Silver Linings Playbook (2012)

Wat een topacteer prestaties van Bradley Cooper, Robert de Niro en last but not least: Jennifer Lawrence.

Fantastisch!!

Het blijkt anno 2013 toch mogelijk te zijn om een blockbuster te serveren die een goede balans heeft tussen drama en komedie zonder allerlei flauwekul. Soms leek het even door te gaan slaan maar dat gebeurde zelden. Het script is boeiend en raast in een hoog tempo door. Leuke sitaties met sterk samenspel tussen Cooper en Lawrence en er komt van alles in terug wat je toch niet direct zou verwachten. Wel bleef dat wedden op de Eagles en heel dat fanatisme van Pat Sr. een beetje hangen. Aangename zit.

Holy shit. Is this Dancing with the Stars?

Na de vele lovende reviews over Silver Linings Playbook had ik zin om de film eens te gaan zien en ik had toch hoge verwachtingen. En dat was net het probleem. Ik had té hoge verwachtingen waardoor het enkel tegen kon vallen.

De film op zich is best wel goed en het verhaal is ook leuk om te volgen. De personages zijn stuk voor stuk boeiend en je leeft ook mee. Toch had ik in het begin wel last met Coopers rol. Pat jr. was niet altijd even sympathiek waardoor ik toch wat tijd nodig had om hem te kunnen waarderen. Het beste (en leukste) personage was zonder twijfel Tiffany. Prachtig neergezet door een fantastische Jennifer Lawrence. Lief, bizar en een tikkeltje gek. In The Hunger Games kon ik Lawrence niet echt waarderen. Waarschijnlijk kwam dat door het irritante personage Katniss.

Het verhaal. Dit is het zwaktepunt van de film. Hoewel het verhaal fris en luchtig is, heeft het soms zijn zwakke momenten. Sommige scènes duren net iets te lang waardoor je je snel kan gaan vervelen. Toch zit de film ook vol van goede stukken. Zoals de ontmoeting tussen Tiffany en Pat, het joggen, de danslessen en het leukste deel van de film was het einde. Leuk, grappig en zelfs spannend. Ondanks de saaie stukken voor de wedstrijd, heb ik vol spanning gekeken hoe het zou uitdraaien. Tuurlijk is het allemaal wel voorspelbaar, toch is het leuk en grappig.

Moest die Oscar nu naar Lawrence gaan? Ik zeg van wel. Ze zet een prettig gestoord personage erg geloofwaardig neer. Je leeft met ze mee en je krijgt een vreemde sympathie voor haar waardoor je niets anders kunt dan van haar houden.

3*

And the oscar goes to...Jennifer Lawrence.

En wat een natuurtalent is dat zeg, zij viel al eerder in positieve zin op in Winters Bone.

Ik vind Silver Linings Playbook echt een dijk van een film. Zelfs de leukste film in jaren, waarbij alle puzzelstukjes op originele wijze in elkaar vallen. Meestal is het einde van een film in dit genre lastig en voorspelbaar, maar alleen al de wijze waarop Russel de (ex)vrouw van Cooper buiten spel zet zonder dat zij een woord uitspreekt is, is van grote klasse. Leek een beetje op het einde van Lost in Translation, waarvan we ook nog steeds niet weten wat er in het oor van Scarlett gefluisterd wordt. En dat is slechts een van de vele scene´s die er uit springen. De hele cast schittert hier, de Niro is eindelijk weer eens top, maar ook de vriendenclub en de lotgenoten van Cooper doen het prima. Wat is het toch geweldig als je zo´n prachtig verhaal op het witte doek kan toveren. De chemistry van Cooper en Lawrence spat werkelijk van het witte doek en het moet toch vreemd lopen als we niet hebben gekeken naar een instant klassieker.

De volle mep en aanschaf op BluRay is een kwestie van tijd. Daarna volgen vele herzieningen, zoveel is zeker. Voor de twijfelaars.......Gaat dit zien !

Ik heb gehoord dat de AH volgend jaar met een nieuwe actie begint; bij 10 euro aan boodschappen een gratis oscarnominatie.

Silver Linings Playbook is voor mij vrij doorsnee, binnen de lijntjes gekleurd en zelden verrassend. Hoe kan dit nou 8 oscarnominaties waard zijn?

Verder best een leuke film, al had ik de hele tijd het idee dat Cooper zijn aandoening "speelt". Het dansje aan het einde was wel leuk, maar daarna vervalt de film weer in een zoetsappig en makkelijk afgerond einde.

Jennifer Lawrence speelde goed.

prima acteerprestaties in ietwat hysterisch beginnede film!!!!

Geweldige romcom drama! Heel goed geacteerd!! Ik werd eerst wel helemaal gek van de herrie en de drama's. Uiteindelijk super voorspelbaar, maar eigenlijk wilde ik ook niet dat hij anders zou eindigen

Wat een prachtige (en verrassend goeie) rol van Bradley Cooper, terecht een Oscar-nominatie. Prachtig tegenspel van Jennifer Lawrence (terecht een Oscar). Ook Robert de Niro was erg geslaagd. Kortom: een aanrader!

Aangenaam, houdt de aandacht quasi altijd vast. Silver Lining Playbook is best genieten, maar mist 'iets' om zich te onderscheiden of een sparkle te weinig.

De balans tussen drama en humor (hoewel het eerder 'feelgood' is, zeker niet storend) loopt goed, net zoals de chemie tussen Cooper en Lawrence. Verhaal is zelf ook boeiend, het enige waar ik wel moeite mee had was de enorme, blijvende parallel die men bleef trekken tussen Football en het koppel. Het hele gedoe van de weddenschap was te absurd voor woorden, en hield ook helemaal geen steek. Gelukkig werd dat niet té fel op de spits gedreven waardoor het niet het laatste kwartier volledig om zeep hielp..

Zo lijm je verschillende verhaallijnen aan elkaar. Vond ik ook niet sterk.

Opvallend dat veel dit een feelgood film vinden terwijl het imho het tegendeel waar is.

Het einde maakt het voor veel mensen een feel-good movie......

Dat zou de denkwijze wel zijn. Zucht..

Die denkwijze is natuurlijk wel logisch als je de film als rom-com beschouwd.

Maar wat weet ik ervan, ik ben een van de weinige die de film een dikke onvoldoende geeft.

Vind ik onlogisch. Een film die 99% uit zwaar drama bestaat en met een idyliisch einde kan zich nooit kwalificeren als feel-good film, met zo'n denkwijze is Broken Circle Breakdown ook een feelgood film.

Ik raak 'feelgood' aan, omdat ik de humor nergens écht heel grappig vind, maar wel amusant.
Daarom vind ik de balans tussen drama/feelgood wel goed zit.

Anderzijds, zou ik wel willen weten waarom je dit niet als 'feelgood' zou aanzien? Imho zijn er maar een handvol scènes die het drama van zo'n stoornis écht lieten zien (vb. moodswings waar Pat zijn trouwvideo zoekt, scène waar Tiffany begint te roepen dat Pat haar lastigvalt...) , en die vond ik wel sterk, schetste de personages wel. Daarnaast werd de bipolaire stoornis te vaak uitgespeeld als een soort aggressie-controle, waardoor de film toch wel afvlakt. Ook het einde met de funny dance, de exacte 5.0, de kus te midden op de straat, de afloop dat iedereen gelukkig is ten huize Pat zijn toch wel allemaal zaken die de film bewust duwt naar zo'n gevoel op het einde.

Edit:


Deze film, in tegenstelling tot Broken Circle, bestaat helemaal niet grotendeels uit zwaar drama. Elke scène wordt bijna opgeleukt door een one-liner hier en daar. En het 'zware drama' dat in deze film zou zitten, heeft me nergens écht geraakt zoals Broken Circle dat wel deed.

Het 'zwaar drama' wordt in de beoordeling ondergeschikt gemaakt aan de verhaalstructuur die je vaak ziet in een romantische komedie/drama en die in deze film netjes gevolgd wordt, vandaar dat het gros van de kijkers dit als zodanig beoordelen.

De seriousness van zijn stoornis speelt een hele aanwezige rol, en ook i nde scenes doorspekt met humor blijft het zware gewicht dat aan die stoornis hangt de film domineren. Een feelgood film moet toch vooral over heel de speelduur vertederend en grappig zijn en moet het niet vooral hebben van een klein deel van de film (procentueel gezien). Een Kikujiro is voor mij altijd nog het meest toonaangevend voor een feelgood film.

Al zal ik wel weer veel te ver van de casual filmganger staan en te serieus zijn. De casual filmkijker zie ik in de bios ook stuk gaan door serieuze brute geweldscenes, als je dat al grappig vindt dan is dit inderdaad wel een feelgood film. Ik vind bepaalde thema's in SLP zo serieus dat ik dit onmogelijk een feelgood film kan noemen, eerder een tragicomedy of iets in die richting.

Dan nog maakt het dit nog geen feelgood film. Ik spreek ook niet tegen dat dit een komedie is, dat is het deels ook maar een feelgood film? Echt niet.

Als het aan het einde van een film bij elkaar komen van de twee hoofdpersonen voor de meeste betekent dat het een feelgood-film is, wie ben ik dan om dat tegen te spreken?

Zwaar drama vind ik wel wat overdreven, maar blijkbaar wordt het dramatische gedeelte niet of nauwelijks meegenomen in de beoordeling. Het einde maakt blijkbaar de meeste indruk.

Ok. Dan is dus bijna elke film die goed eindigt een feelgood film? Nee, dat is een endgood film. Een feelgood film moet je over de hele speelduur een goed gevoel geven. Maargoed, zal de enige wel zijn die zich niet zo goed voelt als ziektes als een leidraad door een film lopen.

Ik vind het óók geen feel-good film, laat daar geen misverstanden over bestaan. Probeer mij alleen te verplaatsen in de kijker die dit wel vindt.

Ik vond de gehele film ruk, dus een goed gevoel heb ik tijdens het kijken van de film al helemaal niet gehad (op JL na dan)

Is overigens ook geen verwijt, ook niet in die het wel een feelgood film vinden maar heb wel graag inzagei n die gedachtegang. Ik kan er zelf niet bij. Al ben ik erg gevoelig als het gaat om ziektes, dat wel even vooropstellen .

Ach, weet je...iedereen beleeft een film op zijn of haar eigen manier. Ik heb zelf ook wel eens dat ik een film helemaal geweldig vind en dat een ander de film volledig afkraakt op de punten die ik nou juist wel enorm goed vond en dat dat je zelfs kwaad maakt. Ieder mens is uniek.

(referentiekader: Hoe kun je nou supporter zijn van een club als Feyenoord? Voor mij onbegrijpelijk, voor een ander volstrekt logisch. )

Je hebt gelijk maar een open deur. Dat zou discussies al overbodig maken, en laat dat nou net de core business van de site zijn .

''Characterized by or designed to encourage a feeling of often superficial happiness or satisfaction'' (link).

Dit lijkt me toch niet het geval geweest en zo subjectief als een favoriete voetbalclub kun je het ook niet zien...

Wél als een happy-end voor jou de voldoening geeft die je in een film zoekt.

En referentiekader refereerde aan 'beleving' en niet zozeer aan 'feel-good' al zijn de twee nauw met elkaar verbonden, gezien de vele reacties.

Voetbal is een en al subjectiviteit. Moet de eerste nog tegenkomen die 'oprecht' objectief tegen het spelletje aankijkt.

Een 'feel-good movie beleving'? Mij lijkt dat die beleving dan gebaseerd is op het feit dat je zojuist een feelgood movie hebt gezien. Waarom noem je het anders feel-good? Laat die term gewoon achterwege als je iets anders bedoeld...

Precies. De film is géén feel-good, maar velen beoordelen het wel als zodanig. Waarom dan?

De enige verklaring die ik kan bedenken is door het happy-end en dat dat de 'filmbeleving' dusdanig beïnvloedt dat de term feel-good meer dan eens gebruikt wordt.

Dat is dan wel onterecht...