The Great Gatsby (2013)

Visueel is dit absoluut een pareltje. De grootse, valselijke en vleselijke splendeur uit die tijd en plaats wordt met succes naar het beeld geprojecteerd. Helaas kan ik me niet ontdoen van de indruk dat achter al die special effects en verbluffende wide shots het verhaal slechts een ondergeschikte plaats is toegewezen.

Het begin weet nog te boeien met de mysterie omtrent deze Mr. Gatsby, maar eens dit punt voorbij lijkt alle aandacht op visueel spektakel gericht te zijn en allesbehalve op emotioneel drama. Ik heb het helaas nog niet gelezen, maar ik kan me niet voorstellen dat het boek het tot literair klassieker heeft weten te schoppen zonder de lezer te kunnen meenemen in de innerlijke wervelstormen van emoties en liefdesleed.

Mijns inziens kiest deze film dus voor uiterlijk i.p.v. inhoud; niet een keuze waar ik achter kan staan als het gaat om het verfilmen van literatuur.

Ik heb me laten vertellen dat er oudere verfilmingen van het boek zijn die er veel beter in geslaagd zijn een diepe kijkervaring te leveren; zeker iets waar ik me aan zal wagen na deze teleurstelling.

'k had hier eigenlijk wel wat meer van verwacht. Visueel was hij wel top (bv die feesten zagen er erg goed uit), maar qua verhaal vond 'k het eigenlijk niet zo boeiend en soms zelfs wat saai.

De cast deed het wel prima en wisten me wel te overtuigen.

Misschien moest de film gewoon wat korter geweest zijn.

Tja, 'k heb hem uitgekeken, maar 'k vond Moulin Rouge toch wel veel beter.

mooie beelden, dat wel. Toch krijg ik op de zenuwen van deze film. Te melodramish voor mij. ?

Dit had ik niet verwacht. Ik kende Luhrmann niet en ik kende het boek niet. Qua beeld grensde deze film aan perfectie. Wat me zeker bevalt is dat er niet geprobeerd is om de jaren 20 realistisch weer te geven, maar als een soort karikatuur. Alles extra dik aangezet, inclusief de kleuren. Wat mij betreft paste de muziek daar zeker bij, juist ook omdat die niet origineel jaren 20 is. Tot zover was ie 5 punten geweest. Ware het niet dat ik de sommige karakters wat vlak vond; zoals Nick zelf en die Jordan Baker. Ook Daisy bleef een beetje een muurbloempje.

Zeer mooi gemaakte film, met uitstekende special effects die ervoor zorgen dat het New York van de jaren 20 prima wordt weer gegeven.

Ook over de vertolkingen ben ik wel tevreden, van de ganse cast.

Leonardo DiCaprio is weer in perfecte doen, ook Tobey Maguire is dat alleen spijtig toch dat hij niet van dat jongensachtige af raakt, en ik zie nog steeds Spider Man als ik hem op het scherm zie.

Redelijke score dus deze film en dat is louter en alleen te danken aan het verhaal, dat ik vele boeiender had verwacht, er zitten nogal wat saaie momenten in de prent.

Maar voor de mooie beelden moet U het zeker niet laten, die zijn perfect !!

Super verzorgde film. Super melodramatisch. Goed geacteerd. Veel suspense. Onvoldoende diepgang. Gezochte ontknoping. Ik hoef 'm niet meer te zien.

2.0*

I hope she'll be a fool - that's the best thing a girl can be in this world, a beautiful little fool

Het is altijd even wachten op de nieuwe film van Baz Luhrmann. De Australische regisseur laat gemiddeld zo'n 5 jaar tussen zijn films zitten waardoor de verwachtingen bij mij altijd hoog oplopen. Met Moulin Rouge en Romeo + Juliet had hij twee erg sterke films te pakken en ook Australia was vermakelijk, hoewel van een minder niveau dan zijn twee vorige. Toch konden de trailers van The Great Gatsby me niet ten volle bekoren waardoor ik een beetje argwanend stond over deze groots opgezette verfilming van het verhaal van F. Scott Fitzgerald.

En The Great Gatsby is een film geworden met een aantal hoogtepunten maar toch ook een handvol missers. Ik ben nooit echt een die-hard DiCaprio fan geweest, hij heeft wel een aantal erg sterke rollen zoals in Luhrmann's Romeo + Juliet maar als Jay Gatsby gaat hij wat de mist in. Grootste stoorfactor is het continue 'Old sport', al krijgt dat weliswaar een bestaansreden, en het bij vlagen houterig opzeggen van zijn dialoog. Hij meet zich van in het begin een accent aan en dat gaat hem niet zo goed af. Naarmate de film vordert begint hij wel meer en meer in de rol te komen, de confrontatie tussen hem en Buchanan in de hotelkamer is grandioos, maar tegen dan is het kwaad al lang geschiedt. Al zou het verkeerd zijn om DiCaprio's performance compleet af te schrijven want hij slaagt er in om Gatsby een aantal lagen mee te geven (zo krijg je Gatsby als zowel een hopeloze romanticus, een gangster alsook een ietwat gestoord iemand te zien) maar het is maar de vraag in hoeverre dat DiCaprio's verdienste is of die van Fitzgerald. Ook Tobey Maguire is lang niet altijd even sterk als Nick Carraway maar kan er op zich nog wel mee door. Het zijn echter Joel Edgerton als Tom Buchanan en Carey Mulligan als Daisy die de meubelen weten te redden.

Luhrmann zou Luhrmann niet zijn mocht er hier een interessante stijl mee zijn gemoeid. Visueel ziet dit er weer overdonderend uit en bewijst dat Luhrmann een regisseur is die altijd het maximum uit zijn budget weet te halen. Een aantal leuke vondsten zoals het bord met de ogen aangevuld met hier en daar vreselijke kitsch maar het werkt wel. Iets wat niet altijd over de muziekkeuze gezegd kan worden maar dan voornamelijk op het feit dat het hier om zoveel covers gaat. Waarom Back to Black van Amy Winehouse gecoverd moet worden door Beyonce is mij een raadsel, zeker omdat de cover op niets trekt, en zo zijn er nog wel een aantal voorbeelden te noemen. Qua speelduur het trouwens ook wel iets korter gemogen. Film had dan ook gerust mogen afklokken op zo'n 2 uur.

Vermakelijk dat wel maar het is geen Moulin Rouge of Romeo + Juliet, zoveel mag duidelijk zijn. Al is dit precies wel weer beter dan Australia naar mijn gevoel maar veel scheelt het niet. Visueel is Luhrmann weer lekker op dreef maar het is voornamelijk DiCaprio en Maguire die niet hun beste rol spelen.

3.5*

Bij een film die zich af speelt in het verleden is de sfeer uitermate belangrijk. Want waarom willen we films maken die zich in het verleden afspelen? Ten eersten omdat een persoon of gebeurtenis interessant genoeg is te verfilmen. In andere gevallen is dat omdat we die tijdsperiode ‘leuk’ vinden, en we een gewone gebeurtenis zich in die tijd willen zien afspelen.

En bij die laatste categorie hoort deze film. Want deze film kon zich ook gewoon in het heden afspelen.
Maar wat belangrijk is bij een film die zich in het verleden af speelt - of deze nu tot categorie 1 of 2 behoort - is dat de film zich ook echt in die periode kon afspelen. De film moet dus op elk vlak waarheidsgetrouw zijn aan zijn tijdsvak. Ik heb het nu niet over de details als kleding, auto’s, etc., maar over de hele sfeer die in de film hangt.
Ik verwacht eigenlijk dat een film als deze een leek zou moeten kunnen vertellen hoe het leven in de jaren ’20 was. Maar dat is niet het geval. Het is gewoon een film uit de 21ste eeuw, in een ander jasje.

En dat doet het voor mij al: Ik geloof de hele sfeer in de film al niet. En dan heb ik het nog niet over het verhaal en de acteurs.

Want wat is het verhaal?
Eerst dobbert het verhaal wat rond op decadentie, wat weinig interessant is. En later in de film wordt ook een weinig interessant liefdesverhaaltje blootgelegd. Als ik dat wil, dan lees ik wel de Joepi.

Het was veel interessanter geweest had men een verhaal opgebouwd rond de manier waarop Gatsby aan z’n geld kwam. Want dat sprak me wel aan: Hoe komt zo’n arme duts aan zo’n rijkdom?
Ik had eigenlijk gehoopt op een film zoals Citizen Kane (1941), waarin een rijk en intrigerend persoon wordt ontleed. Niet alleen wordt zijn weg naar de top getoond, maar ook de emoties bij elke belangrijke gebeurtenis in z’n leven komen aan bod.

In deze film wordt Gatsby herleid tot een doorsnee personage in een doordeweeks liefdesverhaal.
Ik had het moeten zien aankomen, want in de beschrijving op deze site staat ook het genre ‘romantiek’ vermeld.
Hoe de man aan z’n geld komt wordt niet helemaal duidelijk, en het lijkt allemaal zo interessant niet als het zou moeten lijken: We krijgen terloops te horen dat hij een bedrieger is.


De acteurs doen de film geen goed. De meeste acteerprestaties zijn beroerd. Een groot deel van hen gaat een beetje te veel in hun rol op, en vervallen in overacting. Hierdoor wordt de film nog ongeloofwaardiger dan hij al was.

Di Caprio doet het dan weer wel goed. En doordat hij meteen ook de figuur is waarrond de film is gebouwd, draagt hij de hele film.
De echter hoofdrolspeler (De verteller) komt heel wat te korte om een positieve bijdrage te leveren. Hij komt er totaal niet uit, en ik ben hem nu al bijna vergeten.
Edgerton doet het ook prima, maar die is van zo weinig belang in de film, dat het totaalplaatje er amper anders uit ziet.

De beelden spreken me ook niet echt aan. De kleuren zijn doorgaans iets te fel, en beelden die zouden moeten verbazen zijn duidelijk CGI.



Slechts op zeldzame momenten is de film wat hij zou moeten zijn; met name het tegenovergestelde van alles wat ik hierboven opnoemde. Dat toont aan alle ingrediënten voor een goede film aanwezig waren, maar dat er niets met aangevangen is.

2,0*

Op zich wel jammer dat ik eerder een verfilming heb gezien dan het boek gelezen, maar was toch benieuwd na de positieve verhalen. En door Baz Luhrmann als regisseur. Hij is alleen niet helemaal de juiste persoon om dit boek te verfilmen in mijn ogen. Zijn kitscherige en overdadige stijl past misschien wel goed bij een boek met een dergelijk onderwerp, maar het moderne jasje vond ik eigenlijk maar een beetje een miskleun. Die soundtrack dan vooral. Al zitten er een aantal goede artiesten tussen.

De cast is op papier wel fijn met DiCaprio, de altijd sympathieke Maguire en de zeer getalenteerde Mulligan. In de praktijk viel DiCaprio me alleen toch wat tegen. Maguire heeft als acteur en vooral door zijn uitstraling zijn beperkingen, maar voor deze rol is hij geschikt. Mulligan doet het misschien niet slecht, maar probleem is dat ik maar amper sympathie kon opbrengen voor haar personage Daisy. Misschien beviel van de cast Edgerton in zijn rol als typetje me nog wel het meest.

Aanvankelijk vond ik de film niet zo boeiend. De geheimzinnigheid van Gatsby is na het begin al niet meer zo intrigerend. Het wordt wel weer wat boeiender zodra Gatsby's hele voorgeschiedenis uit de doeken wordt gedaan. Tegen die tijd is de film ook wat rustiger qua muziek en kitsch, en ook wordt steeds duidelijker waar het verhaal over gaat, waar de personages voor staan. Als symbolen werken ze goed. Alleen jammer dat ze tegelijk niet helemaal menselijke personages kunnen worden. Dan had de dramatische climax vanaf de gespannen lunch en het auto-ongeluknog meer impact kunnen hebben. Hier wist de film me eindelijk te ontroeren, maar er had nog meer in gezeten. 3.5*.

Voor het vak Engels had ik The Great Gatsby gelezen en vond dat best een gaaf boek, zeker de setting van de 'Roaring Twenties' spreekt tot de verbeelding. Maar met regisseur Luhrmann vreesde ik toch voor een dikke tegenvaller bij dit project. Romeo + Juliet en Moulin Rouge vind ik namelijk echt draken van een film. Echter viel het me alleszins mee!

De weelderige stijl van Luhrmann past natuurlijk perfect bij deze decadente orgie. Alleen is het wel weer treurig om modernere popmuziek ook op de soundtrack. Ook Spiderman als verteller van het verhaal vond ik wat suf. Gelukkig verschuift de focus gaandeweg zelf naar Jay Gatsby, die door Leonardo DiCaprio (zoals gewoonlijk) uitermate goed neergezet wordt. Uiteindelijk toch een heel behoorlijke film die me meeviel.

"I knew it was a great mistake for a man like me to fall in love"

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed waar ik met mijn gevoel heen moet.

Aan de ene kant werd ik overdonderd op visueel gebied, werkelijk prachtig. Daarnaast werd mijn interesse gewekt door het interessante personage van Jay Gatsby. Stel je voor dat zo'n knakker echt zou hebben bestaan, toch wel intrigerend. Verder zijn de cast + bijbehorende acteerprestaties ruim voldoende, met als uitschieters Edgerton en DiCaprio. Tevens vond ik ook de casting van de jonge Jay Gatz erg sterk. Slechts enkele seconden, maar de gelijkenis was zeer zeker aanwezig.

Aan de andere kant is de verhaallijn erg dun, dat viel me zwaar tegen. Datzelfde geldt voor enkele oppervlakkige personages. Gezien de speelduur was voor beide punten toch genoeg tijd.

Al met al blijven toch met name de positieve dingen hangen en zelfs het personage van Gatsby spookt af en toe nog door mijn hoofd. Met name de scène waarop hij zijn glas heft en het nummer a little party never killed nobody klinkt vond ik toch wel stoer.

3,5 *

De film is belachelijk mooi gemaakt, laat ik daar mee beginnen. De beelden zijn prachtig en ook de soundtrack is om te smullen. Een lust voor de ogen en de oren. Ik kan de Jay-Z muziek in ieder geval goed waarderen, het stoorde niet. Lekker vlot.

Het verhaal was anders dan verwacht. Erg mooi, romantisch en "bittersweet". De band tussen Gatsby en Carraway kreeg tijd om te groeien en werd goed in beeld gebracht. Ze hadden ook zeker chemie samen, erg geloofwaardig. De lovestory was prachtig, de manier hoe Gatsby naar zijn grote liefde keek was schitterend en inderdaad de droom van iedere vrouw. Een soort Romeo en Juliet verhaal volgt, met mierzoete momenten. Naar het einde toe wordt het helaas minder. Het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden blijft knagen.

Langere tijd wist ik niet wat ik met het personage Gatsby aan moest. Is hij oprecht, likeable, een goede vent? Of juist helemaal niet? Eigenlijk werkte dat best prettig, dat hield het nog enigszins interessant, want verder dan dat is het verhaal eigenlijk heel matig. Met het acteerwerk was niets mis, maar ze hadden te weinig ruimte om echt te schitteren. Dat is jammer.

Gemengde gevoelens. Vanwege de liefde van Gatsby die me echt wist te raken geef ik hem net iets hoger dan hij eigenlijk verdient.

Mooi gemaakt, ik hou wel van films uit die periode.. de muziek.. in combinatie met de film beelden waren ook super..

alleen had ik van de film veel meer verwacht, omdat hier zo grote ophef over is gemaakt, en dat viel me tegen..

kleine 2.5

The Great Gatsby staat op de nummer 1 in de Flop 10 met de slechtste films van 2013:

Film Flop 10 2013

Mooi filmpje op you tube ..

Gisteren de Blu-ray gekocht voor maar 9€ bij MM.

Deze film moet het vooral het hebben van de bijzondere sfeer in de film en het decor. Het verhaal vond ik zo niet boeiend.

Same. Mooi prijsje.

"I knew it was a great mistake for a man like me to fall in love..." ... " !!!

Stereoscopische film !!! Aparte betoverende stereoscopische film met een puike cast, met name o.a Leonardo DiCaprio, Carrey Mulligan en Tobey Maguire.

Visueel een ware lust voor het oog, man wat was dit mooi zeg ! Heel wat frisse kleuren in

een sprookjesachtige wereld met prachtige muziek.

Betoverende film met een aaneenschakeling van prachtige scènes in een prachtig

meeslepend verhaal !

Reserving judgments is a matter of infinite hope.

In lang vervlogen tijden kon je op de Vlaamse Televisie steevast op elke zaterdagnamiddag kijken naar een film uit de (toen) oude doos. John Wayne,Danny Kaye,Charlie Chaplin,Spencer Tracey,Mickey Rooney,Clint Eastwood enz. waren wekelijks te bewonderen in zwart/wit of in die fletse jaren 60 technicolor kleuren. Met regelmaat van de klok zaten daar dan ook de oude dansfilms en musicals tussen met welbekende sterren zoals Fred Astaire,Ginger Rogers,Rita Hayworth,Gene Kelly,Samy Davis Jr. en zovele anderen. Allen gesitueerd in de jaren 20 met mannen in smokings en vrouwen die rondzweven in dure avondjurken en overladen met blitse juwelen. Een toonbeeld van de rijkdom en decadentie die voor sommigen in die tijd was weggelegd. Ik heb dus al heel wat van die filmsterren al foxtrottend zien voorbijkomen op het scherm. Mijn hekel en afschuw voor alles wat ook maar naar musical ruikt, is in die periode gekweekt. Elke musical of dansfilm laat ik links liggen puur voor het feit dat men om elk onbenullig feit in zo'n films een lied aanheft of spontaan begint te dansen. Er worden pannenkoeken gebakken en je mag je verwachten aan een serenade over dit bakproces. Of er worden doodgewone inkopen gedaan in een lokale supermarkt, en voor je het weet staat iedereen een Weense wals uit te voeren tussen de rekken. Pfffft, niks meer voor mij.

"The Great Gasby" an sich is niet bepaald een musical of echte dansfilm, maar de decadente en grootste party's die Gatsby organiseert komen er toch gevaarlijk dicht bij. Ik verwachtte elk moment dat er in badpak verklede vrouwen, uiterst precies op een rijtje uitgelijnd, met dodelijke precisie een fraaie duik in sequentiële volgorde zouden uitvoeren in Gatsby's enorme tuinfontein. En toch vond ik de muziekkeuze niet echt passen bij het geheel van deze film. Het begin met het nummer van Jay Z (Ik dacht dat het deze was) vermengd met de beelden van het bruisend New York en de vertoning van de rijkdom die sommigen bezaten, vond ik wel geslaagd. Maar de muziek paste niet bij de wervelende party's naderhand. Op één of andere botste dit met het beeld wat je voor ogen kreeg. En persoonlijk vond ik "Back en Black" een regelrechte verkrachting van het subliem nummer van Amy Whinehouse ondanks dat Beyonce een prachtige stem heeft (waar ik echter de kraaltjespis van krijg op momenten dat ze de toonladders versneld op en af gaat).

Van Baz Luhrmann heb ik geen eerdere films gezien. Ik ken alleen Moulin Rouge en deze heb ik vanzelfsprekend niet gezien voor de welbekende redenen die ik hierboven al beschreef. Het was wel even wennen aan die rondzwevende camerabeelden van her naar der in het begin, maar over het algemeen heeft zijn aanpak wel iets grotesk. Het zag er trouwens allemaal redelijk feeëriek en sprookjesachtig uit. Meermaals had het zo'n effect dat gebruikt werd in de oude tijd om een liefdesscène te benadrukken of een fee in een sprookje te vertonen. Die wazige en glinsterende schaduw rond bepaalde beelden. Deed me soms wel terugdenken aan de eerste "Wizard of Oz" film. Het imposante en monstrueus uitziend herenhuis van Gatsby zag er trouwens uit alsof het een directe concurrent was van het sprookjeskasteel dat je in Disneyland kan bewonderen. Zo overdreven. Het ziet er dus allemaal degelijk uit en is verschrikkelijk perfect in beeld gebracht. De glamour van die dagen spettert van het scherm, maar tegelijkertijd ziet het er ook allemaal zo nep uit. De computeranimatie-afdeling heeft voor deze film overduidelijk een extra inspanning moeten doen. Op vlak van aankleding van de personages is deze film weergaloos. Idem dito voor de rekwisieten die doorheen de film te bewonderen zijn. Van de oldsmobiles die rondtuffen tot het meubilair. In één woord : magistraal.

Tobey Maguire vind ik dan het grootste minpunt in deze film. Het feit dat hij een personage moet neerzetten die zijn alcoholprobleem probeert te overwinnen en zijn verhaal over Gatsby vertelt bij een psychiater of geneesheer, en tegelijkertijd het uitzicht heeft van een puberende student , maakt de hele vertolking van Carraway totaal ongeloofwaardig. Trouwens vind ik nog steeds dat zijn acteertalent beperkt is tot het soms dom voor zich uit staren, met zo'n debiel glimlachje op zijn gelaat. Ook DiCaprio vind ik naar mijn gevoel er te jong uitzien voor zijn vertolking als Gatsby. Eigenlijk mag je wel verwachten dat hij meer doorleefde gelaatstrekken zou hebben. Maar ik vind Leo hier wel een puike prestatie neerzetten als de mysterieuze en extravagante miljardair. Misschien een beetje te melodramatische. En de uitdrukking "Old sport" paste totaal niet bij hem. Trouwens begon mij dat na een bepaalde tijd wel verschrikkelijk te enerveren en op de zenuwen te werken. Een nadeel is dat het een hele poos duurt eer hij in beeld komt, en tot die tijd de film gedragen moet worden door Maguire. Wat dan ook jammerlijk mislukt.

Voor mij was Joel Edgerton ,die Tom Buchanan speelde, de uitblinker in deze film. De bravoure en arrogantie dat hij uitstraalde was schitterend om te bekijken.

Ik denk niet dat ik Fitzgerald's boek ooit gelezen heb. Inhoudelijk is het een doodsimpel liefdesverhaal. De aanloop naar de ontmoeting met Gatsby vond ik het sterkste in deze film. Maguire die zijn intrek neemt in het armtierig klein huisje langs dat immens kasteel van de mysterieuze Gatsby. Eens dit voorbij is, is het eigenlijk maar een saai en doorsnee liefdesverhaal en wordt Maguire gedegradeerd naar een zielige toeschouwer die het flirten tussen Gatsby en Daisy moet aanschouwen.

Eigenlijk had ik van TGG wel wat meer verwacht. Naderhand bekeken is het een verrekt lange,saaie en trieste bedoening. Ik had problemen met mijn ogen open te houden. Er gebeurd eigenlijk bijna niks in deze film. En je moet je zeker niet verwachten aan een vrolijke film.

2.5*

Normaliter schrijf ik graag een lange review maar ik zou enkel in herhaling vallen bij mijn bovenbuurman:

Een vrij treffende review van deze film. Het kan een smaakkwestie zijn, allicht, maar om enkele feiten kun je moeilijk heen - en dat is bijvoorbeeld dat dit simpele verhaaltje ook in een uurtje verteld had kunnen worden, of omgekeerd: dat de royale speelduur met meer verhaal en intrige gevuld had kunnen worden.

Verder viel mij ook Joel Edgerton op. Nooit van die kerel gehoord maar zeker een naam om te onthouden.

2,5 sterren

P.S.

Het is een typische Baz Luhrman film. Een orgie van kleurrijk beeld en muziek.

Prachtige artdeco decors en aankleding, werkelijk een lust voor het oog.

Het verhaal van The Great Gatsby kende ik niet, ik wist dus ook niet waar het verhaal naar toe ging. Ik liet me dus verrassen. Pas tegen het einde kreeg ik sympathie voor die arme Gatsby, dus wat dat betreft kreeg de film voor mij een verassende wending.

Onlangs The Wolf of WallStreet gezien en eigenlijk speelt DiCaprio een zelfde soort rol. Alsof hij zo van de ene in de andere film is gestapt.

Twijfel tussen een 3,5 en 4 sterren maar vanwege de prachtige artdeco en de prachtige kostuums ontworpen door Prada en MiuMiu krijgt de film nu even een 4. Ik ga er nog een nachtje over slapen.

Welterusten.

Visueel spektakel, meeslepend en boeiend. We maken kennis met Gatsby, een mysterieuze en idealistische man. Fenomenaal geacteerd door Di Caprio: zowel de afstandelijke kant ( het is moeilijk hoogte van Gatsby te krijgen ) als de hartelijke kant ( amicaliteit jegens Nick ) speelt hij goed.
De scene waarin Di Caprio zichzelf verliest tegenover Daisy´s echtgenoot is mijn persoonlijke favoriet, wat laat die man daar zien hoe goed hij is zeg.
Het verhaal was boeiend, maar toch boeide het me af en toe niet genoeg: ik werd meer getrokken door Di Caprio´s meesterlijke acteerrol en de visuele aspecten van de film dan door het werkelijke verhaal. De rol van Maguire vond ik bijvoorbeeld magertjes, alhoewel deze voor de film natuurlijk wel van belang is ( hij vertelt een groot deel van het verhaal ).
Uiteindelijk twijfel ik tussen 3,5 en 4 sterren. Ik hou het bij 3,5: zonder Di Caprio had ik deze film hoogstwaarschijnlijk stukken minder gevonden. en een dergelijke film hoort toch te draaien op meer dan een acteur.
Vermakelijk, tragisch en meeslepend ; dik 3,5*

Wow, Baz Luhrmann heeft weer een práchtige film gemaakt! En origineel verhaal! (ik heb het boek niet gelezen)

Wel aan te raden om het boek te lezen, want dan kom je er pas achter wat voor stuk verdriet deze film eigenlijk is.

Ik heb mij vlak voor de film voor het vak Engels gewijd aan het boek van de meester F. Scott Fitzgerald hemzelf. De kracht die in zijn boek verstopt zat (namelijk de epische naïviteit die rond die tijd heerste naar boven te laten komen en te laten zien dat je eigenlijk alleen vrienden kan hebben wanneer je succes hebt) is in deze film he-le-maal tenietgedaan. Ik heb uit ervaring geleerd dat de film alleen maar kan tegenvallen wanneer je het boek vlak van te voren leest, maar dit is wel heel triest. Het hele verhaal bestond uit onsamenhangende onzin en ik kreeg spontaan ADHD van de melodramatische schokkende beelden met als absolute dieptepunt qua beeldvorming en structuur wanneer Myrtl omver wordt gereden. Je kon deze scene juist gebruiken om de rust te bewaren en de emotie van de mensen eromheen tot uitdrukking te laten komen, maar nee, meneer Baz Luhrmann (de Dirk Kuyt van Hollywood. Heeft nog nooit wat gepresteerd maar wordt altijd tot het lijstje geweldige regisseurs gerekend) moet hier ff oprecht die hele scene verneuken door epische muziek er doorheen te gooien van de 21ste eeuw om zo een tranentrekkende sfeer te creëren en met de camera allemaal visuele stuntjes uit te halen.

Maar het ergste is is dat de verteller (die overigens HELEMAAL NIETS toevoegde aan die hele film, want iedere debiel kon wel zien dat meneer Gatsby nogal een onzekere indruk achterliet en zijn imago door zichzelf opgelegd is) niemand minder is dan de man waardoor ik bijna de tv uit het raam gooide wanneer hij begon te janken in Spiderman en eigenlijk in geen enkele film mij kon overtuigen van zijn kwaliteiten Tobey Maguire. Zoals gezegd was hij niet alleen een irritante wesp die zonder aanwijzende reden door het verhaal zoemt, maar zijn stem klinkt als een goed stel nagels over een schoolbord. Bijna huilerig zit hij met semi-filosofische en poëtische teksten meneer Gatsby te beschrijven. Ik stel één ding vast, er zijn mensen die er voor gemaakt zijn door met hun stem extra rust te brengen in de film: b.v. Morgan Freeman, Sam Elliot kan dat, maar niet Tobey ''huilzwijn'' Maguire. Daarbij is het gevaar achter een voice-over dat deze een te grote stempel drukt op de film. Dat heeft Baz Luhrmann helaas laten gebeuren.

Ten slotte vind ik DiCaprio enorm tegenvallen in deze film, want ik krijg nachtmerries wanneer hij weer in zijn ''Titanic-rol'' begeeft. Ik kan van hem genieten als hij de stoïcijnse klootzak speelt als in Django of The Wolf of Wall Street, maar niet als hij om de minuut huilie huilie begin te doen om Daisy. Dat staat bovendien haaks tegenover de originele plannen van Fitzgerald die juist een gebroken doch mysterieuze en interessante man uit zijn pen wilde laten verschijnen. Luhrmann trok hier zijn neus bij op en maakte van Jay Gatsby een man die perfect in de film paste, een veel te open personage.

Het liefst wil ik nog iets zeggen over Daisy, maar ik heb mijn woede al geuit en daardoor is mijn motivatie helaas gekrompen om nog een acteur/actrice de grond in te jagen. Dus ik hou het maar bij ''je moet eens wat meer naar het acteerwerk van Mia Farrow kijken, haar manier van interpreteren van de persoon Daisy kwam veel meer overeen met het originele idee dan deze sentimentele gans''.

Ik word hier totaal niet blij van en ik ben nog tolerant door een halve ster extra te geven, maar voor mij is het duidelijk dat meneer Baz Luhrmann maar beter moet gaan vissen dan dat hij een camera aan moet raken.

Luhrmann balanceert wederom tussen vorm en functie waarbij hij in dit geval met een overdosis aan visueel spektakel een literair werk kleineert.

Ook weer een mooie film en schitterend gespeeld door DiCaprio!

Dit is mijn eerste film van Baz Luhrmann. Ironisch genoeg ben ik de drie films die hij voor The Great Gatsby maakte heel vaak tegengekomen, maar heb ik nooit de moeite genomen om een van die films te bekijken. Het feit dat ik deze zag berust puur op de goede reacties die ik hier en daar gehoord had. Verder had ik geen idee wat ik me hierbij moest voorstellen.

The Great Gatsby maakt een matige start. Ik ben helemaal niet bekend met het boek, dus ik wist niet waar de film heen wilde. Het is een beetje kijken naar, visueel prachtig weergegeven, maar wel erg vreemde feestjes en een of ander vaag personage. Pas zodra er een vriendschap tussen Jay en Nick ontstaat en er langzaam duidelijk wordt waar ik naar zat te kijken, kon ik de film met volle aandacht volgen. Vanaf dat moment gaat het dan ook goed en wordt het geheel zowaar interessant. Gatsby is een heel onvoorspelbaar personage, waardoor uiteindelijk het hele verhaal voor mij onvoorspelbaar werd; maar dit zorgde er wel voor dat ik braaf bleef kijken.

Dat Leonardo DiCaprio talent heeft is inmiddels wel bewezen. Dit is niet direct de beste rol van hem die ik gezien heb, maar hij doet het prima. Tobey Maguire doet het aardig, maar was soms wel wat stijfjes. Al moet ik zeggen dat dat zijn personage opzich niet slecht deed. De overige cast doet het ook naar behoren, maar de focus ligt nu eenmaal op DiCaprio, waardoor de rest toch een beetje in het niet valt. Wat opvalt zijn de uitstekende beelden. Soms wel een beetje kitsch, maar er zitten genoeg plaatjes in om te onthouden. Zaken als montage en afwerking zijn dan ook dik verzorgd. Het verhaal is, eenmaal op gang gekomen, tamelijk interessant alsook de plotwendingen. Het moment waarop Gatsby flipt en daardoor afwijkt van zijn tot dan toe zo koele personage, was erg goed. Ook het gedeelte met het auto-ongeluk en de afloop kwam enigszins als een verrassing.

Ondanks de trage start wist The Great Gatsby zich te ontpoppen tot een goede film. Ik weet niet of Baz Luhrmann een bepaalde stijl heeft die ook in zijn eerdere films terug te zien is. In dat geval zal ik ook die films ooit eens een kans geven, daar ik ze vroeger altijd negeerde. Deze vond ik in ieder geval goed in elkaar steken en heeft me uiteindelijk toch wel weten te overtuigen.

3,5*

Sluit me geheel aan bij deze review. Je hoorde zelfs een soort van club/dance muziek tijdens de feestjes en dat was echt super gedaan vond ik zelf.

Daisy vond ik jammer, verkeerde actrice. Ze kon me eigenlijk weinig boeien en ik vroeg me heel de film af waarom iemand met zoveel geld en roem alleen maar achter haar aan zit en alles voor haar doet terwijl hij ieder ander zo kan krijgen.

Daisy mistte echt de uitstraling, die had die meid waar Nick in het begin mee ging in dat apartement juist weer wel, daar had ik liever meer van gezien maarja dat blijft ook persoonlijke smaak natuurlijk.

Ziet er goed uit, prima spel en aardig verhaal.