Intouchables (2011)

Kan hij mooi pronken met zijn befaamde skills in de franse taal

leuke film met goede humor maar zwaar overrated hiero

Op imdb is de rating nog zelfs hoger dan hier. Desondanks ben ik het met je eens zwaar overrated, een beetje schnitzelparadijs alleen dan met een volwassener tintje. Inmiddels een beproefd en succesvol concept.

3de x gezien vandaag en moest er nog steeds om lachen, dit is me 2de 5 **** uit 700 films.. en ben kritisch

Een heerlijke film om te kijken. Een aanrader voor iedereen!

Vreesde een erg kleffe hap, maar dat viel gelukkig nogal mee. Het is zelfs een erg leuke film. Al is zijn de extreem hoge beoordelingen wel wat teveel eer. Cluzet en Sy zijn allebei erg goed, Sy is zelfs hilarisch en maakt in zijn eentje de film eigenlijk. Maar sommige scènes zijn wel wat dommig en ongeloofwaardig, gekunsteld.

Dat is de directe klik tussen Driss en Philippe eigenlijk al, maar dat vond ik wel best eigenlijk. Wat betreft het einde hetzelfde verhaal. Best vreemd ook dat Philippes dochter amper aandacht krijgt in de film. Letterlijk zelfs amper van haar vader lijkt wel. Echt sprake van een vader-dochterband is er niet echt. Dat maakt zo'n scène waarin Driss haar wat troost na een halfslachtige zelfmoordpoging alleen maar lulliger.

Tegen het einde ook een wat geforceerde crisis als Driss zonder nou echt duidelijke en logische reden met zijn werk stopt. Maar gelukkig komt Driss de daarna in rap tempo wegkwijnende Philippe weer helpen, en intussen koppelt hij de tuinman nog even een van zijn secretaresses, bah. Maar goed, die laatste scène liet me dan weer niet helemaal koud, ook al is die evenmin subtiel of echt logisch.

Eigenlijk gewoon een film die de intelligentie van de kijker een beetje beledigt, maar toch is het allemaal erg vermakelijk, en ik snap wel dat een dergelijke film er bij de meeste filmliefhebbers als zoete koek ingaat. Sy is ook maar lastig te weerstaan. Fleurot trouwens ook niet in deze film. 3.5*.

OK! Maar je eerste reactie op mjk87 was toch echt vanwege een algemene opmerking van hem/haar over glazuur en clichés en zo (een opsomming). Daarom mijn reactie.

Als mijn reactie niet verwijderd wordt het volgende:

Gelukkig zijn er mensen het met mij eens dat dit absoluut geen goede film is

Eigenlijk is het gewoon een waardeloze hype-film.

Komisch: waar kun je nu echt lachen in deze film?

Drama : ????

Op waarheid gebaseerd: Wie gelooft het, op 5 seconden na!

Alle films zijn op deze manier op waarheid gebaseerd.

Valt mij trouwens ook tegen dat ik bv nog niet kan stemmen op een nieuwe film als "Private Peaceful" of An Emperors mistress"

@ nakada

Gelukkig behoor ik inderdaad tot de mensen die een eigen oordeel oa over een film hebben.

Deze film is een hype op moviemeter. Op andere sites komt deze film nauwelijks voor.

Kom mij aub niet aan met de door de filmindustrie gesponsorde IMBD evenals moviemeter trouwens.

Bij een komische film wil ik kunnen lachen. Bij een drama kunnen huilen. Bij deze film kan ik dat nergens.

Als deze film op waarheid gebaseerd is vreet mijn klomp op, bij wijze van spreken.

Avatar is dan ook op waarheid gebaseerd.

Niks bijzonders, wel mooi

Intouchables begint een beetje raadselachtig: een bebaarde man (Philippe) zit in een Maserati Quattroporte terwijl hij door een enorme zwarte man (Driss) op hoge snelheid door nachtelijk Parijs gereden wordt. Al snel hebben ze de politie op de hielen. Door te doen alsof Philippe een beroerte heeft komen ze ermee weg, breed naar elkaar lachend.

Dan begint de flashback die deze absurde situatie zal verklaren: knuffelallochtoon Driss, afkomstig uit een achterstandswijk, solliciteert als verzorger bij de verlamde en stinkend rijke Philippe om zo zijn uitkering te kunnen ontvangen. Moe van alle medelijden neemt Philippe de hondsbrutale kerel tot diens verbazing in dienst. Twee absolute tegenpolen die met elkaar opgescheept zitten: een overbekende formule om grap op grap te kunnen opdienen. En inderdaad ontstaat de één na de andere humorvolle situatie als Driss blootgesteld wordt aan klassieke muziek, opera, schilderkunst en de ontlasting van Philippe.

Voor we het weten is de ongeschoolde Senegalees een vriendelijke, welgemanierde jongeman, maar wel één die zijn kenmerkende levenslust behouden heeft. En dat vormt de voorspelbare kern van de film: de rijke, maar versufte Philippe blijkt ook flink wat te kunnen leren van zijn hulpje. Een ontroerende vriendschap is geboren.

Het is zonde dat de film in medias res opent. Meteen laten zien hoe goed Driss en Philippe het uiteindelijk met elkaar zullen gaan vinden voegt niet alleen geen mallemoer toe, maar het lijkt nu bovendien alsof regisseurs Nakache en Toledano zich hierdoor gelegitimeerd voelen de opbouw van hun relatie snel door te spoelen: dat ze lachend naast elkaar terecht zullen komen is nu toch al verklapt. En zo voelt het ook een beetje, ook al is de uitkomst zo voorspelbaar. De ontwikkeling van Driss’ en Philippe’s vriendschap blijft in de eerste helft enorm aan de oppervlakte steken; de laatste begint op een gegeven moment alleen wat meer om de eerste te lachen.

Het gebrek aan een solide basis blijkt daarentegen geen rem te vormen en grollen en emoties blijven elkaar het uur erna in rap tempo afwisselen. Af en toe zien we hoe Driss zijn verstoorde thuissituatie langzaam weer op de rails krijgt, maar dit sociaal-realisme lijkt slechts bijzaak te zijn en dient meer om het contrast tussen de twee hoofdpersonages duidelijker te maken.

Dat de film in al zijn conventionele eenvoud toch weet te overtuigen is dan weer te danken aan het spel van de twee hoofdrolspelers: François Cluzet’s ogen alleen al weten te ontroeren en de lach van Omar Sy is zó aanstekelijk dat Intouchables je zonder twijfel met een brede glimlach achter laat.

@MantA1952 Omdat jij bij deze film nergens lacht is het dus geen komische film? Kwestie van smaak...prima maar dan niet roepen dat het geen komische film is. Bij alle hoog genoteerde films zijn er altijd wel mensen die er niks aan vinden en dat hoog van de daken schreeuwen. Feit blijft dat de meeste het een topfilm vinden waaronder ik. Maar ik respecteer je mening.

Wow jij bent echt geweldig interessant dat jij zo onafhankelijk bent dat jij helemaal op eigen houtje een eigen oordeel over een film durft te hebben. De rest hier kan, wil, en durft dat eigenlijk niet. Vooral de mensen die dit een goede film vinden die nemen dat klakkeloos over en praten graag iedereen naar de mond zonder kritiek te geven.

Na al die sterke voorbeelden en argumenten die je geeft zullen de liefhebbers van deze film wel bij zichzelf te raden gaan denk ik.

Wat een prachtige film met heerlijke droge cynische humor! Heb intens genoten en gelachen!

De film is gebaseerd op de semi-autobiografische roman van Philipp Pozzo di Borgo.

Het zou geen kwaad kunnen om eerst eens even te Googelen op deze naam alvorens onjuiste commentaren uit te spugen...

Philipp Pozzo di Borgo was onlangs nog in Nederland bij het 50-jarig jubileum van "Het Dorp" in Arnhem, samen met Mies bouwman. Daar zijn ook beelden van op TV geweest...

http://www.gelderlander.nl/

Huh? Dan weet je meer dan ik.

Je commentaren zijn lachwekkend en raken kant noch wal. En inhoudelijk stellen ze niks voor...

Ik had echt totaal geen zin in deze film, omdat iedereen er zo lyrisch over liep te doen. Maar wow, het is echt een toppertje!! Echt heel grappige humor, lekker origineel. Helemaal top!

Deze afgelopen weekend zitten kijken, nadat ik er veel over had gehoord.

Ik vond het best een aardig goede film, maar niet het meesterwerk of knaller, waar velen zo lyrisch over zijn.

Vermakelijk dat wel, maar ook opvallend oppervlakkig.

Zo heb ik begrepen dat in werkelijkheid die Driss maar liefst vier jaar voor de man heeft gezorgd, maar in de film leek het meer slechts een paar dagen, hooguit een paar weken, te duren voordat hij weer opstapte.

Ook daadwerkelijk veel over hoe hij voor de man zorgt kom je niet te weten. Het kwam op mij allemaal erg fragmentarisch over en dan een scene als de dans/muziek scene wordt dan weer te lang doorgetrokken, vond ik ook op een bepaalde manier niet echt bij de rest passen (en blijkt achteraf dat dit ook nog eens helemaal niet echt heeft plaats gevonden.).

Ook het vrij abrupte einde vond ik enigzinds teleurstellend en net te makkelijk.

Possitieve punten zijn allereerst de wisselwerking tussen de twee hoofdrolspelers, die erg goed was, ook de acteerprestaties waren zeer goed.

Verder een aantal keren erg moeten lachen, zeker bij de beginscene en bij de opera.

Kortom: leuk, goed gemaakt, maar voor mij niet de topper die velen er in zien, maar wel een film, die leuk genoeg is om nog eens een keer te bekijken.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Gebaseerd op geeft toch al aan dat het geen letterlijke verfilming is. Er is juist niet mee aan de haal gegaan. Er zijn aanpassingen en veranderingen maar het is bijvoorbeeld niet gruwelijk overdreven.

Ik ging kijken met het idee "een franse drama/komedie, ik zie wel waar het schip strand", maar het schip strandde niet! Dit is een van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien.

Echt een bijzonder deugddoende film. Een lach en een traan (van ontroering).

Vriendschap is onbetaalbaar. Het krikt een mens op naar een mooier en hoger niveau.

Wie naar deze film kijkt, leert nog eens te beseffen dat we dikwijls veel te serieus omgaan met wat 'het leven' heet.

En tenslotte is er de liefde!! Abdel en Philippe vonden ze.

Prachtige acteerprestaties en schitterende soundstrack! Laat 'Les intouchables' niet links liggen...

Het maakt je donkere dagen goed.

Dit is niet mijn genre dus had er ook weinig verwachtingen van. Echter moet ik na het bekijken van deze film toegeven dat het toch een van de betere films is die ik dit jaar gezien heb.

Vanaf moment een zit je eigenlijk al in de film en ondanks het aandoenlijke thema ligt de nadruk vooral op de humor en die kwam bij mij zeer goed over.

Daarnaast is er een super goede chemie tussen de hoofdpersonages en zelfs ook met de bijrollen. Met name die leuke dame en de wat oudere hulp waren super.

Alles lijkt op zijn plaats te vallen in deze film en ondanks dat het een feelgood movie is weet hij enorm te overtuigen.

4.5 ster en dat is meer dan verdient

Hilarische film met ijzersterk acteerwerk. Ik kijk zelden films een tweede keer, maar deze zou ik zo weer opzetten. 4 Sterren.

Pareltje van een film die de lachspieren regelmatig laat werken.

Goed gespeeld en ook nog eens boeiend.

Er zouden meer van dit soort films moeten worden gemaakt in deze donkere tijden.

Toen ik deze film in februari 2012 op het PAC festival zag (en iedereen voor was ) was dit een van de vijf films waar ik het minst van verwachtte. Poster sprak me niet echt aan, en genre drama/komedie. Door mijn lage verwachtingen sprong deze film mijlenver overal boven uit. Fan-tas-tisch! Zelden zo goed gevoeld bij het verlaten van een bioscoop zaal. Ja, en toen de mond op mond reclame. Ongeveer een half jaar later vertelde iedereen elkaar dat hij deze film móest gaan zien. Ik had m allang gezien en had niet durven dromen dat deze film zo populair zou worden, inderdaad, helemaal op eigen kracht. Deze film verdient voor mij een vette 4,5! Het is jammer om te zien dat mensen rond de 3,5 stemmen omdat ze torenhoge verwachtingen van deze film hadden. Deze film verdient het gewoon!!

Intouchables is een film die me waarschijnlijk nooit zou zijn opgevallen als het niet zo'n hoge beoordelingen had gekregen. En eerlijk is eerlijk.. dat verdient hij ook. De film behoort tot de betere dramafilms. Het acteerwerk van zowel François Cluzet als Omar Sy is erg goed. De groeiende vriendschap tussen de twee compleet verschillende mensen wordt prachtig weergegeven. De film weet een prima belans te vinden tussen komedie en drama. De film kent aardig wat momenten waar ik hardop bij heb moeten lachen, bijv. de onwetendheid van Driss in het begin, de meningsverschillen wat betreft cultuur en het scheren van Philipe. Maar de film weet je ook op diverse vlakken te raken. De film is ontzettend veelzijdig, niet alleen qua genre, maar ook wat betreft de dingen die zich afspelen in de film (De verzorging van Philipe die tevens opnieuw probeert verliefd te worden, de problemen van de dochter van Philipe, de achtergrond en het geflirt van Driss etc.). Daarnaast maakt de film gebruik van prachtige settings in Parijs en heeft de film een soundtrack die perfect aansluit bij de film. Dit is zo'n film die ik vaker wil zien, en het zou dan ook best kunnen zijn dat er nog een hoger cijfer uitrolt. Dit is gewoon een erg bijzondere film, die je helemaal inpakt en die geen moment verveelt.

4*

Prachtfilm