Dressed to Kill (1980)

Duidelijk waar De Palma de mosterd vandaan haalt. Dit keer met Donaggio als componist en dat bevalt tot nu toe beter dan wanneer Herrmann zich eraan waagt. Minder overheersend in ieder geval. Bijzonder fraai in beeld gebracht met hier en daar een elegant zwevende camera, close-ups, split screens en meer, maar ook eentje die vrij vroeg piekt, tot en met de moord op Kate, om daarna toch stilletjes weg te zakken.

Vergelijk het deel vanaf het museum met die in de metro en het verschil is zicht- en voelbaar. Het geladen sfeertje is weggeëbt en er komt ook geen nijpend mysterie voor in de plaats. De film krijgt nog wel kleur door het kordate optreden van Allen, maar ook bij de derde confrontatie ontbreekt de scherpte van eerder. Wat daarna allemaal komt, met uiteraard weer de nodige uitleg, is ook mosterd, maar dan na de maaltijd.

Aardige film van De Palma, maar weer met zijn bekende euvels. Een zeer fijne beeldtaal met een zeer ondermaatse narratie, De Palma schijnt na de opening altijd (met hier en daar een uitzondering) problemen te hebben met de voortzetting en het creëeren van een flow en tempo.

Cinematografisch weer dik in orde, en zoals we altijd van 'm gewend zijn spreekt De Palma vanuit die beelden om het narratief te dienen, helaas is die niet al te boeiend. Een ode aan Hitchcock en de Giallo, dat is iets wat er dik bovenop ligt maar dat niveau weet het helaas nooit te behalen.

Ook is de film nergens sensueel (met wat milde vuilbekkerij van Allen uitgezonderd) en terwijl dat met deze thematiek wel een tention builder zou moeten zijn. Inhoudelijk schiet de film tekort, en als een liefhebber van vorm is dit weer een goed voorbeeld dat alleen vorm niet altijd voldoende is. Vermakelijk.

Maar waar in de film zijn dooie momenten te vinden of slaat de film dood of zijn er problemen met de continuiteit??

Refererend aan het gebrek aan 'flow'

mikey schreef:

(quote)

Zou flauw zijn om over spring breakurs te beginnen

Maar waar in de film zijn dooie momenten te vinden of slaat de film dood of zijn er problemen met de continuiteit??

Refererend aan het gebrek aan 'flow'

LOL .

Ik heb dat hier (en bijna bij elke De Palma) vlak na de opening, maar eenmaal op gang heb je dan wel wat. Museumscene is magnifiek en vanaf het moment dat Allen haar intrede doet kakt het weer enorm in, en weet dan niet meer te herstellen. Kan ook zijn dat ik ook verrast was door deze Psycho-achtige focus shift.

Ondanks de overduidelijke Hitchcock referenties is deze De Palma mij bij herziening een stuk beter bevallen. Het verhaal heeft niet bijster veel om het lijf maar daarom des te knapper dat de regisseur dit weet te maskeren met een broeierige sfeer en uitgerekte, knap geschoten scènes die je helemaal het verhaal in weten te zuigen en de spanningsboog tot de laatste minuut gespannen weten te houden.

Zeker ook één van de betere films van regisseur Brian De Palma die inderdaad referenties heeft met Alfred Hitchcock maar ook gelijkenissen heeft met zijn latere film "Body Double (1984)".

Deze film weet ook te boeien en is op bepaalde momenten best spannend, zoals de liftscene (ook best hard) die je op het puntje van de stoel laat zitten maar ook de spannende douche-scene met Nancy Allen (was dan wel maar een droom). Ook met de uitvoering (o.a. visueel en muzikaal) zit het goed en de spanningsopbouw is zeer mooi en goed gebracht in het verhaal. Dat deze film mede zo goed is ligt ook aan de cast. Zowel Angie Dickinson (zag er ook best mooi uit) als Nancy Allen (speelt best vaak mee in de vroegere Brian De Palma films) doen het prima in deze film. Angie Dickinson speelt min of meer de hoofdrol in het eerste gedeelte (bevat ook een fraaie douche-scene ) van het verhaal en Nancy Allen neemt het op een gegeven moment vloeiend over. Dat beiden ook nog bloot te zien zijn is natuurlijk mooi meegenomen. Michael Caine doet het overigens ook wel aardig, maar wel minder dan de dames.

Het minpunt van deze film is eigenlijk wel dat ondanks dat het verhaal spannend is, het allemaal zeer voorspelbaar is en wie de dader is laat zich ook makkelijk raden. Dus wat dat betreft bevat deze film eigenlijk niets verrassends. Maar slecht is deze film zeker niet, sterker nog ik vond het gewoon een goede film maar ik me prima mee vermaakt heb.

De film wordt overigens nog regelmatig op de zender MGM uitgezonden.

De film kwam wat traag op gang, het was ook onmiddelijk duidelijk dat Angie (toen net geen 50) een veel jongere stand-in had voor oa de douche-scene, en dan nog een penthouse model

Na een half uur kwam er eindelijk wat meer spanning in, ik had deze film zeer lang geleden reeds gezien, dit was de 2e keer maar ook de laatste keer. Michael Caine vind ik een top acteur, heb net nog de film "Sleuth" met hem gezien...was prima.

Herzien - blijft heerlijk. Een flinke dosis gestileerd (geërotiseerd) ge-achtervolg, ge-voyeur, gemoord en ge-douche. Alle cameratruukjes uit de doos, inventieve visuele vondsten, en genoeg kitsch. DePalma .

Goeie film. De Palma geeft zoiezo gekeken naar psycho van Hitchcock toen hij deze film maakte. Maar dit wil niet zeggen dat deze niet goed is kan natuurlijk niet op tegen hitchcock zen film. Maar is toch zeker ook te genieten. De Palma geeft gezorgd voor een beklemende sfeer tot het einde en verveelt dan ook geen seconde. Muziek was ook zeer goed. Film is ook wel voorspelbaar wist al snel wie de killer was. Maar dit bederft de pret niet. Toch wel een aanrader om eens te zien.

Deze laatst herzien, en bleek een stuk beter dan hij in mijn herinnering was. Een bewijs (één van de vele) van het vakmanschap van De Palma. Betrapte me er bij het kijken op dat ik echt zat te genieten van De Palma's typische stijl (de beetje foute, erotische spanning, de cameravoering, de knipogen naar Hitchcock). De tijd vloog dan ook voorbij.

Hoewel geen meesterwerk is dit simpelweg fantastisch vermaak! Zo'n film waar je eens in de zoveel tijd naar grijpt omdat je het niet te verdringen verlangen voelt hem te moeten zien.

Fietfieuww Nancy Allen

Amerikaanse Giallo. Toch wel één van de weinige Palma's waar ik nog enigszins iets van verwachtte. Doet nog het meeste denken aan Argento's Deep Red. Tot in de kleinste details refereert Palma naar zijn werk. Visueel niet zo sprankelend als van de grootmeester van de Italiaanse horror, maar toch oerdegelijk. Zo degelijk dat het iet wat saai en voorspelbaar geraakt. Met name de transseksualiteit van de killer (met lange zwarte jas, scheermes en handschoentjes!) is een bewuste keuze. In Argento's werk, met name Tenebre, zit ook een diepere laag over geaardheid.

Wat deze Dressed to Kill voor mij mist is een authentieke soundtrack. Hoewel Palma met een andere componist samen heeft gewerkt, vind ik het nog steeds té oubollig klinken. Met name op de momenten waarop de muziek leidend is in een scene (museum o.a) zit het mij wat tegen. Iemand zou een Goblin-versie van deze film moeten uitbrengen Strakke Amerikaanse Giallo dus, al vind ik dat ''Amerikaans'' wel meevallen. Misschien omdat het her en der wat Hitchcock-elementjes toevoegt (boooooring), maar álles ademt Europese (Italiaanse) crime cinema. En daar is niks mis mee!

Ik las dat Palma in interviews vaak wat terughoudend was wat betreft Argento vergelijkingen en alleen Bird with the.. heeft gezien. Geloof ik dus geen zak van Dressed to Kill heeft te veel stijlkenmerken (hoewel redelijk verworven met zijn eigen) overgenomen van de Giallo zoals Argento en Bava het groot hebben gemaakt. De meest overduidelijke zijn de killer/moordwapen, de struggles met geaardheid, zelfs het kleur bloed is ''on-Amerikaans''. Het zoeken van seksualiteit, pracht, poëzie in moorden.. het is er overduidelijk (alleen de openingsscène al). Daar spat toch een partijtje euro-crime seks vanaf. Extreem sleazy scene. Not the way Hitchcock liked it

Plant eens een mes (in close up) in een mooie vrouw: Psycho! Ik vermoed wel dat de Palma eerder keek naar Bava. Argento is in al zijn naieviteit bijzonder charmant. Maar het blijft naieve kunst. Toffe films! Qua timing, spanning en filmwerk heeft de Palma weinig te leren van Argento.

Hitchcock wordt erg bekritiseerd door voice overs en docs op dvds als Blow Up, Peeping Tom en zo. Aanklacht is altijd: vrouwenhater en sleazebak... Altijd door professoren in de kunst en aanverwant materiaal.

Vind ik Frenzy altijd nog de beste giallo, wel zonder hoed, zonnebril, handschoentjes. Maar tamelijk Sleazy!

Brian De Palma and Noah Baumbach on DRESSED TO KILL - YouTube

Heel erg duidelijk wie en grote invloed op De Palma heeft gehad. De stijl is dan ook bijna hetzelfde. Qua opbouw, verloop en zelfs naar het einde toe typisch Hitchcock op de De Palma manier. Waar sommige regisseurs er absoluut niet mee weg komen kan De Palma dat heel goed vooral omdat hij zich er bewust van is. Dressed to Kill bevat een heerlijk geschift verhaal, Fantastisch camerawerk, leuk acteerwerk en prachtige muziek. De Palma's regie is ontzettend sterk. Echt zo'n film waar je gaandeweg steeds meer plezier in krijgt.

Deze film van Brian De Palma had ik al een tijdje liggen. Vanmiddag dan maar eens bekeken. Het was anders als ik had verwacht, maar toch zeker niet slecht.

Michael Caine speelde, zoals verwacht, zeer goed. Wat doet een Engelse psychiater in Amerika? Geen idee, maar het werkt prima. Angie Dickinson was wel aardig de eerste 30 min. Nancy Allen, die ook in Carrie en Robocop speelde (en destijds met De Palma getrouwd was), speelde in de latere helft van de film dan weer een goede hoofdrol.

De film had wel wat weg van een Italiaanse giallo (een scheermes, fluisterende moordenaar, de plot-twist...) en het is me dan ook duidelijk dat De Palma zich hier heeft laten inspireren door Italiaanse meesters als Dario Argento. Maar dan met een soort Amerikaanse provisionele uitstraling die bij de Italiaanse films dan weer ontbreekt.

Hoewel het verhaal niet heel bijzonder is, zit het wel goed in elkaar. Het duurt een half uurtje voor de film opgang komt maar dan is het ook een sterke mystery met een prettige spanning en gave kills. De film is niet meteen spannend in de zin dat je de identiteit van de moordenaar wilt weten, dat komt meer achteraf. Als de psychiater zelf de moordenaar blijkt te zijn en lijdt aan schizofrenie (wat Caine trouwens ook mooi speelde).

Zoals we gewend zijn van De Palma is de film bijzonder goed opgenomen. Erg sterke cinematografie in mooi widescreen. De kills waren ook mooi opgenomen en er zaten een aantal bijzonder mooie nachtshots en shots van het scheermes in.

De muziek van de Italiaanse Pino Donaggio vond ik bijzonder goed. De muziek doet het mysterie en de spanning van de film erg ten goede en is prettig om naar te luisteren. Wel is het misschien iets te dramatisch en emotioneel voor een horror-film (met name de opening- en eind-theme), maar dat stoort mij totaal niet.

Niet zo wisselvallig als The Fury of Obsession (hoewel die films ook bijzonder tof waren qua beelden en muziek). Maar ook niet zo sterk als Scarface of Carrie. Spannende amerikaanse giallo. Aanrader.

Van Hitchcock heeft het inderdaad ook wat weg, al had ik dat veel meer bij Obsession (die had bijna precies de zelfde sfeer als Vertigo).

Klopt! De vrouw die 2x leeft.

Volgens mij heeft De Palma in zijn leven de stijl van Hitchcock goed bestudeerd en waarschijnlijk ook BEWONDERD want in zijn films komt vaak de 'onderhuidse spanning' (suspence) terug die je ook bij de grote meester in het genre tegenkomt. En zoals velen vind ik dit ook een van de spannendste soort films. Helaas heb ik de meeste bekende films in dit genre al gezien. Dus misschien iemand nog een tip voor een minder bekende film???

Deze film was tenminste goed en boeiend en waarderen wij hem op een ruime 7/10.

Doel je in dit geval op zogenoemde suspense movies?

Yep! Soms denk ik wel eens; wat zou het fijn zijn als je het filmgeheugen (en boeken) kon wissen en dit alles opnieuw kon bekijken. Wow, dat zou nog eens een kick zijn. En dan niet door een medisch probleem maar gewoon door een knopje in te drukken. Iedere dag bijvoorbeeld "The game" of

Ik begrijp je! The Game blijft ook echt een verpletterende film. Maar de eerste keer zal me altijd bij blijven, heerlijk.

Dressed to Kill

Net toch maar even besloten om deze titel eens te bekijken. Zag aardig wat positieve reacties dus ik zat me al helemaal in de film in te werken toch, is de film me een beetje tegen gevallen en ik durf het gelijk k wel te zeggen. De film vond ik ontzettend traag en om eerlijk gezegd niet zo erg boeiend. Ik vond het niet echt een Horror / Thriller evaring maar, ik denk dat het totaal niet mijn type film is. Dat kan iedereen zo wel gebeuren.

Maar wat vond ik nou 'niet' goed aan deze film. Ik denk het tergend lange onderzoek wat irritant er in gestop door Brian De Palma maar, daarnaast vond ik het ook erg interessant. Wie is het? En dan begint het hele onderzoek naar de psychiatrische moordernaar. Toch heb ik er niet aan kunnen wennen. Ik ben een persoon die het woord 'psychiatrische' moordernaar hoort en er dan een beeld van vormt dat er dan een moordernaar helemaal los gaat, niet deze duffe moorden die, wel mooi in verband staan in het verhaal.

Vind ik het wel een Horror / Thriller? Nee, Dressed to Kill is voor mij zeker geen Horror / Thriller film. Ik zou de film liever bestempelen met een mysterieuze genre, dat past er veel beter bij. Angstaanjagend is het totaal niet.

Het verhaal was redelijk. Er loopt een psychiator rond in New York. Een moordernaar die gerelateerd is aan de therapeut Dr. Robert Elliot. We volgen de film langzaam mee, die naar 30 minuten pas echt tot leven komt. Na een lang onderzoek gaat Nancy Allen op onderzoek uit. Ze komt even later weer uit bij Dr. Robert Elliot wat na een plottwist de psychiatrische moordenaar te zijn die zich verkleed tot travestiet. Na wat nachtmerries eindigt de film langzaam weer nadat Dr. Robert Elliot dood geschoten werd, door wie is voor mij nog steeds de vraag.

De erotische scenes vond ik geen probleem. Zo zien we Angie Dickinson 30 minuten lang bijna naakt. In de opening's scene staat ze zich zo'n 5 minuten lang te vermaken met een stukje zeep en kijkend naar haar man. Daarna volgt een museum scene waar ze ook los gaat. Ook al ben ik er van overtuigd dat voor het begin een stunt-dubbel is ingezet. Daarna zien we Nancy Allen nog eventjes douchen, die scenes mogen er best wel wezen.

De museum scene vond ik toch wel een van de leuksten uit de film. Dickinson ziet een man die ze wel leuk vind, en er volgt een lange kat en muis spel. Waarvan ik toch dacht dat ze daar ergens in een hoekje gelokt werd en dan keihard vermoord. Dat gebeurd niet maar, toch zat ik op het puntje van mijn stoel.

Nee, Dressed to Kill is zeker niet mijn film geweest net. De mooie meiden, lekkere kill's (eentje daadwerkelijk) de laatste was een droom en het af en toe mooie kat en muis spel hebben de film deels gered in mijn ogen. Verhaal viel tegen maar het concept was erg leuk. Zeker geen volledige haat op deze film want ik heb op zekere momenten ook genoten. Toch viel het in mijn ogen als 'psychiatrisch' te veel tegen. Al om al, leuke tijd vermaak.

3.0*

Jammer dat ik al wist dat Michael Caine waarschijnlijk de moordenaar was, maar ik heb zitten genieten! Lekker eng, prachtige scene in die lift! Verhaal niet altijd even waarschijnlijk, maar dit is sfeer sfeer sfeer, heerlijk om te zien. Nancy Allen is bloedmooi.

4,0*

Met deze film heeft De Palma toch wel erg veel geleend van Hitchcock. Regelmatig wordt er verwezen naar Psycho en Vertigo maar De Palma heeft net wat minder stijl, gaat in zijn scenes net wat verder en in zijn scenario is hij net wat minder overtuigend.

Dieptepunt vond ik nog dat de Palma net als in Psycho de motieven van de moordenaar nog eens uit laat leggen door een psycholoog.

Neemt echter niet weg dat De Palma met deze hommage aan zijn grote voorbeeld wel degelijk laat zien dat hij een boeiende film kan maken. Origineel is het echter nergens maar er zijn nog zijn zoveel meer slechtere hommages gemaakt dat de Palma toch complimenten verdiend voor een aantal sterke momenten.

Onder de streep zet ik echter liever het origineel nog eens op.

Gemiddeld.

P.s. Nu te zien op AMC.

Mijn ontdekkingstocht van de films van Brian De Palma gaat verder. En helaas was ik hier wat minder weg van. Het beste stuk is nu wel het eerste halfuur en het slotstuk is ook wel knap de douchescène die dan uiteindelijk een droom blijkt te zijn. Ook knap dat je geen dialoog nodig hebt voor een goed einde. In de laatste 5 minuten zoiets wordt namelijk niks meer gezegd. De Palma laat de beelden spreken voor zichzelf spreken. Woorden waren ook niet meer nodig.

Het verhaal vond ik wat minder interessant deze keer al zit het uiteindelijk weer knap in elkaar. Wat ik ook zo apprecieer aan De Palma is dat er niet zo flauw gefilmd wordt als er vrouwelijk schoon te zien is. Al is het gebruik van een stand-in wel een beetje flauw. Angie Robinson mocht best nog gezien worden op haar 50 jaar, al is het vast een keuze van haar zelf en die moet je dan respecteren. Haar stuk vond ik erg sterk . Daarna valt de sfeer wat weg doordat de film gedeeltelijk een andere weg inslaat. De twisten op het einde zijn wel van hoge kwaliteit, het duurt enkel wat te lang voordat we daar eindelijk belanden.

Wanneer Angie Dickinson plaatsneemt op een bankje in het Metropolitan Museum of Art is dit natuurlijk regelrecht een ode aan Hitchcock's Vertigo. De daaropvolgende scènes staan bol van de symboliek en verzinnebeelden de seksuele frustraties in het hoofd van Dickinson. De gorilla die de seksuele oerdrift verbeeldt, het verliefde stelletje dat innig staat te zoenen en voor de pure liefde staat, de romantiek. Goed gespeeld trouwens door Dickinson, hoe ze haar pennetje vasthoudt en nadenkt over wat ze die dag nog moet gaan doen. Het ziet er allemaal heel relaxed uit, tot de mysterieuze man verschijnt en Dickinson zich duidelijk niet meer op haar gemak voelt. Dan verandert het museum plotsklaps in een soort van doolhof en raakt ze ook nog eens, als een moderne variant op het sprookje van Assepoester, haar handschoen kwijt. Buitengekomen ineens die enorme open ruimte en die enorme trap. Er wordt wel een fout gemaakt hier, de handschoen wordt 2 keer opgeraapt door de geheimzinnige blonde vrouw.

Een man in vrouwenkleding heeft vrijwel altijd iets komisch, omdat het er zo absurd en karikaturaal uitziet natuurlijk. Er zijn in de loop der jaren dan ook vele komedies verschenen met travestieten in de hoofdrol: Some Like it Hot, Tootsie, Mrs. Doubtfire... Maar kennelijk heeft de mannelijke travestiet ook nog een ander effect op ons, want ook in de thriller is het geen onbekend verschijnsel. Te denken valt aan Max Cady in Cape Fear, Buffalo Bill in The Silence of The Lambs en uiteraard Norman Bates in Psycho. Ook Dr. Elliott hoort in dit illustere rijtje thuis. Waarschijnlijk omdat een man die vrouwenkleding draagt iets tegenstrijdigs heeft, vinden we dat verwarrend en daardoor misschien zelfs ook wel een beetje eng. Al helemaal wanneer ze ook nog eens met een (scheer)mes gaan lopen zwaaien. Het zijn in thrillers wel vaker de gewonere travestieten. Geen dragqueens, maar travestieten die eerder op hun eigen moeder lijken en zich al tevreden voelen in een plooirok, met eenvoudige pruik en hoogstens een parelketting. Een travestiet als Maartje 't Hart. Wat je ook vaak terugziet in films is dat slechteriken, villains vaak iets nichterigs c.q. verwijfds over zich hebben. Hannibal Lecter bijvoorbeeld, let eens op dat fatterige loopje van hem aan het slot van The Silence of The Lambs. Of misschien een beter voorbeeld nog: de valse tovenaar Jafar in de animatiefilm Aladdin, met z'n opgetrokken wenkbrauw.

In de spannendste scènes zwelt de muziek langzaam aan, wordt er gebruik gemaakt van vertraagd beeld en lijken de beelden zich eindeloos af te wisselen. Op die momenten is Dressed To Kill echt zenuwslopend, zoals de briljante liftscène. Of wanneer Dickinson na haar avontuurtje in dat appartement naar een velletje papier zoekt en die lade openschuift - térgend langzaam wordt er naar de climax toegewerkt - en tot haar schrik ontdekt dat ze naar alle waarschijnlijkheid een geslachtsziekte heeft opgelopen. Of dat starende meisje in de lift, simpel maar zo doeltreffend.

Grappige scène nog aan het einde van de film als Liz en Peter in een restaurant nog even zitten na te keuvelen. Het gesprek gaat over geslachtsverandering en hoe een geslachtsoperatie precies verloopt. Achter hen zitten drie oudere dames aan een tafeltje en een van die dames zit stiekem het gesprek af te luisteren. Liz (Nancy Allen) legt zonder blikken of blozen uit: 'They take your penis and slice it down the middle.' De ogen van de vrouw puilen bijna uit hun oogkassen. Dan vervolgt Liz: 'Then... um, castration.' De arme vrouw krijgt zowat een rolberoerte. Héél geestig, omdat De Palma hier gewoon lekker zijn zin doet en zich niet veel aantrekt van het 'protocol'. Platte Hollandse humor is het bijna; het had zomaar een scène uit een film van Dick Maas kunnen zijn.

En een De Palma is pas een De Palma natuurlijk als de film afsluit met wat vuurwerk en het publiek nog even de stuipen op het lijf jaagt. Zo ook in Dressed To Kill. Die witte verpleegstersschoenen alleen al, brrr... Wat een afschuwelijk lelijk schoeisel. Nog erger dan Crocs, en dat wil wat zeggen. Waarschijnlijk zien die dingen er zo weerzinwekkend uit omdat je ze associeert met de dood en ziekte.