Mirror Mirror (2012)

Ik vond er niks aan. Het grootste punt was inderdaad dat Roberts totaal niet eng of door en door slecht overkomt. Ik zie haar sowieso niet graag in dit soort rollen. Totale miscast wat mij betreft.

Het was een teleurstelling. Misschien ook omdat ik nog met herinneringen in mijn hoofd zat van toen ik klein was en hoe geweldig ik Sneeuwwitje toen vond, en hoe vreselijk eng en gemeen de koningin was, en hoe knap en lief de prins, de romantiek.. etc. Daar was dus niks van over, totaal van de tafel geveegd.

De dwergbandieten werkten me ontzettend op mijn zenuwen, dus dat was ook al niet helemaal geslaagd voor mij. Zelfs de kinderen waar ik het mee keek (8 en 10 jaar) vonden het totaal niet leuk. En dat einde... daar ga ik serieus niet eens over beginnen.

Het enige pluspunt was dat het er mooi uit zag en de locaties en SE goed verzorgd waren. Daar is dan ook mee gezegd. Jammer, snap ook niet dat Collins zich hier voor leende.

Beste Singh totdusver.

Ik vind hem altijd wel een interessant regisseur, maar meestal komt het er niet helemaal uit. Dat deed het in dit iets kinderlijker filmpje wel. Nu het allemaal niet zo serieus en duister moet, komt het sfeertje veel beter over.

Begin is in ieder geval briljant. De film had zo volledig in die stijl gekund, 't is dan ook even omschakelen wanneer Collins plots in levende lijve verschijnt. Samen met Roberts een beetje beperkt in het rol, maar niet zo slecht dat het ging irriteren. Andere personages waren wel leuk ingevuld, vooral het dwergenstel dan.

De prachtig uitgewerkte setting, vaak erg mooi camerawerk en strakke cinematografie zorgen voor het meeste plezier, maar ook een hoop kleine details (zoals de stelten van de dwergen) houden het vlot en fris.

Wat mij betreft mag Singh gewoon verdergaan op deze manier.

3.5*

Leuk vormgegeven, laat dat maar aan regisseur Tarsem Singh over, maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over. De film is vlak, flauw en bijzonder voorspelbaar. Julia Roberts is best leuk als narcissistische heks en ook om Nathan Lane moest ik soms best lachen, maar het is te weinig om de boel te redden. De eerste paar geanimeerde minuten vormen het hoogtepunt van de film, daarna wordt het snel minder. De muzikale finale is echt te triest voor woorden. Minste Singh tot dusver.

De visuele uitwerking is zoals je van Tarsem kunt verwachten opnieuw op en top, al vind ik zijn films in dalende lijn gaan. Hij kruist de clichés uit de Disney film met de verfijnde Indische cultuur die hem welbekend is zoals het sultanpaleis en het Bollywood-einde. De kostuums van wijlen Eiko Ishioka zijn erg mooi. Hoe Tarsems films zonder haar esthetische finesses verder moeten is me voorlopig nog niet duidelijk. Er is verder ook nogal wat dat me minder kon bekoren. Een overhaast verhaaltje waarin alles te snel gaat, te weinig verschillende settings, teveel aandacht voor Julia Roberts en een écht ontbrekend liefdesverhaal tussen prins en prinses nemen veel van de magie weg die een echt "Sneeuwwitje" nodig heeft.

PS : Wist niet dat Phil Collins zo'n mooie dochter had...

Veel andere meningen, maar ik vond het een leuke film. Roberts is geweldig als valse heks zonder dat ze eng is. Het (simpele) verhaal volgt net niet helemaal het sprookje waardoor het genoeg blijft boeien. Natuurlijk is het einde voorspelbaar, maar het liedje dat ineens losbarst is echt een vlag op een modderschuit: totaal overbodig.
Special effects zijn erg mooi en de kostuums zijn sprookjesachtig zonder gelijk in Dinsey of Anton Pieck-stijl te vervallen.

Wat een saaie film. Zelfs Julia Roberts kon het niet redden.

Er zitten wel een aantal leuke scènes in Mirror Mirror, maar nooit is het echt speciaal. Iedereen speelt op "cruise-control". En Lily Collins kan niet acteren. De speciale effecten waren best goed. Maar die twist op het einde zag ik wel aankomen. En dat Bollywoodding trok echt op niks. 2*

Singh’s Sneeuwwitje.

De Indiase regisseur Tarsem Singh heeft met eerdere films, zoals ‘The Cell’ en ‘The Fall’, al laten zien dat hij met een fraaie vormgeving in zijn element is. Ook het onlangs verschenen actiespektakel ‘Immortals’ is visueel gezien dik in orde. De filmmaker weet de balans tussen kunst en kitsch erg goed te bewaren. Zo ook tijdens de opening van deze kinderfilm, wanneer Sneeuwwitje eventjes geanimeerd in beeld verschijnt om vervolgens over te gaan in een echt mens. Sowieso is de introductie van het beroemde sprookje een feestje voor het oog.

Sneeuwwitje kent dit jaar een heuse revival met het vrijwel gelijktijdig uitgebrachte ‘Snow White and the Huntsman’ dat, in tegenstelling tot dit, geen kindvriendelijke versie van het oude verhaal is. Ook pulpproductiemaatschappij The Asylum sprong op de sneeuwwitte geldtrein en komt met ‘Grimm’s Snow White’ op de proppen, die in sommige landen zelfs een 3D-release krijgt op bluray. De inhoud van Singh’s Sneeuwwitje is het overbekende verhaal, dat een boost krijgt door een en ander net iets anders te vertellen. Het hoofdthema blijft vertrouwd.

Het eindresultaat is een aangename kinderfilm, die hoogstwaarschijnlijk hoge ogen zal gooien bij de doelgroep tot een jaar of twaalf. Julia Roberts is geweldig als de valse stiefmoeder en ook Collins en de rest zijn prima gecast. De decors zijn wonderschoon en een vleugje humor voor volwassenen maakt de zit ook voor ouders goed te doen. Het blijft altijd lastig om beide doelgroepen te bedienen. Het betreft hier dan ook voornamelijk een film voor de kleintjes, die extra bediend worden door de Nederlandse en Vlaamse audio-opties.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Hartstikke leuke, door Singh op geheel eigen wijze vormgegeven versie van Sneeuwwitje, waarin de Zeven Dwergen voor de vrolijke noot zorgen. Heel erg luchtig en aardig en kleurrijk verfilmd, o.a. met fraaie Anton Pieck-achtige beelden van "de stad". Ik was bovendien aangenaam verrast door het Bollywoodachtige einde, maar dat komt allicht omdat ik nogal een liefhebber ben van de Bollywood-films vol muziek en dans. Tot slot: de perfect gecaste Lily Collins is werkelijk een plaatje.

Prachtige film om naar te kijken. Wat een schitterende beelden krijg je hier voorgeschoteld. Alles ziet er heel strak maar ook oogverblindend uit. Alleen al visueel gezien kan ik de film geen onvoldoende geven want het is gewoon af en toe een kunstwerkje om naar te kijken. Vooral dat strakke maakt het geheel erg bijzonder.

Met Julia Roberts als slechte koningin kon ik wat minder waarderen. Het is een leuk mens dat soms goed kan acteren maar als echte slechterik komt ze toch slecht uit de verf. Lily Collins vond ik wel erg goed gecast. Maar ja, het lijkt me wel moeilijker om een loeder te spelen dan een lief meisje dat iedereen graag mag. Maar misschien is dat persoonlijk.

Met de dwergen had ik niet zoveel. Ik kon er wel om lachen maar ze hadden van mij nog iets grappiger mogen zijn. Het bollywoodeinde kon ik eigenlijk wel waarderen. Het is een keer anders dan anders en echt heel erg uit de toon vallen vond ik het niet.

Best wel vermakelijk.

Mirror Mirror is minder fantasierijk dan die andere versie uit 2012, Snow White And The Huntsman, maar richt zich voornamelijk op humor. Alle personages (behalve Sneeuwwitje zelf) zijn een parodie.

Op zich kan dit best vermaken, maar af en toe wordt het allemaal net té kinderachtig. Het einde is daar wellicht een goed voorbeeld van, wat een gedrocht.

Lily Collins is - hoewel voorzien van wenkbrauwen waar zelfs Sean Connery jaloers op zou zijn - een aangename verschijning en zet een frisse Sneeuwwitje neer. Grappig is ze niet, maar wel gewoon leuk.

Armie Hammer kan er ook nog net mee door, maar Julia Roberts is dan weer een miscast van jewelste. Ze is grappig noch eng. Ook die voice-over is verschrikkelijk.

Andere kleine bijrolletjes zoals die van Nathan Lane zijn wel leuk en bad guy-acteur #1 Sean Bean passeert ook nog op het einde.

Mirror Mirror duurt wellicht iets te lang. Voorts is het aangenaam kijken: aan allerlei kleurenpaletten en ingenieuze kostuums geen gebrek. Ook de gebruikte CGI ziet er dik in orde uit. Dat lied aan het einde is dan weer een serieuze misser.

3

Aardige film waarin de jonge prinses wordt verbannen door haar stiefmoeder. Zoveelste verfilming van het welbekende sprookje van Sneeuwwitje, ziet er dan ook uit als een echt sprookje. Kleurrijk met mooie kostuums en decors. Het geheel is wel wat aan de brave kant en ook de humor is nogal belegen. Verder best vermakelijk, ook vanwege een leuke rol van Julia Roberts als de stiefmoeder.

Een goede familie/drama/fantasy film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Julia Roberts....

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi landschap...

Doodsaaie verfilming van een bekend sprookje. Jammer, want het begon niet slecht met een fraaie animatie al waren de bedoelde grappen wel heel slecht. Sowieso was die stem, mevrouw Roberts, niet grappig en niet eng, twee dingen die zij wel moest zijn.

Wel was Collins een mooie Sneeuwwitje, beter dan Stewart in SW&tH en acteerde ze niet heel slecht. Die prins was ook niet slecht als bekakte vent. De dwergen waren aardig en zowaar af en toe grappig.

Maar de enige echte plus in de film waren de gekleurde kostuums en sets. De film zag er echt als een sprookje uit. Barok en kitscherig, maar dat past wel prima binnen het verhaal. Maar wel 1,5* omdat er niet doorheen te komen was. En een half eraf vanwege die laatste scène (braak, al komt dan wel de achtergrond van de regisseur terug). 1* dus.

Nogal karikaturale en vrije interpretatie van het sprookje Sneeuwwitje. Zo zien we pas op het allerlaatst een appel. De aankleding is goed verzorgd en dat is meteen ook het sterkste onderdeel van de film. Ik vind het eerlijk gezegd ook een pedo-prins want Sneeuwwitje ziet er hartstikke jong uit, net 18 inderdaad.
Geen aanrader, of je moet 12 en/of een liefhebber van sprookjes zijn.

Ik heb een soort Sneeuwwitjeweek (of eigenlijk 8 dagen), vanwege de bizarre lading aan verfilmingen van het sprookje dat momenteel uitkomt. Na het zeer matige Snow White and the Huntsman was Mirror Mirror aan de beurt. Blancianeves volgt waarschijnlijk maandag en misschien geef ik de Disneyversie nog eens een herziening dit weekend. Snow White: A Deadly Summer en Grimm's Snow White sla ik maar even over. Serieus, dat zijn vijf Snow Whites uit 2012. Waarom weet ik niet.

Als ze echter allemaal zo goed zijn als Mirror Mirror hoor je mij niet klagen. Door bijna iedereen slecht ontvangen en ik zag er ook het meest tegenop van alle films uit deze trend, maar het zou wel eens de uitschieter kunnen zijn. Tarsem Singh vind ik een regisseur die doorgaans mooie beelden weet te schieten en ook een oog heeft voor sets en kostuums, maar die het nooit in een goed afgewerkte film om weet te zetten. Het wordt op een bepaalde manier nooit echt één wereld die hij creëert en verhalen vertellen leek hij helemaal niet te kunnen. Tot aan Mirror Mirror, de film waarin het allemaal tot zijn recht komt.

Het deed me nogal aan een ouderwetse avonturenfilm denken. Dit kan een belediging zijn, maar ik moest vooral aan de betere van die films denken. Dan heb ik het over die enorm luchtige, vaak wat komische spektakels van de jaren '30 tot de jaren '50 die vaak in technicolor geschoten waren. The Adventures of Robin Hood, The Prisoner of Zenda, Moonfleet, dat soort dingen. De humor hier is wat zelfbewuster, maar buiten dat om past Mirror Mirror makkelijk in dat rijtje. Zelfs het kleurgebruik deed me wat aan technicolor denken en ik zou zweren matte paintings te hebben gezien. Alleen al die introductie van Snow White waar de camera door de lucht vliegt en van verre het paleis nadert om uiteindelijk dicht bij het raam van de heldin te eindigen. Hier worden vershillende technieken zichtbaar gecombineerd, maar op een manier dat het gewoon mooi wordt.

Zoals gezegd is Singh vooral gericht op het uiterlijk van zijn film en hier pakt dit beter uit dan ooit. Hij lijkt van bijna ieder moment een kijkfeestje te willen maken, maar waar dat eerder films opleverde waar je zat te wachten tot hij weer iets op het scherm toverde gebeurt dat hier bijna constant. De verbeelding van de spiegel, dat schaakbord, de kleren, de marionetten: het kan niet op. Het past allemaal in de wereld die Singh hier neerzet. Het overtreft makkelijk Snow White and the Huntsman die ook voor een speciale wereld probeerde te gaan, maar daarin vooral misstappen zette, waarschijnlijk omdat die niet kon kiezen tussen een kindvriendelijke sprookjeswereld en een wat meer volwassen duistere wereld. Mirror Mirror gaat gewoon doodleuk voor de kinderfilm en heeft de look van een warm sprookje.

Dus ja, voor volwassen avontuur moet je hier niet zijn. Het blijft luchtig en voor het hele gezin. Maar het is foutloos gedaan, met fijn uitgewerkte actiescènes en een verhaal dat misschien met een knipoog verteld wordt, maar dit niet ten koste laat gaan van de ziel van de film. De acteur lijken ook allemaal te weten in wat voor een film ze zitten en hebben er zichtbaar lol in. Julia Roberts heb ik eigenlijk nog nooit zo goed kunnen verdragen als hier. Maar Lily Collins steelt de show. Ze weet een brave rol van veel charme te voorzien. Leek me niet meteen een 'fairest of them all', maar wist me toch om te krijgen gedurende de film. Ze is zelfs overtuigender met een zwaard dan Kristen Stewart.

Net als Snow White and the Huntsman wordt het verhaal flink aangepast, deze zelfs nog meer dan de andere, wat ik eigenlijk niet verwacht had. Dit is eigenlijk hoe het sprookje van Sneeuwwitje zou zijn als zij een echt actief personage zou zijn (bij Disney is ze immers slechts een speelbal van de andere personages). Waar deze poging tot semi-feminisme nog geforceerd aanvoelde komt het hier natuurlijk over. De twists met de appel of met de reddende kus hadden flauw kunnen zijn, maar pakken hier goed uit.

In feite wordt er maar één vreselijke misstap gezet en die komt pas bij de laatste scène. Een Bollywoodnummer? Echt? Ik weet dat Singh een Indiër is en dat Snow Shite zang en dans moest terugbrengen in het land, maar moet dat met een nummer die totaal niet in de totale sfeer van het geheel past? Heel even lijkt de film een soort postmoderne Shrek-achtige film te worden, wat het ervoor telkens nét niet werd. Jammer, maar omdat de film dan al afgelopen is doet het niet veel schade meer. Alleen nooit meer doen, Singh.

Een van de grootste verrassingen die ik eigenlijk ooit gehad heb. Ik had nauwelijks hoop op een voldoende. Eentje voor de categorie: ondergewaardeerd.
4*

Geen onaardige Sneeuwwitje-variant. Op zich is alles in orde, humor, costuums, sfeer, acteerwerk, beelden, originaliteit (voorzover mogelijk met dit verhaal), noem maar op. Julia Roberts als 'boze stiefmoeder' was wel even wennen aangezien ik haar nooit in zo'n rol heb gezien, maar ze deed het niet slecht.

Leuk en onderhoudend. De slotliedscene had van mij gewoon de aftieteling mogen begeleiden, dan was niemand erover gevallen.

Een wat kiddy variant t.o.v. the Huntsman variant die in dezelfde periode verscheen. De aankleding is prachtig en Lily Collins is op haar mooist wanneer ze in haar blauwe outfit mag gaan stralen. De film is erg vermakelijk, maar mist uiteindelijk wel een spanningsboog om echt te overtuigen.

De luchtige toon is goed, maar uiteindelijk mis je toch wat actie. Ondanks de vele kritieken vind ik Roberts als bitch wel erg goed, maar mist de film ook in het verhaal een beetje een punch. De opbouw is wel goed, maar richting het einde wordt het allemaal wat stuurloos en eindigt het met een totaal uit de toon vallend Bollywood segment.

2,5*

Dat er iets aan het oorspronkelijke verhaal gedaan moest worden is logisch; het moet een boeiend verhaal zijn voor jong en oud. In die opzet zijn ze zeker geslaagd.

De beelden waren af en toe echt betoverend... zo mooi!

Er werd ook wel aardig, maar niet echt verbluffend goed en vol overtuiging geacteerd, maar dat was nog net niet storend. Julia Roberts vond ik daarentegen wel wat onder de maat - maar mogelijk was de opdracht van de regisseur; als kijker wil je toch ook door stemverheffing en veranderingen in grimas (maar dat laatste aspect is bij haar al lang al kansloos) ook een vuil secreet zien!; niet aldoor dat vlakke...

Het Bollywood op een eind bij de aftiteling kan toch niet erg zijn? Gewoon een grapje van de maker!

Kortom, erg leuk om eens te zien met de family!

3*

op zich niets verkeerd met de film maar toch heb je het gevoel dat je iets mist in deze film. Roberts doet haar best en in het begin is haar rol nog zeer overtuigend maar naarmate het verhaal vordert word zij ook niet meer boeiend door dat haar personage steeds hetzelfde moet doen. ook qua effects is de film geen topper. sommige zaken zijn wel goed uitgewerkt, maar vooral de omgeving (het kasteel, het dorp, de spiegelwereld) zijn duidelijk uit de computer gekomen en ook al weet je dat dat het geval was, in vele films is dat nauwelijks of niet te merken maar bij deze film dus wel. leuk is wel dat de dwergen ook effectief door dwergen worden neergezet en dat zorgt er toch voor dat alles wel wat natuurlijker overkomt. enkele zaken zijn veranderd aan het verhaaltje maar niets storend zonder de essentie van het verhaal te verliezen.

een leuke adaptatie van het sprookje voor kinderen door de olijke kleuren in het kasteel en de kostumering en een over the top prestatie van Julia Roberts, maar voor al de rest is dit maar een saaie, niet spannende, oninteressante verfilming.

Aardige hervertelling. De dwergen konden me niet echt bekoren maar de andere rollen vond ik goed uit de verf komen en de film weet voldoende te entertainen. Fijne aankleding ook, lekker kleurrijk en droeg goed bij aan het fantasy sfeertje. Ruime drie sterren.

Ik heb erg tegenstrijdige gevoelens over deze film.

Aan de ene kant:
- wat een heerlijke rol voor Julia Roberts! Ze leeft zich helemaal uit en geniet er zichtbaar van.
- ik kon de humor wel waarderen. Ja, het hondjesgedoe was flauw, maar toch wel grappig... Soms valt er in de vertaling wat weg, maar de dialogen (of monologen, als de boze koningin weer eens aan het woord is) zijn bijzonder snedig
- in tegenstelling tot Snow White and the Huntsman neemt Mirror Mirror zichzelf totaal niet serieus, wat de film mijns inziens enorm ten goede komt.
- Lily Collins ziet er, in tegenstelling tot Kristen Stewart in voorgenoemde film, ook echt uit als Sneeuwwitje. De dwergen zijn ook 'echte dwergen'.
- de kostuumafdeling heeft zich heerlijk uitgeleefd (maar waarom Sneeuwwitje een blauwe trouwjurk geven met een enorme oranje strik?)

Aan de andere kant:
- wat een enorm rommelige manier van filmen! Vooral tijdens de actiescènes stond het beeld zelden een seconde stil, wat het kijken erg onprettig maakt af en toe.
- de CGI was wel érg slecht voor een film uit 2012.
- het script lijkt wel een eerste versie te zijn die nog een flinke herziening nodig heeft. In plaats van voodoo-marionetten en een bijzonder slecht geanimeerd monster had ook wat meer aandacht besteed kunnen worden aan de personages, en een wat beter eind.

Al met al is deze film vrij belachelijk, zeker het einde. Sommige dingen zijn flink irritant, anderen weer heel vermakelijk. Aangezien dit een film is met een flinke knipoog ben ik bereid heel wat te vergeven.

Dit is een film waar Julia Roberts echt niet in paste. Het moet een dipje geweest zijn in haar carrière. Geef mij maar Julia Roberts in The Pelican Brief of als Erin Brockovich.

Mwa.

Zeker geen onaardige verfilming van het brave Snow White sprookje. Waarbij ik Snow White and the Huntsman al niet bepaald geweldig vond vind ik dit ook niet een al te geslaagde film. Alle potentie was er, de cast, de landschappen etc.

Collins is zeker geen slecht actrice, maar straalt niet echt een Snow White uit. Roberts is altijd vervelend, en hier wederom opnieuw. Het verhaal is maar weinig kloppend met de originele tekenfilm en ik denk dat daar de kritiek een beetje ligt.

Sommige scenes zijn leuk gedaan, evenals de sneeuwachtige landschappen via sets in beeld brengen. De liedjes vallen ook wat tegen, maar zijn in het algemeen best prima. Jammer dat het verhaal zo afwijkt aan het sprookje, dat kwam nogal warrig over.

Lily Collins als Sneeuwwitje is nog wel cute, voor de rest niet zo denderend en Julia Roberts als bad queen is maar pover.