Intouchables (2011)

Uh? Dat ze overeenkomsten tonen bedoel je? Dat het al een oud plotmechanisme betreft?

Dat is toch ook zo? Ik beweer nergens dat Intouchables SOAW als blauwdruk gebruikt heeft hoor.

Nee, dat was dan weer suusjes

En ja, de ene film kan wel eens aan andere film doen denken.

De meest geschikte persoon voor de job! Erg mooie film naar een waar verhaal. Uitvergroten chlicévolle tegenstellingen? Nee, deze film laat zien dat kleur, warmte en uiteindelijk de juiste zorg in je leven je niet gebracht wordt door kleurloze normerende grijze muizen, wanneer je dat zelf niet bent, maar wel in een afhankelijke situatie verkeerd. Durf te leven i.p.v je te laten leven. 4*

off topic..

Zucht. personen als BBarbie die in een discussie met stenen gaan gooien, en rare vergelijkingen gaan maken, tegenover goed onderbouwde punten van andere leden komen de discussie aangaande deze film niet echt ten goede

back on topic..

Prachtige film die bouwt op de relatie tussen 2 personen en de zware contrasten die de hoofdpersonen houden tegenover elkaar in ieder aspect van hun leven.

welvaart, uiterlijk, familie, sociaal milieu, interesses, vaardigheden etc.

Die contrasten accentueren op hun beurt de subtiele komische interacties van de hoofdpersonen, die in iedere andere situatie absoluut niet grappig waren geweest. (bijvoorbeeld de scheer scene)

een keer heel wat anders dan de right in your face comedies die 100 keer per jaar langs komen.

perfect geacteerd door twee acteurs met veel chemie

sterke muziek

zonder twijfel de beste film van het jaar

Hulde voor de prachtige cover trouwens.

Een clichématig beeld, op een eerlijke manier weergeven! Prachtig, en meer kan ik hier niet over kwijt. Het verhaal is een beetje zonder clue, maar de manier waarom deze twee met elkaar omgaan (of beter gezegd, hoe de acteurs dit hebben neergezet) is van hoog niveau. Een echte aanrader, allemaal kijken!

Wat een enorm goed verhaal, geweldig om naar te kijken en zeker een aanrader voor iedereen!

Wat een briljante film is dit zeg! Goed verhaal, innemende acteurs en Humor met hoofdletter H. Een feelfoodmovie die ik iedereen kan aanraden en met kop en schouders voor mij de beste flm van het jaar.

sinds lange tijden niet zo n goede film gezien, heeeeerlijk. Absolute topper.

Waw,wat een prachtige film.Eén van de mooiste films die ik ooit heb gezien.Alles is er in verwerkt.Wat spelen de hoofdacteurs prachtig hun rol.Heb nog nooit tweemaal naar dezelfde film gezien,maar deze ga ik zeker nog eens zien.

Prachtige film! Ontroerend en kijkt zo weg. Ik ben geen drama type maar na aanraden toch gekeken en ik ben heel blij dat ik dit toch heb mogen zien!

Super film.

Ik heb deze een paar maanden terug gekocht en toen 4 keer in een week bekeken. Een prachtige drama film waarin de vriendschap tussen twee zeer verschillende personen centraal staat. Francois en Omar acteren beiden fantastisch. Alles lijkt zo oprecht en gemeend. Briljante scenes zoals bij de opera, het opvoeren van Phillipe's rolstoel en het uitproberen van de Maserati. Eigenlijk is de film een aaneenschakeling van geweldige momenten, afgewisseld met ontroerende scenes vanwege verlies, geluk en natuurlijk de handicap van Phillipe. Het mooiste vind ik nog om te zien hoe Phillipe telkens zijn lach probeert in te houden vanwege Driss. Tijdens die momenten kun je goed zien dat ze de perfecte acteurs hebben gecast. Verder heb je nog de prachtige muziek van Einaudi die perfect past bij de film. Je ziet beelden van Parijs tijdens de winter, om 4 uur s' nachts en sfeervolle, warme cafe's en restaurants waardoor je gaat wensen dat je er zelf zou wonen. Het is echt een moraal film met standaard cliches maar het is ontzettend makkelijk om je daar over heen te zetten en om gewoon te genieten.

Beste film van 2012 Ja... dat denk ik toch wel.

Kom op, zoals je zelf zegt: vol cliché's. En al die momenten zijn we al weleens in andere films of in series tegengekomen. Des te erger dat ze echt alles pakken en weer hier herkauwen.

Voila.

Prachtige film waarin een rijke, aan een rolstoel gekluisterde, man een minder fortuinlijke Senegalees inhuurt als zijn verzorger. De bijzondere vriendschap tussen twee totaal verschillende mannen wordt hier geloofwaardig en vooral oprecht neergezet. Bij vlagen zeer grappig, en niet zozeer ontroerend maar wel hartverwarmend. Innemende personages ingevuld door een innemende cast.

Een leuke, komische film die mij meerdere malen heeft doen lachen. Er wordt goed geacteerd en het verhaal wordt ook prima verteld.

Toch vind ik hem licht overrated. Ik deel de meeste positieve punten maar om nou van het meesterwerk te spreken waar de meeste mensen het over hebben, vind ik persoonlijk iets te veel van het goede.

3,5

Leuk feel-good gebeuren. Niet allemaal even origineel maar zal wel wat Oscars in de wacht slepen. Goede soundtrack. 4*tje

Het interview van Ivo Niehe met de originele Philippe Pozzo di Borgo en Abdel Sellou (geen Tunesiër maar een Algerijn) afgelopen zondag gemist zeker?

Toen ik die aankondiging zag schoot het me eigenlijk pas te binnen...

Dit is echt een typisch Ivo Niehe verhaal.

Nee, die heb ik expres niet gekeken. Ivo Niehe is het toonbeeld van hoe je niet moet interviewen. Al is interview bij hem een te mooi woord. Het is vooral een monoloog van Ivo die het levensverhaal vertelt en af en toe mag die ander daar wat bij zeggen. Snap dat mensen dat fijne veilige televisie vinden, maar dat is niks voor mij.

Ik ben ook niet zo Ivo Niehe-achtig als ik wellicht zou moeten zijn, maar in dit geval was het toch wel leerzaam geweest in het licht van jouw opmerkingen over de film. Maar ja, je ziet het wel vaker: mensen met een uitgesproken mening, die "vergeten" om zich vooraf te informeren. Toch wel jammer. Voor die mensen zelf dan, bedoel ik.

Je ziet ook vaak mensen die hun mening op anderen op zomaar iets baseren, twee regels tekst bijvoorbeeld. Toch wel jammer voor die mensen.

Ik had dit gesprek niet nodig om het een en ander te weten te komen. Als je je genoeg hebt ingelezen of genoeg hebt gezien dan leer je bij Niehe niets nieuws. En ik had m.i. genoeg over gelezen na de film te hebben gezien. Alleen het beeld op het eind met de echte Intouchables waarin die Algerijn (Tunesiër zoals ik even dacht in de haast, maar blijft hetzelfde) stond. Vanaf dat moment wist ik dat er nog wat uitzoekwerk zat wat betreft wat waar was en wat niet, als je je Algerijn door een neger laat spelen. Nogal een keuze.

Toch nog wat meer uitzoeken dan, want in de talrijke interviews, die Nakache en Toledano gegeven hebben, doen zij precies uit de doeken waarom de film helemaal draait om Omar Sy.

Ik weet inmiddels wel waarom dat was. heb ik net geschreven dat ik nog geen idee had? Geloof het niet. Ik zei dat het bij de film opviel, waardoor ik het toen ben gaan opzoeken.

Overigens vind ik het nog niet per se een goede keuze. Ondanks de chemie was ik over Sy zelf niet heel enthousiast. En ik vond hem net iets te vaak de domme vriendelijke neger spelen. Zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn, maar vond er af en toe een licht rascistische ondertoon inzitten. Wellicht juist door een neger zo stereotype te laten zijn. Cluzet vond ik dan wel weer briljant spelen.

Je draait het helemaal om. De regisseurs wilden een film maken met Omar Sy in de hoofdrol en zijn vervolgens gestuit op het verhaal van Pozzo di Borgo en Sellou. Ze hadden dus al een hoofdrolspeler en zijn daar pas daarna een verhaal bij gaan zoeken. Zo is 't gekomen.

Dat weet ik, maar dan vind ik het nog geen goede keuze hem in die rol te zetten om redenen genoemd.

menselijk drama met een traan en een lach.

jammer voor mij maar er was al zo veel over deze film verteld, dat ik daardoor een verkeerde verwachting had.

Vooral de schitterende en passende muziek zal me bij blijven