruik van symboliek en kleuren om iets te vertellen. Maar zijn methode werkt niet altijd. Bij de scene van het ongeluk is er een veel te lange opbouw, veel te snelle montage en het moment is te flashy om het drama te voelen. Het gevoel van nakend onheil komt veel beter tot zijn recht in het begin van de film. De film begint met Maguire als een verteller en Luhrman creëert zo een flashback structuur; Het maakt het verhaal extra melancholisch want we zien een periode dat definitief voorbij is en dat littekens gemaakt heeft. Het optimisme van die periode heeft levens vernietigd en is een voorbode voor het drama (het ongeval) dat zal komen. De dramatiek wordt visueel versterkt, niet inhoudelijk. Na 5 films komen er sporen van vermoeidheid in zijn aanpak want The great Gatsby blijft niet volledig overeind, er zijn inzinkingen door een déjà vu gevoel. Ik ben benieuwd wat zijn volgende film zal brengen.

Een biopic over Elvis, met Tom Hanks in de hoofdrol. Ze gaan volgens IMDB dit najaar draaien.

De film ziet er niet uit, een mix van een kinderfilm, toneelstuk en videogame (door de overdaad aan CGI). Het ziet er ook uit als een slechte b-film, maar aan de cast te zien is het geen b-film. Ik schrok erg tijdens de intro, toen we wat grote kastelen te zien kregen, door de slechte CGI. Ze hadden toch gewoon wat echte kastelen kunnen gebruiken?

Het verhaal is ook erg karig en de muziek is misplaatst. DiCaprio en die andere rijkaard doen nog hun best, maar Spiderman en de rest zijn erg vlakjes. Als korte film had dit nog enigszins kunnen werken.

Leuke poging, maar nee, deze film doet geen recht aan deze klassieker van bijna 100 jaar geleden. Niet dat ik per se een kostuumdrama à la Wuthering Heights (1939) verwacht, maar dit was hem zeker niet. Misplaatste (slappe) muziek van o.a. will.i.am, Fergi en Kanye West, een rusteloze editing en van het legendarische mysterie rond het (boek)personage Gatsby blijft weinig over. Met name dat laatste is toch wel spijtig, want het verhaal rust daar volledig op.

Acteerwerk is erg goed, de beelden zijn overweldigend, het verhaal goed. De sfeer wordt voor mij vooral verpest door de muziek. Ik heb gewoon een hekel aan dance, hiphop of hoe je die troep ook noemt. Jaren 20 muziek verkracht door zo'n vreselijk eentonige beat. Mijn mening is geen feit, smaak, qua muziek of film, maar toch zonde, ik kon niet echt genieten van deze toch erg goede film... de muziek irriteert.

Voor mij is het de eerste keer dat ik in aanraking kom met het verhaal en ik moet bekennen dat het me allemaal niet zo veel deed. De drama en mysterie weten niet echt uit de verf te komen, waardoor het verhaal betrekkelijk leeg blijft. Verder waren vrijwel alle scènes waar Maguire in voorkwam enorm vermoeiend. DiCaprio staat centraal in de film en dat doet hij ook prima, maar niet geweldig.

De meeste indruk wordt gemaakt door de fantastische aankleding. Ik vond het er allemaal geweldig uitzien en ook de combinatie van '20 sfeer met moderne hiphop vond ik, in tegenstelling tot veel anderen, erg sterk en vernieuwend.

Ondanks dat het verhaal me vies tegenviel, hielden de beelden me wel gekluisterd aan het scherm, waardoor de film toch ruim voldoende scoort.

3,5*

Klein halfuurtje afgespeeld, maar ik houd het voor gezien. Wat een platgeslagen verfilming. De kijker wordt aan het handje genomen en alles is uitgespeld. Qua sfeer heeft het zo ongeveer niets met het boek van doen. De raamvertelling is een verschraling en Maguire rampzalig. Erg slecht dus.

Klaar voor mijn recensie, ouwe sportievelingen?

The great Gatsby ziet er heel gaaf uit. Hij is zeer kleurrijk, druk en rommelig in de goede zin van het woord. De acteurs zijn niet uitzonderlijk behalve Di Caprio. Zo was zijn entree geweldig, wat een uitstraling!

Qua stijl herken ik la Grande Belezza er erg in maar ook Fellini (Giulietta), een vleugje Rear Window (mooie scène vanuit een gebouw in het begin van de film) en het einde deed me denken aan Sunset Boulevard: het zwembad, de krullende trap en de misère in een enorm landhuis. Ook die mooie schaduw van de moordenaar deed me aan Wilder en Hitchcock denken.

Lange tijd weten bovenstaande pluspunten het wat saaie verhaal te maskeren al moest ik het eerste halfuur ook wennen aan de rommelige verhaaltrand. De potpourri van recente muziek past hier dan weer bij. Lana Del Rey en Jay-Z komen meerdere keren voorbij. Ook fijn om de beats van Kanye West eens in een film te horen.

Ruwweg het laatste uur is de film veel minder druk en gemakkelijker te volgen. Het wordt wat duidelijker hoe de personages in elkaar zitten, hoewel de meeste wat op de vlakte blijven. Het einde vond ik goed en deed me wederom denken aan een oude klassieker. 4*

Hollywood.

Het is geen verkeerde film, dat qua visueel stijltje mij regelmatig aan Michael Bay deed denken. Dat klinkt natuurlijk volslagen belachelijk, maar ook Bay maakt al zijn grote budget films zeer bombastisch en ziet het er visueel ook erg verzorgd uit. En zo dus ook deze.

Ik keek deze film dan ook vooral omdat het grote budget en het verhaal me enigzins aansprak. En ook DiCaprio die me altijd wel weet te overtuigen. Bijna altijd dan, want ik vond hem redelijk matig in The Departed . Hier weet hij me ook niet helemaal in mee te krijgen, maar doet het wel redelijk.

Maguire speelt een beetje de rol die ik wel van hem verwacht. Een beetje een keurige, wat sullige kerel. Dat kan hij met verve, maar overtuigen doet hij dan ook weer niet. Voor de rest ook nog andere bekende koppen, waarvan Edgerton verrassend veel indruk maakt. Speelt wat mij betreft Maguire & DiCaprio eruit.

Wat direct opvalt, is dat de film nogal een chaos is. Pas later in de film komt het tempo een beetje tot rust. Maar wat er daarvoor komt, vliegt in een behoorlijk tempo op de kijker af. Soms net wat te veel om nog een beetje bij na te kunnen denken over het verhaal, al is dat nogal dun.

Met een speelduur van 143 minuten verwacht je wel iets bijzonders in het verhaal, maar opvallend genoeg is hier geen sprake van. Gewoon een heel erg simpel, ouderwets liefdeverhaal verpakt in een bombastische omgeving met veel lawaai en geluid.

Visueel is het knap. De feesten zien er goed uit, en de felle kleurtjes van onder andere de auto's maken indruk. Voor de rest is de film opvallend groots opgezet, waarmee ik bedoel dat er regelmatig een overzicht van een CGI-stad wordt getoond. Het ziet er nergens houterig uit in ieder geval.

Maar de romance overtuigd totaal niet. Het is nogal ouderwets en wat te theatraal voor mijn doen. Wat ergens wel begrijpelijk is aangezien de film plaatsvindt in een ouder tijdperk, die wel kleurrijk is vormgegeven. Wat dan onbegrijpelijk is, is dat er hedendaagse muziek klinkt. Dat vloekt behoorlijk.

Maar de romance is me dus wat te theatraal en de eigenaardige regiekeuzes tijdens de feesten werken helaas niet. Wat wel werkt, is dat het er visueel erg knap uitziet en de film lekker groots is opgezet. Vervelen doet het in ieder geval niet, daarvoor is het tempo te hoog. En dat is ook nodig.

Een prachtige laag glazuur met daaronder een lege, serene ruimte.

Mysterie meets liefdesdrama.

Een redelijk mysterie komt naar voren in een zeer kleurrijke, puissant en decadente achtergrond. De wilde feesten en verteltrant doen fantasierijk en bijna sprookjesachtige aan. De door velen gehate combo met moderne muziek kan ik juist wel hebben omdat ik vind dat de film daar een bepaald energie en vlotheid van krijgt.

Hoewel in eerste instantie de geschiedenis van Gatsby in nevelen gehuld blijft komen wel de sluimerende spanningen richting Daisy naar boven. De film slaat van inhoudsloos feestgedruis om naar een liefdesdrama. Een hoop gedoe en spanningen volgen die vooral in het tijdsbeeld gezien moeten worden. Een catastrofe lonkt en gebeurt, vooral het einde is treurigheid troef.

The great Gatsby is een redelijk vlotte, mooi gemaakte en gestylde film. Behoorlijk subtiel zo nu en dan ook gebracht het verschil tussen rijk en arm. Settings, kleding en sfeer zijn prima. Maguire als gewoonlijk het lulletje rozenwater en LDC die wel iets extra's brengt. Desondanks raakt de film nergens echt een gevoelige snaar of gaat bijzonder de diepte in. De film moet het dan ook vooral de eerste helft van zijn energie hebben en kleurrijke sfeer. Verder aardig een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook.