Beasts of the Southern Wild (2012)

Op het scenario is best wat aan te merken, maar wat een kracht en energie gaat er uit van deze film. Met de storm- en onweersscene als spectaculair hoogtepunt.

In Cannes bekroond met de Camera d'Or. Wat mij betreft terecht - het was althans ook de sterkste debuutfilm die ik er zag.

Deze film - vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch - moest het voor mij vooral hebben van de krachtige beelden van de natuur van oa de moerassige Mississippi delta en het natuurgeweld. Ook de surrealistische beelden met o.a. die pre-historische aurochs oogden zeer mooi. Het verhaal zelf deed mij niet zo veel maar de soundtrack, vooral die cajun muziek, was daarentegen weer zeer genietbaar.

3,5*

Typisch Sundance Festival pareltje waar de film dan ook won. En terecht. Beasts of the Southern Wild is een kleine film met een beperkt budget die dankzij de rauwe en pure aanpak, echter meer indruk maakte dan praktisch alle dure Hollywoodproducties bij elkaar. Dat begint al met hoofdrolspeelster Quvenzhané Wallis. Op werkelijk grandioze wijze zet de onervaren (net als de rest van de puike cast) actrice het meisje Hushpuppy neer dat samen met een kleine groep mensen leeft in een afgesloten wereldje ergens onder de rook van vermoedelijk New Orleans. Veel meer zeggen over Beastst of the Southern Wild zou zonde zijn. Daarvoor is deze film simpelweg te bijzonder. Ik kan alleen maar zeggen: ga dit experimentele, dromerige, fantasievolle, intense maar toch toegankelijke pareltje gewoon zien.

De poster vangt goed de kracht van de film en dat is de levensenergie die er vanaf straalt. Het gaat in essentie over een groep mensen die geïsoleerd leven in een compleet wanhopige omgeving (deels uit eigen keuze overigens) en weinig anders kunnen doen dan een ruw leven leiden, vol alcohol en wat geweld hier en daar. Zeitlins beeld van deze mensen is verrassend romantisch. Hij ziet in ze een anti-autoritair groepje dat sterk en levenslustig, juist door de erbarmelijke omstandigheden waarin ze leven en deze film wordt dan ook een eerbetoon aan overlevingskracht in de meest wanhopige plaatsen. Dat straalt van alles uit, van de pakkende muziek, via het levendige camerawerk, het opvallend mooie kleurgebruik en niet te vergeten de acteerprestaties, met name van Quvenzhané Wallis, die verrassend naturel is in een moeilijke hoofdrol voor een 6-jarige. Natuurlijk zitten er veel zwarte randjes aan de film, het meisje is zelfs wees aan het einde, maar met de juiste houding valt alles te overleven.

Het is vooral de manier waarop het gebracht wordt dat het overtuigend maakt, want zo op papier klinkt het meer als een naïeve Disneyfilm die armoede romantiseerd Nou wil ik dat laatste niet meteen zeggen, maar ik vind wel dat de film een tikkeltje vals speelt om zijn doel te bereiken. Het is erg makkelijk om levenskracht te vinden in een wanhopige situatie als je de meest nare dingen niet toont of komisch maakt. Zo wordt er gezegd dat er mensen in de Bathtub omgekomen zijn tijdens de storm, maar daar zit geen van de personages tussen die we hebben leren kennen en we krijgen ook geen doden te zien. In plaats daarvan laat Zeitlin ons liever zien hoe de personages een feest aanrichten om de doden te herdenken. Door ons totaal alle narigheid te besparen is er geen kans dat wij het feestgevoel niet voelen en komt de film makkelijker aan zijn feel-goodkarakter. Iedere keer als we de wanhoop kunnen en misschien wel zouden moeten voelen besluit Zeitlin dit moment over te slaan en over te schakelen naar humor en feesten. Die jolige ontsnapping uit het ziekenhuis is ook een voorbeeld. In feite is het bijna een vorm van zelfmoord, maar de film wil het presenteren als triomfantelijk en dat slikte ik niet.

Toegegeven, ik kreeg ook de indruk dat de film erg subjectief is en dat we niet alles letterlijk moesten nemen, maar dat we meer het wereldbeeld zagen van Hushpuppy. Wat we zien is dus niet zozeer wat er ook echt gebeurt, al durf ik niet te zeggen in welke mate dat geldt. Toch denk ik dat het zien van dode mensen juist op zo'n jong iemand een impact moet hebben op de fantasie van zo'n meisje. In plaats daarvan moeten we het stellen met een scène waarin een groep prehistorische stieren (die lijken op verkleedde varkens; dat zijn het ook) die dreigen Hushpuppy te vertrappelen, maar gelukkig weet Hushpuppy er met een speech hen ervan te overtuigen ergens anders heen te gaan. Jaja. Deze scène is zo slecht in ieder opzicht, of het nou fantasie is of werkelijk gebeurt, dat het bijna de hele film ondermijnt en me bijna doet overwegen nog een halfje van de eindscore af te halen. Het slaat gewoon nergens op en is een veel te dik aangezette manier om Hushpuppy's zelfstandigheid te symboliseren.

Dit is allemaal zware kritiek en het verklaard ook waarom ik niet helemaal kan meegaan in de complete verering van Beasts of the Southern Wild. Gelukkig gelden deze zwaktes niet voor het hart van de film en dat is de relatie tussen Hushpuppy en haar vader Wink. Hier worden de zwarte randjes niet weggehaald en Zeitlin houdt hier de emoties oprecht. Wallis en Henry spelen ook zo goed dat het moeilijk te geloven is dat ze amateuracteurs zijn en samen met het camerawerk verdienen zij zeker een Oscarnominatie. Die ontsnapping uit het ziekenhuis is eigenlijk ook typerend voor hoe hun twee samen worden afgebeeld. Deze scène is bijna één groot feest, behalve als vader en dochter met z'n tweeën zijn. Door hun scènes verdient de film zijn levenskracht, al is het maar omdat mijn bewondering voor de kracht van overleven groter is als de pijn die in de weg zit werkelijk voelbaar is. Als totaal bereikt de film dit maar ten dele, maar ten volle bij de centrale relatie en dat is de redding van het hele project.
3,5*

Jep Maar dan zonder de slapstick en vooral veel dromeriger.

Geweldig debuut. Juist de muziek vond ik een van de sterkste punten, en natuurlijk ziet het er bij vlagen echt prachtig uit. Een overdaad aan geweldige scenes zorgen voor een vrij confronterende film die weliswaar wat onevenwichtig overkomt, maar als je alles zo uitbundig vertelt dan heb ik het liever op deze manier, dan het risico te nemen dat de handrem er op gaat.

Kon me geen moment storen aan de voice-over. Sterker nog, er werden hele zinnige dingen gezegd. En zeg nou eerlijk, als zo'n klein meisje in zo'n omgeving zulke dingen vertelt dan kun je daar gewoon onmogelijk niet voor vallen.

Een film gemaakt met alle passie die er denkbaar is in een filmmaker. Waarmee ik ook meteen vrees dat dit wel eens het beste is wat we van Zeitlin zullen zien. Maar we zullen zien.

4* met kans op meer.

Mooi, maar niet zo mooi als ik verwachtte. De opening is energiek en magisch. Daarna duurt het even voordat het verhaal op gang komt en je weet in te pakken. Dat dat uiteindelijk gebeurt komt deels door het meisje dat Hushpuppy speelt (vooral haar non-verbale acteerwerk is schitterend), deels door de muziek (telkens dacht ik dat het Kyteman was) en deels door enkele individuele scenes (met name de ontmoeting met de oerossen, en ook de extreme close-ups bij de sterfscene). Het eindshot in combinatie met de muziek maken het compleet. Veelbelovend debuut dit.

Eén van de mooiste films van het jaar. A storm is coming, maar meer dan over de naderende apocalyps vertelt de film over de nasleep ervan: de Bathtub wordt weggespoeld door een heuse zondvloed en de overlevenden moeten maar zien hoe ze het redden. Maar ze zullen het redden! De film toont een blik op een gemarginaliseerde groep Amerikanen die meestal buiten beeld blijft, maar vertelt tegelijkertijd een herkenbaar verhaal over verlies, opkrabbelen en jezelf herpakken. Door het verhaal vanuit het perspectief van een fantastisch 6-jarig meisje te vertellen krijgt de film je misschien iets makkelijker mee dan gewoonlijk, maar aan de andere kant hadden anders de beelden, muziek en droomscènes daar wel voor gezorgd. Onvergetelijk.

4*

Net als sommigen zich bij sommige films vragen stellen of een Oscar wel terecht gewonnen is, stel ik me toch wat vragen bij de zondvloed aan prijzen die deze film heeft gewonnen. Getrakteerd worden op onstabiel camerawerk en dan de Sundance prijs voor cinematografie winnen?

Helemaal slecht was dit ook weer niet. De manier waarop een meisje klaargestoomd wordt voor haar verdere zelfstandige levensvoorziening in een voor ons miserabele wereld (voor hen het paradijs) is eerder hartverwarmend dan dramatisch. Het is de drang van die mensen om hun moed en hoop bij elkaar te houden die de film een zekere sterkte heeft. Ze blijven feesten zelfs in de meest erbarmelijke omstandigheden, verbieden elkaar om te huilen zodat de moed hun niet in hun schoenen zinkt en weigeren elke aanraking met de beschaving, hoeveel welvaart en zorg het hun ook zou brengen. De regisseur doet dat met bijna Bijbelse beelden. De natuur gaat zijn gang, en Hushpuppy is klaar om haar plaats in te nemen in de wereld.

Een film over leren overleven, over vallen en opstaan op een optimistische manier gebracht en deels door kinderogen bekeken. Helaas ook een domme romantisering van armoede. De ingebeelde buffels vond ik verder weinig relevant.

Dromerige, surrealistische fabel over een toekomstige wereld waarin een groot deel van de VS onder water staat. De arme bevolking probeert illegaal te overleven in een gebied dat bekend staat als 'the bathtub'. Visueel bij vlagen zeer indrukwekkend, vooral door de prachtige beelden van desolate landschappen, maar inhoudelijk is de film minder geslaagd. Het script is aan de simplistische en soms zelfs knullige kant. Het akteerwerk is ook niet heel best. Toch een interessant debuut van regisseur Benh Zeitlin. De film is in ieder geval origineel en gedurfd.

Beasts of the Southern Wild (2012)

Tussen alle Battleships en Abraham Lincoln: Vampire Hunters in zou je bijna vergeten dat er ook nú nog films worden gemaakt die je de adem kunnen benemen. Beasts of the Southern Wild laat zien dat je geen enorm budget of getrainde acteurs nodig hebt.

The Bathtub is een arme, gemengde gemeenschap van mensen die afgezonderd van de rest van de wereld proberen te overleven. Dit is een plek net buiten de levees, de dijken die New Orleans beschermen. Hushpuppy is zes jaar oud en leeft samen met haar drinkende, ruwe vader – die ook nog een ernstige aandoening heeft – in een krakkemikkige, armoedige woning. Het zijn haar blik, interpretatie en logica die ons in deze film begeleiden. Hoewel het dagelijks leven hard is, maakt zij zich meer zorgen over aurochs, mythische beesten die onder de smeltende ijskappen zitten en achter hen aan komen. De oplettende kijker weet instinctief dat Katrina eraan komt en dat er weinig heel zal blijven van deze struggling community. Maar dat is niet waar de film over gaat

UITGEBREIDE REVIEW (voor na...

Geweldig mooie film juist

Once there was a Hushpuppy and she lived with her daddy in the bathtub

Een soort rauw modern sprookje wat me goed is bevallen, dat dit gedaan is voor zo weinig geld en met bijna alleen maar beginnelingen is te prijzen.

Quvenzhané Wallis zet een fantastische rol neer als Hushpuppy maar wat te zeggen van Dwight Henry als haar vader, wat een nieuwkomer die bakker uit New Orleans.

De film heeft haar kracht door de performances en door het camerawerk, het voelt rauw en echt aan ondanks het feit dat het verhaal me niet helemaal kon bekoren, zaten er zeer goede scenes tussen en beelden die er erg goed uitzagen. Ik heb met plezier naar de film gekeken en ben zeker benieuwd wat Benh Zeitlin hierna gaat doen.

Mooie film die uitstekend wordt geacteerd in hevige emoties en veel nuances door veelal onbekende nieuwe acteurs. Het verhaal zelf, voor zover je daarvan kan spreken, in interessant genoeg om de film uit te zitten en werkt als kapstok voor de vele ideeën en de vele kritiek die de regisseur levert op de Amerikaanse samenleving. Hoewel niet alles even snel even duidelijk is, zit er genoeg in om tijdens en na de film over na te denken. Zo heb ik nog steeds geen benul wat doe grote zwijnen nu precies in de film deden. Ook enkele handelingen van de personages waren wat onduidelijk, zeker tegen het einde aan. Wel is de film mooi geschoten, op mooie kale locaties (zeker tegen het einde aan) en met een mooi soort korrelig filter op de camera. Het deed mij weleens denken aan The Constant Gardener, al zag die film er nog mooier uit. Sommige beelden en scènes waren erg mooi om te zien. De muziek daarnaast was uitstekend als een spannende ondertoon. 4*.

Sterk sprookjesachtig concept die ook wel de gewenste uitwerking krijgt al is het wel een gemiste kans dat het scenario wel erg wankel staat en dat Zeitlin de flow nooit erin krijgt. Ik hou van Louisiana, dus de setting helpt ook wel veel, al voelt de film veel te chaotisch aan. Artistieke keuze of niet, vond het in Beasts zijn geval heel erg onprettig.

Het concept maar ook Quvenzhané Wallis maakt veel goed, want wat een performance van haar. Ook mag Dwight Henry niet vergeten worden want die weet ook met gemak de gevoelige snaar te raken. De band tussen de twee werkt gelukkig wel en het meest aangrijpende vind ik nog de worsteling die Henry heeft in de situatie.

Ondanks enkele minpunten is het gewoon een aandoenlijk, vertederend, aangrijpend en oprecht drama geworden, het onderliggende Katrina thema en de sprookjesachtige opzet maken het af. Ik blijf behoudend, al geef ik Beasts misschien net te weinig omdat het een heel aangenaam project is maar ik hou ruimte over voor herziening, denk dat het de tweede keer wel beter valt. Ging er nu met wat verkeerde verwachtingen in.

Een mooie film dit, waarbij vooral de prachtige beelden van de natuur vaak op een erg mooie wijze naar voren komen.

Het verhaal is interessant en de wijze waarop het wordt verteld is ook niet onaardig. De soms dromerige en surrealistische beelden, zorgen voor een fijne sfeer, die me soms wel wist mee te voeren, al moet ik daarnaast ook zeggen dat niet alles me wist te pakken. Maar de dromerige sfeer had in ieder geval iets fijns. Het fijnst vond ik de muziek, die de diverse scenes zeker wist te versterken. Het moment waarbij de grote buffels met slagtanden voor het meisje staan, was wel indrukwekkend om te zien.

Het verhaal pakte me enigszins en vooral de relatie tussen Hushpuppy en haar vader wordt goed uitgewerkt. Het meisje zelf speelt best goed, evenals de overige acteurs. Hun prestatie is des te knapper, als je leest dat het blijkbaar om amateurs gaat. Dat is er absoluut niet aan af te zien, en dat is hierbij dan ook een groot compliment. Hoewel niet alles me wist te pakken, moet ik wel zeggen dat het erg overtuigend gebracht wordt. Het camerawerk is fraai en daarnaast is wel een film die goed bij me blijft hangen, en achteraf gezien zijn dat vaak toch wel de betere moet ik zeggen.

Ik zat eerst te denken aan drieënhalve ster, maar Beasts of the Southern Wild is zo’n typische voorbeeld van een tijdbommetje, waarvan de kracht en werking pas wat later goed lijken door te werken. Het is een knap debuut en Zeitlin is voor mij een regisseur, die ik in de toekomst zeker in de gaten blijf houden.

4,0*

Een erg eigenwijze en eigentijdse film, met een degelijk verhaal, die aanspreekt tot de verbeelding van de kijker.

Menigeen zal het met mij eens zijn dat Quvenzhané Wallis een erg sterke prestatie heeft neergezet voor een negen jarige, als Hushpuppy (een naam die me zal bij blijven). Wanneer de tranen vielen, vielen de mijne ook.

De rauwheid van nieuwkomer Dwight Henry was erg.. almost beastly. Prachtig.

Op zich gaat het verhaal over vader en dochter die te koppig zijn om hun overstroomde woonplaats 'Bathtub' te verlaten omdat het hun 'huis' is. Het gaat over de levenswijze die vader leert aan dochter. Survival of the fittest you may say so. Back to the basics. Being strong no matter what happens. Shed no tears. Keiharde opvoeding! Hij leert haar over het leven en de dood. 'All daddy's die.'

Wat deze film mooi maakt, voor mij, is de keiharde confrontatie met de wereld waar Hushpuppy leert mee om te gaan. Zo heb je de natuur (Katrina) die alles kapot maakt. Het onderwerp ‘Global warming’, waar ik een tijdje niks over heb gehoord, wordt ook weer een briesje ingeblazen. Dat ze hierbij haar verbeelding gebruikt, de Oeros, is heel surrealistisch en mooi verwerkt in de film.

De film eindigt met wijze woorden van een 6 jarig meisje. ‘I see that I am a little piece of a big big Universe, and that makes things right.

Hartverwarmend en ontroerend.

3.5*

Mooie sfeer, leuk is de manier waarop de Hushpuppy’s fantasie zich met de werkelijkheid vermengt en er wordt goed gebruikt gemaakt van de bijzondere setting. De filmt bouwt echter wat te nadrukkelijk op het stereotype van de ‘levenslustige zuiderlingen', dat stoorde. Het had de film waarschijnlijk goed gedaan als de film de personages naast Hushpuppy voor vol had aangezien, in plaats van ze neer te zetten als eendimensionale wildebrassen. Miss Bathsheba vormt hier de uitzondering. De voice over was ook wat opdringerig. Al met al een bijzondere film, maar niet zonder smetten.

Mooi debuut.

Deed me vooral denken aan Where The Wild Things Are. Jonze is verder als filmmaker, maar als debuut is dit indrukwekkend. De relatie vader, dochter werkte erg goed en wist mij wel te emotioneren. Erg leuk sfeertje in de swamp met een mooie soundtrack. Wat lelijke CGI en wat magere beelden van een ijsberg die afbrokkeld vergeven ik de jonge regisseur en wijde we dan ook maar een beetje aan het budget. Erg sterke scene waarin Hushpuppy zich sterk moet houden, om even later samen met haar vader eindelijk te huilen, hoewel het nog steeds niet mag natuurlijk!

4 sterren.

Sterk staaltje acteren, vooral van Dwight Henry, die nooit eerder had geacteerd, en bakker was aan de andere kant van de straat van de filmstudio's. Ik was zeer onder de indruk van zijn acteertalent. Het meisje Hushpuppy, dat sowieso al een cuteness-factor heeft van +100000 maakt ons hier duidelijk dat we dit talentje zeker niet voor het laatst hebben gezien.
De mythe van de wilde varkens, de sterke, meedogenloze dieren, die op zoek zijn naar een zwak hart, maar uiteindelijk een sterk hart tegenkwamen, vond ik wel aardig en bracht zelfs nog wat spanning in het verhaal, maar helaas was de uitwerking wat minder. Helemaal wanneer de beesten tegenover het meisje staan zag er niet uit. Jammer wel, maar op zich niet storend voor het verhaal.
De mooiste scene vond ik de dans in de nachtclub. Prachtig in beeld gebracht, en je voelt dan echt de warmte en genegenheid dat het meisje nooit heeft gekend.
Al met al zeer de moeite waard, en van mij mag ze die oscar winnen, die heeft ze wel verdiend, maar mocht het nu niet lukken, dan komt hij in de toekomst zeer zeker een keer.

Interessante setting en een aardig verhaal, al was het soms wat rommelig en hak op de tak. Neem bijvoorbeeld de scene in het ziekenhuis of bij de moeder, of het aspect van de Aurochs; het had allemaal best wat langer mogen duren en rustiger gebracht. De scenes in de badkuip zijn dan wel weer spot on, waarbij de enigmatische Dwight Henry absoluut de show steelt als zieke vader van Hushpuppy. Een goede film zonder echt magisch te worden, maar van de pas 30-jarige Zeitlin gaan we zeker meer horen.

3*.

Mwoah, af en toe leuk geschoten. Maar het geheel laat niet een heel grote indruk op mij achter. Zelf bleef ik de gehele film een afstand voelen tussen mij en de acteurs en daardoor kon ik amper meeleven.

Er wordt veel geprobeerd, maar uiteindelijk helpt het de film niet aan een voldoende.

2,5*

Wow, ik verbaas me echt over de hoge scores die gegeven worden voor Beasts of the Southern Wild. Kwam zelf totaal niet in deze film, en heb 'm met de grootste moeite uitgekeken. Had een vrij hoog verwachtingspatroon maar werd eigenlijk alleen maar teleurgesteld. Het feit dat het verhaal je niet meesleept doet zo ontzettend veel afbreuk aan de film, daarom blijf ik echt op een lage score steken. Vond het simpelweg niet interessant genoeg om me ermee te vermaken.

2*

Penibele pedagogiek.

Je kunt veel zeggen van het regiedebuut van Benh Zeitlin, behalve dat het doorsnee is. De vier Academy Award nominaties zijn nogal overdreven, maar iedere cinefiel weet dat de Oscars sowieso dubieus zijn. Feelgood door penibele situaties, de jury is er dol op. Toch zijn de nominaties leuk meegenomen als debuterend regisseur. De film wordt in elk geval voorzien van een sterke hoofdrolspeelster; de negenjarige kindactrice Quvenzhané Wallis. Haar vader, amateuracteur Dwight Henry, zou je ook direct geloven als de alcoholistische vader van het meisje.

Puik acteerwerk van dit duo dus, in een sprookjesachtig verhaal over de ‘bayou-gemeenschap’ in Louisiana. Een bevolkingsgroep die er bekaaid af komt in dit soms als een documentaire aandoende drama. Een ieder die de ‘Bathtub’ bevolkt doet rieken naar trailer-trash en is sowieso alcoholistisch van aard. Kinderen moeten zichzelf maar opvoeden tussen de dagelijkse zuippartijen van de volwassenen door. Hygiëne en pedagogiek zijn ver te zoeken. Dik aangezet wordt er dus wel, maar er is ook oog voor detail. Vastgelegd door uitstekend camerawerk.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Natuurgeweld

Godsamme, wat een mooie film. Ik kan er bijna alleen maar kwaad om worden.

Binnen vijf minuten was ik al weggeblazen door het vuur dat achter het celluloid schuilgaat. De scherende, vliegende en losse camera ondersteund een fantastische (in de meest letterlijke zin van het woord) energie die ik de afgelopen tijd te weinig op het doek heb mogen aanschouwen.

Het is bijna onmogelijk het verhaal van The Beasts of the Southern Wild na te vertellen. Zoals het hierboven staat is mooi geprobeerd, maar de film hanteert bovenal een heerlijk ongeforceerde vertelstructuur, en lijkt puur instinctief en associatief in elkaar gezet te zijn. Ik was me bijna niet bewust van een plot, en liet de film als een golf over me heen komen. Anderhalf uur pure cinema.

De film is een zeldzaamheid. Het is zeker niet de eerste film die pretendeert vanuit het oogpunt van een kind een verhaal te vertellen, maar zeker wel één van de weinigen die hier ook daadwerkelijk in slagen. Wij lachen in films vaak om de naïviteit van het kind in volwassen situaties, maar hier is alles zó absurd dat we onze normaal neerkijkende blik verstellen en ons laten begeleiden door Hushpuppy en haar bezwerende voice over. De fronsende, vroegvolwassen Quvenzhané Wallis blijkt perfect gecast te zijn. Ze draagt zonder moeite de hele film, zonder tegelijkertijd ook maar een moment te vergeten dat ze een zesjarige speelt. Ook Dwight Henry maakt indruk als haar alcoholische vader, ondanks dat het merkbaar is dat hij geen geschoold acteur is. Zijn performance is rauw, en herbergt een bepaalde authenticiteit: alsof de rol iets mysterieus vroeg waar alleen hij het antwoord op had.

Ik heb na afloop nog een half uur lopen huilen, dit om twee reden: omdat ik een jankerd ben en de vader nu eenmaal doodgaat, en uit pure blijdschap dat deze film gemaakt is. The Beasts of the Southern Wild gaat niet óver een natuurkracht, deze film ís een natuurkracht.

Deze film kon mij totaal niet boeien. De tingel-tangel muziek was vooral irritant.

Het leek mij meer een ratjetoe met wat toevallig in de buurt te filmen viel . Wat een paart aardige shots opleverde, aangevuld met wat fantasie-dingetjes.

Verfrissend dat Hollywood totaal ontbreekt, voor een speelfilm toch echt wat te mager.

Een filosofische semi-documentairefantasiefilm, of hoe je het ook wil definiëren. Wink is één van de vele figuren uit een Amerikaanse marginale gemeenschap die niet direct in de maatschappelijk kijker komt. Ze leven van dag tot dag met een levensstijl die mikt op overleven en feesten alsof het je laatste dag is. De wereld van de industrie is daarbij slecht.

Een combinatie van die vijandigheid, de overlevingsdrang en een constante alcoholische roes is de wereld waarin de kleine Hushpuppy opgroeit. Komt er nog bij dat het eiland slachtoffer wordt van overstromingen en hun veilige haven in gedrang komt, waarna ze terecht komen in een vluchtelingenkamp. De vele vragen die Hushpuppy heeft, worden deels beantwoord door de fantasiewereld waarin ze opgroeit.

Een film met veel potentie die ook de nodige levenslust uitstraalt. En toch... De film mist het mooie, het charismatische om helemaal te overtuigen. Zet dit naast bvb een film als Cidade de Deus (met een andere eigen gemeenschap waar het vechten om te overleven is) en je merkt duidelijk een verschil waarbij Beasts of the Southern Wild nog veel kan leren. Wat ook nog kan, ik denk dat Behn Zeitlin een mooie toekomst zal kennen. Als de man ooit kan beschikken over meer centen en wat meer ervaring, dan zal hij ooit wel een betere film kunnen neerzetten. Het zit er in, maar is er niet helemaal uitgekomen.

Goeie film over een klein meisje en haar vader die, teruggetrokken van de maatschappij, in een moerassig land wonen samen met een groep mensen. Toch wel een bijzondere film waarin deze autonome bevolking en de relatie tussen het meisje en haar vader centraal staan. Een aantal mooie beelden, maar het verhaal op zich is wat langdradig. De zevenjarige Quvenzhané Wallis draagt letterlijk de film en weet meer dan te overtuigen.

Een redelijk drama/fantasie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Te snel camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Bijzonder filmpje in een primitieve, ruige en afgezonderde delta gemeenschap over een kroeskoppie dat haar plek in het universum probeert te vinden, terwijl ze ondertussen op harde wijze door haar vader wordt grootgebracht en de wilde natuur toeslaat. Fantasie vermengt met werkelijkheid door de ogen en de stem van het meisje, die op sprookjesachtige wijze een bittere realiteit vertelt. De woeste beeldvoering en dito omgevingen zorgen voor fraaie plaatjes (dat vuurwerk!) en een vitale film met Wallis als kloppende hartje.

Visueel zag het er best allemaal fraai uit en ook de onbekende cast deed het wel aardig (met name dan Quvenzhané Wallis als het jonge meisje Hushpuppy), maar qua verhaal kon het me eigenlijk niet echt boeien want het was best allemaal saai en langdradig. Dat deze film genomineerd werd voor 4 Oscars verbaasd me wel een beetje maar aan de andere kant ook niet want Oscar nominaties gaan meestal naar de aparte films waar deze film zeker onder valt.

Markante film die gedragen wordt door kind-actrice Quvenzhané Wallis. Zij speelt een indrukwekkende Hushpuppy, die moet zien te overleven in een zompig gebied in Louisiana, voornamelijk omringd door alcoholisten en andere outcasts. Kind zijn kan zij zich dan ook niet veroorloven.

De haarscherpe observaties van Hushpuppy in deze rauwe omgeving kloppen misschien niet steeds maar er zit altijd wat in.

Deze mijmerende film heeft iets droomachtigs en puurs in een haast hypnotiserende stijl en ook de muziek is me goed bevallen.

Prachtig einde ook.