5 Broken Cameras (2011)

Indrukwekkend ja.

Aanvankelijk had ik zoiets van 'dit kennen we inmiddels wel'

Zoveel docu's en reportages gezien hierover dat het me sterk leek dat dit zo boeiend was.

Mis gedacht want juist de zeer persoonlijke benadering, de POV stijl en de kleine schaal waarop het conflict wordt weergegeven werkt heel goed.

Erg boeiend en om gewoon pissig te worden als je dit zo ziet.

Erg indrukwekkend, bizar de machteloosheid van de Palestijnen. Inderdaad werkt de POV stijl erg goed, je waant je echt even één van hen. Arme Phill, wat een held was dat..

4*

Aartsvader Abraham.

Wanneer je als kijker deze oorlogsdocumentaire voorgeschoteld krijgt weet je al dat het niet gezellig gaat worden. Israël en Palestina, wie het weet mag het zeggen. Een vicieuze geweldcirkel waarbij een doorbraak verder weg lijkt dan bewijs omtrent het daadwerkelijke bestaan van de paashaas. De filmtitel doet ook geen licht aan het eind van de tunnel vermoeden. Om tureluurs van te worden is het vreselijke conflict dat het Midden-Oosten al minimaal een halve eeuw verscheurt. Waar gaat het over? Want iedereen heeft een mening, maar slechts weinig mensen kennen de oorsprong van het bloederige land veroveren. Volgens historici hangt e.e.a samen met Abraham, de Bijbelse aartsvader. Hij krijgt van God het beloofde land; het land waar nu keihard om gevochten wordt. De grond zou voor de Joden zijn bedoeld. Een heilige oorlog was indirect geboren. Bijna 100 jaar geleden begonnen hoogstwaarschijnlijk de wederzijdse moordpartijen.

De grenzen van Palestina en Israël worden dagelijks opgerekt en dat gaat gepaard met veel geweld. Israël heeft met het Joodse leger de macht in handen. De Palestijnen komen vaak niet veel verder dan het gooien van stenen. Een oneerlijke strijd tegen een M16. Wie weet dat Israël ook nog eens hulp krijgt van de VS, weet genoeg. In het Midden-Oosten is men doodsbang voor Israël. Het zou dan ook voor de hand liggen dat deze registratie van het actievoeren langs de kunstmatige grenzen van de Joodse kolonisten een soort van Palestijns pamflet zou worden. Het is sowieso makkelijker om de zijde te kiezen van de underdog. Toch staan zowel een Palestijn als een Jood aan de basis van dit met de videocamera geschoten relaas. En ook wordt er belicht, zij het mondjesmaat, dat er Joden zijn die met hen actievoeren tegen Israël. Evenals allerlei andere wereldburgers die evengoed het traangas om de oren krijgen. Als het moet houden de soldaten huis. En hoe..

Regisseur Emad Burnat, filmt alles met zijn videocamera. Hoe zijn broers worden meegenomen door het leger na actievoeren bij de zoveelste schutting van prikkeldraad. Hoe Joodse kolonisten, met in hun kielzog sympathiserende soldaten , actievoerders in elkaar trappen. Hij filmt de blik in zijn vrouw haar ogen. Zijn vrouw die hem vraagt vandaag eens een keertje niet te filmen. Straks pakken ze hem nog op. Zijn vrouw wiens blik tevens trots verraadt. Want ook zij wil dat de misstanden aan de kaak worden gesteld. Hij filmt zijn zoontje van vier, wiens blik vervuld is van haat. Haat jegens hen die zijn volwassen vrienden pijn doen. Hij blijft filmen, zelfs als men kogels op hem afvuurt of hem in elkaar slaat. Het kost hem vijf camera’s, maar hij blijft gewoon filmen. Zelfs wanneer zijn ongewapende makker wordt vermoord door het leger. Of wanneer een soldaat een arrestant van een halve meter afstand door zijn been schiet, terwijl de man al gevangen is.

De kijker blijft geschokt achter door zoveel haat en gekte. Het klopt dat er onterecht grenzen worden gemarkeerd die zelfs door Israël worden gezien als fout. Men geeft de fout toe, maar pas vijf jaar later wordt de muur verwijderd. Ook wordt Burnat een Israëlisch ziekenhuis niet onthouden, waar hij in een Palestijnse variant al lang was gestorven. Samen met de Israëlische actievoerders vormen ze zeldzame lichtpuntjes in een inktzwarte nachtmerrie. Iedere bij zinnen zijnde kijker weet dat dit geweld niet meer gaat stoppen. Niet meer kan stoppen. Er is teveel gebeurd. Teveel slachtoffers hebben een haat gevoed die altijd zal blijven doorwoekeren en het geweld zal doen oplaaien wanneer vrede in zicht is. Maar vrede is niet in zicht. Lang niet in zicht. De kogel in de camera van Burnat bevestigt dat nog even. Toch geeft hij niet op. Hij heeft hoop. Hoop dat het zin heeft. Dat er land gaat worden teruggegeven. Opdat iemand gaat snappen dat God het zo niet bedoeld heeft.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Weinig toe te voegen aan de bovenstaande woorden van Zinema.

Documentaire die enig inzicht geeft in de situatie op misschien wel de beste manier mogelijk; door middel van amateurbeelden, direct afkomstig uit de boksring.

Haat en nijd zit zo diep in de genen en het is ongelooflijk om te zien waar de mens toe in staat is. Hoe geraffineerd Israël het spel speelt; op zeer hoog niveau en tot diep in allerlei systemen. Hoe kinderen iedere dag weer worden gesocialiseerd met die specifieke normen en waarden. Hoe onmenselijk mensen kunnen zijn. En hoe ook deze documentaire eigenlijk een pion is in een ontzettend groot media-spel tussen Palestijnen en Israëli's. Moest daarbij veel denken aan Luyendijks' 'Het zijn net mensen', net zo'n eye-opener als deze docu.

Must-see voor iedereen die ook maar enige interesse heeft in de situatie in het Midden-Oosten.

4*

Het had net zo goed The Neverending Story kunnen heten. Lastig om een score te geven aan zo'n documentaire. Ik hou het maar op het huidige stemgemiddelde, bij gebrek voor mezelf aan een andere maatstaf.

Het toont het alledaagse Palestijns-Israelisch conflict van dichtbij, het is niet de enige die het doet, maar het brengt je wel heel dichtbij. Niks Palestijnse terroristen of grootschalige Israelische bombardementen, het toont het leven van een boerendorpje die gewoon de pech had om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te liggen.

Van de ene op de andere dag wordt er een streep getrokken door je achtertuin en is het niet meer van jou. Van de ene op de andere dag verschijnen er mensen die woest op je zijn omdat je generaties lang woont op een land die volgens hun boekje aan hen beloofd is, en die ze nu met geweld hebben verworven.

De bewoners protesteren, en de meeste soldaten staan er maar gelaten bij, op een enkele idioot na die gericht schiet.

Partij kiezen vind ik niet moeilijk, keus uit twee: de onderdrukker of de onderdrukte. Ik kies voor het tweede, dat doe ik ook met W.O. II.

Schrijnende documentaire over de palestijnse landarbeider Emad, die vanaf 2005 filmt hoe zijn dorp Bil'in, op een paar kilometer afstand van de bezette westelijke Jordaanoever, langzaam maar zeker wordt ingenomen door joodse kolonisten. De beelden, gefilmd met de vijf verschillende camera's uit de titel, zijn verrassend goed gemonteerd zodat er een min of meer coherent verhaal ontstaat. Het is vooral verbijsterend om te zien hoeveel Emad door de jaren heen heeft kunnen filmen, onder vaak erbarmelijke en levensgevaarlijke omstandigheden. Eenzijdig is het materiaal uiteraard wel, maar tegelijkertijd zijn de beelden behoorlijk indringend en aangrijpend.

De Palestijnse Emad Burnat woont in Bil’in in de Gazastrook en legde het conflict dat zij dag in dag uit hebben met de Israëlische regering vast vanaf de geboorte van zijn vierde zoon Gibreel in 2005 tot het moment waarop die, aldus Emad, zijn onschuld had verloren. De titel verwijst naar het feit dat Israëlische soldaten gedurende die periode vijf keer Emads camera vernielden of kapot schoten. Een diepgaande blik op het conflict tussen Israël en Palestine, op ontnuchterende wijze van commentaar voorzien door Emad en vol schokkende momenten waarvan je begrijpt dat het Israëlische leger die liever niet op film vastgelegd wil zien. Uiteraard is het eenzijdig, maar dit maakt hoe dan ook duidelijk hoe moeilijk het zal zijn om de verstandhouding tussen de Israëlische Zionisten en de plaatselijke Palestijnse bewoners te verbeteren.