The Great Gatsby (2013)

Lijkt me dat het wat vloeiender loopt, sneller en flitsender geëdit enz.

Klopt, snelle montage, veel kleur, meer focus op de feesten van Gatsby.

Visueel is deze film heel goed geslaagd, je zit bijna 2 en half uur lang naar een levend schilderij te kijken... maar helaas is dat het enige positieve wat ik over deze film kan vertellen. Er zit geen vaart in, bijna geen humor, geen spanning, het verhaal kabbelt maar een beetje voort...

De Soundtrack is vreselijk... de tracks die je hoorde tijdens de feesten in het huis van Gatsby zorgde ervoor dat je je niet kon inleven hoe er in die tijd gefeest werd op de populaire muziek van toen... Nee, in plaats daarvan hoorde je een housebeat en rap... sloeg echt helemaal nergens op...

De acteurs deden hun plicht, waren wel ok, maar dat mag je ook wel verwachten van zo´n cast, maar helaas waren ze niet in staat om de film te redden mijns inziens...

Nee snel vergeten....

En hier ben ik het volledig mee eens. Saai verhaal, maar visueel adembenemend. En meer niet. 2 *

Style over Substance

The Great Gatsby is een verfilming van het flinterdunne boekje van F. Scott Fitzgerald uit 1925. Dat het verhaal zich in de jaren 20 afspeelt mag dan ook geen verassing zijn. En de jaren 20 uitademen is dan ook wat de film erg goed doet. Je krijgt hier prachtige beelden voor je kiezen en de nieuwerwetse muziek als soundtrack, werkt verrassend goed door op de achtergrond.

Wat minder indruk maakt is het verhaal zelf, wat eigenlijk gewoon te kort is en te weinig inhoud heeft om meer dan twee uur mee te vullen. Hoewel het verhaal van Gatsby intrigerend genoeg is, gebeurd er eigenlijk niet zo heel veel en had de verfilming ook maar beter (net zoals het boekje zelf) klein en compact kunnen blijven. Over acteerprestaties valt verder weinig te klagen, al moet ik zeggen dat Tobey Maguire hier wel een beetje een stijve hark neerzet. Dit kon dan wellicht goed werken in de Spider-man films, ik vond zijn hele verschijning hier toch echt minder geschikt voor deze rol.

3,0*

"Can't adapt the book?... Why of course you can, old sport!"

Een tot de verbeelding sprekend figuur rechtvaardigt een tot de verbeelding sprekende interpretatie, is wat de Australische regisseur Baz Luhrmann moet hebben gedacht bij aanvang van zijn extravagante voorstelling van de Amerikaanse roaring twenties-klassieker. En geef hem ongelijk: het eerste half uur spat werkelijk van het scherm af waar de postmoderne videoclipkitsch van ons tijdperk zich comfortabel nestelt in de bandeloosheid van de drooglegging. Het is niet de eerste keer dat Luhrmann de kijker direct met een stilistische climax overweldigt. In Moulin Rouge! (2001) deed hij immers exact hetzelfde door even vrolijk ‘Smells Likes Teen Spirit’ te combineren met de cancan, dus dat veel kijkers zich nog steeds storen aan zijn anachronistische cocktail van smaakversterkers, heeft denk ik meer te doen met dat Gatsby als literair personage voor velen een authentieker stukje Amerikaanse cultuur representeert, dan een romantische fantasie in Parijs.

Het verhaal spreekt tot aan het punt waar Gatsby nog een enigmatisch figuur blijft ook daadwerkelijk tot onze verbeelding, maar het is tegen de achtergrond van Gerswhins’ ‘Rapsody in Blue’, wanneer DiCaprio zich voor het eerst voorstelt als het titelpersonage, dat er de eerste barsten ontstaan in de illusie die zowel de verteller (Maguire) als de kijker vakkundig had gehypnotiseerd. Gatsby’s zelfbewuste glimlach, waarmee hij als een Orson Welles uit The Third Man (1949) ons direct weet te charmeren, is het cruciale punt waar de postmoderne invulling zich als meer zal moeten bewijzen dan een zoveelste knipoog: het moet garant staan voor het plot dat volgen gaat. Hier treedt namelijk het werkelijke drama uit de schaduw van de onwerkelijke omlijsting; hier is waar de anticipatie ingelost zal moeten worden, en hier is waar het dan ook snel mis gaat, want een vergelijking met Orson Welles maakt nog een Citizen Kane (1941), een Daisy is nog geen Rosebud.

Het eerste gebrek schuilt in DiCaprio: hij is in mijn ogen meer een acteur van techniek en maniërisme, dan dat hij een wezenlijk inzicht lijkt te bieden in wat zijn personages doormaken. Hij maakt ze niet uniek genoeg en dat reduceert ze vaak tot variaties op zijn eigen acteerstijl, of het nu woede, verdriet of optimisme betreft; of het nu Shutter Island (2010), Inception (2010) of Django Unchained (2012) is, de acteur achter het personage blijft te zichtbaar. Een karakter durven creëren naar je meest diepe angsten, jezelf zo verliezen in een rol dat je als een door de media uitgelichte Hollywoodster in feite onzichtbaar wordt voor de kijker is ook geen ingestudeerde act, maar een ontsnappingskunst die aan weinig gegeven lijkt. Er zijn zeker een aantal acteurs en actrices op te noemen die in aanmerking komen, maar DiCaprio blijft naar mijn idee nog steeds te veel zichzelf in elke rol.

De tweede kwestie zit hem erin dat fatale romantiek die volgt op de prikkelende introductie, zich ontvouwt als een twee uur durende anticlimax die op een te trage manier toewerkt naar de eigenlijke climax, die van het drama. Luhrmann doet in dit tijdsbestek weinig eer aan het boek wanneer hij de personages onder zijn regie in dienst blijft stellen van zijn kleurrijke stijl in plaats van dat de verhouding langzaam andersom zijn functie verkent. Tobey Maguire acteert als een Peter Parker zonder alter ego en de raamvertelling smoort eerder de emotionele impact van het drama, dan het erdoor wordt versterkt: zijn verteller Nick Carraway blijft daardoor een te kleurloos personage. Carey Mulligan als Daisy Buchanan is evenmin memorabel als de passieve love interest, alleen Joel Edgerton weet als haar arrogante man Tom Buchanan het scherm te domineren met een fysieke botheid waar een Ernest Hemingway trots op was geweest.

Dat uiteindelijk ook de dreigende nabijheid van The Waste Land, het desolate gebied tussen Manhattan en Long Island, verdrinkt in de symboliek van hoe wij letterlijk het naderende onheil van de personages zien aankomen, onderstreept nogmaals dat juist een niet uit te drukken anticipatie meer prikkelt dan een voorspelbare ontknoping, het verbergen meer fascineert dan het tonen, wat ook deze verfilming tot een gemiste kans maakt, omdat de vermakelijke kitsch in de stijl, die zo sterk aan de oppervlakte schijnt, ook de diepte van het drama wegneemt.

Het is Can't repeat the past

Er zijn zo veel leuke variaties te bedenken op beroemde zin uit het boek. In de stijl van Baz Luhrmann had er ook kunnen staan: "Can't stop the beat?... Why of course you can't!", etc.

Ik vond de film heerlijk en geweldig! Ik ben een romanticus en mijn partner ook dus ik denk dat hij er ook van zal genieten. Maar tegelijkertijd kan ik begrijpen dat de minder romantische personen de film wat minder zullen vinden.

Ik vond LD zeer goed in zijn rol. TM idd schattig!!

De muziek wil ik hebben! (moet even uitzoeken of er een soundtrack available komt)

De sfeer in de film komt best tot uiting in 3D, dus ik recommend 3D.

Ik heb veel gehuild tijdens de film maar dat was meer door herkenbaarheden in het liefdesverhaal!!

Had er zeer hoge verwachtingen van maar vond het erg tegenvallen.

Dankzij de muziek en het visuele was het echt een plaatje, want dat

we echt geweldig!!! Die muziek van Will I Am paste er perfect bij

tijdens de feestjes!

Acteerwerk van DiCaprio zoals altijd subliem en overtuigend.

Maar op een of andere manier kom me het verhaal niet heel erg boeien,

te gemakkelijk ofzo......

3* voor het sfeertje

Ik denk dat dit de laatste Baz Luhrman film is die ik gekeken heb. Het doet mij vooral denken aan de fantasie van een naïeve, homoseksuele 14-jarige die besloten heeft zijn geaardheid nog niet onder ogen te komen. Het is allemaal opzichtig, pretentieus uiterlijk vertoon waarbij er geen ruimte is voor spel waardoor alle plotelementen maar in je gezicht gesmeten worden. Daar lijkt Luhrmann zich geen zorgen om te maken want hij is alleen maar bezig met de decadentie van zijn (voor deze tijd zwaar ongeloofwaardige) feestjes op ons af te gooien. Ieder moment waarop acteurs wat hadden kunnen spelen worden er allerhande broadway-achtige elementen in beeld gegooid die dat maar voor de acteurs moeten doen. Voor het geval we Luhrmann's opdringerige beeldregie nog niet doorhebben is er gelukkig een voice-over die ons letterlijk alles voorkauwt zodat we als kijker niets zelf hoeven te concluderen, het deed me met momenten zelfs denken aan de voice-over van een SBS 6 reportage.

Ons hoofdpersonage heeft bovendien geen karakter maar enkel de regieaanwijzing gekregen om zo schaapachtig mogelijk naar al het decadents om hem heen te kijken. Sowieso is de algehele motivatie van onze personages dun genoeg om door een frisdrank-rietje te halen. Baz Luhrmann vind intieme blikken tussen mannen voldoende om ons te doen geloven dat allerhande bizarre tripjes en festiviteiten zomaar cadeau worden gedaan.

Bah, wat heb ik mij lopen ergeren aan The Great Gatsby, een ernstig gebrekkige film.

Wel een ok filmpje, der had alleen verhaaltechnisch meer ingezeten. De acteerprestaties waren prima en visueel was ie verbluffend. 3/5

Voordat ik deze film zag, heb ik slechts een film van Luhrman gezien: Moulin Rouge.

In The great Gatsby past hij dezelfde truukjes toe. Met veel aandacht voor pompeus uiterlijk vertoon wordt gemaskeerd dat het verhaal waarop de film is gebaseerd eigenlijk veel te klein en dun is om zo'n lange film op te baseren. Daarnaast gaat het dramatische, gevoelige verhaal van Gatsby uit het boek ten onder aan een kakofonie van beeld en geluid. Je kunt het een stijl kenmerk van de reisseur noemen, ik vind het een teken van onmacht dat de toon, de sfeer en de drama van het originele verhaal niet alleen niet wordt benaderd, maar eigenlijk om zeep wordt gebracht. Het ergste was wel die vreselijke klote muziek. De roaring twenties kenmerken zich door een totaal eigen muziek genre, stijl en sfeer en dat wordt door het toepassen van moderne muziek zodanig geweld aangedaan dat het ontzettend ergerd. Zo'n kunstgreep kun je als regisseur een keertje doen, maar niet telkens weer en twee keer in een film is wat mij betreft to veel. Dan is geen innovatieve vondst meer maar gewoon een flater, in mijn ogen. Net als Drs. DAJA denk ik dat dit voor mij de laatste Luhrman is. Voor de sporadisch fraaie beelden dan nog wat puntjes.

Gatsby? What Gatsby

Wauw. Pas na een goede twee weken kan ik eindelijk een recensie schrijven. Dit komt vooral omdat de film een erg goede indruk heeft achtergelaten. De hele rit van de bioscoop naar huis was ik stil. Ik moest de film echt tot me laten bezinken. Dit is gewoon een meesterwerk. Intussen heb ik al de soundtrack en het boek gekocht, gewoon omdat ik op de één of andere manier die ervaring terug wil hebben. Zo intens, zo majestueus, zo prachtig.

De film gaat over Nick Carraway die naar Long Island verhuist om te gaan schrijven. Hij gaat wonen in een oud conciërgehuisje naast het grote landhuis van de mysterieuze Jay Gatsby. Elke week organiseert Gatsby decadente feesten in de hoop dat Daisy Buchanan komt opdagen. De twee ontmoetten elkaar jaren geleden, maar hij moest naar de oorlog. Daisy is inmiddels getrouwd met Tom Buchanan en woont ook in een landhuis aan de andere kant van Long Island. Langzaamaan komen de duistere geheimen van Gatsby naar boven en wordt de man achter de decadentie onthuld.

Baz Luhrmann schotelt ons hier na het zalige Moulin Rouge weer een plaatje voor. Visueel is de film vooral imposant. De feesten van Gatsby zijn veruit de mooiste. Elk feest is een spektakel, geleid door geweldige muziek. Het leuke eraan is dat Luhrmann niet koos voor muziek uit die tijd, maar voor hedendaagse muziek. Hierdoor komt het minder geloofwaardig over, maar is het leuker om naar te kijken (en luisteren).

De soundtrack is ook fantastisch. De film kent veel muzikale hoogtepunten waaronder Happy Together en Young and Beautiful van Lana Del Rey. Die laatste mochten we zelfs in drie verschillende versies aanhoren. Dit is erg goed want het lied is erg mooi en zet de toon ook voor de film.

Het acteerwerk is geweldig. Leonardo DiCaprio is veelzijdig en ook hier bewijst hij het. Ook Carey Mulligan en Joel Edgerton speelden erg overtuigend, maar wie me pas echt verbaasde was Isla Fisher. Ten eerste had ik haar niet herkend en ten tweede vond ik haar, in tegenstelling tot vele andere films, erg goed acteren. Aan wie ik me wel stoorde, was Tobey Maguire. Ik zie die man niet graag spelen. Hij ziet er zo sullig uit en ik telkens als ik hem zie, zie ik Peter Parker. Dit imago moet hij dringend kwijt.

Het enige minpunt is eigenlijk de speelduur. De film duurt wel te lang en dit weerhoudt me ook om de volle vijf sterren te geven. Het verhaal is wel erg goed, maar naar het einde wordt het net iets te langdradig. Zeker als je al sinds de helft van de film dringend naar de wc moet en er geen pauze is waardoor je ruim een uur zit te creperen omdat je geen minuut wil missen van de film. Shame on you, Kinepolis!

Ik zie meer van dit wel zitten. De Blu-ray staat nu al hoog op m'n verlanglijstje en nu enkel nog het boek lezen. Go Gatsby!

4,5*

Ik heb de film afgelopen avond in de bioscoop gezien, en uiteraard in 3D. Wat meteen opviel was hoe mooi de film visueel is. Ik moet eerlijk bekennen dat ik totaal geen verwachtingen had maar wel huiverig was, bang dat ik me stierlijk dood zou vervelen in de bioscoop. Dat viel godzijdank wel mee. Het verhaal sprak me aan en deed me op sommige, chaotische momenten, zelfs denken aan een van mijn lievelingsfilms, Moulin Rouge! (2001)

Het was fijn om Leonardo di Caprio te zien in een rol waarin hij echt tot zijn recht komt, zo charismatisch en verleidend. Aan de rest van de cast heb ik me ook niet gestoord. Eerlijk is eerlijk, na de helft van de film had ik het toch al wel een beetje gezien en werd het verhaal ook een stuk langzamer maar dat doet voor mij niet af aan het feit dat ik wel degelijk genoten heb van de film. Ik ben erg blij dat ik de The Great Gatsby in 3D heb gezien, want dat was een lust voor het oog.

Zulke historische verhalen met zo'n ondersteunende voice-over en een eindeloze speurtocht naar de werkelijkheid bevallen me meestal niet maar ik moet zeggen dat ze het hier bijzonder treffend in beeld hebben gebracht. Niet enkel visueel, maar ook de manier waarop we tussen de scenes overschakelden zonder teveel blijven kleven in die formiliteit (wat je toch vaak aantreft bij zulke chique aangelegenheden). Ook was het scenario niet helemaal te doorzien. Ik dacht even dat het onnozele figuur in het midden met Daisy ging eindigen doordat zij niets meer voelde voor de rijke stinkerd en ze langzaamaan meer sympathie ging creeëren voor Nick (hij was er immers ook steeds bij was geweest bij hun privé momenten). Dit bleek nog allemaal net wat gecompliceerder uit te pakken waardoor ik wel degelijk het idee had naar een waardig product te zitten kijken in plaats van de zoveelste replica van een clichématige reistebrij. Leo is nog steeds in vorm en dat helpt natuurlijk ook. Enige waar ik geen fan van was waren die shots van bovenaf waar je dat grijze 'arbeiderslandschap' in beeld zag. Dat contrast lag iets te hoog. Verder mooi gedaan.

De muziek verpestte het voor mij. Om een beetje in de sfeer te komen is de juiste muziek van doorslaggevend belang. Kijk naar een serie als Boardwalk Empire waar de muziek van die tijd prachtig gebruikt wordt. Luie en ook weinig originele keus om muziek van nu te gebruiken om het jonge bioscooppubliek te plezieren. Luhrman zou een Mozart biopic nog opleuken met trance-muziek.

Verder visueel mooi en acteurs waren o.h.a. OK maar niet fantastisch. DiCaprio zet ook maar een lullige Gatsby neer.

Na alle ruimte schepen en superhelden was het gisteren tijd voor een wat 'normale' film.

Vooraf geen idee wat ik van deze film moest verwachten, ook omdat het plot hier inhoudelijk niet veel over de film verteld (prima natuurlijk) en ik niet bekend ben met het origineel.

Zodra de film begint word men al verwend met prachtige beelden. De jaren '20 setting gemixt met moderne muziek in retro stijl zorgden voor wat verwarring, maar al snel blijkt dat een verrassend goede combinatie.

Het acteren is briljant, en zonder dat er enorm veel gebeurd weet Luhrmann er voor te zorgen dat men bijna 2,5 uur geïnteresseerd naar de prachtige beelden en dialogen weet te kijken. DiCaprio bewijst zich weer eens een groots acteur. Met name de scene waar hij onverwachts een woede uitbarsting krijgt, geniaal! Ook de rest van de cast is reuze prettig en speelt ontzettend goed. Vond Maguire in tegenstelling tot velen hier prima voor zijn rol, en ook zijn voice-over was prettig en geschikt.

the Great Gatsby was uiteindelijk een visuele verademing. Een genot voor het oog. Een prachtig vormgegeven sprookje en net wat ik even nodig had na alle superkrachten, ruimteschepen en aliens.

* * * *

wauw mooie film mooie muziek goed gemaakt geode acterus ik zou ook zo willen leven

Matig

Net voor de tweede keer in de bios gezien, zat bijna naar adem te snakken, zo hard kwam 'ie opeens binnen! Sowieso sinds Requiem For A Dream niet meer zo verpletterd door een film; 10 met een griffel!

Wat een heerlijke film. Ik was erg benieuwd wat er gedaan zou worden met de film. Aangezien het in navolging van een al erg goede film en een literair meesterwerk was. Moet ik zeggen dat ik enorm heb genoten wat ze ermee gedaan. Een compleet nieuwe aanpak en verbazingwekkend camera werk. Soms waren de specialeffects wat aan de aanwezige kant. Maar dat zorgde ook goed ervoor dat je hun beleving goed meekreeg. Zoals bijvoorbeeld de snelheid van de auto's. Moet je je voorstellen dat je voor het eerst in een auto in je hele leven zit. De specialeffects zorgen ervoor dat je het gevoel van hun snelheidsbeleving in de auto krijgt.

Een film waar de plus- en minpunten elkaar een beetje uitmiddelen. Aan de ene kant natuurlijk een fantastische vormgeving met indrukwekkende massascènes en een grotendeels raak gekozen soundtrack. Maar aan de andere kant mist de film een persoon met wie je mee kunt leven en die het drama echt meeslepend maakt. Ik neem aan dat dit Gatsby zou moeten zijn (verteller Carraway blijft vooral een toeschouwer), maar na zijn geweldige introductie blijkt hij toch vooral Di Caprio te zijn - en bovendien geen geweldig sympathiek personage. De film mag dan op een fraaie manier het vernis van de wereld van superrijken wegkrassen, maar mist wat mij betreft onder de mooie buitenkant ook zelf een ziel. 3*

Teleurstellend,

Ik had me een avond voorgesteld waarbij ik meegesleept zou worden met de hoofdpersonen, met de hedendaagse muziek en herkenbare huisstijl van Baz Luhrman als extra bonus. Helaas blijft er na de twee laatsgenoemde dingen bar weinig over om van de film te genieten. Het verhaal geschreven door Fitzgerald, gaf me helemaal niets om me mee te laten leven, en zat al vroeg uit te kijken naar het einde van de film. Hoewel de cast geweldig is, en ook als zodanig acteerde, begonnen een aantal dingen me te irriteren. Vooral Gatsby's catchfrase kwam me de keel uit, en het constante gehuil van Daisy ook.

Gewoon teleurstellend dat een film met deze cast, fantastische decors en aankleding niet eens in de buurt kan komen bij Luhrman's andere werk. Ik heb van deze film nog minder genoten dan van Striktly Ballroom zijn eerste film.

2.5

Visueel plaatje, mooie muziek maar het verhaal is toch wat jammer.

Persoonlijk kan ik de 'hype' rondom deze film moeilijk begrijpen.

Laat ik voorop stellen dat het er visueel allemaal prachtig uitziet. De feesten, de armoede... het contrast ziet er allemaal geweldig uit en het acteerwerk is allemaal erg goed.

Maar daar houdt het (voor mij persoonlijk) dan ook mee op omdat het verhaal zelf me maar moeilijk kan boeien.

Het verhaal komt eigenlijk gewoon neer op een liefdesdrama (een liefde die onbereikbaar blijft) en de manier waarop dit wordt vertelt is nogal traag.

Nogmaals, dit is allemaal persoonlijk en ik weet dat sommigen deze film erg hoog hebben zitten. De film weet gewoon nergens de gevoelige snaar bij me te raken.

Welke hype? Ik hoor niks over de film in de media, en hier op MM is het ook stil in deze tread.

Ik bedoel hiermee meer de manier waarop men over de film praat. Iedereen die ik erover spreek praat vol lof over de film.

Ok, in je omgeving is dan een hype, de rest van Nederland niet.