Beasts of the Southern Wild (2012)

Een mooi,beetje surrealistisch sprookje.Prachtige beelden en uitstekend acteren van Vader en dochter.Erg de moeite waard.

Wel een aardig arthousefilmpje, maar alles schreeuwt dat Beasts of the Southern Wild een goede film wil zijn. Het heeft van alles wat: symboliek om over na te denken, droevigheid met effectbejag en wat dromerige shizzle. Dit sloeg niet helemaal bij mij aan, daarvoor vond ik het gewoonweg te opzichtig. Alleen de sfeer in de bathtub (een verpauperd dorpje diep in de Mississipidelta) vond ik tof neergezet.

Onderschat een kind nooit! Dat probeert deze film overduidelijk te zeggen.

Erg fraaie vertelling over het leven in "De Badkuip", een eilandje met een soort van sloppenwijk in Louisiana... in de tijd dat de Poolkappen al flink gesmolten zijn en waarbij het leven daar onbewoonbaar dreigt te worden. Het apocalypse gehalte houd zich hier goed schuil. Een van de bewoners is het 6 jarige Hushpuppy, een behoorlijk rebels meisje dat zich niet laat kisten en niet klein te krijgen is, zelfs niet door haar alcohollistische, wispelturige vader, die alleen maar doemscenario's schetst. Hier word een buitengewone haat/liefde verhouding neergeschetst en de constante dreiging van het steigende water... De film word ook steeds sterker en vele bijrollen (waaronder de vrienden van Wink) en het pakt ook steeds ontroerender maar ook spannender uit. Uiteindelijk is er voor de bevolking geen werelddreiging meer, naar gevoel... maar het strijden om hun vertrouwde stuk land, dat ze, ondanks het half verzopen is, niet kwijt willen raken en zich er ook niet vanaf laten schoppen door een politiebrigade, waarbij er opstand komt. Dat ziekenhuisscene was onvergetelijk.

Tis me alleen nog niet duidelijk of die prehistorische dieren nou een fantasie waren of werkelijkheid of iets symbolisch. Al vond ik dat stukje waar Hushpuppy met haar koele ogen onderhandeld met dat masale beest een brok in de keel-moment.

Heel bijzonder filmpje wat ook kleurt aan alle kanten en de talloze beelden van Louisiana waren een prachtig decor, doch wel erg somber. En het acteerwerk was fantastisch en zeker van Hushpuppy die nergens bang voor is en daardoor altijd op haar pootjes terecht komt en zelfs nog slimmer is dan haar vader. Een sprookje? Een apocalypse-verhaal? Human-drama? Wie zal het zeggen.

4,0*

Toch wel een heel apart filmpje en ondanks het feit dat de hoofdpersoon een 6-jarig meisje is waarschijnlijk niet erg geschikt voor kinderen.

Van het idyllische leven in The Bathtub krijgen we maar heel kort iets mee, want een orkaan vernietigd alles ... voor Hushpuppy lijkt haar universum zelfs letterlijk in te storten.

Blijft gelukkig ver uit de buurt van weeïg new-age-gevaar, film steekt flink met de poten in de grond en lijkt een anti-autoritair appel voor vrijplaatsen voor hen die niet in het systeem passen.

Interessante mislukking. In positieve zin is het een hoogst intrigerende mengeling van eigentijdse vraagstukken (klimaatproblematiek, Katrina) met een fantasierijk plot rond magische beesten en een vrolijke gemeenschap van marginale figuren. Ze hadden ook geen betere hoofdrol kunnen vinden dan de beeldschone Quvenzhané Wallis met haar koddige afro en dat twijfelende snoetje. We gaan nog veel meer van haar horen, zoveel is zeker.

Het is alleen zo jammer dat het plot onafgewerkt lijkt. Misschien is dit een doelbewuste stijlkeuze geweest om zich af te keren van het drama uit gelikte formulefilms, maar voor mij voelt de odyssee van Hushpuppy nu vooral als een abstractie die te opzichtig SYMBOLIEK lijkt te willen schreeuwen. Het nodigt meer uit tot een allegorische duiding dan dat het meeneemt in de gevoelswereld van zijn personages.

Daarnaast komt deze frappante alternatieve wereld ook niet daadwerkelijk tot leven. De magische elementen zijn te onduidelijk om ze in de daadwerkelijke wereld van de personages te kunnen plaatsen, maar tegelijkertijd zijn ze ook weer te aanwezig om ze te kunnen plaatsen in de meer realistische toon. Die botsing tussen magie en realiteit is ongetwijfeld ook de bedoeling geweest. Voor mij blijft het steken bij een interessant conceptueel idee dat nooit helemaal bevredigend uitgewerkt wordt.

Thematisch gezien rent de film zich voorbij: opvoeden, opgroeien, overleven met daarbij tegenwerkende (natuur)krachten, etc. Een allegaartje dat krampachtig overkomt.

Het voordeel daarvan wel is dat het verhaal aanvankelijk lekker onbestemd is; je belandt van de ene setting opeens in de andere en realiteit en fictie lopen in elkaar over zoals een kind de wereld ziet. Sterk gespeeld door dat meisje en de vader. Vind het best mooi en aandoenlijk, vooral de (botte) manier waarop ze door haar vader en andere figuren klaargestoomd wordt voor het echte leven.

De voice over en de soundtrack zijn prima en op z'n tijd is er een goed neergezet sfeertje. Het Zuiden leent zich daar natuurlijk goed voor, alleen moet je het dan nog wel op het witte doek kunnen toveren en dat is aardig gelukt hier.

Vis noch vlees.

Ik zie woorden als "energiek" en "vitaliteit" voorbijkomen. Ik kan me daar iets bij voorstellen, maar ik vond het eerder irritant druk. Nu hou ik wel van drukke film, maar zó druk is het dan ook weer helemaal niet. De film hangt er wat tussenin, waardoor het én niet de tijd neemt om de dromerige kant naar behoren uit te werken, én er niet in slaagt echt energiek te zijn. Vis noch vlees dus.

Visueel was ik in ieder geval niet echt onder de indruk. In tegenstelling tot een aantal anderen hier vond ik de scenes met de oerossen nog het interessantst. Vond de CG zeker niet storend en die scenes hadden in ieder geval nog iets mysterieus. Had verder ook weinig met de gemeenschap en het marginale leven dat ze zichzelf deels aangemeten hadden. Al geloof ik ook dat het meer een "defensieve houding" is om om te gaan met de penibele situatie.

Acteerwerk is best oké, er zitten veel interessante elementen in de film en Zeitlin gaat er ook echt vol voor, maar de wanorde (ik las Kusturica, daar kan ik me wel in vinden), de drukte en het gebrek aan subtiliteit zonder écht los te gaan kon ik niet zo pruimen. Laatste half uur sleept dan ook maar wat voort, ondanks dat de film toch niet al te lang duurt.

Had zeker meer ingezeten, maar Zeitlin is wel iemand in (al is het maar vanuit de verte) in de gaten te houden. Er zit zeker genoeg potentieel in deze film, vond alleen de gemaakte keuzes op gebied van pacing en stilering niet best uitpakken.

2.0*

Brr, mensen met smetvrees kunnen beter niet bij deze gemeenschap in 'the Bathtub' gaan wonen!

Niet onaardig, de film wordt vooral gedragen door de performance van Quvenzhané Wallis. Ik vond alle symboliek inderdaad ook erg opzichtig en te gemakkelijk. Ik vond het ook moeilijk om sympathie op te brengen met de bewoners van deze vrije gemeenschap en hun portrettering helpt daar ook niet echt bij. Ik begrijp ook niet wat Zeitlin in dit opzicht wil? Het is niet kil genoeg om objectief te zijn, maar de bewoners komen (op het schooltje na) niet over als erg opvoedkundig en geschikt om hun kinderen naar een betere toekomst als zichzelf te sturen. Als ik daar jeugdwerker was liet ik de bewoners daar ook allemaal daar weghalen en zorgde ik dat die kinderen betere en stabielere leefomgevingen kregen!

Eigenlijk een beetje een tegenvaller.

Deze eens meegebracht, maar 'k wist niet echt wat te verwachten. 'k vond het geen misse film, maar de film moet het toch vooral van het hoofdpersonage hebben. Het kwam overtuigend over.

'k ben wel niet echt van m'n sokken geblazen bij deze film, maar een afrader is het zeker ook niet.

Al bij al toch de moeite om eens gezien te hebben.

Aparte film met een apart verhaal. Een soort documentaire over het leven in een verzonnen gemeenschap, aan de rand van "de beschaving". De film kent een rustige stijl, tikkeltje contemplatief zelfs, en een fraaie cinematografie. De boodschappen en metaforen maken de film ook interessant, soms doet het aan The Tree of Life denken. Een flink deel van de tijd bleef ik echt een kijker naar dit verhaal, zonder echt mee te leven, maar dat was ook niet nodig om ervan te kunnen genieten, en een enkele moment wist het me wel te raken. 3 a 4*

Absoluut niet mijn film.

Langdradige film die van meerdere walletjes probeert te eten. De film kent een kinderlijk toontje welhaast, maar wilt, ondanks tevergeefse pogingen, nergens écht dromerig of magisch worden. Daarvoor blijft het teveel in realiteit hangen en sleept de film aan op momenten waarop dat juist niet nodig was.

Verhaal pakte me ook totaal niet, simpelweg niet mijn ding. Audiovisueel had daar het nodige voor gecompenseerd kunnen worden, maar ook op dat vlak laat Zeitlin het wat afweten. Behalve het postershot, en enkele sporadische ''fantasie'' scenes weinig eclatants gezien. Wel wat niet-zo-bijzondere natuurbeelden die, zoals wel vaker, nogal overroepen worden. De soundtrack bestaat uit pompeuze, trommelvliespijnigende circus tralala, waardoor de film af en toe nog net wat irritanter wordt dan dat het al was.

Dat kind acteert verder aardig, maar als rol an sich nauwelijks memorabel. Zal velen wel om de schattigheid te doen zijn of zo, aan die indruk kan ik me althans niet onttrekken. Dan heb je er daarnaast nog een ietwat twijfelachtig vaderfiguur bij rondlopen, die ook al geen sympathie los wist te kweken bij me.

Film die leuk begint, maar gaandeweg ronduit enerverend wordt. Na afloop kan ik niks anders dan concluderen naar een, waarschijnlijk met hart gemaakte, maar stierlijk vervelend mormel van een film te hebben zitten koekeloeren. 1,5*.

De film heeft interessante ideeën maar kon me weinig boeien.

Enkel vanwege het uitzonderlijk innemend acteren van de lieftallige Quvenzhané Wallis heb ik de film tot het einde afgekeken, zij het vaak met de nodige afschuw. Mijn twee sterren waardering is dan ook alleen voor de charmante protagoniste. De rest van de film kan mij gestolen worden.

Geen alledaagse film, dat is wel duidelijk. Een film over een gemeenschap die zich heeft afgezonderd van de maatschappij en die zich heeft teruggetrokken in een moeras. En dat alles gefilmd vanuit het oogpunt van een klein meisje. Een film over overleven. Een fascinerend gegeven. En een film die zeker ook wel wat heeft. Al wist hij me toch ook niet echt te raken. Daarvoor is het toch allemaal wat te kunstzinnig en te afstandelijk. En is ook het verhaal van de film te mager.

“Sometimes you can break something so bad, that it can't get put back together.”

Een mooie film, dat zeker. Beasts of the Southern Wild ziet er schitterend uit en de "Bathtub" komt echt tot leven. De krakkemikkige huisjes, de mensen in bijna kapotte kleren, het water dat de hele tijd een bedreiging vormt, de natuur... Schitterend. Ook de acteerprestaties waren geweldig en vooral de jonge Quvenzhané Wallis is echt aandoenlijk maar weet ook een bepaalde hardheid uit te stralen, erg knap.

Waar ik wat meer problemen mee heb is het verhaal en sommige regiekeuzes van Benh Zeitlin. Het verhaal oogt rommelig en is gezien het onderwerp opvallend oppervlakkig. Veel zien we door de ogen van de jonge Hushpuppy maar waar bijvoorbeeld Room wel heel goed de belevingswereld van een jong persoon wist te vangen, mis ik dat hier. Ik had gezien de beschrijving ook een soort Pan's Labyrinth verhaal verwacht maar behalve de aurochs blijft het allemaal opvallend ingetogen en ontsnapt Hushpuppy niet in een soort droomwereld. Waar ik nog meer problemen mee had was de regie en de dialogen. Ik werd gek van de constante schokkerige camerabewegingen die mij echt uit de film haalde en het geschreeuw van vader Wink tegen zijn dochter (en omgekeerd) hielp ook niet. De film eindigt wel sterk met de scene tussen Hushpuppy en een vrouw (haar moeder?) in een club en daarna de scene tussen vader en dochter. Vooral die laatste scene gaat door merg en been, wauw! Beasts of the Southern Wild is een visuele parel met sterke acteerprestaties maar voor de rest…

Opzet van de film is mij in zijn totaliteit niet duidelijk. Een waarschuwing voor de klimaatsverandering, het uit zijn evenwicht halen van de natuur op onze aardbol, het zich wapenen tegen het harde leven...Eigelijk een beetje van alles, maar het gebrek aan één duidelijke lijn stoort me wel.

Het kleine meisje is wel de moeite te volgen en er zijn meerdere goede camerashots maar echt geëmotioneerd heeft de film mij niet gedaan.

Hier had ik toch meer van verwacht. Verhaaltechnisch een beperkte en oppervlakkige film. Weinig uitdieping en een verhaal dat nooit ergens naar toe leidt. De rode draad met de opwarming van het klimaat en het stijgende zeeniveau haalt het leven van de inwoners van de Bathtub overhoop, maar pakte me te weinig.

De film moet het vooral hebben van zijn mooie sfeerschepping en decoropbouw. De Bathtub wordt erg realistisch weergegeven met de bouwvallige schrootkrotten en rondlopende boerderijdieren. De erbarmelijke troosteloze toekomst van de inwoners wordt mooi weergegeven. De ziel van de bewoners van "hen die aan de andere kant van de dijk" wordt prachtig in de verf gezet en wordt met fierheid gedragen. Het was zoals de vader van Hushpuppy opmerkte dat het de mooiste plek op aarde was om in te leven. Ondanks de nakende ramp (verwijzing ook naar Katrina vermoed ik) laten de inwoners het niet aan hun hart komen en treden ze hun fatale lot al zingend en swingend tegemoet.

De acteerprestaties zijn van een uitstekend niveau en dat is erg opmerkelijk als je weet dat alle acteurs pure amateurs waren. Het komt de authenciteit en overtuigingskracht van de film ten goede. Ook de mooie soundtrack onderstreept de sfeer van de film. Ondanks het zwaarmoeidge thema (armoede, natuurramp, het meisje dat halfwees is, enz...) is dit net geen deprimerende film. Integendeel zelfs. Het is een dromerige film bezien vanuit het oogpunt van de kleine Hushpuppy (die naam alleen al) met een sprookjesachtige achtergrond met de oerossen.

Veel positieve punten dus, maar inhoudelijk net iets te weinig. Net voldoende dus met 3,0*.

Kan het niet beter omschrijven als Robi doet: zeer pakkend verhaal over een gemeenschap die afgezonderd leeft en geen hulp wenst van de moderne maatschappij. Nadat hun dorp verdwijnt door overstroming moeten ze zien te overleven. Het gans verhaal wordt verteld door een meisje en de verhaallijn wordt ook door haar ogen gezien, Aparte film die je wat moet wennen, dus in het begin wat volhouden, maar naarmate de film vordert raak je meer en meer betrokken, waardoor je bij het eind toch wel volledig mee bent en je de ganse film weet te apprecieren. Eens niet een typische Hollywoodfilm, alleen rauwe realiteit, die mij toch wist te raken. Geen bekende acteurs, maar de prestatie mag er zijn. Het fantasy-element overheerst niet en mocht zelfs achterwege blijven, maar ik vermoed dat dit een deel van de kinderfantasie is of van de regisseur om de film iets aparts,te geven. Ik weet niet goed hoe de film te omschrijven maar de presentator op de tv omschreef hem als een New coming age narative film...

Mooi als je eens iets aparts zoekt.

Een aparte film is dit zéker, en het portret van die gemeenschap aan de rand van de beschaving vond ik ook wel heel mooi getroffen, met mensen die niet veel hebben (en in nog minder moeten wonen) maar die er toch het beste van proberen te maken en die vooral heel veel steun aan elkáár hebben. Prachtige rollen van vader en dochter, maar de drukke camera was mij (zoals zovelen hier) een doorn in het oog, en de toegevoegde waarde van de titelfiguren ontgaat mij eigenlijk (of is de titel niet een letterlijke beschrijving van de Aurochs maar een figuurlijke van de inwoners van The Bathtub?), allebei toch wel redelijk serieuze minpunten. Uiteindelijk toch ietwat less than meets the eye.

Een mooie en pure en rauwe film.

Over een klein meisje die opgroeid met haar kansarme vader in een afgezonderde gemeenschap afgesloten van de grote stad.

Waar het overleven is, in de bathtub gemeenschap.

De climax is bijzonder en mooi.

Met een spirituele boodschap erin naar het einde van deze film.

Prima en naturel acteer werk.

Geen doorsnee maar een orginele film.

Hushpuppy [Quvenzhané Wallis] groeit op in ‘The Bathtub’, een commune op een eilandje dat elk moment onder water gezet kan worden door mensen “van de andere kant.” Vader Wink [Dwight Henry] heeft haar grootgebracht met fantastische verhalen die Hushpuppy moeten helpen om op eigen benen te staan wanneer het moment daar is. Zeitlin creëerde zelf kunstwerken die onderdeel uitmaken van de omgeving en een weerspiegeling zijn van Hushpuppy’s kijk op de wereld in dit fantasierijke volwassenwordingsdrama dat tegen het einde wel wat melodramatisch wordt. Het bibberende camerawerk is vaak storend, maar Wallis is een openbaring in de veeleisende hoofdrol. Een eerbetoon aan de kracht van gemeenschapszin, want hoewel Wink het soms anders doet voorstellen, is Hushpuppy nooit alleen.