Dressed to Kill (1980)

Met DePalma heb ik een haat/liefde verhouding, en de liefde is niet ontstaan door Dressed to Kill. 2*.

De Palma mag dan wel bekend staan als een Hitchkock-liefhebber annex jatter, met Dressed To Kill brengt hij in de eerste plaats (bewust?) hulde aan de Italiaanse giallo. De gelijkenissen liggen er in elk geval vingerdik op – op enkele visuele uitstapjes als de hem typerende splitscreen na. Mocht bij de eindcredits pakweg Argento vermeld staan, geen mens die het bedrog zou doorhebben. Concreet betekent dit dat esthetiek, overigens het stokpaardje van De Palma, de voorkeur geniet boven een logische plot en een solide verhaallijn. De talrijke dromerige shots en hallucinante close-ups die in deze prent verweven zitten, zorgen voor een hypnotiserende beeldtaal die gans de speeltijd aanhoudt en de kijker langzaam maar zeker verlamt om hem niet meer los te laten – in de positieve zin weliswaar. Bij dit alles neemt De Palma ruimschoots de tijd om elke afzonderlijk take tot in het kleinste detail te regisseren en van een ongeëvenaarde fijnzinnigheid te voorzien. Voor mensen die echter geen boodschap hebben aan De Palma’s visuele flair blijft er helaas niet veel over, want de storytelling op zich biedt maar net genoeg body als ondersteuning van het audiovisuele. De kritiek dat Dressed To Kill meer gelauwerd wordt om z’n cinematografische kwaliteiten dan om z’n horror-value is dan ook volkomen terecht.

Niet zo'n sterke film. De enige die wat eer krijgt is De Palma die een mooi stukje regie aflevert. Maar verder is het niet altijd even sterk acteerwerk, een flinterdun verhaal met overbodige zaken. Ok, de scenes in het museum en de metro zijn mooi om te zien dankzij De Palma, maar ik had ze liever mooi in een film verwerkt te zien dan maar een film maken om goed regiewerk af te leveren. Het complete plaatje is niet zo goed imo.

Het verhaal wordt enorm gerokken trouwens, alsof ze van een kortverhaal vertrokken en de rest opgevuld werd door De Palma die de film gebruikt om (met succes) een paar dingen uit te proberen. Met een beter verhaal en goeie acteurs had dit wel wat kunnen worden. Cain valt nog mee, maar heeft niet veel werk op zich in de film. En een paar koppel tieten is leuk om te zien, maar maakt een film niet goed.

Een thriller rond transeksualiteit. Kan best, maar hier niet goed gebracht. Te lange scènes die de spanning niet opdrijven, hier en daar foutjes in het scenario en het einde van de film op het randje van de potsierlijkheid.

'k Vond de muziek veruit het beste.

Aardige Hitchcock, weer van de Palma. Nu vooral leentjebuur gespeeld bij Psycho.

Wat me opvalt is dat de Palma (m.u.v. de geniale opening in Carrie) zelden in staat blijkt de film lekker te beginnen. Ook nu had ik zeker een kwartier nodig om in de film te komen, ondanks de aardige badkamerscene. De film begint echt sterk te worden tijdens en na die scene in het museum. Hoewel het vooral trucjes zijn die dus met name Hitchcock al toepaste, neemt de film je vanaf dat moment wel in een houtgreep en laat je niet meer los.

Ik had de ontknoping net te vroeg door en de scenes die erna kwamen zijn, hoewel aardig, een beetje overbodig. Daartegenover staat dat de film vol zit met spannende momenten en ik ben blij dat er iemand is die het Hitchcock stokje heeft kunnen overnemen en daar op een prettige manier mee is omgesprongen. 3,5 sterren.

Heerlijke film van De Palma. De film begint een beetje slapjes, maar zodra de eerste moord in de lift gepleegd word is het (bijna) de rest van de film genieten geblazen. Dat De Palma de één na het andere trucje van Hitchock leent is ook in deze film weer snel duidelijk. De Palma doet dit echter vlekkeloos en is net als Hitchcock een meester in het opbouwen van spanning. Nancy Allen is wederom prachtig en een genot om naar te kijken, maar ze doet haar werk daarnaast ook nog eens prima. Ook Michael Caine overtuigd, maar een aantal andere leden van de cast lieten soms nog wel eens wat steekjes vallen. Vooral de (erg) kleine rolletjes van bepaalde lui. Daarnaast is De Palma ook echt nog wel te betrappen op wat schoonheidsfoutjes en komen een paar scénes wat klungelig over, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Het verhaal sleept je mee, kent de één na de andere weergaloze scéne en laat je (mij wel in ieder geval) een paar keer goed schrikken. Geweldig camerawerk, puike montage en vooral het feit dat sommige scénes / shots lang duren laat je op het puntje van je stoel zitten. De eerste scéne die erg sterk was, was het moment dat de eerste vrouw het formulier vind van de man waar ze net mee naar bed is geweest en dat ze ziet dat hij geslachtsziektes heeft. Wow, even schrikken geblazen mevrouwtje. De scéne daarna in de lift is meesterlijk en vooral het moment dat Nancy Allen - inmiddels ook gearriveerd - de vrouw (hihi) haar spiegelbeeld ziet is geweldig. Dat scherpe, glimmende mes, echt heerlijk. Dat de moorden er zelf een beetje minder uitzien maakt dan niets meer uit eigenlijk. Hierna zien we Nancy Allen die verwikkeld raakt in een web vol met bedreigingen en dat zijn de beste stukken. De scéne in de trein, maar vooral de scénes later in de film in het kantoor van Caine en het moment wanneer Allen in de douche staat, geweldig! Vooral de laatstgenoemde bracht me behoorlijk aan het schrikken.

Over het algemeen gewoon een film boordevol heerlijke, spannende en meeslepende scénes. Een bloedmooie Nancy Allen, geweldige muziek van Donaggio en een twist die ik niet aan zag komen. Body Double is en blijft mijn favoriete film van De Palma en daarnaast heeft Blow Out ook een behoorlijke indruk achtergelaten, maar ik heb me geweldig vermaakt met Dressed to Kill en deze film is dan ook weer een sleutel tot de overige - soortgelijke - films van De Palma.

Toch wel een bijzonder povere Psycho-rip off. DePalma gooit enkele weinig interresante personages op het scherm met een traag tempo waardoor het mij als kijker helemaal niets kon interreseren wat er met deze personages gebeurde. De ontwikkelingen zijn oninterresant en grotendeels gestolen van eerder genoemde meesterwerk van Hitchcock. Zijn overige elementen van spanning "leent" hij ook van horrormeesters als Argento en Carpenter. Ook mogen we weten dat hij ooit bij Carrie een leuk trucje bedacht, om tegen het einde ook deze vervolgens twee keer in dit samenraapsel te gooien. Helaas een ongeinspireerde copy-cat.

Dressed to Kill blinkt vooral op cinematografisch vlak uit. Een mooi voorbeeld daarvan is de museumscène, waar De Palma de setting optimaal gebruikt om een lange scène boeiend te houden. Zonder dialogen, gewoon met 'body language', een meeslepende cameravoering en de mooie muziek van Donaggio. Ook de moordscènes zijn weer indrukwekkend. Ze worden op een geniale manier rustig opgebouwd, wat de nodige suspense erin houdt.

Verhaaltechnisch sluit de film perfect aan bij Sisters: het eerste deel krijgen we iemand te zien die het hoofdpersonage lijkt te zijn, maar deze wordt vermoord en de rest van de film focust zich dan op het onderzoek. Natuurlijk zijn beide films plotgewijs gebaseerd op Psycho. Ook de acteerprestaties zitten snor. Nancy Allen weet vooral te overtuigen dankzij haar nadrukkelijke intonatie en ook Dennis Franz heeft een aardige bijrol als lompe flik.

Het mysterie in de film wist me echter niet te boeien. Het zit minder ingenieus in elkaar gevlochten als dat van Sisters of Blow Out. Bovendien duurt de film een kwartier te lang. De laatste douchescène leek wel bijna een verplichte allusie naar Hitchcock (al waren er daarvoor ook genoeg) en het wordt al helemaal rampzalig wanneer deze scène ontaardt in een identieke kopie van het einde van Carrie, zelfs met dezelfde actrice. Dat voelde toch even als een herkauwing aan.

Uitstekende thriller.

Dat dit een ode (ik neem het woord kopie niet in de mond) is aan Psycho, maakt mij niet veel uit. Bij dit soort films gaat het om de spanning. En ik moet zeggen dat ik meer dan eens op het puntje van m'n stoel heb gezeten. Meer dan bij Psycho, eigenlijk.

Het begint nochtans niet erg sterk met een vreselijke douchescène die zo fake is als maar zijn kan. Ook de 20 minuten die daarop volgen zijn wat vaag, maar na de liftscène - die niet bepaald goed in beeld gebracht is - komt de vaart er best goed in en krijgen we nog een uur een amusant wodunitplotje voorgeschoteld.
De ontknoping an sich had ik - hoewel vrij doorzichtig, eigenlijk - niet zien aankomen. De Palma laat wel een steek vallen op het einde. Die droomscène - hoewel spannend - had niet gehoeven.

Het acteerwerk valt vrij goed mee. Michael Caine is heel goed, en ook Nancy Allen weet te overtuigen. Bij de bijrollen is het af en toe wat minder, maar echt erg is het niet.

Brian De Palma weet een paar geslaagde scènes qua spanning af te leveren. De museumscène bv zegt veel, maar dan zonder woorden. Zoiets is toch wel knap werk.
Het wordt ook altijd spannend als het spannend moet worden, toch niet onbelangrijk voor een thriller.
Dressed To Kill neemt zichzelf niet al te serieus; iets waar veel genregenoten een voorbeeld aan kunnen nemen. Het maakt de beleving des te aangenamer.

4

Enorm verrast door deze film. Hoewel ik De Palma maar een weinig bijzondere regisseur vind (zeker zijn hedendaags werk en zijn belachelijk overschatte Scarface) begin ik toch zijn vroegere stijl te appreciëren. Deze komt dichter bij het leuke Body Double die ik nu ook wel beter weet te waarderen. Hoe sommige scènes zodanig in hun cliché worden getrokken en ook nog eens geromaniseerd worden in een over the top kitsch stijl is een plus punt geworden. Van zijn spanning tot de overacting, muziek en uitwerking. Maar dit krijgt daardoor ook wel net zijn eigen charme. Denk maar aan de opening scène, de lift of de legendarische drilboor scène en 360 kus uit Body Double. Verder heb je dan ook die dromerige witte waas over het beeld, de vele 'foute' kleuren die lijken te vloeken als ze bij elkaar worden gezet en natuurlijk de glinsteringen van overbelichte licht reflecties. Oh en die overduidelijke body double. Heerlijk allemaal!

Hoe ik de stijl eerst best lachwekkend vond en twijfelde aan de vakkundigheid van De Palma zie ik dat hij het hier eigenlijk helemaal anders bedoeld. De Palma laat duidelijk weten dat we naar een film kijken. Hij spot er heerlijk mee alsof hij het bijna sarcastisch bedoeld. Niet zo realistisch mogelijk, maar net lekker stijlvol over the top!

Over zijn vakkundigheid gesproken schuilt er wel duidelijk talent in De Palma. Hij weet op momenten enorm goed de kijker te kunnen intrigeren. Kijk maar eens naar de prachtige opgezette dialoog vrije museum scène. Enorm uitgerekt maar daardoor enorm spannend en intrigerend. Vooral dan spanning tussen twee personen. Hoe hij mysterie en spanning mooi weet te mengen met erotische spanning zonder bloot kan ik alleen maar toebuigen. Kan De Palma niet eens een volledige film op deze manier maken? We zagen het natuurlijk al eerder in Vertigo (één van mijn favoriete scènes) maar die geweldige subjectieve POV's, zonder dialoog met geweldig camerawerk is om van te smullen! Ik blijf zonder twijfel gekluisterd aan het scherm. En dan denk ik ook aan de fantastische gelijksoortige achtervolging uit Body Double. Hetzelfde geldt hier ook allemaal voor die film. Beide scènes waren voor mij de duidelijke hoogtepunten. Dat hij geïnspireerd is door - of zelfs jat van Hitchock is meer dan overduidelijk. Maar noem het eerder een 'hommage aan' dat verder ook de gelijkaardige stijl of invloeden bevat als de Italiaanse giallo (met name Argento).

Ondanks de vele Psycho referenties had ik het vreemd genoeg ook pas laat door dat Caine de moordenaar was. Pas even na de metro scène viel plots het kwartje. Ik vond het vreemd en het verbaasde mezelf enorm dat deze overduidelijke wending me was ontgaan. Maar gelukkig heb ik er hierdoor wel meer aan gehad en was het daardoor best spannend en verrassend. Verder vond ik het eerst jammer dat de film niet eindigde in de psychiatrische instelling, waar Caine de zuster haar kleren sensueel uitdoet, met die mooie camera zoom out. Nee, hierna krijgen we nog die veel te lange douche scène dat haast overbodig leek. Uiteindelijk verscheen er weer die lach op mijn gezicht en zag ik wat er allemaal gebeurde. En hopla het was een droom! Of een spannende nachtmerrie.

Het kan me weinig schelen dat hij het al eerder in Carrie deed. En in Body Double is het zelfs dubbelzinnig. Maar het einde gaf de film voor mij een mooie voldoening doordat het ook mooi in een cirkel stopt. Het einde is, net als bij Body Double weer gelinkt aan het begin. Lekker subtiel. Dezelfde kamer, dezelfde camera beweging en bovenal hetzelfde moment/gevoel, maar allemaal in 'reverse'.
Wel zonder orgasme, hoewel Liz toch opgelucht zal zijn geweest.

Hommage aan Hitchcock.

Regisseur De Palma’s magnum opus moet haast wel Dressed to Kill zijn. Al zal iedereen hem hoogstwaarschijnlijk herinneren door Carrie en Scarface. Deze zoveelste hommage aan zijn grote voorbeeld Hitchcock is meer dan alleen dat. Hier wordt suspense vermengt met een erotisch tintje en uitstekend camerawerk. Het liefst zoals de meester der suspense het zelf zou hebben gedaan: ogend als één shot.

De introductie van De Palma’s eigen vrouw, Allen, biedt de kijker een poging om het mysterie te ontrafelen en haar luistervinkende sidekick is ook een welkome afwisseling. De iets te overduidelijke body double van Dickinson doet alvast een onbedoeld knipoogje afgeven naar de toekomst van de controversiële regisseur, die vier jaar later een film omtrent dat fenomeen zou maken.

Geweldig.

Weer een kundig geregisseerde film van De Palma. Enkele scènes grenzen aan het geniale in deze oldschool erotische thriller die soms bangelijk dicht bij Hitchcock aanleunt. De ongeveer 10 minuten lange scène in het museum waarin een seksueel gefrustreerde vrouw een verleidingsspelletje speelt zonder dat er één woord dialoog valt, of de scène in de metro zijn twee voorbeelden van hoe knap je een film kunt maken.

De Palma kiest voor traag opbouwende suspense maar Dressed to Kill is ook flink verouderd en de standaard van spanning en suspense is nu helemaal verlegd. Door de klassiek opgezette spanningscènes wordt het helaas ook een tikkeltje voorspelbaar zoals bij het opengaan van de lift maar dit ondermijnt gelukkig niet volledig deze steengoede thriller. 3,5*

Altijd leuk zo’n De Palma, en Dressed to Kill mag gerust tot zijn beste werk worden gerekend, ook al speelt hij dan een beetje leentjebuur van Hitchcock.

De openingsscène is daar al zo’n typisch voorbeeld van, al moet gezegd worden dat het wel een sterke scène is. Dat is ook van toepassing op de museumscène, die vooral op sterke wijze gefilmd is. Daarna komt het verhaal pas echt goed op gang en wordt de spanningsboog ook flink aangetrokken. Nancy Allen is een leuke verschijning en speelt een sterke rol. Hetzelfde geldt voor Angie Dickinson, die zich als oudere vrouw van haar meest verleidelijke en erotische kant laat zien. De Palma brengt het daarnaast allemaal erg mooi in beeld. Ook Michael Caine speelt goed en overtuigend.

Naast goed acteerwerk, komen er behoorlijk wat sterke en vooral ook spannende momenten in voor. Vooral de scène in de Metro is verrassend en razend spannend. Ook zit er nog wel wat leuke humor tussendoor, zoals van bijvoorbeeld de politierechercheur, die lekker cynisch is en bijdehante opmerkingen heeft. Uiteindelijk zag ik pas laat aankomen dat Caine de dader was, En ook met het einde zet De Palma je nog even flink op het verkeerde been.

Ja een erg fijne erotisch getinte thriller, met een surrealistisch sausje en prima camerawerk.

4,0*

In de tweede herziening!
Hitchcock-referenties ten over (douches in overvloed), maar ook de geweldige opbouw waarin we gewoon 40 minuten naar Angie Dickinson zitten te kijken voor ze wordt vermoord....en dan begin het verhaal pas echt (en hup das nog een Psycho-trucje).
Wel wat meer sex, geslachtsziektes en transseksuelen, maar dat maakt het wel weer op en top De Palma.
Nadeel is dat als je de film al eens gezien hebt sommige verassingselementen wat wegvallen, maar dan is het nog genot de killer al in vroege scenes in de film in beeld te zien verschijnen.

Ik ben niet echt een De Palma fan, maar ik vind dit een van zijn beste films. Als je veel films kijkt, dan weet je op den duur een beetje hoe de scenarioschrijvers in dit genre denken. Omdat er vanaf de moord maar twee kandidaten waren met betrekking tot de dader -de zoon (die viel al snel af) òf de psychiater- was de ontknoping niet echt een verrassing.
Desondanks een spannende film, waarin vooral Nancy Allen (destijds Mrs. De Palma) mij wel wist te bekoren. Ik ben absoluut geen liefhebber van grafische horrorscènes, dus met deze film zit ik wat dat betreft voorlopig wel weer even aan mijn taks.

P.S. Het gebruik van Penthouse-model Victoria Johnson als body double onder de douche vind ik vrij stuntelig gedaan. Dickinson liep ten tijde van film tegen de vijftig en wat je te zien krijgt is toch duidelijk het lichaam van een veel jongere vrouw. Altijd goed voor de verkoop van wat extra bioscoopkaartjes natuurlijk.

Duidelijk waar De Palma de mosterd vandaan haalt. Dit keer met Donaggio als componist en dat bevalt tot nu toe beter dan wanneer Herrmann zich eraan waagt. Minder overheersend in ieder geval. Bijzonder fraai in beeld gebracht met hier en daar een elegant zwevende camera, close-ups, split screens en meer, maar ook eentje die vrij vroeg piekt, tot en met de moord op Kate, om daarna toch stilletjes weg te zakken.

Vergelijk het deel vanaf het museum met die in de metro en het verschil is zicht- en voelbaar. Het geladen sfeertje is weggeëbt en er komt ook geen nijpend mysterie voor in de plaats. De film krijgt nog wel kleur door het kordate optreden van Allen, maar ook bij de derde confrontatie ontbreekt de scherpte van eerder. Wat daarna allemaal komt, met uiteraard weer de nodige uitleg, is ook mosterd, maar dan na de maaltijd.

Aardige film van De Palma, maar weer met zijn bekende euvels. Een zeer fijne beeldtaal met een zeer ondermaatse narratie, De Palma schijnt na de opening altijd (met hier en daar een uitzondering) problemen te hebben met de voortzetting en het creëeren van een flow en tempo.

Cinematografisch weer dik in orde, en zoals we altijd van 'm gewend zijn spreekt De Palma vanuit die beelden om het narratief te dienen, helaas is die niet al te boeiend. Een ode aan Hitchcock en de Giallo, dat is iets wat er dik bovenop ligt maar dat niveau weet het helaas nooit te behalen.

Ook is de film nergens sensueel (met wat milde vuilbekkerij van Allen uitgezonderd) en terwijl dat met deze thematiek wel een tention builder zou moeten zijn. Inhoudelijk schiet de film tekort, en als een liefhebber van vorm is dit weer een goed voorbeeld dat alleen vorm niet altijd voldoende is. Vermakelijk.

Zeker ook één van de betere films van regisseur Brian De Palma die inderdaad referenties heeft met Alfred Hitchcock maar ook gelijkenissen heeft met zijn latere film "Body Double (1984)".

Deze film weet ook te boeien en is op bepaalde momenten best spannend, zoals de liftscene (ook best hard) die je op het puntje van de stoel laat zitten maar ook de spannende douche-scene met Nancy Allen (was dan wel maar een droom). Ook met de uitvoering (o.a. visueel en muzikaal) zit het goed en de spanningsopbouw is zeer mooi en goed gebracht in het verhaal. Dat deze film mede zo goed is ligt ook aan de cast. Zowel Angie Dickinson (zag er ook best mooi uit) als Nancy Allen (speelt best vaak mee in de vroegere Brian De Palma films) doen het prima in deze film. Angie Dickinson speelt min of meer de hoofdrol in het eerste gedeelte (bevat ook een fraaie douche-scene ) van het verhaal en Nancy Allen neemt het op een gegeven moment vloeiend over. Dat beiden ook nog bloot te zien zijn is natuurlijk mooi meegenomen. Michael Caine doet het overigens ook wel aardig, maar wel minder dan de dames.

Het minpunt van deze film is eigenlijk wel dat ondanks dat het verhaal spannend is, het allemaal zeer voorspelbaar is en wie de dader is laat zich ook makkelijk raden. Dus wat dat betreft bevat deze film eigenlijk niets verrassends. Maar slecht is deze film zeker niet, sterker nog ik vond het gewoon een goede film maar ik me prima mee vermaakt heb.

De film wordt overigens nog regelmatig op de zender MGM uitgezonden.

De film kwam wat traag op gang, het was ook onmiddelijk duidelijk dat Angie (toen net geen 50) een veel jongere stand-in had voor oa de douche-scene, en dan nog een penthouse model

Na een half uur kwam er eindelijk wat meer spanning in, ik had deze film zeer lang geleden reeds gezien, dit was de 2e keer maar ook de laatste keer. Michael Caine vind ik een top acteur, heb net nog de film "Sleuth" met hem gezien...was prima.

Amerikaanse Giallo. Toch wel één van de weinige Palma's waar ik nog enigszins iets van verwachtte. Doet nog het meeste denken aan Argento's Deep Red. Tot in de kleinste details refereert Palma naar zijn werk. Visueel niet zo sprankelend als van de grootmeester van de Italiaanse horror, maar toch oerdegelijk. Zo degelijk dat het iet wat saai en voorspelbaar geraakt. Met name de transseksualiteit van de killer (met lange zwarte jas, scheermes en handschoentjes!) is een bewuste keuze. In Argento's werk, met name Tenebre, zit ook een diepere laag over geaardheid.

Wat deze Dressed to Kill voor mij mist is een authentieke soundtrack. Hoewel Palma met een andere componist samen heeft gewerkt, vind ik het nog steeds té oubollig klinken. Met name op de momenten waarop de muziek leidend is in een scene (museum o.a) zit het mij wat tegen. Iemand zou een Goblin-versie van deze film moeten uitbrengen Strakke Amerikaanse Giallo dus, al vind ik dat ''Amerikaans'' wel meevallen. Misschien omdat het her en der wat Hitchcock-elementjes toevoegt (boooooring), maar álles ademt Europese (Italiaanse) crime cinema. En daar is niks mis mee!

Heel erg duidelijk wie en grote invloed op De Palma heeft gehad. De stijl is dan ook bijna hetzelfde. Qua opbouw, verloop en zelfs naar het einde toe typisch Hitchcock op de De Palma manier. Waar sommige regisseurs er absoluut niet mee weg komen kan De Palma dat heel goed vooral omdat hij zich er bewust van is. Dressed to Kill bevat een heerlijk geschift verhaal, Fantastisch camerawerk, leuk acteerwerk en prachtige muziek. De Palma's regie is ontzettend sterk. Echt zo'n film waar je gaandeweg steeds meer plezier in krijgt.

Deze film van Brian De Palma had ik al een tijdje liggen. Vanmiddag dan maar eens bekeken. Het was anders als ik had verwacht, maar toch zeker niet slecht.

Michael Caine speelde, zoals verwacht, zeer goed. Wat doet een Engelse psychiater in Amerika? Geen idee, maar het werkt prima. Angie Dickinson was wel aardig de eerste 30 min. Nancy Allen, die ook in Carrie en Robocop speelde (en destijds met De Palma getrouwd was), speelde in de latere helft van de film dan weer een goede hoofdrol.

De film had wel wat weg van een Italiaanse giallo (een scheermes, fluisterende moordenaar, de plot-twist...) en het is me dan ook duidelijk dat De Palma zich hier heeft laten inspireren door Italiaanse meesters als Dario Argento. Maar dan met een soort Amerikaanse provisionele uitstraling die bij de Italiaanse films dan weer ontbreekt.

Hoewel het verhaal niet heel bijzonder is, zit het wel goed in elkaar. Het duurt een half uurtje voor de film opgang komt maar dan is het ook een sterke mystery met een prettige spanning en gave kills. De film is niet meteen spannend in de zin dat je de identiteit van de moordenaar wilt weten, dat komt meer achteraf. Als de psychiater zelf de moordenaar blijkt te zijn en lijdt aan schizofrenie (wat Caine trouwens ook mooi speelde).

Zoals we gewend zijn van De Palma is de film bijzonder goed opgenomen. Erg sterke cinematografie in mooi widescreen. De kills waren ook mooi opgenomen en er zaten een aantal bijzonder mooie nachtshots en shots van het scheermes in.

De muziek van de Italiaanse Pino Donaggio vond ik bijzonder goed. De muziek doet het mysterie en de spanning van de film erg ten goede en is prettig om naar te luisteren. Wel is het misschien iets te dramatisch en emotioneel voor een horror-film (met name de opening- en eind-theme), maar dat stoort mij totaal niet.

Niet zo wisselvallig als The Fury of Obsession (hoewel die films ook bijzonder tof waren qua beelden en muziek). Maar ook niet zo sterk als Scarface of Carrie. Spannende amerikaanse giallo. Aanrader.

Dressed to Kill

Net toch maar even besloten om deze titel eens te bekijken. Zag aardig wat positieve reacties dus ik zat me al helemaal in de film in te werken toch, is de film me een beetje tegen gevallen en ik durf het gelijk k wel te zeggen. De film vond ik ontzettend traag en om eerlijk gezegd niet zo erg boeiend. Ik vond het niet echt een Horror / Thriller evaring maar, ik denk dat het totaal niet mijn type film is. Dat kan iedereen zo wel gebeuren.

Maar wat vond ik nou 'niet' goed aan deze film. Ik denk het tergend lange onderzoek wat irritant er in gestop door Brian De Palma maar, daarnaast vond ik het ook erg interessant. Wie is het? En dan begint het hele onderzoek naar de psychiatrische moordernaar. Toch heb ik er niet aan kunnen wennen. Ik ben een persoon die het woord 'psychiatrische' moordernaar hoort en er dan een beeld van vormt dat er dan een moordernaar helemaal los gaat, niet deze duffe moorden die, wel mooi in verband staan in het verhaal.

Vind ik het wel een Horror / Thriller? Nee, Dressed to Kill is voor mij zeker geen Horror / Thriller film. Ik zou de film liever bestempelen met een mysterieuze genre, dat past er veel beter bij. Angstaanjagend is het totaal niet.

Het verhaal was redelijk. Er loopt een psychiator rond in New York. Een moordernaar die gerelateerd is aan de therapeut Dr. Robert Elliot. We volgen de film langzaam mee, die naar 30 minuten pas echt tot leven komt. Na een lang onderzoek gaat Nancy Allen op onderzoek uit. Ze komt even later weer uit bij Dr. Robert Elliot wat na een plottwist de psychiatrische moordenaar te zijn die zich verkleed tot travestiet. Na wat nachtmerries eindigt de film langzaam weer nadat Dr. Robert Elliot dood geschoten werd, door wie is voor mij nog steeds de vraag.

De erotische scenes vond ik geen probleem. Zo zien we Angie Dickinson 30 minuten lang bijna naakt. In de opening's scene staat ze zich zo'n 5 minuten lang te vermaken met een stukje zeep en kijkend naar haar man. Daarna volgt een museum scene waar ze ook los gaat. Ook al ben ik er van overtuigd dat voor het begin een stunt-dubbel is ingezet. Daarna zien we Nancy Allen nog eventjes douchen, die scenes mogen er best wel wezen.

De museum scene vond ik toch wel een van de leuksten uit de film. Dickinson ziet een man die ze wel leuk vind, en er volgt een lange kat en muis spel. Waarvan ik toch dacht dat ze daar ergens in een hoekje gelokt werd en dan keihard vermoord. Dat gebeurd niet maar, toch zat ik op het puntje van mijn stoel.

Nee, Dressed to Kill is zeker niet mijn film geweest net. De mooie meiden, lekkere kill's (eentje daadwerkelijk) de laatste was een droom en het af en toe mooie kat en muis spel hebben de film deels gered in mijn ogen. Verhaal viel tegen maar het concept was erg leuk. Zeker geen volledige haat op deze film want ik heb op zekere momenten ook genoten. Toch viel het in mijn ogen als 'psychiatrisch' te veel tegen. Al om al, leuke tijd vermaak.

3.0*

Met deze film heeft De Palma toch wel erg veel geleend van Hitchcock. Regelmatig wordt er verwezen naar Psycho en Vertigo maar De Palma heeft net wat minder stijl, gaat in zijn scenes net wat verder en in zijn scenario is hij net wat minder overtuigend.

Dieptepunt vond ik nog dat de Palma net als in Psycho de motieven van de moordenaar nog eens uit laat leggen door een psycholoog.

Neemt echter niet weg dat De Palma met deze hommage aan zijn grote voorbeeld wel degelijk laat zien dat hij een boeiende film kan maken. Origineel is het echter nergens maar er zijn nog zijn zoveel meer slechtere hommages gemaakt dat de Palma toch complimenten verdiend voor een aantal sterke momenten.

Onder de streep zet ik echter liever het origineel nog eens op.

Gemiddeld.

P.s. Nu te zien op AMC.

Mijn ontdekkingstocht van de films van Brian De Palma gaat verder. En helaas was ik hier wat minder weg van. Het beste stuk is nu wel het eerste halfuur en het slotstuk is ook wel knap de douchescène die dan uiteindelijk een droom blijkt te zijn. Ook knap dat je geen dialoog nodig hebt voor een goed einde. In de laatste 5 minuten zoiets wordt namelijk niks meer gezegd. De Palma laat de beelden spreken voor zichzelf spreken. Woorden waren ook niet meer nodig.

Het verhaal vond ik wat minder interessant deze keer al zit het uiteindelijk weer knap in elkaar. Wat ik ook zo apprecieer aan De Palma is dat er niet zo flauw gefilmd wordt als er vrouwelijk schoon te zien is. Al is het gebruik van een stand-in wel een beetje flauw. Angie Robinson mocht best nog gezien worden op haar 50 jaar, al is het vast een keuze van haar zelf en die moet je dan respecteren. Haar stuk vond ik erg sterk . Daarna valt de sfeer wat weg doordat de film gedeeltelijk een andere weg inslaat. De twisten op het einde zijn wel van hoge kwaliteit, het duurt enkel wat te lang voordat we daar eindelijk belanden.

Spijtig dat de plot zo doorzichtig is- eigenlijk is vanaf het begin wel duidelijk dat Michael Caine de dader is. Gelukkig leunt DePalma niet alleen op die 'twist', de hele aanloop is boeiend en fijn gefilmd. Neem die scène in het museum, uiteindelijk totaal onbelangrijk voor de plot, maar de hele aanloop, met Dickinson die andere koppels bekijkt, het hare denkt van de moderne kunst aan de muren en uiteindelijk nogal onhandig flirt met de man met de zonnebril is zo'n scène die wel bij zal blijven. Verrassend vond ik wel dat Dickinson, tot dat moment de protagoniste, vrij vroeg het loodje legt maar die scène is zo bekend dat zodra ze de lift instapte een aha-erlebnis zijn intrede deed.

Daarna is het beste er wel van af maar het blijft vermakelijk en soms ook spannend, beetje jammer wel van het cliché "het was maar een droom" op het eind. Verder valt op dat het begrip transsexueel een keer of drie wordt uitgelegd.

Ik probeer meestal om zo weinig mogelijk voorinformatie over een film te hebben. Dat maakt het wel wat moeilijker om te kiezen wat ik zien wil - maar het levert ook af en toe fijne verrassingen op.

Dit is daar dan dus niet een van. Met de naam van Michael Caine op de poster had ik gehoopt op een paar mooie karakterrollen - of tenminste toch een. Maar nee, dit is dan iets in de richting van een ode aan het oeuvre van Hitchcock - ooit wel een paar erg mooie films gemaakt, maar al snel doorgegroeid tot de grootmeester van de gezapigheid. En dat straalt nogal af naar deze film. Langdradig gedoe, veel te veel oninteressante verwikkelingen, een soundtrack met violen.

Niet mijn ding, laat ik het daar maar bij laten. Behalve dan misschien toch even een eervolle vermelding voor Dennis Franz. Ook in de VS is er toch vast zoiets dat je een penning of iets dergelijks krijgt als je meer dan 50 of zo jaar in een openbaar beroep zit, en al die rollen als politieman tellen toch op zeker als tropenjaren.

Brian de Palma leeft zich uit in een thriller met slasherkwaliteit. Een mix van suspense à la Hitchcock en sleaziness, mooi in beeld gebracht met zowat alle mogelijke cameratechnieken. Vorm boven inhoud geldt soms in de films van de Palma, en in dit geval is het weer niet zo’n diepgravend verhaal. De transseksualiteit van Michael Caine en zijn daaruit voortvloeiende moordlust is natuurlijk niet niets maar ja, het is ook moeilijk serieus te nemen. Verstand op nul en genieten maar van het feestje.

Vooral meegenomen, bij de kringloop, vanwege de naam Brian de Palma, een man die in staat is zeldzaam goede films af te leveren maar ook wel regelmatig de plank mis slaat. En dan is de vraag tot welke categorie deze Dressed to Kill behoort.

En het moet gezegd dat het in de begin even zoeken is met Kate en haar geklaag, bezoek aan de psychiater voor weet wat, haar vreemde fantasieën
en het vreemde gefladder in het museum met ontmoeting en gevolg. We zijn dan toch zeker een half uur verder, vind ik het eigenlijk allemaal niet zo heel interessant, en is er nog geen enkel teken gezien van de synopsis die bij deze film hoort. Maar gelukkig schiet ik samen met de film na een half uur uit een soort van lethargie wanneer er toch eindelijk iets gebeurd, in dit geval het incident in de lift en de introductie van karakter Liz. En dan valt toch opeens de klasse van zo'n regisseur als Brian de Palma op door kleine dingen zoals de spanningsopbouw en zo'n kort shot van een arm liggend tussen een lift deur die iedere keer weer probeert dicht te gaan.

Vervolgens zien we toch eigenlijk wel een beetje een breuk met het eerste half uur, het onbestendige en wispelturige gefladder is definitief ingeruild voor een interessant plot. Een getuige en een psychiater niet meer helemaal zeker van hun leven, een gestolen mes, een jonge techneut die wraak wil voor het verlies van zijn moeder, en dan natuurlijk de vraag wie o wie is toch die vrouw met die pruik en die zonnebril op? Het is in deze fase waar de sfeer opvalt, maar ook de degelijke soundtrack opvalt, het acteerwerk en de karakters prima zijn en de spanning een aantal keer goed opgebouwd wordt. En zoals vaker is Dennis Franz een ongelooflijke lul. Het is toch wanneer de psychiater niet uit zijn rol valt door de charmes van Liz dat ik begin af te vragen of onze psychiater niet een beetje een dubbele persoonlijkheid heeft. Caine speelde in het verleden al eens Jekyll en Hyde, dus waarom zou dat nu niet weer het geval zijn. Een soort van compensatie van dingen en gedrag die hij niet kan uiten vanwege zijn ambt, bedenk ik me opeens. Hoewel de uiteindelijke logica net anders is bleek ik dat toch wel vrij dichtbij te zitten.

Afijn, helemaal super is dressed to Kill zeker niet omdat ik toch nog net iets meer suspense en een broeierige sfeer verwacht had, meer lijdt de film pijn aan het eerste half uur met Kate en haar uitspattingen. Het leidt af, het doet er eigenlijk niet zo toe, en Kate is ook helemaal niet de hoofdpersoon dus waarom moet dat allemaal een half uur duren? Maar buiten dat is dressed to Kill toch zeker een degelijke film te noemen, en daar zal het cijfer dan ook naar zijn.

Toffe sensuele thriller van DePalma. Knap geregisseerd en de bij tijd en wijlen wel erg langzame scènes werken hier alleen maar versterkend aan de suspense. Van gedateerdheid is er eigenlijk geen sprake, met name omdat het zo sfeervol is. Het plot is uiteindelijk niet enorm verassend, maar wie maalt daarom.

3,5*