The Imposter (2012)

Spannende documentaire.

Trailer was al erg intrigerend en het verhaal blijkt dat ook te zijn. Een vreemd verhaal waar naar afloop nog steeds niet alles duidelijk is. Ik ben een groot fan van dit soort documentaires. Van die verhalen die zo toevallig aan elkaar zitten dat het bijna niet te geloven is. Visueel ook vrij boeiend geheel. Is daardoor ook makkelijk af te kijken.

Met het einde, deel ik helaas wel de mening van men hieronder. Hoewel de familie zeker meer weet van de dood van hun zoon. Is het wat magertjes en wat suggestief wat de makers daar doen. Hoewel het ook wel weer geestig was. Je denkt bijna dat ze echt wat gaan opgraven... Maar valt een beetje uit te toon in met de rest van de film.

Niet te min de documentaire van 2012.

3.5 sterren.

Een zeer onwaarschijnlijk verhaal, als het een plot zou zijn van een film zou ik 't totaal niet geloofwaardig hebben gevonden. Echter, dit is waar gebeurd... Nog steeds, na het zien van de documentaire, vind ik het ontzettend moeilijk om te geloven dat deze man door de familie is geaccepteerd als hun verloren zoon. Deze docu laat je echt de wenkbrauwen fronsen en laat je met meer vragen dan antwoorden achter. Frederic Bourdin, als je hem ziet in de interviews, geeft je een naar gevoel. Ik kreeg echt kippenvel toen ik 'm meerdere malen zag lachen toen hij zijn verhaal vertelde. Totaal geen sympathie, totaal geen besef van zijn acties. De docu loopt vlotjes, vind 't niet bijzonder verder, maar het verhaal maakt de docu sowieso het kijken waard.

3*

Toch geboeid zitten kijken naar deze bizarre geschiedenis, hoewel Layton niet altijd even gelukkige keuzes maakt (zo zou The Imposter later kunnen worden opgevoerd, en kwam de 'wending' dan weer zo laat dat hij binnen een paar minuten al weer min of meer gedunked moest worden). Maar het kijkt toch wel erg spannend weg, Bourdin speelt zo overtuigend met de camera en de kijker dat je zomaar gelooft dat de Texaanse rednecks, die al staan te kijken dat ze in Spanje ook coca cola hebben, in hem hun zoon en broertje zien. Intrigerend.

3,5*.

Sterke documentaire met als onderwerp het ongelooflijke verhaal van de franse sociopaat Frederic Bourdin, die zich in 1997 uit gaat geven voor een vermiste amerikaanse tiener. De makers hebben Bourdin weten te strikken om commentaar op de gebeurtenissen te geven, iets dat natuurlijk een enorme meerwaarde geeft. Het verbijsterende gegeven is eerder het onderwerp geweest voor de film The Chameleon uit 2010, maar in deze goedgemaakte documentaire (met daarin een aantal nagespeelde momenten) komt alles toch een stuk intrigerender uit de verf.

Tja, wat moet ik hier van denken. Zo ongeloofwaardig en toch op feiten gebaseerd . Mensen die Amerikanen maar dom vinden die alles geloven worden hier in hun vooroordelen bevestigd. Hoe kun je zo stom zijn om die kletspraat van die Frederic Bourdin te geloven. Maar - nu komt het - wie zegt dat wat wij hier voorgeschoteld krijgen in werkelijkheid gebeurd is? Probeert de regisseur ons niet net zo voor het lapje te houden als die fransoos die Texaanse familie? Je zou het haast wel denken. Ik ben daarom ook enigszins van mening dat deze hele documentaire puur fake is. Buiten dat vond ik deze "documentaire" trouwens ook nog eens behoorlijk slaapverwekkend. Ik had alle moeite om wakker te blijven En dat ligt toch echt aan deze documentaire, want na afloop had ik daar absoluut geen last van, want de drie Duvels die ik daarna gedronken had smaakten uitstekend en dat is - dat kan ik je zeggen - geen fake.

3,0*

Ja! Dat voelde ik ook nadat ik deze film had gezien. Bewust of onbewust lijkt deze docu verder te reiken dan alleen het verhaal wat er verteld wordt. Door aan het einde van de film alles wat je van tevoren hebt gezien in twijfel te laten trekken wordt The Imposter m.i. een soort meta-documentaire. Bij een documentaire moet je je namelijk altijd afvragen in hoeverre datgene wat je ziet objectief is. Ze hebben vaak de pretentie objectief te zijn en 'de waarheid' te laten zien zoals deze is, maar diep van binnen weten we dat dat niet zo is. Alleen het feit dat je aan het filmen bent corrumpeert de waarheid (als deze überhaupt al bestaat - maar laten we niet te filosofisch worden). Dus dat deze docu je daar op het einde van de film bewust van maakt vind ik, naast het sowieso al spannende verhaal, ontzettend knap.

Een redelijk boeiende documentaire, vreemd genoeg gebaseerd op waargebeurde feiten. Echt, hoe kun je zo naïef zijn in zo'n hoge functies om dat 'kind' in het begin te geloven. Er gebeuren in mijn ogen te veel ongeloofwaardige dingen. Vreemd.

Verder heb ik wel de hele tijd het gevoel gehad dat ik na een sbs6 docu aan het kijken was, al was deze net iets beter neergezet dan de andere documentaires die ze uitzenden.

2,5 ster

Wishful waanzin.

Als je als documentairemaker wacht op een verhaal dat zo bizar is dat men zich af zal vragen of het wel echt gebeurd is, kan je lang wachten. Uiteindelijk zal er wel iets voorbij komen, maar de gebeurtenissen die in deze film gepresenteerd worden moet je zien om te kunnen geloven. De regisseur moet gaandeweg behoorlijk dankbaar zijn geweest voor het waanzinnige dossier omtrent een volwassene die zich voor een vermist kind uitgaf. Een kind met een andere kleur haar en ogen. De verbazing wordt pas echt opgewekt als niemand dit ziet. Van wishful thinking gesproken.

Bart Layton, eerder enkel in TV-land actief, levert met The Imposter een sterk bioscoopdebuut af. Natuurlijk heeft hij mazzel met het onderwerp, maar de vorm waarin hij een en ander giet had makkelijk anders kunnen zijn. Door de open benadering te kiezen, waarbij de kijker gelijk wordt blootgesteld aan het gekke gegeven, wordt deze vanaf het eerste moment meegezogen in een spannend avontuur. Dat de hoofdrolspelers echte mensen zijn maakt de boel behoorlijk surrealistisch en de sluwe Bourdin lijkt zo vriendelijk dat het even duurt eer je echt door hebt dat het een sociopaat betreft.

Wanneer Layton tegen het einde een soort van twist wil opvoeren, is deze eigenlijk deels ontsproten uit het brein van de meesteroplichter. Een enge conclusie omdat het aangeeft dat ook de kijker zelf schijnbaar door het scherm heen besodemieterd wil worden. Al moet gezegd dat de regisseur natuurlijk een handje helpt. En als het voorgaande echt kon, is de hier gepresenteerde 'cliffhanger' helemaal geloofwaardig. De regisseur is wat dat betreft bijna even manipulatief. Hij is tevens hoofdverantwoordelijk voor een reconstructie die qua vertelwijze en vorm de kijker kippenvel bezorgt.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

I'm just a poor wayfarin' stranger

Ik ben altijd wel te vinden voor een mindfuck. Zo'n film waar je denkt dat je het allemaal doorhebt maar dat er dan uiteindelijk een klik valt waarbij je alleen maar godverdomme kunt uitbrengen. Van The Imposter wist ik niet veel maar ik had me laten vertellen dat dit een film was die in dat rijtje paste. Het was dan ook expres dat ik geprobeerd had om zo min mogelijk te weten te komen van heel het verhaal waardoor ik gisteren dan ook vrij onwetend aan de film/docu begon.

Eigenlijk direct maar even met een pluspunt in huis vallen en dat is de uitstekende soundtrack. Queen Bitch van Bowie en geslaagde covers van onder andere Wayfarin' Stranger en You Rascal You.. Ik heb mijn gehoor al aan erger onderworpen maar bon, de grote aantrekkingskracht van The Imposter is natuurlijk het verhaal van de jonge Nicholas Barclay. Een op het eerste zicht een nogal vergezocht verhaal want welke ouder/broer/zus ziet nu in godsnaam niet het verschil tussen een 23-jarige Fransman en hun 16-jarige zoon uit Texas. De fysieke verschillen zijn niet op één hand te tellen maar blijkbaar slaagde hij er toch maar in om iedereen te laten geloven dat hij effectief Nicholas is. Ik blijf nog altijd mijn twijfels hebben bij sommige gebeurtenissen (dat de Spaanse politie zomaar toelaat dat hij een hele nacht een kantoor ter beschikking krijgt onder andere) maar een korte zoektocht op het internet bewijst dat Bourdin ditzelfde kunstje nog zo'n 2x heeft gedaan en dat is toch uiterst merkwaardig. Al blijft Bourdin blijkbaar meestal de belangrijkste bron van informatie en laat dat nu net degene zijn die zo uitstekend kan liegen en feiten kan verdraaien. Het verhaal is trouwens al eens een keer eerder verfilmd in 2010 onder de titel The Chameleon maar is blijkbaar wat roemloos ten onder gegaan.

Het grootste stoorpunt is echter het einde waar opeens wordt geïnsinueerd dat de Barclay familie er voor iets tussen zit met de verdwijning van Nicholas. Langs de ene kant is het wel interessant dat de film opeens een andere richting uitgaat (was de documentaire stijl halverwege wel wat beu geraakt met continu hetzelfde kunstje waarbij een soort van flashback wordt gecombineerd met de stem van Bourdin die iets aan het vertellen is) maar dit gebeurt a) erg abrupt en wordt b) nog eens vreselijk uitgewerkt. Ofwel had Layton dit ergens halverwege moeten aansnijden ofwel had hij het gewoon moeten laten vallen maar dit werkt gewoonweg niet.

Interessant om eens een keer gezien te hebben maar ik blijf hier vrij sceptisch over. De mindfuck blijft de gehele film uit (al is dat misschien de schuld van degene die me de film heeft aangeraden) maar er zitten teveel onlogische gebeurtenissen in die ik toch niet echt kan rijmen met de realiteit. Het einde is dan helemaal een afknapper waarmee je dus op een nipte 3* komt.

3*

Uitstekende documentaire waarin een verdwenen Amerikaanse jongen ruim 3 jaar later wordt terug gevonden in Spanje. Een ongelooflijk, maar waargebeurd verhaal. Een onderhoudende opzet waarin nieuwsbeelden en geënsceneerde beelden worden afgewisseld met interviews van de direct betrokkenen. Deze documentaire laat zich daardoor ook wegkijken als een spannend mysterie. Omdat sommige vragen onopgehelderd blijven, net geen 4.0 sterren.

Op een waargebeurd verhaal gebaseerde documentaire, aanvankelijk zowat in reportagestijl maar als het ware uitgroeiend tot een spannende misdaadfilm en waarbij getuigen, the imposter himself inbegrepen, en acteurs dooreen aan bod komen.

Boeiend gegeven. Knappe, originele opzet.

Deze eens geprobeerd en het was een bijzondere film/documentaire. 'k vond het wel een boeiend relaas en de moeite om gezien te hebben.

Schitterend verhaal dit. Als docu kijkt het iets te veel als een film, maar dat maakt het juist ook wel weer enorm boeiend om te volgen. 3.5*

Het is net alsof je naar een docu kijkt op National Geographic, interviews met de betrokkenen afgewisseld met reconstructies, maar dan zonder irritante reclames ertussen. De stijl van Locked Up Abroad zeg maar. Dat is dus niet zo bijzonder.

Desondanks is het wel een boeiend en ongelofelijk verhaal. De meedogenloze bedrieger en de white trash familie die wellicht ook iets te verbergen heeft of misschien gewoon echt dom en goedgelovig zijn? Geen idee, maar docu was de moeite waard om te zien.

Ben benieuwd wanneer van dit waargebeurde verhaal een Hollywood filmpje gemaakt gaat worden.

Layton zal wel in zijn handen hebben gewreven toen hij Frédéric Bourdin voor de camera kreeg en hij zijn verhaal begon af te steken. Wat een figuur. Hij zit er natuurlijk in om te zwetsen. Hunkerend naar ouderlijke liefde, want nooit gekend. Ja, dat zal het zijn. Hij weet het leuk te vertellen, zoals die grijns wanneer hij over een gele bus begint. Het ís ook grappig.

Maar goed, in de kern schijnt het te kloppen en met de interviews biedt dat Layton de gelegenheid om met feit, fictie en de bereidheid om iets te geloven te spelen. Het zaakje stinkt aan alle kanten en met nog een wending mag je het een docu thriller noemen. Het verhaal is eigenlijk zo ongelofelijk bezopen dat je met verbazing zit te kijken. En blijft kijken.

En dat naar een beetje archiefmateriaal, aangevuld met reconstructies waar in ieder geval een poging wordt gedaan om het ietwat sfeervol te maken. En dus die vraaggesprekjes waar je mond van openvalt. De rare reacties van de familie, maar ook de FBI truffel. Oei. Dan is zo'n privé detective zo gek nog niet. Een bizar bedrog, ik heb me er kostelijk mee vermaakt.

Wat een verhaal zeg... Dat deze personen op zo'n manier bij elkaar komen, en dat je zover kunt komen met liegen en bedriegen, te bizar bijna. Aan de ene kant bewonderenswaardig hoe geslepen de Fransman het flikt, aan de andere kant een enorm narcistische lul die geen moment denkt aan de consequenties en aan de gevoelens van anderen. Opmerkelijk figuur, wat vooral bleek uit de beelden van hem in de gevangenis.

Het hele gedoe wordt geduldig uiteen gezet zonder dat het vervelend is, integendeel. Opmerkelijk trouwens dat schijnbaar het verlangen om je kind weer terug te zien je blind maakt voor de werkelijkheid (lees: met zoveel uiterlijke verschillen na zo'n relatief korte tijd na de verdwijning, en geen moment twijfelen dat het iemand anders kan zijn).. Of is er toch iets anders aan de hand? Mooi hoe dat allemaal behandeld wordt, zat met verbazing te kijken en mee te speculeren.

Onderhoudende docu is boeiend (en ongemakkelijk) met name dankzij de hoofdfiguur, de leugenaar Frédéric Bourdin, en de naïeve familie van de verdwenen Nicholas. Bourdin vertelt het verhaal alsof het een schelmenavontuur is, zonder enige schaamte- integendeel hij geniet van de aandacht.
De familie werkt opmerkelijk genoeg ook mee aan de film over deze niet bepaald aangename gebeurtenis waarbij ze ook niet ontzien worden. Er wordt nog even gesuggereerd dat ze wellicht wat met de verdwijning van Nicholas te maken hadden (dubieuze rol van oudere broer? Moeder?) waarop de plaatselijke detective nog even met een schep in de weer gaat om de tuin om te ploegen, maar dat bleek een schijnbeweging. Onnodig deze sensatiezucht, het verhaal was al bizar genoeg.

Dat er maar één persoon was die de moeite nam te zoeken naar fysieke verschillen tussen Nicholas en Bourdin is trouwens erg opmerkelijk, zeker omdat het niet eens iemand in functie was- iedereen met ogen en oren zou toch moeten concluderen dat deze persoon niet dezelfde was als het verdwenen jongetje. maar kennelijk gaan andere mechanismen werken in dit soort zaken.

Haha, die Frederic Bourdin.. wat een vent. Ergens had ik toch wel een soort dubieuze bewondering voor hem. De wijze waarop hij laconiek zijn verhaal doet, intrigerend is het zeker. Evenals zijn extravagante gedrag in de gevangenis.

Het relaas waarover de film handelt is inderdaad ronduit miraculeus. Kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat er wat zaken extra aangedikt of verdraaid werden. Al schijnt het verhaal in grote lijnen dus wel conform de waarheid te zijn. Bizar.

Blijft de ganse speelduur boeien, al kelderde het niveau in het laatste kwartier enigszins. Het gespeculeer rond Nicholas' dood droeg weinig bij aan de essentie, en wordt ook maar wat magertjes uitgewerkt. Toch een zeer boeiend docuding. 3*.

Wat een zit was deze documentaire. Wat een verhaal. Elke tien minuten komt er wel weer een moment voorbij waarvan mijn mond open viel. Grote meerwaarde natuurlijk dat The Imposter zelf zoveel aan het woord komt, omdat de dingen die hij zegt zo verbazingwekkend zijn. Zijn kant van het verhaal komt goed aan bod en dit is super interessant. Deels omdat zijn kant van het verhaal zo bizar klinkt en het gewoon interessant is om hier een kijkje in te kunnen nemen. En deels omdat je natuurlijk geen flauw idee hebt wat er nu oprecht is aan zijn woorden. Die gast blijft gewoon verbazen tot de laatste minuut.

Aan de andere kant heb je de familie van Nicholas waarvan je ook constant verbaast waarom ze er zo makkelijk in meegaan. Tegelijkertijd kan ik ergens nog wel geloven dat ze gewoon zo graag wilden dat hij het was, dat ze dit gewoon geloofden. Maar toch bizar. Het laatste kwartier waarin zij worden verdacht als daders van de moord op Nicholas wordt minder boeiend gebracht, maar het is alsnog een interessante vraag die gesteld wordt.

*4

Dit vond ik echt een zeer interessant verhaal en een heel spannend gemaakte documentaire. Echt gedaan als een thriller qua opbouw en montage, zo heb ik er nog niet veel gezien.

Jammer alleen dat voor mijn gevoel de focus en het zwaartepunt wat verkeerd liggen. Of in ieder geval de documentaire niet lang genoeg doorging naar mijn zin. Het wordt namelijk pas echt interessant als men erachter komt dat Nicholas niet echt Nicholas is. Alles ervoor vond ik eigenlijk te lang uitgesponnen, omdat ik dat meer zag als een opstapje naar wat eigenlijk veel interessanter is; wat die familie nou eigenlijk had gedaan en denkende was om hem zomaar als Nicholas te accepteren, en wat die imposter zelf nou eigenlijk was voor persoon. Het zijn eigenlijk twee heel interessante verhalen die bij elkaar komen, die beide niet genoeg aandacht krijgen, want dan is de documentaire alweer afgelopen.

Eigenlijk een gemiste kans dat de film niet nog een half uur doorging over die Bourdin zelf, al verdient dat figuur een hele documentaire op zichzelf, net als die rare familie en hun gedrag met het accepteren van hem in hun familie.

Maar goed, los daarvan toch prima gemaakt en van begin tot eind zeer boeiend, en dat heb ik niet vaak bij films.

4*

Een goed gemaakte documentaire die het behoorlijk spannend weet te houden, terwijl het gegeven an sich al verbazingwekkend is.

Dat Bourdin dankzij zijn manipulatie en dwalingen in het systeem de instanties om de tuin weet te leiden , is al fascinerend, maar niet het sterkste aan deze documentaire. Er zijn immers verhalen over meesteroplichters en identiteitsfraudeurs die nog veel verder gaan. Denk bijvoorbeeld aan Frank Abagnale, bekend van 'Catch Me If You Can'.

Waar dit verhaal echt een bizarre wending neemt is dat de familie zo goedgelovig en in denial is over hun verloren gewaande Nicolas, dat ze deze oplichter zonder blikken of blozen in hun familie opnemen.

Jammer genoeg spendeert de docu veel tijd aan hoe Bourdin in de familie terechtkwam, maar staat het minder stil bij hoe de familie zichzelf zo voor de gek kon houden.

Want even de keyboarddetective uithangend: ik denk dat Jason (Nicolas' drugsverslaafde broer) hem inderdaad heeft vermoord en dat de simpele, zwakbegaafde moeder het niet wist of het niet wilde weten; misschien had ze wel vermoedens maar is ze in denial en heeft ze elke herinnering eraan geblokkeerd. Dat ze aangeeft dat ze liever niet veel nadenkt in het leven, spreekt ook boekdelen. Ignorance is bliss.

Nicolas' zus is waarschijnlijk zo boos op zichzelf, op instanties en Bourdin dat ze weigert om haar familie als schuldige aan te wijzen in de verdwijning van Nicolas.

Hoe dan ook, een totaal verknipte white trash familie, iets waar de documentaire nog gerust een half uur langer over door had mogen gaan. Want dat is voer voor psychologen en nog vele malen fascinerender dan Bourdin zelf.

In 1994 verdween de dertienjarige Nicholas Barclay spoorloos in zijn woonplaats in Texas. Ruim drie jaar later duikt in Spanje een jongeman op die beweert Nicholas te zijn. Nicholas zou slachtoffer zijn van mensensmokkelaars die hem seksueel misbruikten, maar in feite is dit Frédéric Bourdin, een oplichter die totaal niet lijkt op Nicholas en bovendien met een zwaar Frans accent spreekt. Toch sluit Nicholas’ familie hem in de armen en mede daarom durven overheidsinstanties hun twijfels niet uit te spreken. Totdat een privé-detective interesse krijgt in de zaak en onomstotelijk bewijst dat het hier gaat om een oplichter. Maar wat is er dan met Nicholas gebeurd? Een fascinerend, bizar verhaal met fraaie reconstructies en interviews met de betrokkenen die verrassend open en eerlijk zijn over hun rol in dit tragische relaas.