Beasts of the Southern Wild (2012)

Gewonnen op Sundance, ben benieuwd.

Trailer (YouTube)

Op het scenario is best wat aan te merken, maar wat een kracht en energie gaat er uit van deze film. Met de storm- en onweersscene als spectaculair hoogtepunt.

In Cannes bekroond met de Camera d'Or. Wat mij betreft terecht - het was althans ook de sterkste debuutfilm die ik er zag.

Openingsfilm op het Film by the Sea festival.

Deze film - vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch - moest het voor mij vooral hebben van de krachtige beelden van de natuur van oa de moerassige Mississippi delta en het natuurgeweld. Ook de surrealistische beelden met o.a. die pre-historische aurochs oogden zeer mooi. Het verhaal zelf deed mij niet zo veel maar de soundtrack, vooral die cajun muziek, was daarentegen weer zeer genietbaar.

3,5*

De trailer is wondermooi!!

Wacht maar tot je de hele film ziet!

Sublieme film. Heb hem gisteren op het Filmfestival van Gent gezien en hij greep me aan. Onder andere dankzij hele sterke personages, een héél goed verhaal en Hushpuppy die zeer goed speelde. 4*

Ontroerend mooie film door ondermeer een sublieme acteerprestatie van de non-professionals. De soundtrack van de film is één van de allermooiste van het jaar. De groep mensen die in een gebied van schorren en slikken woont heeft een levensenergie en positivisme waarvan de verzuurde Westerse wereld nog heel veel kan leren. Ook nadat hun gebied onderwater loopt.

Ontroerende mooie en stoere film.

Subliem geacteerd!

Alleen de aurochs hadden wat mij betreft achterwege gelaten kunnen worden.

Sluit me geheel aan bij bovenstaand commentaar! Dit was een erg mooie, ontroerende en vooral stoere film, waarbij het kleine meisje Hushpuppy niet alleen de film droeg maar er met de mede acteurs ook nog een waar avontuur van maakte!

Typisch Sundance Festival pareltje waar de film dan ook won. En terecht. Beasts of the Southern Wild is een kleine film met een beperkt budget die dankzij de rauwe en pure aanpak, echter meer indruk maakte dan praktisch alle dure Hollywoodproducties bij elkaar. Dat begint al met hoofdrolspeelster Quvenzhané Wallis. Op werkelijk grandioze wijze zet de onervaren (net als de rest van de puike cast) actrice het meisje Hushpuppy neer dat samen met een kleine groep mensen leeft in een afgesloten wereldje ergens onder de rook van vermoedelijk New Orleans. Veel meer zeggen over Beastst of the Southern Wild zou zonde zijn. Daarvoor is deze film simpelweg te bijzonder. Ik kan alleen maar zeggen: ga dit experimentele, dromerige, fantasievolle, intense maar toch toegankelijke pareltje gewoon zien.

De poster vangt goed de kracht van de film en dat is de levensenergie die er vanaf straalt. Het gaat in essentie over een groep mensen die geïsoleerd leven in een compleet wanhopige omgeving (deels uit eigen keuze overigens) en weinig anders kunnen doen dan een ruw leven leiden, vol alcohol en wat geweld hier en daar. Zeitlins beeld van deze mensen is verrassend romantisch. Hij ziet in ze een anti-autoritair groepje dat sterk en levenslustig, juist door de erbarmelijke omstandigheden waarin ze leven en deze film wordt dan ook een eerbetoon aan overlevingskracht in de meest wanhopige plaatsen. Dat straalt van alles uit, van de pakkende muziek, via het levendige camerawerk, het opvallend mooie kleurgebruik en niet te vergeten de acteerprestaties, met name van Quvenzhané Wallis, die verrassend naturel is in een moeilijke hoofdrol voor een 6-jarige. Natuurlijk zitten er veel zwarte randjes aan de film, het meisje is zelfs wees aan het einde, maar met de juiste houding valt alles te overleven.

Het is vooral de manier waarop het gebracht wordt dat het overtuigend maakt, want zo op papier klinkt het meer als een naïeve Disneyfilm die armoede romantiseerd Nou wil ik dat laatste niet meteen zeggen, maar ik vind wel dat de film een tikkeltje vals speelt om zijn doel te bereiken. Het is erg makkelijk om levenskracht te vinden in een wanhopige situatie als je de meest nare dingen niet toont of komisch maakt. Zo wordt er gezegd dat er mensen in de Bathtub omgekomen zijn tijdens de storm, maar daar zit geen van de personages tussen die we hebben leren kennen en we krijgen ook geen doden te zien. In plaats daarvan laat Zeitlin ons liever zien hoe de personages een feest aanrichten om de doden te herdenken. Door ons totaal alle narigheid te besparen is er geen kans dat wij het feestgevoel niet voelen en komt de film makkelijker aan zijn feel-goodkarakter. Iedere keer als we de wanhoop kunnen en misschien wel zouden moeten voelen besluit Zeitlin dit moment over te slaan en over te schakelen naar humor en feesten. Die jolige ontsnapping uit het ziekenhuis is ook een voorbeeld. In feite is het bijna een vorm van zelfmoord, maar de film wil het presenteren als triomfantelijk en dat slikte ik niet.

Toegegeven, ik kreeg ook de indruk dat de film erg subjectief is en dat we niet alles letterlijk moesten nemen, maar dat we meer het wereldbeeld zagen van Hushpuppy. Wat we zien is dus niet zozeer wat er ook echt gebeurt, al durf ik niet te zeggen in welke mate dat geldt. Toch denk ik dat het zien van dode mensen juist op zo'n jong iemand een impact moet hebben op de fantasie van zo'n meisje. In plaats daarvan moeten we het stellen met een scène waarin een groep prehistorische stieren (die lijken op verkleedde varkens; dat zijn het ook) die dreigen Hushpuppy te vertrappelen, maar gelukkig weet Hushpuppy er met een speech hen ervan te overtuigen ergens anders heen te gaan. Jaja. Deze scène is zo slecht in ieder opzicht, of het nou fantasie is of werkelijk gebeurt, dat het bijna de hele film ondermijnt en me bijna doet overwegen nog een halfje van de eindscore af te halen. Het slaat gewoon nergens op en is een veel te dik aangezette manier om Hushpuppy's zelfstandigheid te symboliseren.

Dit is allemaal zware kritiek en het verklaard ook waarom ik niet helemaal kan meegaan in de complete verering van Beasts of the Southern Wild. Gelukkig gelden deze zwaktes niet voor het hart van de film en dat is de relatie tussen Hushpuppy en haar vader Wink. Hier worden de zwarte randjes niet weggehaald en Zeitlin houdt hier de emoties oprecht. Wallis en Henry spelen ook zo goed dat het moeilijk te geloven is dat ze amateuracteurs zijn en samen met het camerawerk verdienen zij zeker een Oscarnominatie. Die ontsnapping uit het ziekenhuis is eigenlijk ook typerend voor hoe hun twee samen worden afgebeeld. Deze scène is bijna één groot feest, behalve als vader en dochter met z'n tweeën zijn. Door hun scènes verdient de film zijn levenskracht, al is het maar omdat mijn bewondering voor de kracht van overleven groter is als de pijn die in de weg zit werkelijk voelbaar is. Als totaal bereikt de film dit maar ten dele, maar ten volle bij de centrale relatie en dat is de redding van het hele project.
3,5*

Toen ik de trailer zag was ik een beetje bang voor een ‘tree of life’ effect.. een prachtige trailer, maar een film die me totaal niet kon boeien.

Gelukkig niets van dat, want vanaf de prachtige openingscene wist ik dat ik naar iets bijzonders ging kijken. De acteerprestaties, het camerawerk, de muziek, de sfeer, alles aan deze film is geweldig. Ik heb lang niet zo'n intense film in de bios gezien. Het enige mindere vond ik ‘the beasts’, maar gelukkig was dit een klein zijplotje.

Daarom vooralsnog een 4,5.. maar ik sluit niet uit dat ik dat minpuntje bij herziening door de vingers zie en de film alsnog de volle score geef.

Deze live action-Ghibli, of is het een update van Pippi?, of wat dan ook is, heeft helaas te leiden onder het feit dat de film uit Amerika komt. Ondanks de originaliteit en onafhankelijkheid van Zeitlin als cineast is hij blijkbaar al doordrenkt van het Amerikaanse film idioom.

Zodat de film met hysterisch-sentimentele muziek wordt volgezeverd (van Zeitlin zelf overigens) om ons toch écht te ontroeren. En is daar geen alomtegenwoordige muziek (er zijn trouwens ook hele stille scènes - fantastisch, heerlijk!!!) dan zijn er wel een quasi-filosofische voice-overs van Hushpuppy om ons te doen geloven dat er meer is en meer diepgang dan wij zelf al best wel kunnen zien. Ieder die de lachwekkende slotmonoloog kan optekenen zal kunnen laten zien wat ik bedoel (iets dat achter je ogen zit - daar ging het over).

Jammer, maar in dit geval ben ik bereid deze twee hoofdzonden te vergeven vanwege een overdaad aan fantastische scènes (in twee betekenissen van dat woord), een übervitaliteit en veel onaardse droomscènes, verrassend terloopse, scherpe kritiek, een zeer aangenaam ambivalente sfeer - gedurende de hele film en gave dynamiek van het geheel. Film is verBEELDing en daarvan is er ook voldoende aanwezig.

Jammer dat Zeitlin niet 100% heeft vertrouwd op die gaven... Een mismaakt meesterwerk.

Lees net in de Filmkrant dat Zeitlin dol is op Kusturica. Dat is ook iets dat gisteren door mijn hoofd schoot, de totale wanorde, chaos, maar ook de vitaliteit, eigenheid van de omgeving, traditie etc is in zekere zin goed vergelijkbaar.

Gedaan. Wat een fantastische ervaring sjonge jonge!!

Jep Maar dan zonder de slapstick en vooral veel dromeriger.

Geweldig debuut. Juist de muziek vond ik een van de sterkste punten, en natuurlijk ziet het er bij vlagen echt prachtig uit. Een overdaad aan geweldige scenes zorgen voor een vrij confronterende film die weliswaar wat onevenwichtig overkomt, maar als je alles zo uitbundig vertelt dan heb ik het liever op deze manier, dan het risico te nemen dat de handrem er op gaat.

Kon me geen moment storen aan de voice-over. Sterker nog, er werden hele zinnige dingen gezegd. En zeg nou eerlijk, als zo'n klein meisje in zo'n omgeving zulke dingen vertelt dan kun je daar gewoon onmogelijk niet voor vallen.

Een film gemaakt met alle passie die er denkbaar is in een filmmaker. Waarmee ik ook meteen vrees dat dit wel eens het beste is wat we van Zeitlin zullen zien. Maar we zullen zien.

4* met kans op meer.

Wauw wauw wauw wauw!

Mooi, maar niet zo mooi als ik verwachtte. De opening is energiek en magisch. Daarna duurt het even voordat het verhaal op gang komt en je weet in te pakken. Dat dat uiteindelijk gebeurt komt deels door het meisje dat Hushpuppy speelt (vooral haar non-verbale acteerwerk is schitterend), deels door de muziek (telkens dacht ik dat het Kyteman was) en deels door enkele individuele scenes (met name de ontmoeting met de oerossen, en ook de extreme close-ups bij de sterfscene). Het eindshot in combinatie met de muziek maken het compleet. Veelbelovend debuut dit.

Mooie beelden.

Het verhaal: oké

Zou ik deze film echt aanraden: nee

Wél 3 sterren.

Eén van de mooiste films van het jaar. A storm is coming, maar meer dan over de naderende apocalyps vertelt de film over de nasleep ervan: de Bathtub wordt weggespoeld door een heuse zondvloed en de overlevenden moeten maar zien hoe ze het redden. Maar ze zullen het redden! De film toont een blik op een gemarginaliseerde groep Amerikanen die meestal buiten beeld blijft, maar vertelt tegelijkertijd een herkenbaar verhaal over verlies, opkrabbelen en jezelf herpakken. Door het verhaal vanuit het perspectief van een fantastisch 6-jarig meisje te vertellen krijgt de film je misschien iets makkelijker mee dan gewoonlijk, maar aan de andere kant hadden anders de beelden, muziek en droomscènes daar wel voor gezorgd. Onvergetelijk.

4*

Net als sommigen zich bij sommige films vragen stellen of een Oscar wel terecht gewonnen is, stel ik me toch wat vragen bij de zondvloed aan prijzen die deze film heeft gewonnen. Getrakteerd worden op onstabiel camerawerk en dan de Sundance prijs voor cinematografie winnen?

Helemaal slecht was dit ook weer niet. De manier waarop een meisje klaargestoomd wordt voor haar verdere zelfstandige levensvoorziening in een voor ons miserabele wereld (voor hen het paradijs) is eerder hartverwarmend dan dramatisch. Het is de drang van die mensen om hun moed en hoop bij elkaar te houden die de film een zekere sterkte heeft. Ze blijven feesten zelfs in de meest erbarmelijke omstandigheden, verbieden elkaar om te huilen zodat de moed hun niet in hun schoenen zinkt en weigeren elke aanraking met de beschaving, hoeveel welvaart en zorg het hun ook zou brengen. De regisseur doet dat met bijna Bijbelse beelden. De natuur gaat zijn gang, en Hushpuppy is klaar om haar plaats in te nemen in de wereld.

Een film over leren overleven, over vallen en opstaan op een optimistische manier gebracht en deels door kinderogen bekeken. Helaas ook een domme romantisering van armoede. De ingebeelde buffels vond ik verder weinig relevant.

Alhoewel alles me niet evenveel aansprak en de film thematisch niet altijd toegankelijk (zelfs gecompliceerd) is en tegelijk te zorgvuldig geconstrueerd lijkt, fascineert ie voortdurend. Een hard verhaal, in de kern over de relatie van de zesjarige hoofdpersoon met haar vader, wordt verteld als vertelling waarin rijke fantasie en werkelijkheid door elkaar lopen. Toen de regisseur de film maakte moet hij gedacht hebben aan de orkaan Katrina (New Orleans, 2005). Een visueel sterk drama over een fictieve nederzetting met verloren gegane tradities, andersoortige levensstijlen en eigenzinnige personen. De pas zes jaar oude Quvenzhané Wallis imponeert. Wanneer je de productie ergens mee moet vergelijken: Pan's Labyrinth uit 2006 van Guillermo del Toro.

Voorlopig 3,5, maar ik ga deze film beslist nog een keer zien.

Ik ben het eens met gauke. Helemaal gezien de feestelijke scene in het begin gecombineerd met de feelgood muziek, prachtig!

Mooi hoe in de eerste scenes meteen de sfeer wordt gezet. De beesten, de smerigheid, het water, de drank. Prachtige beelden en muziek, je zit er meteen helemaal in. Het verhaal kabbelt dan een beetje voort, waarna het drama op het einde echt ontvouwd wordt.

Ik neem aan dat met de "beasts" in dit geval ook de mensen zelf bedoeld wordt. De harde opvoeding van de vader lijkt soms op die van een dier, de gemeenschap probeert hardnekkig zijn leefgebied te behouden. En daarmee is het eigenlijk een ecologisch sprookje. Een soort Avatar, maar dan anders zegmaar

Een bijzondere film in ieder geval, alleen al vanwege de fantastische Quvenzhané Wallis.

Dromerige, surrealistische fabel over een toekomstige wereld waarin een groot deel van de VS onder water staat. De arme bevolking probeert illegaal te overleven in een gebied dat bekend staat als 'the bathtub'. Visueel bij vlagen zeer indrukwekkend, vooral door de prachtige beelden van desolate landschappen, maar inhoudelijk is de film minder geslaagd. Het script is aan de simplistische en soms zelfs knullige kant. Het akteerwerk is ook niet heel best. Toch een interessant debuut van regisseur Benh Zeitlin. De film is in ieder geval origineel en gedurfd.

zo saaaaaaaaaaai........ 1* voor de moeite.

Met name de piepjonge Quvenzhané Wallis zet een verbluffend goede rol als Huspuppy neer.

Verder is "Beasts of the Southern Wild" daadwerkelijk een mooie film.

De beelden zijn fraai en dat geldt ook voor de soundtrack.

Echter wist de film mij niet mee te sleuren en dat had ik na alle zeer positive reacties wel verwacht. Apart drama die de moeite van het zien desondanks wel waard is.

3*

Ik vond het een vrij chaotisch geheel, al was het visueel natuurlijk allemaal meer dan een dikke voldoende. Schitterend camerawerk, en hele mooie plaatjes van de Badkuip en zijn omgeving.

Toch weet ik nog altijd niet waar het verhaal naartoe wil. Was dit slechts een droom van Hushpuppy, of waren de meeste scenes deel van haar verbeelding? Moeilijk, en ook wikipedia geeft geen duidelijkheid.

Het idee van deze film is goed, maar had misschien iets duidelijk uitgewerkt kunnen worden. Al zullen een hoop filmliefhebbers het zweverige tintje juist weer kunnen waarderen.

Klopt het overigens dat Wink al eerder een bezoek aan het ziekenhuis had gebracht? Omdat Hushpuppy hem in het begin van de film al achtervolgde terwijl hij ziekenhuiskleding droeg. Een flashback? Of een tussentijds bezoek dat zijn afwezigheid in de Badkuip gewoon lijkt te verklaren?