Seabiscuit (2003)

Vond 'm een beetjetegenvallen. Er wordt weinig aandacht geschonken aan de personages, en er wordt eigenlijk alleen door middel van veel te zwaar aangezette muziek bepaalde scenes ("wow, er rijdt iemand op een paard") emotioneel te maken. Macy vond ik eigenlijk alleen maar irritant. Jammer van de acteurs. Dat een film als deze cliche is kan ik best mee leven. maar doe het dan goed...

Paardraces waren vaak wel erg mooi, vooruit, een 2,5*

Ik was er ook niet zo weg van. Het verhaal werd vooral in het eerste gedeelte van de film erg afgeraffeld; typisch een geval van alle elementen van een té dik boek in één film te willen proppen. Ondanks een paar leuke en aangrijpende scènes (paardrijden in het donker!!) blijft het allemaal heel erg oppervlakkig, vooral omdat de individuele scènes slecht aan elkaar hangen. Er is ook niet echt sprake van een spanningsboog, om over het archetypische einde nog maar te zwijgen. Daar komt nog bij dat het niet bepaald een verstandige zet was om het winnaarsverhaal van Seabiscuit op te hangen aan het grootse beeld van de Amerikaanse Geschiedenis. Een beetje meer focus op de essentie van het verhaal had geen kwaad gekund.

Qua acteren en fotografie is er echter weinig mis, het is alleen jammer dat de film me niet meer kon boeien. En over Seabuiscuit zelf (van schurftige knol tot dominante winnaar) heb ik eigenlijk helemaal niks opgevangen, daarvoor was de film teveel bezig met de nevenpersonages en onbelangrijke details.

Toch wel jammer. 2 sterren.

Iedereen aan wie ik het verhaal van deze film heb verteld barstte in lachen uit. Het is inderdaad erg moeilijk om een nog voorspelbaarder en klichématiger scenario te schrijven. Belachelijk is het enige woord dat ik hiervoor over heb. Ondanks alles wel spannend en ontroerend (dat zou maar erg zijn, mocht dít verhaal niet spannend en ontroerend zijn) en sommige acteurs waren goed. Toch blijft de film een grandioze mislukking.

Perfect geacteerd, mooi gemaakt en een inspirerend verhaal. De emoties worden prima bespeeld, onvervalst Amerikaans sentiment. De oscar-nominaties zijn wellicht wat overdreven, maar wie deze film afdoet als standaard Hollywood materiaal doet het niveau van de film wat te kort.

3,5*.

Leuke film alleen duurt ie een beetje lang voor zo'n verhaal. Ik heb er normaal gesproken geen last van dat een film lang duurt, bijv. zoals The American Gangster, maar bij deze film had ik het gevoel dat het ook in een kortere tijd kon worden gedaan.

Desalniettemin leuke film om naar te kijken.

Ik vond het een sterke film, en een boodschap als "we smijten toch geen volledig leven weg als er een deuk in zit." doet het bij mijn sentimentele zelf altijd goed

Eén minpuntje: het begin verliep allemaal nogal chaotisch waarbij de gebeurtenissen/personages mij niet direct volledig duidelijk waren. Na dit mindere eerste halfuur komt de film echter goed op gang en kon hij me zeker bekoren.

Mooi aan de film is het gebruik van oude foto's die her en der ingevoegd worden. Ook het personage van de publieksbespelende radioman - in een tijd dat tv en internet de mensen niet van informatie konden voorzien - was erg goed gespeeld (al was het wel een dankbare rol).

Al bij al een leuk avondje beleefd en blij dat ik hem enkele weken geleden had opgenomen!

Een aanrader!

Ondanks dat 'k het niet zo voor paarden heb, is de film me goed bevallen. De film draait niet alleen rond het paard Seabiscuit, je krijgt ook nog een mooi tijdsbeeld van de jaren '30.

De cast deed het ook goed, met een verrassend goeie Jeff Bridges en Chris Cooper, al deed Tobey Maguire het zeker ook niet slecht. 'k wist trouwens niet dat Toby niet zo'n grote man is. Ook een erg leuke bijrol voor William H. Macy als een soort radiodj

In het begin van de film ligt het tempo niet zo hoog, al vond 'k het zeker ook niet saai. Af en toe was er ook tijd voor humor en drama en 'k moet eerlijk zijn dat de paardenraces wel redelijk spannend waren.

Het waargebeurde verhaal vond 'k de moeite om eens te bekijken, al hoef 'k hem niet direct meer terug te zien.

Voor een film die zich tijdens The Great Depression afspeelt, is dit wel een heel teleurstellende. Het idee dat een racepaard een hele natie een sprankje hoop en plezier geeft, komt totaal niet over. Nou heb ik ook niks met paardenstport, dus dat hielp niet om de film mij te laten boeien. Het (waargebeurde) verhaal werkt ook niet mee. Nadat de film eindelijk een richting heeft gekozen wat het wil vertellen, weet je al wat gaat gebeuren. Het paard Seabiscuit groeit uit tot een racepaard, verliest en wint paardenraces. Tsja, zo gaat dat he .

Maar de cast is ook niet geweldig. Jeff Bridges is routineus en van de acteerkunsten van Spiderman ben ik sowieso niet onder de indruk. Hij zet weer erg vaak diezelfde domme grijns op , zo blijft ie toch een beperkt acteur. Tot slot even vermelden dat Elizabeth Banks een ontzettend oppervlakkige en overbodige rol heeft, zelden vertoond zoiets!

Absoluut 1 van mijn favoriete films. Heb hem zeker 10 keer gezien. Ik laat niet vaak traantjes tijdens films maar underdog-verhalen vind ik zo goed.

Heb na het zien van de film onmiddellijk het boek gelezen van Hillenbrand en Gary Ross deed een fantastische job zoals de hele cast.

De tijdsloop van de Great Depression speelt een grote rol hierin en maakt de "underdog-story" helemaal waar. Dit was 1 vd donkerste periodes uit de Amerikaanse geschiedenis dus uiteraard dat hier een aantal minuten aan besteed werd door PBS-verteller David McCullough die niet door iedereen geapprecieerd werd (beats me).

De absolute ster hier is het racepaard zelf voor mij, Seabiscuit, wat zijn het toch fenomenale dieren de thoroughbreds.

Favoriete scene (als je er 1 kan uitpikken) is de opbouw en de stilte van de score bij de start van de 1ste Santa Anita race met de zoom naar het oog van Biscuit wanneer je enkel de adem hoort.

En dan de start met het wide-pan shot als ze allemaal uit de gate schieten en in single file komen.

Gewoon een fenomenaal shot!

Ook Gary Stevens, Hall Of Fame jockey (als George Woolf) doet het erg goed in zijn 1ste filmrol.

You don't just throw a whole life away just coz he's banged up a little.

Ik krijg er geen genoeg van. Was ook blij dat Secretariat eindelijk een langverwachte film kreeg, maar Seabiscuit is gewoon beter, punt. 5 sterren!

Mooi verhaal, goede acteurs, prachtig in beeld gebracht. Het echt onderscheidende ontbreekt voor een heel hoge score, maar een fijne film is dit absoluut. Ondanks de lange duur van de film, heb je af en toe nog het idee dat het iets te snel gaat. Het trauma van verlaten worden door je ouders bij Red komt wat onsamenhangend naar boven drijven, zo van: oh, kennelijk wil de filmmaker ook nog wat met dat thema. Het verlies van het kind van Charles komt iets beter uit de verf, maar qua psychologische diepgang scoort de film een onvoldoende. Blijft staan het prettige underdogverhaal, de stijlvolle setting van de jaren 30, de mooie personages en de prachtige beelden van natuurlijk de paarden. Al met al dus een aanrader.

Een bekende titel die veel nominaties kreeg maar uiteindelijk niets won. Tja, het kan verkeren met het laatste deel van de LOTR trilogie als concurrent, iets wat niet perse iets hoeft te zeggen, net als The Thin Red Line die ik vorig week nog zag en net zoveel nominaties niet verzilverde. Van een kijkbeurt kwam het met Seabiscuit nog nooit tot gisteravond dan eindelijk. Dat ik de film altijd links liet liggen, bewust of onbewust omdat het me kennelijk niet trok, bevestigde zich helaas gedurende de kijkbeurt. Toch is het uiteraard geen slechte film.

Aardig is toch zeker het begin rond de opkomst van Charles Howard die het van fabriek medewerker tot zelfstandig weet te schoppen en daarna van raceauto's in de paarden komt. Vooral in het begin worden momenten van drama opvallend subtiel in beeld gebracht zonder dat het teveel wordt, ik noem bv het ongeluk, Howard met zijn zoon in de armen of de wijze waarop afscheid genomen wordt van Red. Boeiend zijn vervolgens de problemen van Red, hopeloos met zichzelf in de knoop. Ondanks deze aardige punten doet de film me nagenoeg niets tot een uur a drie kwartier voor het einde wanneer zowelrijder als paard in de prak liggen en elkaar vinden in de weg naar herstel en de onwaarschijnlijkheid weer te kunnen racen. Gaat het dan toch nog gebeuren...?

Nee. Ondanks de laatst genoemde uitdaging die enkele aardige momenten brengt blijft het me ontstellend weinig doen. Tobey Maguire vond ik ontzettend goed in Brothers maar behalve dat weet de acteur Maguire me zelden of nooit te raken en dat is in Seabiscuit niet anders. De zogenaamde close ups rijdend en pratende op de paarden tijdens de race vind ik toch wel onthutsend slecht. Het is overduidelijk dat de acteurs zelf een nep paardenhoofd aan het heen en weer bewegen zijn en het ziet er echt belachelijk uit. Chris Cooper mag opzich nog wel even in de positieve zin benoemd worden als de zonderlinge paardentrainer en Macy als geschifte radioverslaggever. Maar het is mij te weinig.

En zoals wel vaker, net als The Cider House Rules ook toevallig met Maguire, is het me een raadsel waarom de film zo bejubeld wordt en met nominaties overladen. Een slechte film is het niet, er zit genoeg kwaliteit in. Toch zie ik niet wat er bijzonder aan is en uiteraard is het grootste manco dat het me simpelweg niets doet.