Cidade de Deus (2002)

Absolute topper! Na lange tijd voor de 2e keer gezien en blijft indrukwekkend. Het verhaal, de acteerprestaties, het camerawerk. Deze film boeit van begin tot eind.

Nee, ik denk niet dat je dat helemaal begrepen hebt. Maar dat bleek al uit je beperkte visie op deze film, de scenes en het verloop.

Hoezo beperkt? Als ik zijn kritiek op de film doorlees zie ik een beter uitgediepte beargumentering dan jouw ene woordje.

Mij kon de film misschien nog wel boeien, maar ik snap Awake78's punten wel.

Het volgende is overigens een hoofdstuk uit een analyse die ik afgelopen jaar geschreven heb over de vertelling en focalisatie in deze film en Tropa de Elite. Lang, maar wie weet is het interessant.

CIDADE DE DEUS

The first striking narrative element in the film we become aware of is the start in medias res (meaning literally: “in the middle of things” in Latin). The situation that we are being given, namely the preparing of a meal during a party, is taken very much out of context. We have no main characters and no overview of the people present. The result is that we as viewers now have to identify with the first reflectors we see. These are the chicken. The scene consists mostly of close-ups of the cooking, shot from a low-angle perspective, interspersed with reverse shots of these chickens looking around. If we identify the shots of the cutting of vegetables, dancing feet, slaughter and cooking as their point-of-view (POV) shots, our first reflectors in this film are actually birds. When one of them escapes and is being chased by the gang, the external reflector takes over most of the shots. The image, though, stays close to the ground, at the height of the chicken running, thus suggesting focalization of the chicken through the external reflector. The rapid editing emphasizes the chaotic and the feeling of fear, making it obvious for us to identify with the chicken instead of with the chasing gang.

The scene is interrupted once by the filmic narrator showing us a shot of two young men, one with a camera around his neck called Buscapé. The shot of them is calmly filmed from an eyelevel perspective, the energetic music fades away and we hear the boys talk about photography. Then we witness the chase again. The rapid editing and the music have returned, as has the frog perspective. The characters of the chicken, the gang and Buscapé and his friend come together and Buscapé accepts the role of internal narrator as he starts talking to us in voice over.

Since starting a film in medias res is a rather notable device, we have to ask ourselves what its function in CIDADE DE DEUS could be. Like I said, it places the scene, which we will see again at the end of the film, out of the context of the rest of the film, thus forcing us to look at it open minded. The chicken flees the scene, and eventually ends up facing Buscapé who tries to capture her. Then the police arrive. Both of them are now in a similar position: standing right between the gang and the cops, mirroring each other. We can interpret the positioning of the two as clarifying some sort of relationship between them. The rest of the film shows Buscapé in a similar position as the chicken: living in the City of God is almost synonym to having to run for your life. We can, therefore, interpreted the entire opening sequence as an allegory for the rest of the film, up to the point where Buscapé has to choose whether to live an honest life in the city or to join criminal life in the slum. This opposition is also represented in the opening, with the arriving police, as representations of the honest life, facing the representation of the criminal life: Zé’s gang.

When Buscapé’s voice over start, we are being placed in the slum right after its foundation: the sixties. Buscapé is goalman during a play of soccer, when the Trio Tendura walks into the field and playfully shoots their ball. We, as viewers, have found a character to identify with: Buscapé himself. The scene that follows contains no POV shots: everything is being focalized by an external reflector. Still, our identification with Buscapé remains, instead of a shift to any other character introduced, because of two things. First of all, we have identified him as our narrator and it is his voice over that informs us about the occurring events on the screen. Second, we have also identified him, having a camera and talking about photography, as a photographer. The identification of the secondary characters (the members of the Trio Tendura, Dadinho and Bené) is done by the auditive narrator (the voice over) as well as by the visual narrator. Not only are they shown on screen, the image actually freezes when they are presented, with the sound of a camera flashing, creating the illusion of a photo being taken which links us of course again to Buscapé, giving us the illusion of having him reflecting on the scene through his photo-camera.

That we know whom to identify with is important for forecasting the way we will interpret the rest of the film. The Trio, though represented as simple and rather benign, and shown to divide their loot with the citizens of the slum like Merry Men, is the first representation of crime our narrator walks into during the film (chronologically). Since one of their members shoots his ball and patronizes him, Buscapé’s and therefore our vision on crime is already determined: criminals are bad news. This is confirmed when the film shows us a robbery of The Trio on a station car. During the entire robbery, the only POV shot and therefore internal focalization is from the driver of the car: the victim.

It is only later on, after the heist on the motel went wrong and the criminals (the Trio) have become victimized, blurring the line between victim and criminal, that POV is seen through the eyes of both sides again. The chapter on the Trio Tendura ends with one of the trio finding peace in church, one murdered by Dadinho and one killed by the cops. The criminals of this chapter have become victims. Victims of the retaliation for crimes they have not committed. The true offender is of course, as we learn later on in the film, Dadinho. He embodies the new kind of criminal that originated in the City of God during the seventies: the murderous and truly dangerous one.

The interesting thing is, that the opposition between good and bad that was suggested in the opening sequence, has blurred. All of the characters that we follow get, in one way or another, involved in crime. They either commit crimes or have a relation with people who commit them. The most explicit example of them is Mané Galinha, who starts out as a friendly and peace-loving character, but due to a series of unfortunate events dies the death of a gangster. Like the chicken in the opening scene, Buscapé is fleeing, but still has to escape the City of God. Yet, we can consider him to be our most objective character, a trait we expect of narrators. Buscapé as “the” objective character is an interpretation that can be constructed through a lot of his focalized POV shots: through the lens of his photo camera, the embodiment of objective perspective. Buscapé’s POV merges from time to time with the POV of his camera, which mirrors the perspective of the external visual reflector: that of the film camera. By placing himself in the same position as this external reflector, Buscapé becomes something more than just a narrator: he becomes a device within the film structure, an internal character that can construct an objective perspective within the narrative.

That Buscapé is still a character framed within the narrative becomes clear when we arrive at the final scene. The opening of the film introduced us to a flashback, which came to an end only at the end of the film, thereby identifying the film’s narration as a frame story. The Buscapé in the auditive narration is free to move anywhere, since he can introduce a flashback and voice over the story safely from an undefined future. The Buscapé within the visual narration on the other hand, is trapped within the film’s narrative. The flashback starts and ends visually the same way, thereby making it a flashback ad infinitum: a loop. The story could fling itself right back into the sixties at the moment we arrive at the capturing of the chicken again, telling us the story from the start over and over again.

Ik had wel hoge verwachtingen van deze film. Twee jongens die samen in een sloppenwijk opgroeien en wiens carrières een verschillende kant opgaan. Dat gebeurt uiteindelijk ook wel. Maar in hoofdzaak is deze film toch vooral een ordinaire gangsterfilm. Maar wel een goede. Al had ik wat meer diepgang verwacht.

*2,5 of misschien nog een drie, beslist niet hoger.
Ik vond het een langdradig verhaal.
Vanuit docu perspectief leuk gefilmd. Maar het kon wat mij betreft minstens een half uur, drie kwartier korter. Enorm veel info die er niet echt toe doet.
Uiteindelijk laat hij zien hoe hij als fotograaf begint. Ik had juist verwacht dat dit begin meer aan het begin van de film zou zijn ipv aan het einde. Het ging meer over bendes dan één die fotograaf werd.

Het is op zich een goede film, maar ik had toch totaal iets anders verwacht nav het verhaal bij de film. Indien het verhaal "leven en sterven in een jeugdbende" zou zijn, (had ik 'm waarschijnlijk niet gekeken), maar wel een hoger cijfer gegeven.

Ik merk dat het mij steeds in gedachten blijkt, en achteraf toch (inderdaad) een goede film is, die in ieder geval meer verdient dan 2,5.

(Veranderd).

Ik blijf er wel bij dat het verhaal bij de film andere verwachtingen schept!

Soms was het wel goed en soms vond ik het verhaal te rommelig.

[quote="Boneka" Slumdog is inderdaad een hele andere film maar daarvan is het plot een stuk sterker. Nog een andere aardige buitenlandse film vind ik Trade (ondanks hetzelfde soort camerawerk).

[/quote]

Daarvan is het plot een stuk sterker? En Trade ook? In mijn ogen is het plot van de City of God misschien wel 1 van de beste ooit. Schrijf maar eens een plot met tientallen personen, over een behoorlijk aantal jaren, die allemaal op elkaar aansluiten en een betekenis hebben voor het verhaal van de hoofdpersoon. Voor mij is het plot van deze film zijn allergrootste kracht en waar de film ook op draait, niet zozeer op het camerawerk etc. Niettemin vind ik Slumdog Millionaire ook een goede film, maar vind ik dit plot geeneens waardig genoeg om in 1 woord te worden genoemd met die van de City of God.

Dus een film die zich afspeelt in armoedige regio/toestand moet alleen maar medelijden opwekken? Wat een bekrompen visie. Een persoon in armoede is op veel vlakken niet anders dan jij en ik. Oke, die persoon is arm in middelen, maar niet in zijn geest.

En kom op, hoe kan je een sloppenwijk hip noemen zeg.....Film laat juist op deze 'hippe' manier zien dat ook mensen in bizarre woonomstandigheden hun leven leiden.

Nee (geen flauw idee waar je dat uit concludeert), en medelijden is ook niet wat de film probeert op te roepen. Wat Cidade de Deus wil laten zien is hoe erbarmelijk de omstandigheden in de favela's zijn. Dit doet het ook wel, alleen snijdt het zich met de virtuoze cinematografie en montage in de vingers: deze rauwe film had zoveel rauwer kunnen zijn, maar de 'hippe' vormgeving leidt daarvoor teveel af van het drama.

Helemaal correct, maar dit slaat op deze film omdat...? Cidade de Deus laat de vicieuze cirkel van armoede en geweld zien, niet de 'rijke geest' van de hoofdpersoon zoals in Slumdog Millionaire.

Goede, rauwe film met sterk acteerwerk die alleen wel iets korter mocht. Ondanks de vele sterke shots stoorde ik me ook soms aan de flitsende montage die het drama en extreme geweld wat luchtiger maakte om naar te kijken. Ben het dan ook helemaal eens met degene hier boven me.

Het valt niet mee om op te groeien in een ghetto waar overal criminaliteit op de loer ligt en waar je dagelijks moet overleven en blij mag zijn met een baantje met een minimum loon. Dan ga je al gauw met je (verkeerde) vrienden het boevenpad op. Een vicieuze cirkel helaas. Een goede film maar naar mij mening war over gewaardeerd. een 7,5

Een hele goede film, waarbij ik vooral gegrepen werd door de jeugdigheid van de gangsters. De scene waarbij de kinderen moesten kiezen tussen hand en voet was gaf mij als vader van twee jongens(9 en 6) een verschrikkelijke koude hand in mijn buik...Op dat moment, in die scene, zie je ineens weer heel puur het kind...Dat is wat het zo gruwelijk hard en confronterend maakte.

De flitsende montage waar mensen het hier over hebben stoorde mij absoluut niet, ik vond het meestal creatief en krachtig werken. De herhaling van een gebeurtenis maar dan vanuit een ander cameraperspectief vond ik bijvoorbeeld ook goed werken.

Het enige minpuntje wat ik kan verzinnen is dat de karakters niet echt uitgediept worden, je leert de hoofdpersoon, Raket, redelijk kennen maar niet meer dan dat. Ik denk dat dit een bewuste keuze is en dat het uiteindelijke doel van deze film is een aanklacht te vormen tegen de favela's inclusief de corrupte politie, en dan met name gericht op de grootste slachtoffers hiervan, de kinderen.

Ik kan niet anders concluderen dan dat deze film daar absoluut in geslaagd is.

Zeker een sterke film,al vind ik de hoge notering wat overdreven.

Het begin is heel goed. De personages worden voorgesteld, het verhaal wordt opgebouwt en uitgediept. Dit gebeurt met rauwe en gruwelijke beelden en situaties soms. We zien de kinderen opgroeien. Dit is heel sterk en realistisch gebracht.

Daarna zakt het echter wat in. Het verhaal ontwikkelt zich niet meer echt en het ontaard in een saaie drugs oorlog, die niet echt ergens heen gaat en verhalend is. De gruwelijke situaties en beelden zijn ook niet zo schokkend en indrukwekkend meer en verliezen hun kracht.

Het einde is wel weer redelijk, dan pas zien we hoe de hoofdpersoon zijn droom verwezenlijkt als fotograaf, en komt er nog een mini-plottwist die weinig toevoegt overigens. Het einde, waarbij de nieuwe generatie gangster er al weer staat en in beeld wordt gebracht is wel echt goed gedaan. Dit toont aan dat het een viceuze cirkel is daar in die wijken, die niet te doorbreken is, maar plaatst het verhaal ook in perspectief en relativeert het wat. Aan de ene kant is dit goed gedaan en zorgt dit eind voor een boeiend inzicht. Aan de andere kant geeft het een beetje een beeld dat dit een van de vele verhalen is en het er toch niet zo toe doet.

4 sterren voor een sterke film die sterk begint, een relatief kort maar wel slecht en saai middenstuk kent en een redelijk einde. Een grotendeels sterk en origineel misdaaddrama, maar een echte topper en een hoge notering vind ik niet op zijn plaats.

Wilde hem al een tijdje zien . had er iets meer van verwacht maar zeker een hele goede film

Blijf dit een van de slechtste films ooit vinden. Begrijp echt niet dat hier vier en vijf sterren uitrollen. Vreselijk!

Ben er eerlijk gezegd wat sceptisch ingegaan (verhalen over armoede-buurten lijken me vaak 'bonuspunt-gevoelig') maar vind het behoorlijk indrukwekkend en de personages wisten me echt te boeien, vooral Li'l-Ze, Benny en de verteller. De soundtrack, het sterke acteerwerk en vooral het enerverende camerawerk slepen je mee in dat onberekenbare sfeertje daar. De insteek is dan wel bijna typisch rise-and-fall en het heeft een wat moeizame start met de vele personen maar eenmaal op gang is het geen seconde vervelen. Prachtfilm met een paar dramatische scènes.

Ik kan mij niet veel meer herinneren van deze film dus ik stem nog niet maar wat ik mij wél kan herinneren was de naam "Dobbeltje" waar ik toen ik het voor het eerst zag helemaal stuk om ging.

Voor mij de beste film ooit. Prachtig camerawerk, meeslepend verhaal, goede muziek en indrukwekkende sfeer. Geen standaard hollywood productie. Maar gewoon kei harde realiteit. Chapeau!

Morgenavond (6dec) op Canvas!! (begint wel vrij laat, 23u15)

Maar zeker niet missen als je de kans hebt;)

Flitsende film, verveelt voor geen meter! (en hij is nog veel meer dan dat natuurlijk)

Het eerste deel is flauw en bevat te weinig drama.

Het tweede deel is heel wat beter en zorgt ervoor dat de film toch het bekijken waard is.

Voor mij is dit geen topfilm en ik versta ook niet waarom deze op de 20ste plaats staat in de top 250 met 4,16 sterren.

Bij zo een hoge score verwacht je nu eenmaal (veel?) meer.

een vierde maal bekeken en het blijft een topfilm.

Ik vind City of God een entertainend misdaad drama dat, ondanks de lengte, nooit verveeld en soms ook emotioneel indruk maakt.

Ik zeg soms, want er is in de Brazilaanse Stad van God na een persoonlijke tragedie zelden tijd voor voor rouw of reflectie . Bloed hoort bij het dagelijkse leven. De bewoners van deze sloppewijk leven in zo'n geïsoleerde wereld van armoede en geweld, dat een automobilist uit São Paulo net zo goed van Mars zou kunnen komen. Het is allemaal te begrijpen. Voor kinderen, zeg maar peuters, spreekt misdaad nou eenmaal meer aan dan visboer of ticketverkoper in een bus worden. En de passie naar wraak moet altijd de strijd aan met compassie voor anderen.

De film oordeelt of glamouriseert de zonden van haar personages niet, maar wil enkel, net zoals haar hoofdpersonage, een beeld geven van wat er speelt. Daardoor blijft alles 'prettig' ethisch grijs, op één personage na, bij wie het kwaad al op jonge leeftijd in het bloed lijkt te zitten. Dit zou het thema van 'omstandigheden maken het persoon' kunnen ondermijnen, maar het zou te makkelijk zijn om te weerspiegelen dat er geen inherente donkerheid in de mens zit.

Ik had een hele andere verwachting bij het lezen van het verhaaltje hierbij. Na het kijken van de film was ik niet echt onder de indruk en mijn verwachtingen waren dus niet waargemaakt. Misschien dat herkijken helpt. Voor nu eerst een 6je.

Vanuit waar ik me bevond, (mijn woonplaats, het mooie Alphen) woonde ik ineens, voor de loop van minstens 136 minuten, in Cidade de Deus.

Elke film laat zijn sporen op me na, treft me soms vol in mijn gezicht. Dit ook. Ik, rijkeluiskind, die al ontelbaar veel heeft, maar desondanks net een kruimeltje meer wil. Ik moet me tot op mijn bot schamen. Er zijn mensen die minder hebben dan mij, en die zijn wel tevreden.

Ik heb weleens geschreven dat ik van alle mensen houdt. En dat doe ik ook. Oprecht en zonder twijfel zal ik van elk persoon die ooit geleefd heeft, de kleinste bacterie, houden. Al doen ze nog zoveel verkeerd in mijn ogen, en zie ik niets goeds in hen. Wat ze ook doen en hebben gedaan, al hebben ze me tot op mijn bot pijn gedaan... (en vice versa) Ik zal nog van hen moeten en kunnen houden.

Dus ook van alles en iedereen wat ik in Cidade de Deus zag gebeuren. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, door alle personen die voorbijrenden, wel op een gegeven moment op een dood spoor terechtkwam.. maar dit pikte ik later wel weer op.

Het geheel ademt een broeierige, grimmige en sombere atmosfeer, die steeds meer klem komt te zitten in je hoofd. Dat is tenminste wat mijn ervaring was. Is. Want oh mijn hemel. Ik zou alles willen doen wat ik kon, om de loop van sommige dingen net wat beter te kunnen maken. Mijn hart kreeg dan ook wel weer een flinke opdoffer.

Ik kan in elk geval eigenlijk niet goed beschrijven wat Cidade de Deus heeft losgemaakt bij mij, zonder daarbij te vervallen in ellenlange epistels over ellende en diepe, persoonlijke gedachten. Laat ik dan maar volstaan met een laatste opmerking. Mijn leven is zo gek nog niet...

Bij de ene film ben ik een man met veel woorden en bij de andere film eentje met weinig.

Ik zal me betreffende Cidade de Deus (2002) aan het laatste houden : Goed.

En bij weer een andere film ben je een man van dezelfde woorden.

Uitstekende film die het harde leven (en ook de wat zonnigere momenten) in de favela's erg goed weet neer te zetten. Mensen die 2 uur actie, geweld en misdaad verwachten zijn hierbij aan het verkeerde adres.

De hel op flip-flops.

De Hawaiiana-gangsters en het nodige schietwerk konden de lugubere straten van Rio wel aardig op mij over brengen. De film wordt opzich op een bijzondere manier in beeld gebracht. Ik vind het begin van een film wat direct ook het einde is altijd wel mooi in een film, het neemt het Hollywood-gehalte aanzienlijk af. Ook het feit dat het een waargebeurd verhaal is maakt het wat sterker.

3,5/5