Dressed to Kill (1980)

Heerlijk Trage Mystery Thriller!

Super grappig om Michael Caine dit type karakter te zien spelen.

De film is behoorlijk traag maar ik stoorde mij zelf er totaal niet aan (mijn vriendin vond "Dressed to Kill" verschrikkelijk omdat ie zo traag is...dus het contrast was behoorlijk aanwezig Hahaha). Het verhaal is uniek en door de uitvoering van De Palma wordt je af en toe op een behoorlijke dwaalspoor gezet maar uiteindelijk vond ik de plottwist duidelijk.

De eerste kill was vet en was ook best lang maar de kills die daarop volgde waren magertjes......

Best veel unieke scènes en camera shots gezien!

4☆ voor deze unieke Mystery Thriller!

Gestileerde thrillerfilm die de volledige duur moet opboksen tegen onvoorstelbaar slechte acteerprestaties, waartussen Angie Dickinson met vlag en wimpel de kroon spant in onkunde. Uitermate bijzonder is dat een geroemde regisseur als Brian De Palma dat zelf klaarblijkelijk niet inzag, maar wellicht was hij afgeleid door de rol van zijn eigen ex-vrouw die hier in een behoorlijk erotische positie wordt gezet. Dressed to Kill profiteert verder van een aantal onverwachte wendingen en sfeervolle nachtopnames. Individuele scenes hebben gefocust camerawerk en een aantal momenten tussendoor kennen effectieve spanningsopbouw, maar uiteindelijk vormt het geheel alsnog een klus om doorheen te komen en doet veel te lang over de redelijk vlakke inhoud.

Aardig. Goede acteurs, mooie shots en langzaam in spannings opbouw. We voorspelbaarheid

Ik vond dit een hele goede film met vooral hele sterke losse scènes die alleen niet op een echt hoge score uitkomt door het soms wat matte acteerwerk (Michael Caine) of hemeltergende slechte acteerwerk (Nancy Allen). Maar de regie is fantastisch. Die heerlijke eindeloze en ook doelloze scène in het museum wat alleen maar sfeerchepping is. Of het moment tot aan de moord bij de lift dat maar duurt en duurt. Het gedoe in de metro. De Palma weet suspense fantastisch op te bouwen en maakt echt gebruik van de camera daarbij. Visueel vol leuke ideeën (prima gebruik van spiegels ook) en sfeervol gefotografeerd ook. Alleen geen film die me echt raakt of wist mee te slepen. 3,5*.

Best wel een fijne detectivefilm over een seriemoordenaar die het gemunt heeft op vrouwen. Nancy Allen kennen we natuurlijk onder meer van de RoboCop franchise en Caine is een monument in de filmwereld.

Ik vond het plot best fris en ook de montage zorgde ervoor dat het spannend bleef. Hier en daar wat erotische beelden, zeker in het begin.

Je ziet wel dat een vakman aan het werk is door een standaard politie thriller over het gemiddelde te trekken.

Sexy thriller met duidelijke signatuur van Brian De Palma (je wordt zowat doodgegooid met split screens) die voor Amerikaanse standaarden redelijk bloot is indien je de volledige ongeknipte versie bekijkt, maar qua spanning wat tekortschiet. Vooral door zaken die soms onnodig op de lachspieren werken, niet in de laatste plaats door de figuur met de pruik maar ook de luchtigere momenten. De film schommelt daardoor heen en weer tussen ietwat absurd en serieus.

Nancy Allen steelt de show als dame van plezier en is heerlijk wulps in de scene waarin ze de nogal stijve (ehm, ook het acteerwerk ja) Michael Caine verleidt. Een aardige rol is ook nog die van de nerd die ze helpt met het opsporen van de dader. Dennis Franz speelt zo'n luie agent dat je hem echt een schop zou willen verkopen...dit werd een beetje zijn standaardrol.

Het einde is wat flauw. En het begin is toch wel erg langgerekt. Aardig hoor, om geen woord gesproken tekst te hebben in dat segment maar dat gedoe met het handschoentje in het museum, ik vond het wat kinderachtig worden. Het verhaal is heel simpel. En het vermengt op een wat vreemde manier schizofrenie met transseksualiteit (of weinig overtuigende travestie) maar dat maakt het wel weer origineel. Een efficiente speelduur maakt het een onderhoudend tussendoortje maar ik zie geen zinderend meesterwerk.

Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision. Aardige Neo-noir thriller, maar ook veel weg van een Italiaanse giallo. Voor die tijd goed gemaakt, maar nu wel wat gedateerd. Een beetje filmkenner heeft al snel in de gaten hoe de vork in de steel zit.

Wanneer Kate Miller (Dickinson) op gruwelijke wijze wordt vermoord, probeert haar zoon Peter (Gordon) de moordenaar te vinden. Hij krijgt hulp van prostituee en enige getuige Liz Blake (Allen), die op haar beurt een deadline van twee dagen heeft, omdat ze tevens een verdachte is in de zaak. Het spoor leidt naar één van de patiënten van Dr. Elliott (Caine), die ook de psychiater was van Kate Miller en wiens uit zijn praktijk het mogelijke moordwapen is gebruikt.

Film leent veel elementen en filmtechnieken van “Psycho” en “Vertigo”, die echter wel op uitstekende wijze worden gebruikt. Typische de Palma met visuele flair, een hoop voyeurisme en zijn handelsmerk gebruik van split screen.

Huisvrouw Kate Miller ontwaakt met onvervulde seksuele verlangens en belandt na een fataal erotisch avontuur in een lift, waar een mysterieuze blonde vrouw haar met een scheermes doodt. Getuige Liz Blake, een callgirl, wordt door de politie verdacht maar slaat op de vlucht voor de moordenaar. Ze krijgt steun van Kates inventieve zoon Peter. Samen ontrafelen ze een web van psychologische waanzin rond dokter Robert Elliott en één van zijn patienten, culminerend in een schokkende onthulling.

“Dressed to Kill (1980)” is een tijdloze klassieker die een hommage is aan Hitchcocks “Psycho” met sublieme spanning, visuele flair en erotische lading. De Palma's meesterlijk camerawerk – denk aan de iconische liftmoord en spiegelscènes – bouwt hypnotiserende suspense op, ondersteund door Pino Donaggio's Herrmann-achtige score. Nancy Allen schittert als slimme callgirl, Michael Caine als enigmatische psychiater, terwijl de plotwendingen meeslepend zijn. Een zwoele, gestileerde thriller die na 45 jaar nog rillingen bezorgt en De Palma's genialiteit bewijst. Dit is puur cinefilistisch genot. Minstens 4,5/5.