Bacheha-ye Aseman (1997)

Bestaat er zoiets als een “feel good drama”? Zo zou ik deze film willen kenmerken, die gaat over de dramatische gevolgen van het verlies van een paar nagenoeg versleten schoenen op twee kleine kinderen uit een arm gezin. Niet alleen de impact van dit incident, maar ook de effecten van hun natuurlijke saamhorigheid zijn van begin tot eind af te lezen op de gezichten van de kinderen. Die verbondenheid zorgt voor een goed gevoel als tegenwicht voor het drama.

Het zijn vooral de kinderen, die je –met hun ongedwongen en ongekunstelde aanwezigheid– als toeschouwer niet onberoerd laten. De aanstekelijke mimiek van Bahare Seddiqi als het kleine zusje Zahra deed mij regelmatig wegsmelten. Maar ook Mir Farrokh Hashemian als haar ongelukkige broertje Ali heeft diepe indruk op mij gemaakt. In mijn commentaar op de prachtige film Darbareye Elly (About Elly) heb ik eens opgemerkt: “Dit is pas acteren mensen”. Die opmerking is op deze film evenzeer van toepassing.

Ook filmmaker Majidi verdient een groot compliment, omdat hij de focus voortdurend bij het centrale thema weet te houden (onderlinge band te midden van armoede) en hij de toon van de film op geen moment sentimenteel laat worden.

Ik heb al twee films uit Iran in mijn top-10 staan, maar eigenlijk hoort deze daar ook in thuis. Want het is waarlijk een juweeltje.

Natuurlijkheid, onbedorvenheid, ongekunsteldheid, naïviteit, bescheidenheid, ingetogenheid, soberheid, simpelheid. Dat zijn een paar van de woorden die bij me opkomen bij deze film.
Het onderwerp, de mensen, de omgeving, de beelden,... Eenvoud is het sleutelwoord.

Desondanks (?) zit je als kijker van begin tot einde aan je scherm gekluisterd; de regisseur heeft geen franjes nodig om z'n werk 'af' te maken.

Een prachtige film uit Iran, die laat zien, dat er met weinig middelen wel degelijk iets moois te maken valt. Children of Heaven is zo’n beetje de perfecte jeugdfilm, die kinderen erg zal aanspreken, maar ook voor de volwassenen is er meer dan genoeg te genieten.

Ik vond het vooral allemaal erg oprecht overkomen. Ali en Zahra zijn een broer en een zusje uit een arm gezin, die in de problemen komen, nadat Ali de schoenen van zijn zusje per ongeluk kwijtraakt. Broer en zus gaan niet bij de pakken neerzitten, ondanks dat er best een traan vloeit, maar verzinnen een kinderlijke, maar wel creatieve oplossing, om dit voor hun ouders verborgen te houden. Het brengt Ali nog meer problemen. Wat hier opvalt is het uitstekende acteerwerk van de twee kinderen. Vooral Mohammad Amir Naji is zeer goed en weet al zijn verschillende emoties overtuigend over te brengen.

De eenvoud van de film is zijn kracht. Geen ingewikkelde poespas, maar een simpel verhaaltje, waarin kinderen ook echt kind kunnen zijn en vooral de onderlinge relaties goed worden uitgewerkt. Broer en zus maken geen ruzie met elkaar, maar helpen elkaar juist waar ze kunnen. Daarnaast heeft Ali een sterke band met zijn vader. Dat resulteert op een gegeven moment in een pracht scene, als Ali zijn vaderaan een baantje als hovenier weet te helpen. Ondanks dat het gezin erg armoedig is, zijn ze niet ongelukkig en kennen ze een sterke band met elkaar.

Tenslotte is dan nog de hardloopwedstrijd. Ik moet zeggen dat ik die erg enerverend vond, mede ook door dat alles prima in beeld wordt gebracht en sterk zat te hopen, dat het Ali zou lukken. Dat Ali uiteindelijk 1e wordt en daar om zit te huilen was zelfs licht ontroerend. Dat hijdoor zijn vader dan alsnog beloond wordt, was echt fantastisch en gaf me een heerlijk gevoel. Echt een aanrader, die ik zo met mijn kinderen zou gaan kijken, mocht ik deze film kunnen vinden met Nederlandse ondertiteling.

4,5*

Mijn tweede Iraanse film, waarmee het land bij mij haar plaats behoudt als hoogst gewaardeerde filmland met een gemiddelde van 4,5*, wie had dat nou gedacht. Buddha Collapsed Out of Shame (2007) is de andere Iraanse film die ik gezien heb, ook met kinderen in de hoofdrol. Die film is goed als sociale cinema, deze is het vanwege de hoge filmische kwaliteit. En Le Passé (2013), van de hand van een Iraanse regisseur, mag er ook wezen.

Waar andere films floppen vanwege het flinterdun verhaal weet deze film juist met de eenvoud te boeien. Weer bewijst een regisseur dat je ook met een laag budget een goede film kunt maken, en dat je daar ook helemaal geen ingewikkeld plot voor nodig hebt. De cinematografie is sterk, de hele film straalt een heerlijke rust uit, en de band tussen broertje en zusje komt zo de huiskamer binnen, en dat met nauwelijks dialogen. Een klein pareltje inderdaad.

Qua sfeer en stijl kun je het zo vergelijken met The Spirit of the Beehive (1973), daar heeft het erg veel raakvlakken mee (cinematografisch, eenvoud, stijl, chemie, kinderen in de hoofdrol, rust, weinig dialogen, sfeer, etc.). Gezien de vele raakvlakken vraag ik me af of Majid Majidi niet de Iraanse tegenhanger is van de Spaanse regisseur Víctor Erice. Ik ben in ieder geval benieuwd geworden naar de rest van zijn oeuvre.

Deze film kent overigens een 'vervolg' (van de hand van een andere regisseur): Hayat / Children of Heaven 2 (2005) - Filmaffinity.com.

4,5*

Nou, het is er eindelijk van gekomen!

Deze film ligt al een eeuwigheid stof te vergaren in mijn 'nog te zien' rijtje in mijn kast met dvd's, maar had de pech dat ik (per ongeluk) eerst de Singaporese remake Pao Ba Hai Zi (Homerun) had gezien. En tja, om daarna deze meteen te gaan zien met waarschijnlijk 98% hetzelfde verhaal...

Deze versie is uiteindelijk zeer de moeite waard en prachtig in zijn eenvoud. Overigens is het verhaal trouwens niet 98% hetzelfde als de remake. Wellicht maar 97% hetzelfde. En nu in Iran i.p.v. Singapore.

De film deed me denken aan 'Fietsendieven' van de Sica, maar dan een wat lievere, wat gepolijste versie. De twee kinderen stelen al gauw je hart, maar de gulle, trotse lach van (de tot dan toe boeman) vader als Ali behendiger dan hemzelf blijkt te zijn in het aanbellen en vragen of men een tuinman nodig heeft, vond ik ook zeer mooi geacteerd en gefilmd. Ineens verandert de 2D-boeman in een mens! (ik zie trouwens dat Spetie dit moment aanstipt! Voor mij hèt moment van de film!).

Het einde is ook prachtig. De balende Ali en je mag zelf invullen wat er gaat gebeuren als vader thuis gaat komen!

Children of Heaven is een kleine, neorealistische film over de problemen van (met name) twee kinderen in een arm, Iraans gezin. Ali is de schoenen van zijn zusje kwijtgeraakt, en dat is best wel een big deal voor de situatie waar de familie zich in bevindt; en die gebeurtenis is de katalysator voor de rest van de film. Het is een heel kijkbaar filmpje, goed gefilmd ook, waarin we vooral kijken naar de broer-zus-relatie tussen Ali en Zahra en de frictie, maar ook de saamhorigheid. Het geeft ook wel een interessant inkijkje in Iran. Wel ben ik het met Verhoeven eens dat de emotie soms wel erg georkestreerd overkomt, met de vele close-ups van een treurige Ali, bijvoorbeeld die achtervolging bij het riool en de hardloopwedstrijd op het einde. Maar echt heel erg storend vond ik het niet, het was toch voornamelijk een warm, wat kneuterig (en dat bedoel ik op een goede manier hier) gevoel dat overheerst.

Ik had hier toch meer van verwacht. Ik had toch wel wat moeite met de authenticiteit van de film. Het kwam me iets te geforceerd over allemaal. Wat druiperige ogen, liefst in close-up, redelijk sentimenteel allemaal. Ik vond het acteerwerk van de kinderen ook vrij weinig naturel. Nuja, dat kan je hen niet verwijten natuurlijk. Het waren niet echt acteurs, maar toch, de beleving was toch anders voor mij.

Inhoudelijk wel triest. Veel gedoe voor een paar schoenen, maar voor mensen uit derdewereldlanden is het vaak bittere realiteit. Een interessant verhaal, dat zeker, al had ik vooral moeite met de manier waarop het soms gebracht werd. Neem nu ook die schoen die in de goot verdween. Dat meisje miste keer op keer net de schoen. Had ze nu gewoon een meter verder gelopen ...

Het einde is zo'n typische feel good. En dat werd dan nog extra aangedikt met het feit dat hij eerst niet mocht meedoen. Dan veel focus op zijn gezwoeg tijdens de wedstrijd. Wordt hij toch wel niet neergelegd zeker door een onsportieve tegenstander? Om dan uiteindelijk, als het kalf eigenlijk verdronken was, toch nog op heroïsche wijze de zege binnen te halen. Bah!

Dat je niet veel nodig hebt om een mooie film te maken, wordt hier bewezen. Een verhaal over een jongen, zijn zusje en zijn schoenen. Meer is er niet nodig om een ontroerende film te brengen.

Het doet me veel denken aan Kiarostami's Where is My Friend's House? waarbij kinderen de film dragen en een avontuur beleven. De kinderen spelen erg naturel en ik leefde enorm met hen mee wanneer ze in de problemen kwamen wanneer de schoenen van het meisje kwijt geraakt waren. Bij de scènes waar het meisje achter de schoen loopt die in de goot is beland en de loopwedstrijd zat ik echt te hopen dat het goed zou uitdraaien voor die twee.

Tof om weer zo’n leuk filmpje uit Iran ontdekt te hebben. Het is allemaal zo eenvoudig, realistisch en met veel warmte gemaakt.

3.5*

Prachtig. Geen twijfel dit is een 5* film voor mij. Je kan niks anders dan dit als een Iraanse Ladri di Biciclete (4*) te zien, waarin ook daar het verlies van iets doodeenvoudigs grote gevolgen heeft voor een arm gezin. De arme mensen kennen de waarde der dingen. Het verlies van de schoenen van Zahra wordt door broer en zus verborgen gehouden voor de ouders en ze vinden een tussenoplossing. Maar wat is die verbondenheid tussen beide kinderen hier mooi weergegeven. Echt ontroerend. Het is ook geen film die de melodramatische kant opgaat maar de realiteit eerlijk en eenvoudig weergeeft, met mooi ingekaderde opnames van de wijk waarin het gezin leeft, en met bestaansonzekerheid die het leven van elke dag regisseert. De Sica kiest in het algemeen voor bittere verhalen die slecht eindigen omdat zijn films ook sociale problemen wil aankaarten, maar de hoopvolle toon maakt dat ik deze film nog hoger waardeer.

Er zit eigenlijk geen enkel zwak moment in de film die op het einde ook toont dat de jongen de veerkracht heeft om kansen te grijpen en waar te maken. Je voelt door het gepolijste beeld van de Iraanse samenleving (afwezigheid van religie bijvoorbeeld) dat dit vooral op een jonger publiek mikt maar het is zowel voor jong en oud een plezier om naar te kijken. Niet te missen.