Topio Stin Omichli (1988)

Zeer fraaie, moeilijk te interpreteren film. Ik dacht in eerste instantie dat het gewoon een rechtlijnig verhaal was, maar daar kan toch geen sprake van zijn. Vanaf de scène waar de kinderen in de sneeuw het politiebureau uitliepen moest ik wat dat betreft mijn verwachtingen bijschroeven.

Wat dan de betekenissen van de hoofpersonen en gebeurtenissen kan zijn kan ik na een kijkbeurt nog niet echt doorgronden. Zou 'vader' God kunnen zijn? De jongen op de motor Christus? En het gevonden stukje film (met daarop wel of niet de boom uit het eindshot) de bijbel?

Het blijven gissingen, maar het intrigeert wel.

Die verkrachtingsscène kwam ook rauw op mijn dak terecht, zeg! Een van de meest hemeltergend schrijnende scènes die ik ooit zag!

Pas gezien en ik moet er soms nog steeds aan denken. Lange shots in mistroostige omgevingen waarin telkens de twee kinderen centraal staan. Vooral het beeld van het straatje in de avond en die van de graafmachine met de twee ukkies ervoor vind ik mooi. Prachtige muziek ook..

Er zit een symboliek achter de zoektocht naar hun vader, alleen is die inderdaad lastig te plaatsen. (Griekse) mythologie of religie, oké... dat werd wel in of meer duidelijk:
het kinderlijke scheppingsverhaaltje vlak voor het slapen gaan, en vooral tot twee keer toe de uitspraak '...in the beginning there was Chaos.. then there was Light...'
Waarvan de laatste keer vlak nadat ze gedood (?) worden, in het licht treden en naar de boom lopen. Mooie scene.

Nu heb ik niet veel met mythologische metaforen (dankzij een kennisgebrek dan..) maar die uitspraak bleef maar knagen.. dus toch maar wat gaan zoeken en het blijkt dat Chaos de eerste godin was die ontstond bij de Creatie. Ze was de onderste laag lucht rondom de aarde, een laag mist...

Letterlijk staat Chaos voor de ruimte tussen hemel en aarde. En Licht is een van de kinderen van Chaos.. Dat maakt de zin '..in the beginning there was Chaos.. then the Light was made..' een stuk duidelijker. Zo zie ik de mistige reis van de kinderen als chaotisch, en tussen hemel en aarde, die eindigt in het Licht bij de Boom (de hemel?).

De andere gebeurtenissen in de film zullen er vast ook mee te maken hebben;
de verkrachting, de verzorging door de motorrijder, het theatergezelschap, staan zij symbool voor andere Goden of elementen? En hoe zit het met die hand?

Deze myth. quote die ik ergens vond vat het aardig samen: '..In the beginning there was only chaos. Then out of the void appeared Erebus, the unknowable place where death dwells, and Night. All else was empty, silent, endless, darkness. Then somehow Love was born bringing a start of order. From Love came Light and Day..'

De reis zie ik dan als empty, silent en endless, de verkrachting als Death, Night, en de motorrijder als Love die voor orde zorgt.

Het was al een mooie film, maar de google-wijsheid geeft net dat beetje meer

Hoe dan ook zal Landscape in the Mist me wel bijblijven. Het is veel meer dan een reis die op zich al mooi en 'lelijk' is (ai die ene scene...vreselijk), best indrukwekkend...

Mooie film die dieper gaat dan ik tijdens het kijken van de film kon vermoeden.

Landscape in the Mist is mijn eerste Angelopoulos, die mij is aangeraden omdat de film niet al te zwaar is. Dat klopt. In eerste instantie is het een mooie road-movie over twee kinderen die op zoek zijn naar hun vader. Wat me gelijk opviel zijn de soms minutenlange takes, fraai geschoten, met op de achtergrond vaak een grauw, arm en regen of sneeuwachtig landschap.

Het acteerwerk van de kinderen is redelijk. Het jongetje is beter dan het meisje, maar desondanks kon ik verder goed met ze meeleven. De momenten met de jongen op de motor zijn mooi, terwijl de verkrachting van het meisje haast hartverscheurend is. Dat vond ik echt zielig. Verder kreeg ik op een gegeven moment erg veel respect voor het doorzettingsvermogen van de kinderen.

Het einde van de film, waarbij de kinderen in hun bootje in de mist verongelukken/vermoord worden is ook een behoorlijk indrukwekkende scène, evenals het einde waarbij de kinderen blij rennen naar een boom in de mist, waarbij het er erg op lijkt alsof ze hun doel bereikt hebben en die boom hun “vader” is. Dat einde is ook behoorlijk fascinerend moet ik zeggen en zette me gelijk aan het denken. Wat googlen en reacties hier op moviemetere lezen geeft alweer veel meer duidelijkheid over deze film, hoewel er ook bepaalde zaken zijn die je zelf in kunt vullen.

Uiteindelijk best veel symboliek dus in deze film, die flink blijft hangen Erg goed dus!

4,0*

Film over twee dolende kinderen in een troosteloze, boze buitenwereld.

Na het sterke begin verwachtte ik een zoektocht vol drama, maar het verhaal met slechts een paar hoogtepunten bleek eigenlijk ondergeschikt te zijn aan de vormgeving. Wat dat betreft had het met zijn lange shots (soms haast stillevens) een film van Zvyagintsev kunnen zijn en dat is niet echt mijn ding. Ik kijk toch liever naar films waar wat meer verhaal in zit.

De film lijkt erg op het andere werk van Angelopoulos dat ik zag. In de vormgeving zijn de troosteloze en grauwe decors heel typisch, het gebruik van spiegelende oppervlaktes, de trage cameravoering waarin voortdurend naar het perfecte frame wordt gezocht. Ook in wat je te zien krijgt valt veel te herkennen: het eindeloos wandelen van de personages, een theatergezelschap, sneeuw. Landscape in the mist bevestigt voor mij dus waar Angelopoulos voor staat. Helaas zijn ook dezelfde mankementen telkens in zijn films aanwezig. Het gemanieerde en theatrale bewegen van de personages bijvoorbeeld, die zich telkens zo positioneren dat het frame op ideale manier wordt gevuld. Daarnaast; een overmaat aan symbolische elementen. En de gebrekkige samenhang tussen in zichzelf interessante momenten. Soms schiet Angelopoulos echt iconische beelden, zoals hier de scene dat die hand wordt opgetakeld (duidelijke parallel met Ulysses' Gaze). Maar het is eigenlijk té perfect, het is bedacht en daardoor levert het behalve esthetisch genoegen geen diepere emotie op. Ik krijg altijd een beetje de indruk dat Angelopoulos probeert Tarkovsky te zijn, maar dat de werkelijke kern daarvan hem telkens ontglipt. Desondanks een sfeervolle film die niet al te moeilijk verteerbaar is, mede dankzij het fraaie klarinet-muziekthema, dus een goeie instapfilm in z'n oeuvre.

Wat zijn grenzen?

Twee Griekse kinderen lopen weg bij hun moeder om hun vader te vinden, die in Duitsland zou wonen en die ze nooit hebben gekend. Tijdens hun reis ontmoeten ze vriendelijke en minder vriendelijke mensen.

Landscape in the Mist is het derde deel in de Silence-trilogie van Theodoros Angelopoulos. Het is kalme contemplatieve film die doet denken aan het werk van Andrei Tarkovsky. Op een zelfde manier maakt Angelopoulos gebruikt van trefzekere shots en vloeiende camerabewegingen, waarbij het lijkt dat de filmmaker de omgeving volledig naar zijn hand heeft kunnen zetten. Wat het kalme karakter van de film nog versterkt zijn de lange stiltes en de geluiden van het landschap, af en toe onderbroken door de muziek van Eleni Karaindrou.

Qua inhoud deed de film me een beetje denken aan Hector Malot's klassieker Alleen op de Wereld. Ook hier zien we hoe twee kinderen een ontroerende reis maken die niet zonder tegenslagen is. Angelopoulos doet namelijk ook nog iets heel anders. Waar vondeling Remi opzoek is naar zijn echte moeder, zijn de kinderen in deze film op zoek naar een onbekende vader waarvan het bestaan niet zeker is. Landscape in the Mist kan worden geïnterpreteerd als een religieuze allegorie. De vader in dit verhaar staat dan voor god en de reis van de kinderen verbeeld de zoektocht van de mens naar god. Het einde van de film zou je kunnen interpreteren als dat de kinderen na hun dood alsnog vader/god ontmoeten in de vorm van een boom.

Naast het einde was ook de verkrachting een erg indrukwekkende scène. Geen geschreeuw, geen strijd, niets zichtbaar in beeld. Maar juist daarom is het extra hartverscheurend om te zien hoe het meisje langzaam de vrachtwagen uit kruipt.

Uiteindelijk een sterke contemplatieve roadmovie die veel openlaat voor interpretatie.

Een film met de nodige symboliek en tragedie. Het is Theodoros Angelopoulos brengt dan ook geen echt verhaal, maar laat de beelden spreken. Het is wel wat wennen, ik ben gewoonlijk niet voor zo'n symbolische films. Maar toch is het een fascinerende film. Een film die zijn tijd neemt, maar ook hard kan zijn. Overdonderen doet het niet, maar toch blijft er wel wat hangen.

Een treurige roadmovie over twee jonge kinderen die Griekenland doorkruisen op zoek naar hun vader die in Duitsland woont. Hoe ze de man gaan vinden is me een raadsel, want erg veel info hebben ze niet. Het lijkt een vlucht naar een beter bestaan, tegen beter weten in.

Zoals aangenomen kan worden is de reis niet zonder gevaren. Sympathieke minder sympathieke (lees: gevaarlijke) individuen kruisen hun pad. De film is minimalistisch gefilmd, ook dialogen zijn erg karig. Erg optimistisch is het allemaal niet.

Vrij toegankelijke film ook, rechttoe rechtaan. Een film waarbij je een symboliek van de afwezige vader kan creëren, maar dat is absoluut niet nodig. Goed acteerwerk ook van de jonge kinderen. Fijn!

De Griekse cineast Theo Angelopoulos is een geschiedschrijver van het moderne Griekenland. Zijn epos ‘O Thiasos’ beschreef de Griekse maatschappij rond en in de Tweede Wereldoorlog.

Het moderne Griekenland toonde hij in zijn Trilogie Der Stilte, waarvan ‘Topio Stin Omichi’ het laatste deel is.

Deze roadmovie over twee kinderen die op zoek gaan naar hun verdwenen vader die volgens de verhalen in Duitsland verblijft is een allegorie vol symboliek voor het proces naar volwassenwording en het zoeken naar de wortels van het bestaan.

Angelopoulos verstaat de kunst van het maken van lange en langzame camerabewegingen die zo subtiel gebeuren dat je de beweging van de camera nauwelijks doorhebt.