Dressed to Kill (1980)

De gehele structuur van de film evenals vele invullingen komt overeen met Psycho. We beginnen met een protagonist waarbij in eerste instantie de suggestie wordt gewekt dat deze een ander probleem heeft en dat deze het subject van de film is. In Dressed to Kill zijn dat seksuele perikelen en in Psycho is dat het stelen van geld. Op het moment dat de problemen hoog zijn opgelopen wordt het hoofdpersonage uit het niets vermoord en krijgen we een nieuwe protagonist voor de 2e akte. Deze gaat op onderzoek uit (met de hulp van iemand die in feite los van haar staat maar ook de vermoordde kent, en antwoorden wil) op de moord van de vorige protagonist en loopt daarbij zelf gevaar. Tevens is er een sympathiek personage waarvan we weten dat deze de antagonist beschermt. Op het einde van de 2e akte besluit de protagonist een ruimte binnen te treden waar het geheim van de bewaarder van de antagonist ligt (Dat is bij Dressed to Kill het kantoor van de psychiater en in Psycho het huis van Bates). In de hierop volgende scene komen we er achter dat de geheimhouder in feite de antagonist is en dat het hoofdpersonage in enorm gevaar verkeerd om vervolgens door een derde gered te worden. Dit wordt in Dressed to Kill zelfs in een dusdanige vorm gegoten dat de antagonist ook hier vrouwenkleding draagt tijdens het moorden en op een soortgelijke wijze op de protagonist afstuimd. Uiteindelijk wordt in een bijna exact dezelfde scene als in Psycho door de politie uitleg gegeven over de psyche van het hoofdpersonage.

Dat de film de structuur van psycho heeft is natuurlijk bekend:

Eerste zin van Allmovie's Dressed to kill review:

'Just as Brian De Palma's Obsession rewrote Vertigo, Dressed To Kill rewrites Psycho.'

Maar goed dat gaat over structuur en niet over invulling: anders zou deze film gaan over een verlaten motel langs een overbodige weg. Hebben beide moordenaars dezelfde motivatie en zouden de overige hoofdpersonen dezelfde achtergrond hebben!

Beter goed gejat dan slecht verzonnen! En de invulling van De Palma is boeiend genoeg in deze film, bijv. de lange museumscene.

Helemaal mee eens en wat een geweldige film is dit zeg.

Museumscene lijkt ander ook wel wat op die van Torn Curtain

Is dat zo? Dat ga ik eens onderzoeken .

Tsja, ik vind de uitwerking en invulling dus beduidend minder indrukwekkend en vind het een tamelijk inspiratieloos knip- en plakwerkje. Ik heb beter gezien van De Palma.

Dressed to kill heeft duidelijk inspiratie gehaald uit Psycho en refereert er ook voortdurend naar. De film is zeker niet slecht, maar mist voor mij toch wel iets. Voor mij is de film niet meer dan een spannend detectieve-onderzoek. Dat met die travestiet is goed gevonden, maar er had toch wel wat meer uitgehaald kunnen worden. Naar het einde toe werd het wel een beetje te doorzichtbaar zodat je niet echt meer voor verrassingen kunt komen te staan.

De acteerprestaties zijn zeer goed en bepaalde scènes zijn erg knap geschoten en erg spanningsverhogend. Zo denk ik meteen aan de liftscène, meteen het spannendste moment van de film. De ontknoping vond ik nu niet meteen speciaal en bij de laatste scène probeert Brian De Palma hetgeen over te doen wat hij bij Carrie ook al gedaan heeft. Niet dat het geen effect had....maar toch.

Bovenmatig detectievefilmpje dat in zijn tijd met bepaalde scènes en het thema erg provoceerde, maar nu toch wel zijn impact mist anno 2009. Maar dat kan ook omdat bepaalde scènes misschien iets te traag aanvoelen?

Ps: Die zoon baalt waarschijnlijk dat hij 20 jaar te vroeg is geboren, hij zou zo getypecast kunnen worden als Harry Potter. Wat een sterke gelijkenissen !!

3,5

"een enorm spannende thriller" stond er op de dvd hoes , nou ja ik vond deze film eerder een comedy dan een thriller....

Wel goede acteerprestatie van het meisje dat getuige was....

Heb deze film vele jaren geleden gezien en toen vond ik hem schitterend, maar nu ik hem terug gezien heb op DVD kon hij me toch niet meer zo bekoren. Is het misschien omdat deze film al 29 jaar oud is?

Toch nog 4* oor de uitstekende acteurprestaties van de hoofdrolspelers

Prima erotische thriller van De Palma, hoewel wel iets minder dan zijn thriller "Body Double" ook uit de jaren tachtig toen Brian de Palma duidelijk op het hoogtepunt van zijn carrière was. Goed geacteerd ook door Michael Caine en Angie Dickinson. "Dressed to Kill" is voor mij toch ook De Palma's film waarin de invloed van Hitchcock het sterkst aanwezig was, gezien de duidelijke verwijzingen naar Vertigo en Psycho.

3,5*

Inderdaad. Stilistisch sluit deze film veel meer aan bij het Giallo subgenre dan bij Hitchcock.

Ik had trouwens begrepen dat Brian De Palma graag de thriller "Cruising" uit 1980 had willen verfilmen met Al Pacino, maar omdat hij de rechten niet kreeg van het boek had hij maar besloten om deze film te maken.

Ik heb ooit jaren geleden eens een begin stukje van deze film gezien op tv, ik vond het toen een bizare film wat bij mij erg saai overkwam, maar nu ik de trailer een tijdje geleden terug heb gezien op Youtube, wil ik deze film zeker nog eens een kans geven.

De film heeft wel wat overeenkomsten met "Psycho", maar ik heb Norman Bates nooit gezien als een frustrerende transsexueel.

De film zou te omschrijven zijn als "bizar", maar toch zeker niet als "saai". Ik zou m zeker proberen.

Oké dankje, ga ik zeker eens doen.

Wat me weer verbaasde, was hoe De Palma een verhaal met beelden vertelt. Vooral in die museumscène zonder woorden... Een complexe menselijke paringsdans, van toenadering zoeken en afstand scheppen, prachtig verteld zonder woorden.

Inhoudelijk is Dressed niet zo gelaagd als Blow Out of Body Double, stilistisch gezien is hij minstens even briljant... Tja, stijl is inhoud bij De Palma.

In deze film is het geheel dan niet perfect afgewerkt, maar dat is ook niet waarop hij focust. Hij wil geen verhaal in beelden vertellen, maar je meetrekken in een visuele beleving, een verzameling van geniale scènes... Dit is film maken!

O ja: ook nog complimenten voor de acteerprestaties en de muziek van Pino Donaggio.

Dressed to Kill blinkt vooral op cinematografisch vlak uit. Een mooi voorbeeld daarvan is de museumscène, waar De Palma de setting optimaal gebruikt om een lange scène boeiend te houden. Zonder dialogen, gewoon met 'body language', een meeslepende cameravoering en de mooie muziek van Donaggio. Ook de moordscènes zijn weer indrukwekkend. Ze worden op een geniale manier rustig opgebouwd, wat de nodige suspense erin houdt.

Verhaaltechnisch sluit de film perfect aan bij Sisters: het eerste deel krijgen we iemand te zien die het hoofdpersonage lijkt te zijn, maar deze wordt vermoord en de rest van de film focust zich dan op het onderzoek. Natuurlijk zijn beide films plotgewijs gebaseerd op Psycho. Ook de acteerprestaties zitten snor. Nancy Allen weet vooral te overtuigen dankzij haar nadrukkelijke intonatie en ook Dennis Franz heeft een aardige bijrol als lompe flik.

Het mysterie in de film wist me echter niet te boeien. Het zit minder ingenieus in elkaar gevlochten als dat van Sisters of Blow Out. Bovendien duurt de film een kwartier te lang. De laatste douchescène leek wel bijna een verplichte allusie naar Hitchcock (al waren er daarvoor ook genoeg) en het wordt al helemaal rampzalig wanneer deze scène ontaardt in een identieke kopie van het einde van Carrie, zelfs met dezelfde actrice. Dat voelde toch even als een herkauwing aan.

Gisteravond nog eens gekeken, afgezien van de dubbele 'climax' een fantastische film. Deed het zowat in mijn broek van de spanning ondanks dat ik de film al zeker een keer of vijf gezien heb en de centrale 'gimmick' van buiten ken!

Ja, hij is echt spannend. Opmerkelijk ook dat het einde (Caine is de moordenaar) bij mij compleet onverwacht kwam toen ik hem voor het eerst zag. Terwijl ik wist dat het een herinterpretatie van Psycho was, en ik die film al vaak gezien heb.

Vroeger echt te vaak gekeken. Was vooral helemaal verslingerd aan die museum scene

Dat vind ik ook veruit de mooiste scène.

Wat mij opviel tijdens een herziening van meer dan tien jaar later, is dat de soundtrack hier en daar erg veel lijkt op die van Carrie. Inderdaad, Brian De Palma's eerdere film werd ook voorzien van een soundtrack door Pino Donaggio .
In deze film is die alleen iets té aanwezig soms en te dramatisch.
Op andere momenten, zoals bij het einde, weet het prima spanning op te bouwen.

De film zelf is wel aardig. Er zitten mooie scenes tussen, zoals een in een lift en een ander in een metro, maar de stukken tussen de actie/spanning scenes door zijn soms wat saai doordat het karakter van Nancy Allen en haar latere sidekick eigenlijk geen diepgang krijgen, met name die laatste hangt er soms maar wat bij zonder echt overtuigende motivatie. Qua uitstraling vind ik Allen niet erg boeiend, maar dan weer wel aardig passend bij haar rol.

Angie Dickinson daarin tegen weet veel betekende blikken neer te zetten zonder ook maar een woord te gebruiken. Haar scenes zijn dan ook om van te smullen, zoals die in het museum en de lift.

De Palma leent het een en ander uit Hitchcock's Psycho, maar doet er eigenlijk niets nieuws mee, behalve een droge uitleg tegen het einde.
De laatste scene lijkt overigens verdomd veel uit die van Carrie, overlevende word gillend wakker uit een nachtmerrie en lijkt ontroostbaar, en heeft zelfs een soundtrack die lijkend is.

In Psycho zat ook een uitleg... En het feit dat Dickonson een mooiere rol neerzet kan opgevat worden als een kick op een vrouw in permanent levensgevaar? En die sidekick lijkt mij een redelijke motivatie te hebben.. als je de puber bedoeld natuurlijk. Daarnaast zoekt dePalma waarschijnlijk niet naar originaliteit maar enkel effectiviteit (maar een zo'n effectief mogelijke scene vind ik altijd wel weer origineel, in ieder geval een goede motivatie)

De vrij hoge waardering van Dressed to kill is me eerlijk gezegd een raadsel. Het begint al met een wegtrekker door wat erotisch bedoelde scenes met een afzichtelijk oud wijf. Vervolgens ontrolt zich een flinterdun thrillertje met tal van onlogische momenten, overgoten met walgelijke potsierlijke muziek. Ook de door anderen geroemde muzeumscene was absurt en onlogisch (met dezefde onoorlijke muziek) en kon ik missen als kiespijn. Enige pluspunt is een degelijk Caine en de aardige plotwending richting diezelfde Caine. De laatste tien minuten sloegen alles. Kennelijk vond da Palma zijn film wel erg kort geworden, dus "droomde" hij er nog maar wat tijd bij. krappe *1/2 en tussen mij en Da Palma zal het wel nooit wat worden.

Toch een mindere De Palma. Ik vond Caine als psych niet bepaald geweldig gekozen (met 'Get Carter' vers in het geheugen zat ik regelmatig te wachten op een 'Do me a favour!', maar die kwam niet...) en Dickinson af laten slachten in het eerste deel van de film : hemeltergend! Maar goed, nog niet onoverkomelijk.

De scene in het museum is prachtig, dat geef ik grif toe, die in de lift mooi én naar tegelijk, ook niets op aan te merken. Maar dan krijgen we een lading dialogen en gebeurtenissen die me weinig deden, zoals Caine en Franz op het politiebureau (wel weer leuk versneden met Gordon's afluisterpraktijken), een matige (mooi is ze wel) Nancy Allen en de hier geroemde scene in de metro wordt overschaduwd door een gebrek aan logica, of moet ik zeggen een overdaad aan toevalligheden; Allen wordt lastiggevallen door een paar figuren, maar de door haar aangesproken agent kijkt alleen even links en rechts (en heel toevallig op het juiste moment springt de bende in de metro) en neemt haar dus totaal niet serieus, stapt uit en daar komt de bende aan... dan wordt ze gegrepen en als donderslag bij heldere hemel is daar Gordon met mace die de moordenaar tien seconden blind maakt, maar die loopt wel gewoon de metro uit en ontsnapt...

En zo is er meer aan te merken én te prijzen, maar ik laat hier maar bij. Eigenlijk een film met evenveel plus- als minpunten, dus te waarderen met een zeer gemiddeld cijfer:

3,0*.

Aardige film.

Er mag wel wat meer gebeuren in de film, maar als er iets gebeurt is het zeker spannend.

Er staat hier dat het een horror / thriller is, maar ik vind deze film beter bij het genre thriller passen.

3,0*

Uitstekende thriller.

Dat dit een ode (ik neem het woord kopie niet in de mond) is aan Psycho, maakt mij niet veel uit. Bij dit soort films gaat het om de spanning. En ik moet zeggen dat ik meer dan eens op het puntje van m'n stoel heb gezeten. Meer dan bij Psycho, eigenlijk.

Het begint nochtans niet erg sterk met een vreselijke douchescène die zo fake is als maar zijn kan. Ook de 20 minuten die daarop volgen zijn wat vaag, maar na de liftscène - die niet bepaald goed in beeld gebracht is - komt de vaart er best goed in en krijgen we nog een uur een amusant wodunitplotje voorgeschoteld.
De ontknoping an sich had ik - hoewel vrij doorzichtig, eigenlijk - niet zien aankomen. De Palma laat wel een steek vallen op het einde. Die droomscène - hoewel spannend - had niet gehoeven.

Het acteerwerk valt vrij goed mee. Michael Caine is heel goed, en ook Nancy Allen weet te overtuigen. Bij de bijrollen is het af en toe wat minder, maar echt erg is het niet.

Brian De Palma weet een paar geslaagde scènes qua spanning af te leveren. De museumscène bv zegt veel, maar dan zonder woorden. Zoiets is toch wel knap werk.
Het wordt ook altijd spannend als het spannend moet worden, toch niet onbelangrijk voor een thriller.
Dressed To Kill neemt zichzelf niet al te serieus; iets waar veel genregenoten een voorbeeld aan kunnen nemen. Het maakt de beleving des te aangenamer.

4

Hitchcock-achtig, psychoseksueel, strak, soms wat traag, maar onderhoudend horror vermaak van de bovenste plank, waarbij Brian De Palma het verhaal via de camera vertelt (de regisseur lijkt iedere centimeter van het scherm te willen gebruiken) en het script is geweldig. De ingrediënten: horror, romantiek, komedie en een beetje porno. De cast speelt uitstekend.

Een groot aantal liefhebbers hebben zich begin jaren tachtig naar de bioscoop gehaast om Angie Dickinson naakt te zien. Wisten zij veel!

Angie had vast een body double. Zojuist herzien. Einde leek wel erg veel op die van Carrie.

Ja, zou je echt denken, van die body double?