Cidade de Deus (2002)

Waarom maken mensen toch zo vaak de fout om met zulke hoge (lees: veel te hooggespannen) verwachtingen een film in te gaan? Ook op de vorige pagina lees ik weer verscheidene voorbeelden hiervan. Dan kan 'ie bijna alleen nog maar tegenvallen inderdaad...

Ik heb 'm net voor het eerst gezien, ben er bijna blanco voor gaan zitten en behoorlijk weggeblazen. De montage, camerawerk maar ook het verhaal en de acteerprestaties maakten indruk. Het op zich beladen onderwerp wordt gelukkig niet maar alleen heel zwaar gebracht, ondanks al het geweld heeft de film ook genoeg wat luchtiger momenten. Dit komt het geheel zeker ten goede.

In eerste instantie 4,5*.

Door de vlotte camera en de evenzo vlotte montage een hele hippe film. Hierdoor ziet de sloppenwijk er ook lekker hip uit en mist de film zijn punt een beetje: namelijk dat armoede heel vervelend is.

Dat de film desondanks dat bijzonder boeit en er bovendien prachtig uitziet maakt dat hij dan wel weer vier sterren van me krijgt.

Na het zien van deze harde film over armoede en geweld in de sloppenwijken van Rio de Janeiro, prijs je jezelf gelukkig dat je niet in zulke sloppenwijken bent opgegroeid.

Wat een geweldige acteerprestaties van die kinderen overigens, vooral het jongetje dat in zijn voet werd geschoten, o mijn god dat leek wel echt!

Zelden kinderen van zo'n jonge leeftijd zo overtuigend zien acteren !

Tja, aardig filmpje, maar niet meer dan dat. De onvoorstelbare hoeveelheid (oninteressante) personages dat in rap en onoverzichtelijk tempo op je wordt afgevuurd en vervolgens weer na enkele scenes de pijp uit gaat begon me al snel de keel uit te hangen. Ook wat slap sentiment en wat simpel acteerwerk kon me er niet van weerhouden om deze film goed te volgen.

Snap de hoge scores wel, het ziet er allemaal gelikt uit en geluid en muziek zijn dik in orde. Maar het verhaal is mij iets te makkelijk en er wordt veel te weinig gedaan met het gegeven waardoor de film het hoofd boven water probeert te houden met wat schokkende scenes. Ook het hele plotje met de foto-redactie van de krant ging als een nachtkaars uit.

1 x nooit meer voor mij. Veel te rommelig.

2,5*

Bizar

Er zijn volgens mij al vele termen gevallen in dit topic om de film en sfeer te beschrijven. Rauw, hard, bruut, geweldadig en nog veel meer. Vrijwel allemaal kloppen ze, maar dekken ze nooit de volledige lading van de gruwelheden in de favela's van Rio.

Dan over de film zelf. Wat vrijwel direct opvalt is natuurlijk de schitterende cinematografie. De camera slingert regelmatig heen-en-weer waar door het sowieso al chaotische leven nog net even wat realistischer over komt. Dit wordt allemaal wat hip gemonteerd waardoor het, in tegenstelling tot wat ik in mijn eerste alinea zei, maar toch, nog net wat luchtiger blijft. Prima gedaan. Vervolgens zien we tientallen personages geintroduceerd worden en vervolgens ook weer verdwijnen, in de meeste gevallen dood. Erg bizar. De vertelstructuur, met Raket, die ons alles verteld van zijn jeugd, is redelijk origineel en daarnaast ook een pluspunt van de film. Soms zie je dat veel flashbacks in een film gaan vervelen, maar hier blijft het allemaal behoorlijk interessant. Het einde van de film is erg bizar en laat erg mooi zien dat het geweld in de favela's volgens mij nooit zal stoppen.

Behalve dat de film van mij een minuut of tien korter had gemogen blijft City of God een uitstekende film, ook bij de tweede kijkbeurt.

Halfje erbij.

4*

Een van de betere films die ik ooit gezien heb.

Ik was geboeid door het verhaal van de eerste tot de laatste minuut.

Naar mijn mening de volle 5* waard!

Zeker een sterke film,al vind ik de hoge notering wat overdreven.

Het begin is heel goed. De personages worden voorgesteld, het verhaal wordt opgebouwt en uitgediept. Dit gebeurt met rauwe en gruwelijke beelden en situaties soms. We zien de kinderen opgroeien. Dit is heel sterk en realistisch gebracht.

Daarna zakt het echter wat in. Het verhaal ontwikkelt zich niet meer echt en het ontaard in een saaie drugs oorlog, die niet echt ergens heen gaat en verhalend is. De gruwelijke situaties en beelden zijn ook niet zo schokkend en indrukwekkend meer en verliezen hun kracht.

Het einde is wel weer redelijk, dan pas zien we hoe de hoofdpersoon zijn droom verwezenlijkt als fotograaf, en komt er nog een mini-plottwist die weinig toevoegt overigens. Het einde, waarbij de nieuwe generatie gangster er al weer staat en in beeld wordt gebracht is wel echt goed gedaan. Dit toont aan dat het een viceuze cirkel is daar in die wijken, die niet te doorbreken is, maar plaatst het verhaal ook in perspectief en relativeert het wat. Aan de ene kant is dit goed gedaan en zorgt dit eind voor een boeiend inzicht. Aan de andere kant geeft het een beetje een beeld dat dit een van de vele verhalen is en het er toch niet zo toe doet.

4 sterren voor een sterke film die sterk begint, een relatief kort maar wel slecht en saai middenstuk kent en een redelijk einde. Een grotendeels sterk en origineel misdaaddrama, maar een echte topper en een hoge notering vind ik niet op zijn plaats.

Ben er eerlijk gezegd wat sceptisch ingegaan (verhalen over armoede-buurten lijken me vaak 'bonuspunt-gevoelig') maar vind het behoorlijk indrukwekkend en de personages wisten me echt te boeien, vooral Li'l-Ze, Benny en de verteller. De soundtrack, het sterke acteerwerk en vooral het enerverende camerawerk slepen je mee in dat onberekenbare sfeertje daar. De insteek is dan wel bijna typisch rise-and-fall en het heeft een wat moeizame start met de vele personen maar eenmaal op gang is het geen seconde vervelen. Prachtfilm met een paar dramatische scènes.

Ik vind City of God een entertainend misdaad drama dat, ondanks de lengte, nooit verveeld en soms ook emotioneel indruk maakt.

Ik zeg soms, want er is in de Brazilaanse Stad van God na een persoonlijke tragedie zelden tijd voor voor rouw of reflectie . Bloed hoort bij het dagelijkse leven. De bewoners van deze sloppewijk leven in zo'n geïsoleerde wereld van armoede en geweld, dat een automobilist uit São Paulo net zo goed van Mars zou kunnen komen. Het is allemaal te begrijpen. Voor kinderen, zeg maar peuters, spreekt misdaad nou eenmaal meer aan dan visboer of ticketverkoper in een bus worden. En de passie naar wraak moet altijd de strijd aan met compassie voor anderen.

De film oordeelt of glamouriseert de zonden van haar personages niet, maar wil enkel, net zoals haar hoofdpersonage, een beeld geven van wat er speelt. Daardoor blijft alles 'prettig' ethisch grijs, op één personage na, bij wie het kwaad al op jonge leeftijd in het bloed lijkt te zitten. Dit zou het thema van 'omstandigheden maken het persoon' kunnen ondermijnen, maar het zou te makkelijk zijn om te weerspiegelen dat er geen inherente donkerheid in de mens zit.

De Hawaiiana-gangsters en het nodige schietwerk konden de lugubere straten van Rio wel aardig op mij over brengen. De film wordt opzich op een bijzondere manier in beeld gebracht. Ik vind het begin van een film wat direct ook het einde is altijd wel mooi in een film, het neemt het Hollywood-gehalte aanzienlijk af. Ook het feit dat het een waargebeurd verhaal is maakt het wat sterker.

3,5/5

Opnieuw gezien, nog steeds even geweldig.

Ondanks dat de film toch aardig lang duurt, voelt het lekker vlot en luchtig aan allemaal. Geen overdreven drama of sentimenteel geneuzel maar gewoon knallen is wat deze film doet, en ik hou daar wel van. Zelden gehad dat een toch dikke twee uur zo snel voorbij ging. Erg meeslepend verhaal.

Vond het inhuren van echte Braziliaanse acteurs ook een grote meerwaarde hebben, en deden ook zeker niet onder voor de Amerikaanse acteurs die je vaak treft in dit soort films, wat een aantal geweldige personages oplevert (Lil' Zhe, Knockout Ned). Het voelt allemaal gewoon erg ''echt'' aan in deze film, iets waar het in dit soort misdaadfilms toch vaak aan ontbreekt wat mij betreft, en mede dankzij dat is het hele sfeertje in de sloppen van Rio erg indrukwekkend om te zien. Verder ook zeer te spreken over de montage, soundtrack en de hele visuele benadering van de film. Alles draagt bij aan het heerlijke chaotische sfeertje wat ik al eerder aanhaalde.

Unieke misdaadfilm wat mij betreft die zeker z'n top 10 notering behoud. Soms grappig, soms erg hard, soms erg mooi, maar vooral erg meeslepend en origineel gebracht. Kunnen de maffiabroeders nog een puntje aan zuigen. 5,0*

Klassieker in wording?

Voor mijn studie ga ik in 2015 een half jaar in Brazilië wonen, en welke film is er beter om mij te introduceren in de Braziliaanse filmwereld dan Cidade de Deus? Dit is een klassieker binnen de cinema en heeft een torenhoge notering in de top 250 op Moviemeter. Naast het feit dat het mij opviel hoe schrikbarend weinig ik nog maar heb opgevat van de taal aldaar ( ik volg een Portugees taalprogramma) viel mij eveneens op dat dit niet helemaal geworden is wat ik ervan verwacht had. Ook al keek ik deze in de trein met een herfstzonnetje die meerdere malen mijn zicht bleef belemmeren en wat hoogst irritant was geloof ik niet dat dit mijn beoordeling dusdanig beïnvloed heeft dat ik Cidade de Deus beneden verwachting vond presteren.

Allereerst voelt Cidade de Deus wat langdradig aan. Er gebeurt erg veel en er worden veel verhalen verteld maar deze begonnen na verloop van tijd (op de verhalen van de twee hoofdrolspelers na) wat veel op elkaar te lijken. Ook worden ze wat eentonig en herhalend, en wisten ze hierdoor mijn aandacht niet vast te houden. Dit kan ook doordat ik het idee had dat het verhaal soms een beetje warrig verteld werd. Het staat allemaal wel in verband met de twee hoofdrolspelers en laat alle verhalen op een knappe wijze samen komen maar het liet op mij geen diepe indruk achter. Wellicht kan dit met mijn stemming te maken hebben en had ik een andersoortig verhaal verwacht dat wat meer recht toe recht aan was, maar ik raakte de draad op een gegeven moment aardig kwijt. Ik ging mensen door elkaar halen en zag na verloop van tijd verbanden ook minder goed omdat mijn aandacht meerdere malen verslapte. Nu is dit dus geen toegankelijke film en wellicht iets waar ik wat meer de tijd voor had moeten nemen, maar voor mijn eerste kijkbeurt viel het geheel echter tegen.

Wat ik wel erg goed vond was de acteerprestaties van de onbekende acteurs die op alle fronten uitmuntend was, en het sfeertje van Rio wat je als kijker bijna kon proeven. Verhaaltechnisch zitten hier ook meerdere lagen in, wat een tweede kijkbeurt ook gelijk een heel ander licht laat schijnen op de zaak. Ik zelf ben echter niet overtuigd van de film in zijn geheel, hoewel ik bepaalde aspecten goed vond had ik het gevoel dat de schoonheid van het verhaal mij ontging wat waarschijnlijk toch te maken heeft met een bepaalde toegankelijkheid. Ik weet het dus niet allemaal hiermee, even een tijd laten bezinken en wellicht daarna nog een kans geven. Cidade de Deus is namelijk misschien net als je eerste biertje toen je 15 was, als je eenmaal gewend bent aan de smaak wordt het vanzelf lekker. Voor nu houd ik mijn beoordeling even in het midden.

3,0*

Fantastische film die uitblinkt door de montage. Meteen vanaf de eerste seconde is het raak en het beukt maar door. Erg sterk verhaal en perfect gecast. Staat terecht hoog in de top.

Na een klein decennium nog eens herzien (wat word ik oud) en het is me toch lichtjes tegengevallen, deze Cidade de Deus. Stilistisch heel mooi én functioneel, tijdens het eerste kwartier wordt je meegezogen door de opzwepende zuiderse sfeer. Doorheen de hele speelduur veel prachtige, inmiddels terecht iconisch geworden shots. Maar wat heeft deze film nu eigenlijk te vertellen? Ik zie nergens ambiguïteit, lef of zelfs maar persoonlijkheid. Het heeft eerder de allure van een Hollywoodfilm (niet-engelstalig en toch een succes in de States? Nooit vertrouwen!) met schrijnend slechte karikaterisering: de graaggeziene Robin Hood, het ros meelopertje, en natuurlijk het hoofdpersonage, het 'hart' van de film zoals Amerikaanse producers het zo mooi zeggen. Dieptepunt is natuurlijk de sociopathische Ze Pequeno, gevreesd door iedereen, maar stiekem heel onzeker als het op meisjes aankomt. De wat zelfbewuste Pulp Fiction-achtige structuur die soms zelfs de vierde wand lijkt te doorbreken is wel interessant te noemen, alleen verziekt de regisseur het door voortdurend de meest onsubtiele narratieve statements te willen maken, zoals shot op het einde van de opkomende generatie of de sympathieke Mane Galinha die plots in de rug wordt neergeschoten, wat vervolgens de wraakactie blijkt te zijn van het braaf knaapje wiens vader door hem neergeschoten was. Of een ander jongentje dat komt beweren: "ik ben geen kind, ik ben een man, want ik rook, snuif en moord." Ik begrijp dan ook met de beste wil van de wereld niet de commentaren van mensen die het confronterende toestanden vonden. Sommige scènes mogen dan wel hardvochtig zijn, maar worden afgezwakt door andere momenten wanneer het geweld plots Tarantinesk en humoristisch wordt, zoals de vreselijk flauwe scène waar een grenzeloos irritant comic relief personage door zijn kompaan wordt neegeschoten. Bovendien belemmert de artificiële structuur van hoe alle moordpartijen met elkaar in verband staan het gevoel van naar iets reëel te kijken. Het impactloosheid en willekeur van geweld van dit soort plaatsen wordt op die manier vertroebeld. Is natuurlijk mogelijk, en zelfs heel waarschijnlijk, dat de regisseur helemaal geen realisme voor ogen had, maar dan had het stilisme nog meer doorgedreven mogen zijn van mijn part. Daar sloeg (grote voorbeeld) Goodfellas bijvoorbeeld wel in. Nu blijft vooral een uitstekend gemaakt, maar oppervlakkig mainstream filmpje.

Vrij kortzichtige reactie. Ik lees hier meer de kritische noot van het camerawerk, maar dat heb ik echt geen moment als hinderlijk ervaren. Voor mij is het zelfs vrij uniek. Niet voor niets werd deze film genomineerd voor beste cinematografie en montage.

Het is hét alternatief voor mensen die zo nu en dan 'Hollywood-moe' zijn. Ik waardeer Scarface, Reservoir Dogs en TGF trilogie. Maar geen van deze films laten middels de manier van filmen de kijker te dichtbij komen. Met Cidade de Deus zit je er echter bovenop, middenin, of hoe je het ook wil. De close-ups pakken geweldig uit, de documentairy style maakt het zeer realistisch en het wanordelijke camerawerk representeert het onstabiele milieu waarin de hoofdrolspelers zich bevinden.

Daarnaast zijn er nog tal van andere momenten waarmee de manier van filmen en editten echt een meerwaarde geven aan het verhaal.

"Video 8 camera"... "Afstudeerproject".. man man man...

City of God staat al geruime tijd flink bovenaan de IMDB top 250. Na het zien van de film kan ik wel concluderen dat dat 100% terecht is. Wat gelijk opvalt aan de film is dat de film eigenlijk een documentaire is. Veel handheld camera, dus de kijker heeft echt het idee dat hij meeloopt met de jongens. We worden aan de hand genomen en dat is zeer indrukwekkend.

Filmisch is deze film echt een meesterwerk en ook het acteerwerk is dik in orde. Heb genoten!

Lange tijd terug dat ik deze heb gezien, toen met 3,0* beoordeeld. Inmiddels ben ik heel wat films verder en ook in smaak, maar toch is deze me niet meegevallen ondanks dat ik dat stiekem wel had verwacht. Technisch zit het fantastisch in elkaar met mooi kleurenspel (veelal in kil blauw, de jeugdjaren in de 60s dan weer in warm geel), sommige hele fijne losse scènes (de geschiedenis van het appartement) en een prima vertelwijze het eerste uur. Het zijn vooral kleine verhaaltjes die een groter geheel scheppen, samengehouden door de centrale figuur Raket. Had de film good kid, m.A.A.d. city geheten, dan had goed gepast. Daarnaast wordt er met plezier gespeeld door de frisse cast. En toch ontkom je er niet aan dat het allemaal weinig diepgaand is en wel erg luchtig allemaal. Te luchtig om te beklijven, om grootse cinema te worden. Behoudens enkele momenten is dit gewoon een plezierig filmpje, dat in het tweede deel ook wat minder bijzonder wordt. Dan wordt alleen nog de centrale plot gevolgd, een hoop geschoten en mis je een beetje die vertelwijze uit het eerste uur. Wel vermaakt, dus 3,5*.

Cidade de Deus

Indrukwekkende film. Cidade de Deus is een rauwe en keiharde film over het leven in een Favela in Rio de Janeiro maar het is daarnaast ook een film vol vaart en flair, met een schitterende cinematografie en een ongelooflijk snelle montage. Ja, zelfs een vleugje humor. De camera gaat als de Braziliaanse Samba van personage naar personage en van scene naar de volgende scene.

Het centrale personage is Buscapé/Rocket maar we volgen verschillende personages die allemaal te maken krijgen met het harde en criminele leven in een Favela. De ene omarmd het criminele leven en de ander probeert eruit te ontsnappen. Mooie en sterk uitgewerkte karakters die we volgen in de jaren 60, 70 en 80 in Rio. Op het einde (Na Benny's dood) wordt er nog een schepje bovenop gedaan qua geweld, maar ik vond zelf de magie van de eerste anderhalf uur wat verloren gaan. Maar Cidade de Deus is desalniettemin een kroonjuweel van de Braziliaanse cinema.

Cidade de Deus. Of: hoe je met subtiele editing, snelle montage en goede verteltechnieken een prima film neer kunt zetten. Want goed is dit misdaaddrama door de strakke verwerking van die elementen wel, maar daarbuiten viel 'ie me toch tegen. Zeker in het licht van de wel erg hoge top 250-notering.

Het verhaal is immers niet eens zo heel erg bijzonder. De originaliteit zit hem echt in de vertelstructuur, en ook dat is niet voldoende écht indruk te maken. Daarvoor missen de characters wat diepgang, en vond ik het plot te conventioneel. De scharrels, de drugs, de gangs (oud én jong), de struggle for survival en het naïeve wapengebruik; het zijn terugkerende karakteristieken binnen het genre, zij het in een wel weer erg interessante Braziliaanse setting. Ik had van tevoren meer drama verwacht en iets minder misdaad. Het contrast tussen de twee broers die ieder hun eigen weg gaan, blijft nu wat onderbelicht.

Cidade de Deus concentreert zich op het geven van een hard doch realistisch beeld van het leven en de criminaliteit in de favela's, maar verrast daarin niet. Wél zit de film technisch sterk in elkaar. Vakmanschap dat me verder helaas nergens echt wist te raken.

3*

Fantastische film! Heb jaren in zulk een stad gewoond en vond het fascinerend te zien hoe echt het leven van daar in de film wordt getoond. En dan is het in de film, ondanks zijn rauwheid, vergeleken met daar nog zacht uitgebeeld. Had gewoon OOK wat volk dat daar op straat leeft moeten tonen met de bedelende en lijm snuivende kinderen en een flinke regenbui erover heen laten gaan .....

Net geen 5 sterren omdat het leven van de gewone kleine man / vrouw daar niet (goed) wordt uitgebeeld want daar lopen de meeste met een mes of ijspriem (zie je ook in de film: een jongetje met een ijspriem). een heel simpel lomp (homemade) revolver kost daar toch evenveel als 100 kilo rijst. Dus daar lopen kinderen echt niet mee.

Liefhebber van deze sfeer? Dan zie ook bruti sporchi e cattivi een zwarte komedie die in een squatter area bij Rome (Italy) speelt. Qua leefomgeving geweld en criminaliteit, het zich prostitueren (ook mannen) en het dagelijks leven voor deze mensen vind ik die nog echter.

Ik moest er even inkomen maar na een 20-25 minuten was ik vertrokken (daar was ik eerst gestopt). Misschien interesseerde het me op die moment niet ofwel kwam de film dan pas echt van de grond. Het camerawerk heb ik niet echt als hinderlijk ervaren, het is ook normaal dat er in een getto geen topregisseur rondloopt. Dat geeft de film net zijn authenticiteit. Het verhaal is op zich zeker niet ingewikkeld, maar het ademt gewoon die Braziliaanse sfeer en daarin schuilt denk ik de kracht van deze film. Dit lijkt gewoon de werkelijkheid. Dit is waarschijnlijk (ik ben nog niet in Brazilië geweest) de werkelijkheid. Ik vond de personages ook best sterk, je wist van de hoofdpersonages waar ze voor stonden, wat ze door de vingers zagen en waar ze echt niet tegen konden. De film is ook een goed voorbeeld van hoe latere generaties proberen te leren van de vorige generaties.

Eigenlijk brengt City of God weinig nieuws, maar de manier waarop het in beeld is gebracht is regelmatig overdonderend. Je krijgt een goed beeld van de ghetto en je wordt regelmatig met de neus op de (bloederige) feiten gedrukt. Kakt bij gebrek aan verhaal soms ietwat in, maar overall een erg positief gevoel overgehouden aan deze film.

4*.

Het moet intussen ook al een jaar of 12 geleden zijn dat ik deze nog eens zag. Voor MM me nog eens aan een herkijk gewaagd. Cidade de Deus windt er geen doekjes om: Leven, zeg maar overleven in de uitzichtloze en gewelddadige omgeving van de favela's is geen lachertje. Integendeel: het is een bikkelharde strijd van moordpartijen, afrekeningen, drugs, geweld en ... vriendschap. Weinig uitzichten op hoop of een beter leven. De "makkelijkste" of vooral de meest voor de hand liggende uitweg uit de armoede is de criminele toer, voor zover je het weet te overleven natuurlijk. De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en dat maakt het extra ongemakkelijk want erg veel positieve elementen vallen er niet te bespeuren in de film.

De beginscène met de kip is erg mooi gedaan en brengt je onmiddellijk in het verhaal. Het sterkste punt van de film is tegelijk zijn zwakte. Het geweld is excessief en in overvloed aanwezig. Na ruim een uur heb je het wel gezien. Op de duur is het één grote aaneenschakeling van geweld en wordt het verhaal naar de achtergrond verwezen.
Het geweld wordt verheerlijkt en behoudens Buscapé en Mano is iedereen een crimineel, hoewel Buscapé er later toe gedwongen wordt. Zé is de 'opperslechterik' en is haast een karikatuur van zichzelf. Het lijkt ook allemaal zo uitzichtloos wanneer ook het kleine gespuis van amper 10 jaar opkijkt naar de 'professionals'. Het einde geeft de miserabele omstandigheden van de favela's goed weer: er is telkens opvolging voorzien. Er staat er altijd eentje op die de plaats inneemt van de andere, maar au fond wijzigt er niets aan de wanhopige verpauperde situatie van de favela's. Mano is het enige lichtpuntje van de film en tracht een carrière als fotograaf te ondernemen. Maar veel kansen worden niet geboden met de karige vergoeding die hij er aanvankelijk voor krijgt.

Misschien niet de meest ideale reclame voor Brazilië of Rio, de levensomstandigheden zijn intussen wel genoegzaam bekend denk ik. Terecht bekroond met diverse prijzen. Het is een film die je doet nadenken, dat er werkelijk op inhakt.

Overdonderend.

City of God heeft me compleet weggeblazen. Van begin tot eind zijn de rauwe beelden en tegelijkertijd droevige beelden perfect gedaan. Ik wist dat hij goed was maar deze was verreweg ongelooflijk. Een van de beste films die ik ooit heb gezien.

De beelden te soms erg schokkend zijn want a shot in the hand or feet? zijn natuurlijk hard, maar er zitten dan toch af en toe lichtpuntjes in. Zoals de jongen met de camera. Het acteerwerk is heel goed. En het geweld is fors in beeld gebracht.

Een must see !

Zo'n acht jaar geleden besloot ik op deze site mijn meningen te schrijven en op dat punt besloot ik ook alle stemmen die ik destijds geplaatst had te verwijderen. Deze film had ik niet lang daarvoor gezien en zat dus voldoende in mijn herinnering om mijn stem te handhaven. Maar ik heb nooit wat bij deze film geschreven, en het is inmiddels jaren geleden, dus het was wel weer eens tijd voor de herziening.

Ruim vijftien jaar oud inmiddels, maar de film komt desondanks nog steeds erg krachtig over. Ik ben niet zo heel erg van het moralisme, maar hier stoorde het me niet, wellicht omdat de film zo ontzettend rauw is, zo achteloos als het geweld vaak is, zo weinig een mensenleven waard lijkt te zijn, maar wellicht ook omdat de hoofdpersoon, die het verhaal in een voice-over vertelt, niet echt sterke waardeoordelen geeft behalve dat hij het zelf lastige omstandigheden vindt.

De moraal van de film is duidelijk "Wie het zwaard opheft, zal door het zwaard vergaan." De hoofdpersoon houdt zich buiten de criminaliteit, en hoewel hij op een gegeven moment echt twijfelt aan of eerlijkheid loont, maakt hij dat uiteindelijk wel voor zichzelf waar. Of eerlijkheid echt loont betwijfel ik, maar aangezien ik iets teveel rise-and-fall gangster films heb gezien, is het toch fijn om alles vanuit het perspectief van die zich niet in de criminaliteit stort te zien. En zelfs in snoeiharde films is het soms fijn om een sprookje te ontdekken, zie ook bijvoorbeeld Slumdog Millionaire. Overigens eindigt de film ook niet compleet positief met de blik op een heel blik kleine Zé Pequeno's in de dop.

Het is interessant om de hoofdpersoon tegenover het personage Mané Galinha (Knockout Ned) te plaatsen. De laatstgenoemde leidt ook een deugdzaam leven totdat na de verkrachting van zijn en de moord op zijn broer en oom voor wraak besluit te kiezen. En uiteindelijk wordt hij uit wraak hem fataal, wanneer hijzelf vermoord wordt door de zoon van één van zijn slachtoffers. De hoofdpersoon verliest ook zijn broer en heeft ook de mogelijkheid wraak te nemen, maar besluit dit niet te doen. Misschien omdat hij niet durft, maar toch.

Kortom, de boodschap spreekt mij aan, maar zeer zeker ook de beeldtaal. Veel splitscreens en een flitsende montage. Het weet in ieder geval flink te spetteren. Soundtrack is okee; is me niet heel erg opgevallen, maar stoorde zeer zeker niet. In ieder geval is Cidade de Deus ondanks de leeftijd nog steeds hipper dan menig nieuwe film. De 4* blijven rotsvast staan.

Prachtige film. Rauw, realistisch, puur, humoristisch, zelfs absurdistisch bij tijd en wijlen. En dat gebracht in allerlei korte verhaaltjes over verschillende kleurrijke personages, filmisch en qua sfeer prachtig in beeld gebracht. Daarnaast qua verhaal een mooie cyclus over mensen en personages die de macht grijpen en weer opgevolgd worden door een kopie van zich zelf, een komen en gaan van mensen dat zichzelf herhaald. Mooi verteld overigens vanuit Raket zijn perspectief.

Moet zeggen dat ik er het eerste kwartier a twintig minuten even in moest komen, maar het was de zit waard. Vooral ook omdat ik Tropa de Elite ook erg kon waarderen had ik zoiets van dit moet ik zien.

Minder groots dan ik me herinner.

De fragmentarische focus is daar voornamelijk debet aan. Natuurlijk is de stad de enige echte hoofdpersoon en de film weet het wel goed terug te brengen tot een overzichtelijk groepje hoofdpersonen/bendes, toch miste ik een beetje rode draad in het verhaal. Gek genoeg benadrukt de aanwezigheid van de verteller, Rocket, dat gemis eigenlijk. Zijn verhaallijn mag dan wat positief tegengeluid bieden in een wereld van ellende, echt interessant is zijn rol niet en ook Alexandre Rodrigues, die hem vertolkt, is niet de meest charismatische on-screen aanwezigheid. Dat hij hoogstens een bijrol in het geheel heeft, werkt ook niet echt.

Toch is de audiovisuele stijl nog altijd sterk. Misschien wat voorbijgestreefd door de jaren heen, het geeft de film makkelijk die glans mee waar het zijn unieke identiteit aan ontleent. Overall opmerkelijk goed acteerwerk en een lekkere flow doorheen de film, al begint het op twee derde wat te slepen qua aandacht. Uiterst vermakelijk met een paar aanstekelijk gebrachte personages en gepaste grofheid (maar ook weer niet zó grof). Ik laat de 4,5* nog even staan, maar ben toevallig bezig met mijn lijstje voor MM top 1000, en daar zakt ie toch wat plekjes.

Minder, flink minder.

Cidade de Deus stond in mijn geheugen gegrift als een film die een zeer reële inkijk gaf in het leven in de City of God. Een van de armere wijken van Rio de Janeiro. Dit beeld komt uiteraard nog steeds tot uiting in de harde acties tussen benden over en weer. Shockeren en indruk maken doet het echter een stuk minder dan de eerste keer dat ik de film zag.

Naast de mindere indruk, vielen me een aantal andere zaken op. In de ‘overval scenes’ kon het schuddende camerawerk me totaal niet bekoren. Goed trucje om chaos te creëren, en daarmee stiekem weg te komen met niet al te erg gelikte actie. Het is misschien vloeken in de kerk, maar er zijn uiteraard films die de actie in de film een stuk beter brengen á la Heat die zelfs bijna 10 jaar ouder is.

Mindere shockerend en indrukwekkend, daarnaast voor mijn gevoel voor zijn relatief nog jonge leeftijd al gedateerd. Uiteraard valt het te pruimen dat de film toen der tijd wél baanbrekend was.

Al met al een langere zit dan de vorige keer met een hoop geschiet over en weer. Enigszins gedateerd en een weinig beklijvend verhalen maken deze film een dik punt minder.

3,5*.

Cidade de Deus is inderdaad een portret wat redelijk realiteitsgezind mag zijn. Krachtig in elkaar gezet. Duidelijk veel aandacht aan besteed. Deze film vind ik persoonlijk sterker dan de Tropa elite reeks.

Een film die me niet in de koude kleren gaat zitten. Briljant gemaakt maar extreem deprimerend. Die scène waarin een jongen moet kiezen welk van de twee peuters hij moet gaan omleggen, of die jongen die door zijn vriendje wordt doodgeschoten alleen maar omdat hij zo veel kwebbelt... En dan kun je soms nog niet eens van wreedheid spreken, alleen maar van afstomping. De ouders komen weinig in beeld, en die van de "koters" al helemaal niet, en dat maakt de film zo mogelijk nog desoriënterender, alsof er een uithoek bestaat waarvan de rest van de wereld het bestaan niet afweet, of beter gezegd niet wil afweten, en dat is eigenlijk ook wel zo. Indrukwekkende film.

Best een sterke film over het leven in de sloppenwijken van Rio de Janeiro. Dit is wel een film die me altijd bij is gebleven sinds ik deze ruim 15 jaar terug zag. Nu er een serie uit is wat een vervolg op deze film is leek het me goed deze weer eens op te zetten. Nog altijd een zeer vakkundig gemaakte film met veel sfeer, goede en realistische karakters en rauw geweld. Soms moet je gewoon geluk hebben waar je wieg staat en deze mensen hadden de pech in een shithole te verblijven. Er zitten toch wel hele intense momenten in, zoals het moeten kiezen welk kind vermoord zou gaan worden. Toch vind ik de film niet meer zo briljant als ik had gehoopt. De eerste helft is erg boeiend, maar in het tweede gedeelte verloor ik langzaam de aandacht en duurde het allemaal net te lang.

Dikke 3,5* (maar net geen 4* meer waard)

Cidade De Deus kan je omschrijven als een rollercoaster van geweld. De ene schietpartij is nog niet afgehandeld of de andere volgt al. De film heeft ook best een hoog tempo en zorgt ervoor dat je gedurende de hele speelduur geboeid blijft kijken.

Anderzijds worden er een hoop personages geïntroduceerd, die uiteindelijk allemaal karikaturen zijn. De ene is al wat brutaler dan de andere en er zitten ook een paar vriendelijkere jongens tussen, maar uiteindelijk heb je toch het gevoel dat het allemaal 1 pot nat is. Er zit wat mij betreft te weinig diepgang in de personages en dat is in dit soort van films wel belangrijk.

Er gebeurt veel in deze film en kent een hoog tempo, maar het gebrek aan diepgang in de personages weerhoud mij om er een hogere score aan te geven, want dat zat er eigenlijk wel in. Mijn score van 2013 blijft daarmee staan.

3.5*

Nog steeds een krachtig sociaal drama over opgroeien in een favela. Het is een wereld met eigen regels en wijsheden, met veel geweld waarbij een mensenleven niks voorstelt (die scène met die 2 kinderen slik).. , met weinig kansen en zonder rechtvaardigheid. Een milieu waarin het moeilijk is om uit te ontsnappen om een betere toekomst op te bouwen. De dood van Benny grijpt me om die reden nog altijd bij de strot. Het zijn altijd de goeden die eerst gaan. Het kijkt bijna als een documentaire met de ruwe realistische stijl maar voelt tegelijkertijd ook aan als een rasechte mafiafilm. De acteurs doen je bijna vergeten dat dit een film is. Gebaseerd op echte getuigenissen en eigenlijk ook deels biografisch.